Paragraph
Paragraph rh-xdyvh2k9
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-jraw85e1
- order
- mD
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ימינו ביידע ענינים. דאס איז אורך ימינו, אן ענין פון תענוג שבתורה, פארבונדן מיט תענוג בחיים, ס'איז אבער אויך פאר דערויף איז דאס אויך חיי האדם, בדוגמא ווי מים לגבי דגים, ווי די גמרא זאגט דאך אויף דערויף די דוגמא פון אידן מיט לימוד התורה, דאס איז ודגים ומקום חיותם וואס דאס איז דער מים, איז דאך דאס אן ענין הכי הכרחי, האט מען דאס געמאכט אין אזא אופן, אז ס'קומט חמשה עשר באב, איז שטייט דאס נאך מערער בהדגשה, אט דער ענין וואס כאמור, בנוגע צו מצוות שאין הזמן גרמא, אפילו די ששה מצוות, ווי געבראכט כמה פעמים, וואס דער ספר החינוך זאגט, אז זיי זיינען תמידים בכל מקום ובכל זמן, ואמונת ה'און אהבת ה'און יראת ה'און אבער אמונת ה איז דארף זיין א איד א מאמין בכל רגע ורגע, אבער אף על פי כן, ווי מ'זעט בפשטות, איז בשעת ער איז זיך מתבונן אין גדלות הוי שטייט ער דעמאלט ניט אין קיין תנועה פון אמונה, און ס'איז ניט חס ושלום א היפך, אבער ער האט אין דערויף הבנה והשגה, כל אחד לפום שיעור ידיליהם, על אחת כמה וכמה אז ער איז זיך עוסק אין א מצוה, וואס דאס איז ניט די מצוה, עאכו כמה וכמה וואס כאמור, מצוות קענען זיי מקיים-זיין אפילו די וואס זיינען ניט א זמן גרמא זיינען זיי אויך פארבונדן מיט הגבלות, משא'כן דער ענין התורה האט מען געגעבן, בלשון סך אונז איצטערהייט, אז יעדערער האט דאס און קען דאס האבן, הלוך ומוסיף ואור ווי דער פסק-דין אין תורה איז, אז דער וואס האט ניט קיין אנדער ברירה, איז אט דעמאלט פסוק אחד שחרית ופסוק אחד ערבית איז ער יוצא דעם ענין מצוה פון לימוד התורה, און נאך מערער אויך דעם ענין פון א ציווי בתורה, לא ימוש ספר התורה הזה מפיך מפי זרעך בלילה און סיי ביום, פסוק אחד שחרית ופסוק אחד ערבית. וואס דאס איז שייך און דאס איז בהישג יאר,
- proofread
- 0