פסקה
פסקה rh-wv8612v7
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-prkz8gxh
- order
- X
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- און מ'זאגט אויף דערויף אויך אפילו לולא זאת ווען מ'האט ניט די אמירות תחנון זאגט מען דאך דאס לך לנו און מחל לנו ווי צו אלע פרטים לאחרי פון בי'ת ברכות לפני זה, וואס די ברכה הסמוכה ממש רעדט זיך וועגן חנינו נאידך חכמה בינה ודעת, זאגט מען אז אדרבא, אט דאס איז דער טעם, אז בשעת ער באקומט די חכמה בינה דעת מיט די גאנצע שלימות, ערשט דעמאלט כאפט ער זיך, אז די עבודתו וואס עבד עד עתה איז ניט געווען לויט דער חכמה בינה ודעת ווי זי איז איצטער פארשטייט ער, אז זי איז געווען אין אן אופן וואס דארט איז געווען חץ מלשון חסרון, און דערפאר ערשט דעמאלט קען ער בעטן שלח לנו אבינה כי חטאנו אויך אויף די זאכן וואס זיי זיינען געווען לפי מעמדו ומצבו א פריערדיקע תפילה, האט ער גע'פועל'ט אין זיי עבודה בשלימות, אבער לפי מעמדי מצבו עתה, און ער זאגט אתה חונן לא דעם דעת האט ער דאך דעם דעת ווי מ'באקומט דאס מידו המלואה הפתוחה הקדושה והרחבה, אין אן אופן פון חונן, במילא איז דערנאך פארשטאנדיק, אז די ברכה שני איז בנוגע צו עציית תשובה, וואס ס'קומט גלייך נאך די ברכה פון אתה חונן, איז דאס א תשובה מיט נאכמער שלימות, ובלשון ווי ער זאגט אין תניא, אז תשובה איז דאס בלב און דערפאר איז זי בכל יומא ויומא דארף זיין דער ענין פון תשובה, ווארום ער קומט צו א העכערע דרגא דארף ער תשובה טאן אף על פי וואס ביום שלפני זה האט ער אויך געהאט די תשובה בשלימות, כמבואר בארוכה אין תניא.
- proofread
- 0