טקסט

¶1צום אלעם ערשטן איז דאך, כמדובר אלעמאל, זי איז פותחין בברכה, וואס דער אויבערשטער האט אונז מזכה געווען אויף צוזאמענקלייבן זיך אלע צוזאמען, און במיוחד אין א בית הכנסת און א בית המדרש, און אויך אן ארט וואו מ'טוט כמה מעשים טובים, וואס דאס מאכט דאס פון דעם הויז א בית משולש פון תורה עבודה און גמילות חסדים, במילא איז דאס נאכמערער מוסיף אין די ברכות ה'בכל המצטרך, און אויך אין די ברכה המשולשת, וואס דאס איז דאך בכללות אויך בנוגע צו ברכות כהנים, ווערט דאך אויך אמאל אנגערופן א ברכה המשולשת אין דריי פסוקים,

¶2ברכות כל הברכות שבעולם, ובמיוחד אז דערנאך איז מען דאך מסיים ואני אברכם, נוסף אויף די דריי פסוקי ברכות אמורים לפני זה קומט דערנאך א כללות'דיקער ענין פון ואני אברכם, האט מען דאך במידו המלאה הפתוחה והקדושה והרחבה פון דעם אויבערשטן, וביחד עם זה, וואס דאס איז דאך בלי מדידה והגבלה, וביחד עם זה, וויבאלד אז דאס קומט צוזאמען מיט אתערותא דלתרתא אין אן אופן פון משולש פון דריי פסוקים, איז דאס אויך צוזאמען מיט זייענדיק למעלה ממדידה והגבלה, איז דאס גופא ווערט דאך געטיילט אין דריי סוגים, אבער די אלע דריי סוגים קומען צוזאמען אין איין כללות'דיקע ברכה, ואני אברכם, און דערנאך ווערט דאס נמשך אזוי בכל שנה ושנה, ובכל חודש וחודש, ובכל יום ויום, וואס דאס איז דאך אויך מרומז נאך מער פון א רמז, אין דערויף וואס בכל יום ויום איז דאך דא דער ענין פון אמירת

¶3ברכת כהנים, און נוסף על העיקר וואס ברכת כהנים ווערט דאך געזאגט בכל יום ויום אין תפילת הציבור, ווערט דאס אויך געזאגט על ידי כל יחיד ויחיד ה, גלייך אין ברכת השחר, נאך איידער מ'זאגט איז ער הויבט אן די תפילה אין וועלכע מ'איז מתפלל על כל הברכות והענינים זאגט מען שוין אין די ברכות שלפני זה והמשכות שלפני זה, און וואס דערמיט הויבט זיך אן דער ענין פון שחר, די תחילת כל היום כולו, אז נאך איידער מ'זאגט א תפילה בכללה, זאגט מען נאך פאר דעם אין תורה די ברכת כהנים, דאס אויך, אף על פי וואס יעדער בפני עצמו איז דאך דאס אבער באותו הזמן וואס יעדערער וואס איינער זאגט זאגט דאס אויך א צווייטער, ביז כלל ישראלו כולו, תחילת היום, אין שחרו של יום,

¶4און דערנאך ווערט דאס נמשך און יתברך, ועל לשון המשכה און לשון ברכה, מיט אלע פירושים און הוספים שבזה, אז דאס ווערט אזוי נמשך על כל היום כולו, פון דעם יום כולו ווערט דאס נמשך אין כל השבוע כולה, און כל השבוע כולה ווערט דאס נמשך אין כל החודש כולו, און פון כל החודש כולו ווערט דאס נמשך בכל אפשנו כולה, אז פונקט אזוי ווי בנוגע צו דעם חודש אדער איז דאך מפורש, אז דאס איז נהפוך הוא און דערנאך גלייך דער המשך בזה, אז ליהודים עושה אורה ושמחה ויקר, איז אויך ווי מ'איז דערנאך ממשיך אין דער תפילה כן תהי'לנו, וואס דאס איז דאך א לשון פון תפילה, וביחד עם זה אויך א לשון פון הבטחה, אז כן תהי'לנת ס'איז א זיכערע זאך אז אזוי וועט זיין צו יעדערן פון אונז בתוך כלל ישראל, במילא איז אויך פארשטאנדיק, אז דאס וואס מ'זאגט אין די תפילות, און מ'זאגט אין די תפילות כולם, און אלס א תפילה עיקרית, אט דאס וואס מ'זאגט אין מרומז אין וישן לך שלום

¶5דער שלום האמיתי, וואס דאס איז פארבונדן מיט שלימות האמיתית, וואס דאס איז פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט זיין דער וישים לך שלום בארצנו הקדושה, און דארטן אין בית פון שלום, וואס דאס איז בית-בית תפילה יקראו לכל העמים, וואס דאס גייט דאך אויפן בית המקדש, און דארטן גופא, נוסף וואס דאס איז דאך אין ירושלים בכלל איז דאך דארטן גופא דאס אין הר הבית און הר הקודש, און דארטן אין דעם הר הקודש אין א מקום מיוחד מקומו של בית המקדש, ביז אין דעם מקום מיוחד אין דעם בית המקדש עצמו, וואס דאס איז דער קודש הקדשים, צוזאמען מיטן אבן שתי'שוממנו הושתת כל העולם כולו, און דאס ווערט נמשך בכל העולם כולו, וואו נאר ס'געפינט זיך א איד, וואו נאר ס'געפינט זיך א ענין פון עולם, וואס בשבילם איז נברא בשביל כל אחד ואחת מישראל,

¶6האט דאך אויף זיך די תורה והוראה, אז חייב אדם לומר בשבילי נברא העולם, וואס דאס גייט דאך אויף יעדער אדם, אויף יעדער אידן, און ווי זאגט ער מכריז, אז בשבילי נברא העולם. און דאס שטייט אזוי בחידוש, כאמור, אז די ברכה איז ניט נאר ס'ווערט נמשך אלץ וואס ס'איז געווען אין דעם זמן לפני זה, אדער אפילו אין דעם זעלבן טאג אין תחילת היום אדער באמצע היום אדער קרוב לסוף היום, נאר ס'ווערט אלץ ניתוסף, ביז ניתוסף למעלה מכל מדידה והגבלה, ביז אז ס'קומט וישים לך שלום אויך דער אפטייטש פון שלימות, וואס דאס איז אז ס'קומט די שלימות אין זמן און די שלימות אין מקום, נאכמערער מוסיף אין שלימות פון יעדער אידן און אין אלע אידן, אז יעדערער פון זיי שטייט אין א מעמד ומצב השלימות, אויף וויפל ס'קען נאר זיין שלימות אין זמן הגלות ומקום הגלות, און דאס ווערט א הכנה קרובה, אז תיכף ומיד ממש, ברגש לאחרי דיבור זה קומט גלייך די שלימות האמיתי און

¶7זמן ומקום, ווי דאס איז אין זמן הגאולה האמיתית על ידי משיח צדקנו, כאמור לעיל, ועיקר, אז דאס איז תוקף ומיד ממש. ויש לקשר זה, אויך מיט פרשת השבוע, וואס מ'געפינט זיך דאך אין דער פרשה פון ויקהיל פקודו בכלל אין דער פרשה, ובמיוחד אז אין שבוע זה עצמה, ער וואך עצמו געפינט מען זיך אין התחלה פון יום רביעי שבו, וואס אין יום רביעי פון פרשה וואס זי איז מחוברת פון צוויי סדרה'ס, איז ביום רביעי שטייט דער חיבור, בהדגשה ובגלוי, כמובן פון די שיעורי חתת, די שיעורי ווי די סדרה איז נחלק לימי השבוע, איז דאך ביום רביעי בכל שבוע על דרך זה אין דער שבוע וואס ס'איז דא א חיבור פון שני פרשיות, איז ביום הרביעי שבו שטייט דער חיבור פון ביידע פרשיות שטייט בגלוי, וואס דעמאלט איז דאך דער שיעור אין חומש דער סיום פון פרשה ראשונה, פון סדרה ראשונה, און די התחלה פון דער סדרה שלהשעל האחרי'פון דער סדרה שני',

¶8און זיי קומען ביידע צוזאמען אלס איין און איינציקער המשך אין תורה, און דאס ווערט אויך אן איין און איינציקער המשך, כמדובר כמה פעמים, וואס ס'איז אויך נרמז אין די ווערטער און אין די נעמען פון ויקהל פקודו. וואס דאס איז דאך בכללות, די מעלה פון אידן איז דאך באשטייט דאך אין ביידע ענינים, אין איין פרט, וואס יעדער איד, ווי דערמאנט פריער, איז בשבילו אלס א יחיד נברא כל העולם כולו, בפרט נאך ווי די גמרא זאגט, אז למה נברא האדם יחידי כדי אז יעדער איד אלס א יחיד, ובכל זמן ובכל מקום, זאל ער וויסן אז ער איז גלייך צו אדם הראשון, וואס איז אויך נברא יחידי, און ערשט דערנאך איז צוגעקומען חוי, וואס זי איז דאך אויך געווען א עצם עצמי, ובשר מבשרי, ביז וואנענט אז ס'איז געווארן והיו לבשר אחד אז ס'איז געווארן איין און איינציקע מציאות. וואס דאס איז פארבונדן מיט דעם ענין פון פקודו, וואס דער ענין פון פקודו איז דאך אין דעם וואס יעדער איינער ווערט געציילט אלס איינער לא פחות חס ושלום, ועל דרך זה אויך לא יתר, דערפאר וואס מ'האט שוין אלץ נכלל

¶9אין דעם אחד. און דערנאך האט מען דאס אויך אין דעם ענין פון ויקהל, אז פון די אלע פקודים וואס יעדערער איז געציילט לטלוקטו אחד אחד האט מען פון אלעמען צוזאמען א קהל, וואס א קהל באשטייט דאך דוקא אז ס'איז דא א ריבוי, אפילו מערער ווי עשרה, ובפרט נאך אז א קהל אמיתי איז דאך מערער עשרה פעמים עשרה, און דאס שטייט פון ששים ריבוי דער אמת'ער קהל, און די ששים ריבוי זיינען ששים ריבוי כלליים, וואס יעדערער פון זיי, ווי ער זאגט אין תניא, ווערן צוטיילט און זיינען כולל אין זיך ששים ריבוי ניצוצות, און אזוי אויך נאך ניצוצות דניצוצות. וכמדובר כמה פעמים, אז פון די ענינים ווי זיי זיינען אמורים בתורה, ווערט דאס דערנאך אויך נמשך פון תורה האמורות בפרשה האמורות בתורה, ווערט דאס נמשך דערנאך אין וועלט וואס דארט געפינט זיך דאך יעדער איד אלס א שליח, בעולמו שלא ברא הקב'ה ולא בראו אלא לכבודו,

¶10כדי אויף דארט צו מגלה זיין כבודו של הקב'ה'ס זאל שטיין בגלוי, און נאכמערער אין אן אופן ווי דער סיום המשנה, הוי'אימלך לעולם ועד דארף ממשיך זיין דאס אין אן אופן פון לעולם ועד, אין אן אורם פון נצחיות, ביז וואנענט אז דאס ווערט אט די נצחיות בגלוי, ווי ס'ווערט בקרוב נתגלה ווערן בביאת משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער אמת'ער ענין פון ויקחיל דער ליקוד פון יעדער אידן און פון אלע אידן, און דער אמת'ער ענין פון פקודי וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם מספר העשירי, מיטן דעם צענטן מאל, וואס דאס וועט דאך זיין ווי ער זאגט אין מדרשים, על ידי משיח צדקנו, צדקנו, ובזמן משיח צדקנו, פון יעדער אידן, ביז אז יעדער איד און אלע אידן ווערט יעדערער פון זיי ווי א גאנצער קהל, און יעדערער פון זיי איז אויך כולל אין זיך יעדער אידן און אלע אידן, ובפרט על ידי קיום המצוה פון ואהבת לרעך כמוך, וואס דאס איז דאך די התחלת כל יום ויום, כולל אויך היינטיקן טאג,

¶11און מארגעדיקן טאג, וואס בינתיים געפינט מען זיך איצטער אין דער לילה שביניהם, וואס זי איז דאך מחבר דעם יום שלפני זה און דעם יום שלאחרי זה, און ויהי רצון, אז דער יום שלאחרי זה זאל זיין דער יום וואס וועט קומען לאחרי ביאת משיח צדקנו, גאולה האמיתית והשלימה, וואס ס'וועט זיין תוקף ומיד בלילה זה, און מ'וועט ממשיך זיין בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו קהל גדול ישובו הנה בארצנו הקדושה, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובית המקדש, ודארטן גופא אין קודש הקדשים, ביז כאמור, ומוזכר לעיל אין דעם קודש הקדשים מיטן אבן שתי'שממנה הושתת כל העולם כולו איז ד ס מקבץ יעדער אידן און אלע אידן מכל קצוי תבל, און זיי ווערן נתקבץ על ידי משיח צדקנו, און נאך מערער על ידי הקב,"ה מלך מלכי המלכים הקב דו ש ברוך הוא בכבודו ובעצמו, בארצנו הקדושה, ובירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובית המקדש,

¶12אין קודש הקדשים. ובמיוחד, אז כדי לזרז כל ענינים האלו, ובפרט נאך אז דאס איז דאך אויך דער מנהג שכבר נקבע אלס א קביעות במשך רבות שנים שעברו, איז מען דאך מסיים דורך מאכן יעדערן פון אייך, און די וואס וועלן אריינגיין לאחרי זה, אדער זיי זיינען שוין אריינגעגאנגען אלס א טייל פון דעם קהל גדול אז דאס זאל ווערן דער קבל גדול וואס צדקה איז זיך מקרבת את הגאילה, און ברענגט איר בפועל ממש, זאל זיין בפועל ממש די גאולה האמיתית והשלימה, וארוי עם עננה שמיא, וועט זיין כמוזכר לעיל בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו, וועט דאס זיין דער ויקחיל אין די אלע ערטער, און די אלע ערטער, און אין די אלע זמנים, און פון די אלע זמנים אין דעם איצטיקן זמן, אז דאס זאל זיין דער רגע שלאחרי זה, זאל ס'איז זיין די רגע פון גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט מען האבן דעם ויקחיל פקודו בחיבור.

¶13ובפרט אז מ'שטייט דאך אין יום רביעי שבו נתלו שני המאורות, הגדולים, און דערנאך אויך דער מאור הקטן און מאור הגדול, און קיום היעוד, און והי'אור הלבנה כאור החמה כאור שבעת הימים, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש, ולא עיקבן אפילו כהרף עין.

¶14עם המשך הימים וואס קומט פון יום חמישי ויום ששי ויום שביעי פון ויקל פקודו אפילו ניט ווארטנדיק אויף דער המשך הרגעים פון דעם יום הרביעי פון פרשה ויקל פקודו, האט מען שוין גלייך דעם רגע פון גאולה האמיתית והשלימה,

¶15זריזות ובמהירות, און גלייך ווערט אויך דער ויקרא אל משה, אז משה ואהרן עמהם און ויקרא אל משה מאד, אין בית המקדש כוננו ידיך, וואס דארט איז געווען דער ומיאתי לך שמה פון דעם עמל הכפרץ,

¶16וואס דארט געפינט זיך אויך, כמדובר, דער אבן שתיע, וואס דאס איז אויך די מבושתת כל העולם כולו, איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, פארוואס יעדער איד וואו ער זאל זיך נאר געפינען בכל העולם כולו, ווערט ער גלייך אריבערגעשטעלט אין ענני שמיא אין ירושלים און דארטן אין הר הקודש און אין בית-המקדש, ביז אין קודש הקדשים מיטן אבנש תשי'מיט לוחות ראשונות און לוחות אחרונות, וכולן בשלימותם, ותיכף ומיד ממש, און די שליחות אויף צדקה זאל נאכמער מזרז זיין כל ענינים אלו, אז ס'זאלן זיין מתוך שמחה וטוב לבב, ותיכף ומיד ממש, ולא עיקבם אפילו כהרף עין, ביז בפשטות, אז דער הרף עין וואס קומט לאחרי דיבור זה זאל שוין זיין א הרף עין פון גאולה האמיתית והשלימה אין זמן, און ס'זאל אויך גלייך זיין אין מקום דעם מקום פון אבן שתיע און דעם מקום פון די לוחות ראשונות און לוחות אחרונות,

¶17ועוד ועיקר תיכף ומיד ממש.