Text

¶1דער זלמא? דער זלמא?

¶2דער זלמא? דער זלמא?

¶3”שום כל העשי, כל” הפירה, אלע פון די פריינטים שום כשב אט אלע צוגיין א חתונה, וואס דאס איז דאך א ענין א ידי עץ, וואס דאס איז דאך א סגוב סבולא דער טאג פון דער פרטש,

¶4איז דעם טאג האט דער רבי גערעדט, אז דאס איז א טאג פון תמוז פאר דברא, האט אים צוגעבונדן צו אונז, פון אן צום רבי'ן, און פון דעם רבי'ן צו אלע רבי'ס.

¶5דאס איז דער טאג, וואס דער אמור שם ווען דער שבע צדק האט געזאגט, אז מבאל שם טוב, דעם בח את שרבו, וואס ער האט איבערגעגעבן דעם אלטן רבי'ן אויף משה ודרוסה ושש פירות נשא פן,

¶6איז דאס שאה ס'איז היינטיק טאג אויף רבי'ן, במילא האט מען שיינגט דער טאג וואס דער רבי איז א סבולא בערניט, איז במילא די ברכה פון בכיו דעם טאג איז א סבולא ווערט דאס חבל געיבן איבער אלע שטידים,

¶7אזוי ווי קינדער צו א טאטע מיט דער ברעסטער אהבה גיט מען איבער א ברכה, אז דער אויבערשטער האט מען דעם רבי'ן אריכות ימים ושנים טובות ”פשוט וקשויות ביאת” בשיחן,

¶8און דער אויבערשטער זאל זיך העלפן ער זאל באצליח זיין הצלחה אין דעם פיז און אלע ענינים איינער, און זאל דערפירן די בלחמת ה' אזוי ווי ס'שטייט וילחור ודעצח ער זאל זיך דערפירן ביז דעם טאפ, אז ביז וגם כל אב אב יעשון בביו וואס זיין כהרדו שעה אב אגדעה, כהרדות צדיק כהרדות גמר בארגן כבוד השם.

¶9און צום אלעם ערשטן איז דאך ”כל המברך מתברך” וואס תורה זאגט די ברכתו של הקב"ה,

¶10וואס דאס איז מרובה על העיקר, על אחת כמה וכמה אז דאס איז אין א חסידישן חודש, ווי חודש כסלו, און וואס דער חודש איז במיוחד פארבונדן מיט ענינים פון שמן און אור, וואס שמן איז דאך מפרפח לכל דבר,

¶11ביז ווי דאס קומט אראפ אין הלכה בפועל, אין גשמיות פון 'עולם הזה' הגשמי, וואס דאס ווערט זיך נשתלשל ווי דאס איז למעלה, ביז 'למטה, מטה',

¶12און ”כל הגבוה גבוה ביותר” קומט אראפ פון 'מטה, מטה' ביותר, און נעמט דורך די אלע ענינים שבינתיים, זאל אזוי זיין במיוחד בא כל המברכים וכל בני ביתם בכל עניניהם,

¶13און דורך זיי אויך אט די וואס זיי זיינען זייערע שלוחים אדער רעדן בשמם אדער זכן ”לאדם שלא בפניו” ווערט דאס א הלכה ביז אין 'גשמיות העולם' הזה, אז ס'זאל מקויים ווערן כל הברכות האמורות ומפורשות,

¶14כולל אויך די ברכות וואס זיי זיינען כלול בזה, און אויך די ברכות וואס זיי קומען בהמשך לזה, און ברכות וואס זיי קומען מידו ”המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה”,

¶15וואס ער איז דאך ”מברך פי כמה” ”ואברכה מברכיך על אחת” כמה וכמה אז סיי אברכה און סיי מברכיך איז דאס בני יחידו של הקב"ה,

¶16וואס דאס איז דאך ”נברא האדם יחידי” וואס יעדער איד איז א בני יחידו של הקב"ה, וכידוע די תורה פון בעל שם טוב מיט די גרעסטע אהבה, ביז ווי דער משל הידוע בזה,

¶17וכמובן לגן פשוט, ובמיוחד אז מ'געפינט זיך דאך צווישן די צוויי ימי הגאולה והסגולה פון עשירי בכסלו און יו טס בכסלו.

¶18און אין דערויף גופא געפינט מען זיך אין א טאג וואס דער שיעור חומש שלו, וכתורה פון דעם אלטן רבי'ן, וואס מ'דארף לעבן מיט דער צייט, מיט דעם שיעור חומש פון דעם טאג, איז דאך סיומו וחותמו ויקרא לו בשם הוי'א-ל עולם,

¶19און כידוע די אגרת הקודש פון דעם אלטן רבי'ן אין ספר תניא קדישא בזה, וואס ער טייטשט דאס אפ אז דאס גייט אויף יעדער אידן,

¶20און ווי יעדער איד איז נכלל מיט אלע איבעריקע אידן, און נכלל ביז אין ישראל סבא, וואס דאס איז דאך דער פירוש הפשוט אין ויקרא לו כל ישראל, און אראפקומען אויך ביז אין תכלית כל הענינים,

¶21וואס דאס איז דאך ווי דער סיום פון חודש כסלו, דער ענין פון ימי חנוכה, וואס זיי זיינען דאך פארבונדן מיט דער מנורה הקדושה, נרות זהב כסף כולה וואס דאס גייט דאך אויך אויף יעדער אידן און אלע אידן, ווי זיי זיינען אלע,

¶22נכלל אין דער זעלבער מנורה און אין דעם זעלבן אופן, ביז אז זיי זיינען אלע זהב כולה, און אויף אלעמען פון זיי זאגט מען, אז ”מקשה אחת זהב” און דאס איז אויסגעקלאפט און ס'איז אן איין און איינציקע מציאות, על דרך פתגם הידוע, אז ועצם בשעת ס'איז תופס במקצתו אתה תופס בכולו.

¶23וואס אויף דערויף זאגט מען דאך אויך, און דא זעט מען דאך ווי רש"י טייטשט אפ אין דעם, און מ'איז מרמז אויף דערויף, אף על פי וואס ער טייטשט דאס אפ אויך אין פשוטו של מקרא אויף יקרא לו קטר ר' יעקב'ן,

¶24ביחד עם זה ברענגט ער אויך אראפ וואס רבותינו דרשנו אז דאס גייט אויפן אויבערשטן, וואס דאס איז דאך אויך דער אפטייטש אין אגרת הקודש פון דעם אלטן רבי'ן, האמור,

¶25אז דער אויבערשטער האט אנגערופן יעקב'ן און אויך ויקרא פון לשון מגלה געווען און אראפגעבראכט ביז 'למטה מטה' אז יעדער איד, אנהויבנדיק פון יעקב אין ישראל סבא, און דערנאך שפיגלט זיך דאס אפ אין יעדער אידן, אז בא יעדער אידן איז קול אלקי ישראל,

¶26וואס דאס איז כולל אלע אידן, און אויך דער פירוש הפשוט, ווי רש"י ברענגט דאס אראפ, אז דאס איז פארבינדן מיט א מזבח וואס יעדער מזבח, ובפרט אזא מזבח, איז דאך פארבונדן מיט בית המקדש, במילא איז דאך ביז אין 'תכלית השלימות' בזה,

¶27וואס דאס איז דער ”מקדש אדנ' כוננו ידיך” אז די אלע ענינים היילן נאכמערער צו מעשינו ועבודתינו, און הוספים היילט נאכמערער צו אז ס'זאל זיין דער מקדש אדנ' כנו מוידך בפשטות למטה מעשרה טפחים, ובגלוי לעיני כל,

¶28ביז וואנענט אז דאס פועל"ט אויך אין דער גאנצער וועלט.

¶29וואס דאס איז יש לקשר אויך מיטן שיעור אין רמב"ם, וואס דארטן רעדט זיך וועגן די ענינים פון דיינים אין הלכות סנהדרין,

¶30און ברענגט אויך אראפ וואס א דבר פלא, ניט פארשטאנדיק, אז בשעת ער וויל זאגן א מעלה הכי גדולה אויף א דיין, אז דאס ברענגט ער אויף דערויף די דוגמא פון א קרבן אין מזבח, וואס דאס איז דעמאלט קדושת הגוף מיט אלע כל הענינים, ווי מפרשים זיינען אין דערויף מאריך,

¶31וואס יש לקשר זה, אז דאס איז אויך מגלה וואס שבעה שבטייך כבראשונה וואס דאס איז דאך בקרוב ממש און פון די ערשטע זאכן אין דער גאולה איז דאך פריער דא דער ענין פון סנהדרין אין תברי און דערנאך איז חוזרים און זיי זיינען זיך מתיישב און קובע

¶32אין ”לשכת הגזית, אין” בית המקדש השלישי, איז דאס אויך די הלכות דיינים אז דאס איז ווי א קרבן אין בית המקדש, ועד כדי כך אז דאס קומט אראפ אין א לשון פסוקה פון 'הלכות הלכות' אין ספר הרמב"ם און אין הלכות סנהדרין שבו,

¶33וכמדובר כמה פעמים דער ענין פון ספר הרמב"ם ווי אזוי דאס איז כולל ”כל התורה כולה”, במילא איז דאס כולל כל המציאות כולה, וואס ”אסתכל באורייתא וברא עלמא” אויך די מציאות פון גאנץ 'סדר השתלשלות', ביז ”למעלה מעלה עד אין קץ” ו”למטה מטה עד אין תכלית”,

¶34איז דערפון אויך פארשטאנדיק, אז דאס איז אויך ממשיך די 'הלכות הלכות', ולכל לראש, פון ”ואברכה מברכיך” ובברכתו של הקב"ה, וואס זי איז ”תוספתו מרובה על העיקר”, כמוזכר לעיל, ביז אין גשמיות וברוחניות, וברוחניות ובגשמיות, ובשנים דם יחד,

¶35ובפשטות, אז די שנה וואס זי איז א ”שנה תמימה”, און תשמוד את ידיך מיט אלע פירושים שבדבר, און קומט בהמשך צו שנת תסמח ותסמח און הקהל, כמדובר כמה פעמים זאל דאס זיין א ”שנה תמימה”,

¶36און א שנת העיבון, אז זי איז ממלא די חסרון הלבנה, און גלייכט דאס אויס מיט דער חמה, ביז וואנענט אז ס'ווערט נאך גרעסער ווי בפשטות, שנת העיבור איז דאך ליינגער און גרעסער בכל הענינים, סיי פון שנת הלבנה, אפילו אויך פון שנת החמה,

¶37כמדובר כמה פעמים, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן, כמדובר כמה פעמים, מיט כללות הסדרה, וואס ווערט דאך אנגערופן בשם וישלח,

¶38על שם וואס ”וישלח יעקב מלאכים” צו אותיו אחיו דערפאר וואס מצד יעקב'ן איז שוין דעמאלט געווען הכל מוכן אז אויך אותיו שטייט שוין בבירור הכי גמור, נאר דעמאלט איז געווען דער עיכוב מצד אותיו ומצב העולם,

¶39און פון דעמאלט אן איז דאך כפתגם הידוע פון נשיא דורנו אפגעטאן כל הענינים, וכמובן אויך צוגעפוצט אויך די קנעפלאך איז דאך א זיכערע זאך, אז אויך די וועלט איז שוין גרייט דערצו, און בשעת ס'קומט במיוחד פאר שוישלח,

¶40און אידן לעבן גלייך פון אנהויבס השבוע, וואס יעדערער פון זיי איז דאך נכלל אין יעקב'ן, במבואר אין דעם אגרת הקודש האמור,

¶41אויף ויקרא לו כל אלקי ישראל ווי אזוי יעדער איד איז אין יעקב'ן, און ווי אזוי יעדער איד האט אין זיך גאנץ יעקב'ן איז שיקט יעדער איד אין זיינע בירורים,

¶42אין זיין מעשינו ועבודתינו צו זיינע בירורים, און רופט זיי און מצרף זיי צו זיך אויף גיין צוזאמען לארצנו הקדושה, און אין אן אופן פון די פון די ווי תיכף ומיד אף על פי וואס מ'זאגט אויף דערויף לעתיד לבוא,

¶43”לא ייקבן אפילו כהרף עין” בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו לארצנו הקדושה, אין אן אופן פון ”ירחיב הוי' את גבולך” און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, ובבית המקדש ובקודש הקדשים,

¶44כמדובר כמה פעמים, בפרט נאך אז מ'קומט אין חודש כסלו און מ'שטייט אין ”קיימא סיהרא באשלמותא” פון דעם חודש, וואס דאס איז דאך אויך די סיהרא פון ימי חנוכה, וואס איז פארבונדן מיט ימי חנוכה, אמורת הללו אין בטלין לעולם.

¶45און זיי ברענגען אריין אויך די נצחיות אין די שבעה נרות המנורה, אף על פי וואס אין זיי איז געווען א הפסק,

¶46איז מכאן ולהבא ווערט בטל דער הפסק, און בפרט נאך על ידי הפעולה פון די הכנות צו ימי החנוכה, אז אין בטלין לעולם

¶47און דאס ברענגט אויך אראפ אין בטלין לעולם אין דאס וואס יעדער פעולה פון א אידן איז דאך ”יחוד זה למעלה ונצחי לעולם ועד” ווערט דאס אזוי נתגלה און שטייט אזוי בגלוי למטה,

¶48אנהויבנדיק במיוחד פון ”קיימא סיהרא באשלמותא” וואס דא זעען דאך אפילו אומות העולם און זעען דאס אין א קלארן אופן, אז מ'דארף זיי דארפן גאר ניט האבן קיין הסברה און א השתדלות והסברה פון א אידן בזה, דאס זעען זיי אין איני בשר שלהם, עד כדי כך איז דאס דורכגענומען אויך די 'גשמיות העולם',

¶49ובמיוחד נאך אז מ'איז נאך מוסיף, כמוזכר לעיל נאך מערער אין לימוד 'פנימיות התורה', במיוחד פארבונדן מיט חודש כסלו, ובמיוחד אין חודש כסלו עצמית ”דקיימא סיהרא והשלמותא” פון חודש כסלו,

¶50וואס דאס איז דאך במיוחד אין תורה שבחודש כסלו, ביז ווי תורה שטייט אין אן אופן פון יפוצו און מעיינותיך און די אלע ענינים זיינען אין חוצה,

¶51ביז אין אן אופן אז דאס שטייט אין חוצה אין אזא אופן, כאמור כמה פעמים, אז דארט דער חוצה זעט אז דאס איז מעיינות און זעט אז דאס איז אן ענין של הפצה, און אז דאס נעמט-דורך דעם גאנצן חוצה,

¶52ביז וואנענט אז אין לאפריד ביניהם, ווארום ס'איז ”אין עוד מלבדו” כמדובר כמה פעמים, ובמיוחד ווי געזאגט, אז יעדער איד ווערט א שבעה שבטייך כבראשונה, אן ענין פון א דיין, וואס דער דיין, ווי דער שיעור פון רמב"ם איז אין אן אופן פון א ”קרבן על גבי המזבח”,

¶53און דאס קומט דערנאך אראפ ווי כל ענין של קרבן נאכמער מקרב, ביז צו רזין דער אין סוף, כידוע אין דעם המשך ההילולא פון נשיא דורנו,

¶54און דאס קומט אראפ פון רזין דאין סוף ביז ווי אן ענין פון א קרבן איז דאך געווען דוקא אז דאס זאל אראפקומען ביז אין 'גשמיות העולם', ביז אין אן אופן אז דאס זאל דערגרייכן אויך מחוץ לבית המקדש, על ידי תרומת הדשן, וואס דאס איז דוקא מחוצה לבית המקדש,

¶55און דארטן איז מען מקיים אויך א מצוה פארבונדן מיטן קרבן, ווי ער שטייט ”למעלה מעלה עד אין” קוז, אזוי קומט דאס אראפ ביז אין דעם ארט פון תרומת הדשן, און דארטן ווערט דאס אויך אן ענין של קרבן, כמדובר כמה פעמים, וכמובן וגם פשוט,

¶56ובמיוחד אז מ'איז נאך בפרט נאך אז יעדער איד איז דערלייין מוסיף החלטתו בזה, לאחרי ווי ער פארבינדט זיך מיטן שיעור אין רמב"ם און ער לעבט דערמיט ווערט ער דאך איינער פון די דיינים, און אחד המיוחד פון די דיינים, ווי יעדער איד איז דאך א מיוחד, כתורת הבעל שם טוב,

¶57ווי א בן יחור באהורים זקנים וכו כמוזכר לעיל, און פסק'נט אפ נאכאמאל, אז כלו כל הקיצין ו”לא עיכבן אפילו כהרב עין” און ס'קומט תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה,

¶58וכמדובר ”לא עיכבן אפילו כהרב עין” און דאס איז כולל אין זיך כל בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו, כמוזכר לעיל, ובמיוחד אז מ'איז נאך מוסיף בזה,

¶59אין די ענין הצדקה ווי מ'איז מסיים אויך בפעם הזאת, כרגיל בכגן זה נאר כפליים לתושי,' און מ'איז מוסיף בזה בכוונת הענינים, ביז די כוונה הכי פשוטה,

¶60אז ס'קומט תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה פון בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו, מ'נעמט אויך מיט כל העולם כולו, דערפאר וואס ”וישלח יעקב מלאכים” די מלאה אז ער שינגט 'מלאכים ממש',

¶61און דאס טוט-אויף און דאס ברענגט דער שלימות הבירור, ביז שלימות פון ניט נאר מילוי החסרון, נאר אויך שלימות ביז אין 'תכלית השלימות', על אחת כמה וכמה אז ס'קומט דער 'תכלית השלימות' אין די גאולה האמיתית והשלימה בפשטות ”למטה מעשרה טפחים”, ותיכף ומיד ממש.