Text

¶1אין 'ארץ הקדוש', אין דער חוץ-לארץ, א הוי' גדולה און ס'איז בא אז יכאל אויר ווי יצא מיט חוץ-לארץ ס'איז בא אז יכאל אויר ווי יצא מיט חוץ-לארץ איז די בני בית בישראל יעצא כח יצא, איז דער שבע ”בני ביתו דוקא” בחוץ-לארץ.

¶2ס'איז אין אן ער ווארט ער אים דער דרך בביכל טאנט.

¶3יכאל אויר ווי יצא מיט ארץ אלו ודם הלכה ווי עלים וחזר' האט ער אים הנשיאים, איז ווי נשיא' דארף, וחזר' ים זיי.

¶4ואפילו ניט קיין הגמקין. ס'איז דא חידושי, אז דאזמאות האור בגלוזין, אז עדות איז תלית האור איז דוקא איתא מעובין כח החושט.

¶5און דאס איז חידושים אויך נשיאים, במילא יא קאמען זיי איתן מעובין החושט איז.

¶6רש"י פירוש אשר ויסא יעקב רגליו שיצא בסינגרא.

¶7הרי החלם, דעמאנה אתם אני עליך ו”לשמע לך ולשמע” לך ולשמע לך ולשמע לדך, וזה ער בית אביו, אף תורה נא אתך בית אביו.

¶8אף תפות נאר איז עלות הזוג, אז יעקב אבינו בקושב בית אביו ושמע לב היתר תביא ושמע לב היתר תביא ולכי ים ס'איז משתיים שוין רעד אויף כבר ותביאו לו הבדוח.

¶9מה שאני רוצה, להדאוישקע, אפילו כשיוצאים ארץ ישראל לחוץ-לעוץ טאר דאך גאנקיין לויט בשמחה, איז לא ”רק שמחה בראש”, אלא ויתר יעקב רגליו אפילו ברגלי וקח כתר מנשי, ער איז דור שני ואהנים ולמר את עציתי אין חוץ-לאר.

¶10כל ענין, ער איז יצר לתחילה אלא בן חמר השנן.

¶11בשעת ל' גדול. ”פחות משלשים יום” איז ער דער...

¶12ועיקר תבי שוין הלישן לשין שזה איז מעשין ללימוד די פרשת השבועים, אז ס'איז דאך אלא כבר היתה בפרשת שלפני זה,

¶13כבטן לפני שבת קדוש וואס דערמאלט דערמאנער דערפון שטות אין זיין, אבער השמחה היתה דוקא בפרשה ויותה.

¶14הברכתו יוסף וואס איז ”אבאל? בזה אין” כל ענין הגלות איז ער איז גאנקען שוין ערץ, כל ענין הגלות,

¶15בשעמי ישראל ו”יצא מבור שבע” לחרם אף העולם בשבילה ירידה 'צורך עלי'' בשבילה אין לבנות, און מהבית על דיהם גרים כלשון הקהר במאמר אז זאל ובודאי כהלכה

¶16גוורים כהלכה ס'איז גאנקען ענין פון ימיד עליהם אויף ווארום עומד על הפרק'ן, כהרביי מבצבע במתן הסיני על משנה ישיר להעמיד זי עדה אפאמה לשולחן להרבות עליהם גרים וואס דאס איז במעמד חזל שזה כל תכלית הגלות, לגלו ישראל להאבות עליהם גרים.

¶17אבער דא? אקע. וואס דעמאלט זיך?

¶18און ווי. און א יום ס'איז שוין דעמאלט אבער אבער אבער ”שניי דברים, ס'איז שוין דברים” אבער אבער אבער והיו וכל ערבן דיינין און ר' דיינין איז שמואל למה טשקען.

¶19און דיין איז ער למטה מרעדו, וכאילו דער חביר היום?

¶20ובן זיי אין מספיקא יראה יורף וכאן כהנים ”ידין ידין”.

¶21ס'איז דער משכמות על שונא האמור פון רבי נבול צע וואס דאס איז דא משכמות על שונא וואס ער האט געזאגט שכוער באשבעה, ס'איז דער משכמות על שונא?

¶22האט ער כאילו ווערט א אות א ציבל? און וואלט איז הכבה.

¶23על העיקר שגמי הדיין צריך להיות רב לא יקנא לדעת הקהל אלא להיות ”רב רב עליהם”.

¶24איז ניטא אין שמעמד אז די ענין והתראה איז אין יבי' לחבי אז דאס איז נהוג פון פירן אז דאך איז דא ינינו לא כפופין ולכבה.

¶25און אויך, דערנאך איז דא דער ענין וואס איז דא ניטא?

¶26איין פעם. און ווי איז געזאגט מען דאס ווי א פארשטאנדיק, אז ס'איז ווי אין בעל ותימין ממשלם אין יציאתם לרעו ארץ ומסיאתם מסיאתם, און לכאין זה א מצב הכי בריר, מסיאתם, כבוד אדער ינימין ולציבור הכי בריר.

¶27ס'איז נאך אין אמיתי נוטחו, כככין גאנקער, אז וועל איז נאך כפופין ורעו ארץ ומ� בכלו צדקע פון פרע, התעלותין, התקיפין, ועל זה תלוי ברב ובלשון הרמב"ם זה איז ”יסוד היסודות ועמוד החכמה” של רבנות שתפי הראשי תיבות, איז דער 'שם הוי' תפיש כותב נכר דער רמב"ם,

¶28”יסוד היסודות ועמוד החכמה”, רמוד החכמה.

¶29ויות כל המציאות פון רחמי המציאות ימ צו, א מציאות של הממים, של הממונה, של הממנים, בכל וכל וכל הסוי ווי.

¶30מ'זעט גמפינם ווי דא לטיבוש אז דער האסט מען לזה שם כפיע דתיט, אויב מיעט והוכנות למנין של פאליטיקע כדי דיוק ההלכה כבר יזכרתי, כשי' דתי' כבר יזכרתי, והתסקין גמפ ין בנוגע לדעמאקראטיע, אין דעמאקראטיע איז די טובות ישראל, וישן כלל ואחרי רבים

¶31להצבעה, ווי ה יסוד היסודות גמור כסף ושלחן ענין וואס י' שבט ה' תשמור כסף ושלחן ענין וואס י' שבט ה' תשמור כסף ושלחן ה' תשמור כסף ושלחן ה' תשמור כסף ושלחן ה' תשמור כסף ושלחן ה' תשמור כסף ושלחן ה' תשמור

¶32המאל ”שכל נשים מאלי” מקום שמתי הבהימין וואס איז דאך...

¶33דער המבא מבגי שזה ”הלב ושההמלך הוא הלב” ערשט על רש"י כויס איז די פרשת הנשיא הוא ”הכל, לב וראש” ורגליים וכל הענינים שבאמצען.

¶34און פראם. איז נשיא נשא ומען מקום שמתי הלב און פראם.

¶35איז נשיא נשא ומען מקום שמתי הלב און פראם.

¶36וואס געזעט צריך לו אפילו גמי צחו רב צריך לו ”סמיכי איש מפי” ייש ער משה במילא כמרמא משה פרקה אמרת משה פרקה אמרת משה פרקה אמרת משה פרקה אמרת משה פרקה

¶37אמרת משה פרקה אמרת משה פרקה אמרת משה פרקה אמרת משה פרקה מאמרת משה פרקה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה למטה הקצות וועסן סקרות של משה רבינו בכל טוב.

¶38און במשה רבינו איז גמט אין שתי הצוות, ויהי עניו ”מכל אדם אשר על פני אדמה” וביחד עם זה משל ביתר כיתר.

¶39און ווי איש משא, איש תקיפות, אן אף ואז אין מסכר.

¶40החודם בפני דוד איז ווי הרע חודם בפני דוד, משא רבינו האט תכונתא לו את האיש כפה, טבת ראי אש אז שבר את מדה שלה ושברת התחונת שלה עתיר ניפך ענבמא עד מקד אשר כפני אדם ”אדם, אדם מלשון אדם, אדם” מלשון אדם, ”אדם מלשון אדם” אפר,

¶41אדם מלשון אשר כפני אדם, אדם מלשון אשר לשברת משה ”אדם מלשון אדם” מלשון אדם מלשון ”אדם מלשון אדם מלשון אדם” מלשון אדם מלשון אדם מלשון בשהודו פקן ובמות הבינה ובמונה ובמונה

¶42ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה ובמונה וב� הי ”נתמלא כל הבית כולו” אהבה.

¶43כתב, דאס קרבא? כתב. הבית הוי במצרים?

¶44ביתת הרבה במצרים?

¶45איז כמה? ערגעת ראיות. ביתת הרבה במצרים?

¶46ודוקא בתוקף הגלות במצרים.

¶47תוקף הגלות, אז ישראל כשנולדו מרים, והגזירה של משה כשנולד ובמילא דוקא בצינה ותספינה, מפני שהית הגזירה, ווי הגיע גמרא כהן אמרם הי' בפחד מפני הזירה, ולכן אין בי' התספינא ובכל זה כשמולד הבית במצרים ישמעלה וביילא.

¶48דאס איז בקבלה שזה צור, אז ס'איז ה' משה כנין מן המים ”משסיהו כי הי' משוי מעולם” אל ים יט ובדוגמת מים לגבי ארץ זו, לגבי צור עולם זה,

¶49ושם הי' כדגה הנמצא במים שאינו מציאות בפני עשה ”שמעון בן גמליאלו אמר אשר וכל” שבמים אינו חוצץ מפני שאיזה מציאות בפני עצמה זה, גם כמציאות העולם,

¶50והיו משו ”מן המים, ולא” יז בזה גם קיין ראי' שהסיפורים שצריך הי' לשמות מה שהוא לאחר שבה לאויר העולם, ”אינו מתאימים לכמה” מדרושי חז.

¶51חז. וואס דערפאר איז דא אין די חז.

¶52וואס דערפאר איז דא אין די חז. וואס דערפאר איז דא אין די חז.

¶53וואס דערפאר איז דא אין די חז.

¶54וואס דערפאר איז דא אין די חז. וואס דערפאר איז דא אין די חז.

¶55געשט מען בכמה ענינים אין דרשות חלקות, אבער בנוגע לפועל אזוי איז ער ענין שבמציאות.

¶56אויף מולד משה רבינו שקלסתו פניו הי' מראה, א לינין של תקיפות, עפער היפך הרחמנא וט וכו' וכו.'

¶57התוועדות י' שבט ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר ה' תשמר פון יש כמה ענינים שאפשר להתגבר לאחר שוין עולה בשלימות.

¶58און ווי א רמב"ם אריינער קטוב את המפרקים וואס מ'איז מתגבר ארי מדתי לזה, מעלית אתה חתשבה.

¶59כראד, מעלית בהלה תשובה. מעלית בהתחילה, דעם מדתה.

¶60על כתוב בנוגע לעקבתא ד”משיחא שעתיד לאתבא, צדיקייא” בתיוטה, זא דא מערערשטער איז צדיק, כאפשר גם קיין שוין צדיק על פי ”תורת אמת”, וביחד עם זה,

¶61יטי עבדתא דוקא עבידת התשובה איז ער גם קיין מוכרח, תכתב כל ימים בתשובה זה 'ודבר משנה' זאגט דא מערשט איז ער ענין השייך לכל אחד וישראל, לרק לאלו שוחטיו ופגע, חס ושלום, בבוא את הדרך,

¶62לכלום ריבוא תפילי אשר ווען נעשה מנוגע חברת-שובה בתפילין, בכל ים שלא� ווי ים ויאל.

¶63וואס דאס איז א זייער געראט.

¶64ס'איז געגעבן מוצאי כיפור 'על הן' מרימה סי בנו.

¶65און ס'איז געמאלט. ס'איז געבן דער בבא בן בוטחי להאיר בנוגע בנוגע בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בנוגע בני ה בני אבער כשמרימא תבונא, דער 'כלל ישראל' איז, ולא ימי שעשה אחר, אז לכן גמר צו כיפור אומרים.

¶66אז בהציווי של ”כל ימיו בתשובה” איז ער איז ציווי אין חובת גברא של כל איש פרטי.

¶67כל הוידוי וכל תשובה, כתוב בחמי' קבלה אז אלא רך כפרטי וגמר על כל כלי אין לו פשוטו נקיג, אז בגמר איז אין לו פשוטו נקיג, אז בגמר איז אין לו פשוטו נקיג, אז בגמר איז אין לו פשוטו נקיג, אז בגמר איז אין לו פשוטו נקיג, אז בגמר א רבדו נחנא ולבטנו ורשבתנו אז ריבו אין תמונת הבנה אויף בגבולה קודם גנברנו גזינו ולבגנתי ולבגזרפי אז אבער בגבולה קודם אז בגנא רבהוטה, אז כל כל כלל המש ריילים, איז כל אים ווי דוי זיינען א רבהוטה.

¶68און ווי ס'איז שוין א רבהוטה. און ווי ס'איז שוין גאון לפסיו ושווי גוין ועל עשו ווי מ'שקן ס'איז דאס א גמר האריז ל כשמר האריז ל תשמר אויף רשבתנו ורשבתנו כוונא ברבותינו, כוונא לבור קודמי.

¶69אז כמידישער האריזל ידעו שגן בגילדון הקודם לבוא אלה בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל

¶70בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל בנהל חיי האריזה ומעשה האריזה.

¶71וואס איז תורה אים האריזה? וואס איז תורה? וואס איז תורה?

¶72מעשה מצדקב טארנו. מעשה אבטקע.

¶73סימן לביני נצימן לביזה יטר מסימן לביזה יטר מסימן לביזה יטר תורה.

¶74וואס כל מעשה אבער איז מציראו, אז ווען דערמאלט ווערן זאל זיין מציראו, אז ווען דערמאלט ווערן זיין מציראו, מציראו, מציראו, מציראו מציראו, מציראו מציראו מציראו, מציראו מציראו מציראו, מציראו מציר אז לו כולם נהאט גיב כמה דברי ארי ארי ארי ארי און מ'איז כמה דברי ארי ארי כשיהו חר בשר, היום הכי בן הזהר הקדש, אז כהרי סיבה, ארי מה שהלך הרבה,

¶75לכאורה, אז לרבי ארי כמה בזהר.

¶76און איך נאכאמאל גימין זיי, כמה מקובלים, אבער נהאט גימין בנוגע בנוגע זיי.

¶77ארי מה שהארי רבה. מ'נימען.

¶78ס'איז דאך מאכן מיט וואס מ'האט שוין, כמה דברי ארי ארי און דברי ארי און דברי ארי און דברי ארי רבטר חכבת אבער שוין.

¶79און דערנאך איז נוגע דער דין, וואס הייסט?

¶80בשעת אבער בזה. און בשעת מ'האט געפינט זיך אבער בזה.

¶81און בשעת מ'האט געפינט זיך אבער בזה. און דאס איז פארשטאנדיק, אז דערנאך איז דא נוגע דער דין, ווי כתוב, יעקב הי' דלא יו דביתו בנים והוא חלק את אבער, דאס איז א קש שלה, חלק בן יו דביתו בנים, אויך איז דא ישכם ענין התורה אשר איז בזבולה בענין הפרקמטיא, מצות משיעת אצל יעקב, היו שני הענינים ביחר,

¶82וסיפרא על דבר זה לכל הבנים, הן להוספה והן לזבולה, ועל דרך זה כאן בנוגע לער האריז"ל, סיפרא על דבר כאן מנהגים שלו, ועך לכן ישנו מי שהוא מהתלמידים שעיקר שליחו טאג בתור תלמידו ותור בן, הוא בענין אחד, ”ואשר בנין שני”.

¶83ווי רום זה גמקום בנוגע ר' שמעון בן יוחאי, כשכתוב בזהר, כשאמר בו הידראו, אמר שהוא מחלק, ר' אליעזר ישמע, ווי ר' אלעזר יאילו, ווי ר' אלעזר יכתב, וימסור,

¶84ועל דער זי גמרע מוכרח לויט בנוגע להאריזל, שכל המנהגים שתיחים להביא 'יש מי שהוא שצרוך' להתנהג בהם, אז אלקים שזה תלמידים של איש ”אחד דוב אחד” בכולנו, אז מ'צורעטעט העבדה שלהם כולם ביחד,

¶85וכמו שהאוי בנוגע לשבטים ויעקבים.

¶86וואס אזוי איז כמנו, אז ישן ענינים שכל אחד ואחד מחוייב בהם.

¶87וכמו שהאוי בנוגע להשבטים ויעקב טים. וואס כמנו איז כמנו וועגן כמודו ורבו אריין, אז כזה איז כמנו איז כמנו וועגן כמה וועגן כמדו ורבו אריין, אז הוכחה היא די ארץ ”ישראל לעשות ישן” שם וקובלים ווי ישנם שם בעלי נגלה, ושניהם עדים שהארידו הי' האריד.

¶88אפילו כשאתה מחלוקת ביי חסידים, לא יעלינו ולא יעפתיו ולא יעלינו, התקול שניהם הודו בנוגע להאריז ה.

¶89והנה הגראה והנה רבי' זקן.

¶90כגבי הרבה ארי און וכגבי השמטה בשמטה הרם.

¶91לכאורה איז דערויף חיים לזה, און אפילו דזשעמא.

¶92ונפרי הדבר שגראה איז דוקא הגאה מבירנו מפליא יטר בנוגע לימוד הנסטר, מצד הצלמידים ואים ההיפך.

¶93צלמידי רבינו זקן, מזבין בליווד הנסטר, תמידה אביה הגאון מבין נמאתים בזה, והוא כוסף בפירושו למשלה, ”אשר מי שלא למד” חכמת הנסטר איז אפשר שיורד דין באמיתתה.

¶94און שלום. גירה אבער אם וואס האט מען בזה אין מדפת גמקען על ידי מתנגן, בכל זה.

¶95כעניסטער ומען עומדי בדיסתיך. כעוצו שטרוך לילנע.

¶96כאין, אז מ'איז שוין חרוני.

¶97פאגש שקטר משהו, מ'איז עוצם הנקראים מתפקדים אמיתיים שלום דער מסתר דמסתר.

¶98ס'איז דא א אילן ווי עיר וואס ס'איז דא? נעמאל אז הפה על דבר ההבא, לא בנוגע לזמן, מה גני, ווי ס'איז דא?

¶99נא? איז אין איום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום הכיום.

¶100כאילו הכיום הכיום הכיום הכיום.

¶101כאילו הכיום הכיום הכיום הכיום.

¶102אז ס'איז נאך ניסטער, קען נאך ניט ווייסן סיום? יו,יו, ווי די יציף איז ווי די וואס זיי דענקט מלאבד זכין ס'איז דאך טעכע אז בלאי א חלון האט בי זאגט געווארן.

¶103ס'איז דאך טעכער בלאי א חלון כמה ידים שטו עליהם, ודוקא היו במוסחת רגעה ומשה אחרון שיער רבי על הלשם, כל הלשם יציאל דער נסטרש רגעה,

¶104כמה ס'איז רגעה, כמה ס'איז רגעהן, כמה יחר הלן, כבלוים א חוץ זייערע אים, אז מ'איז דאך א בלוים משתל דא אין חוץ ומתקי דא חבוד, איז דאס קא דא שיקרא, ומתקי דא חבוד הי' אז מ'פארגעשט דא גבור, אז בליקר הרגיל איז דא נאך?

¶105איז דאס איז ליהר? אז' הי' רעד שוין היה, ס'איז ”כאין במקום בעל” תא ווי נעמט נאר ווי נעמט נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ווי נאר ו אז אמעמך בשכי' ד' מחקומען מ'וועט מחזיקן איז דער רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רמב אן רבנין.

¶106און ס'איז טאך אז קומען קומען קומען קומען קומען קומען קומען קומען.

¶107און במילא שמיך ”לשמי על דבר” זה, ועל הוי' הי' מסבן ים קומען פון צד שמר.

¶108למטה רמב שית יצא לדבר על ידי אהבת ישראל, אז זיי יושים שותפות, שזה ירבה בנגלה וזה ירבה בנסתר, ואחקכ תך איד אהבת ישראל אמיתית אז זיי איז בדוגמת יששכר וזבולון.

¶109איז דאך אין די מדות רבות אל צינדיק כדובר.

¶110וואס דערפאר איז דאך אין די מדות רבות אל צינדיק כדובר.

¶111וואס שנדדו יחקך הירא המקפדם, משא גרדו הירא המקפדם.

¶112אבער בנוגע להתלמידים, זה ומביא לתח צעה, אתה פעמיד אינו יביא מה שרבו עסו בתחדרי חדרים ומביא אצל הפעמיד אינו אין לימוד זה?

¶113החכה. הי' הייך לצוהו החסיק במילא, ס'איז ימר את העשירו החסיק דבר הכי נאישה ממרא, הי' חסיש לצוצין למאוד בכל יציבה הקבבה, במילא השבע היתר עשר הפשט ועל טבע בכלו אז ער האט אן מרדל אז דו בית שבעה אחכע כאן קיין משהו לגדל.

¶114א ים משכין בין בית שבעה זה משיח, חספות בית שבעה, ווייש יד קיימן אז מאי יום כמי ולאים, נאים ניט בית שבעה, אז כה לא תחלית כך.

¶115אמנה שם אמרות. ככה במילא ר' המשכיח ממי אז יש על עצמו לשלן און ויערל צורח ניט אז ועל יבית מורל איז א חשבונה פשוטה, ס'איז משתקח.

¶116און איז משתקח אז אי-הי' לט "שיקך שייך במה שלמדו", דאך כך שקפו, בימין לומדין מעיקרא איז ”שייך בזה שיקרא”,

¶117כלל ”ישראל ישראל ישראל” בברך ה' אלו צומען בטלמוד תורה איז אפשר להוציא לצאת, במה שלא אומד חבירות אדער חוזר ניט באצעמאל, ארי מ'איז דאך וואוסט ניט אויבערשטער זיך ניט.

¶118איז אפשר זה מה שמעת הרחליות אהבת ישראל, אז בכתוב שאיז ולו און היו לגן קיין שנהויבן בתורה, לא הפשט שהוא ולא הדר און דארט ווערט בגמרי הוא היה אומר תפילת שחרית המשנה בפועה ובחזקנים שבשבת ושבעל פה, אלא שיקר העושה כהי' במצוות, ועשה עושה עושה בלימוד.

¶119והואהבת דעמאלט גמיק בהנוגע בלימוד, ללימוד 'פנימיות התורה'.

¶120איני רשק וואס דאס איז מחר, פנימיות אט ראי' דלק וואס דאס ס'לענו בספרדים, ”ברוסל ים, יש לנו” הים אורי ס'איז ארבע ישיבות, שלום בים רק נסתר, ויתנו ישיבה ”ישיבה שבו לר” ששי' ושבילין ובים נסתר,

¶121ובחרים צוהרים ויתנא ישיבה, שלום בים רבאים מקובלים, תכלי את ישיבה ומדים בצפר שמור אביו עליו ושל ים, קרם שלמה, פירוש על את חיים אז דאס איז קודש ישיב ומדים קרוב לז, ששים שבעים בפרטיין!

¶122בפרטיין! בפרטיין! בפרטיין! בפרטיין! בפרטיין! נא, בפרטיינא! אז בשעת מ'האט געזאגט מען דער חצת לילער אידן?

¶123בפרטיינא! בפרטיינא!

¶124בפרטיינא! און ווי ס'איז געזאגט בחרימי צורישא, וטיילא מישא ”קענא שבעט של” מדין בתורת נסתר בנגלה.

¶125לא בנסתר בנסתר, אוןא מישא קענא בנגלה.

¶126אים ס'איז פארלן מדין קבלה, וישא שבעט שמטשנין בשעת שטיין, בלערער איז נ איז ווי ער וועט רעגלויין איש כמה שוואלט שוין און משעט, מ'וועט ער כל ים מחרצה ריין למדים קבלה, ובארר מוחר מראה ופה רים לפי סידור של הרשש אויף וועמען ס'איז א דיר?

¶127הכוונת הרשש כוונת הרשש כו.

¶128ביים, לפני חדש השתפיסו סידור הרשש של ימים הקיפרים איז געהאט ימור אבי עליו וסלם וואס ס'איז דאך גאר עליו אז השתפיסו זי חדש ווען מ'וועט פה ליבן זה רבי ליבן זה.

¶129א תבורה יעצנו אתפל יים, כזרי אשקנזין שבעברא עלה כי ברוטה קבלו את הקבלו את הקבלו, איין ערות אבער שוין, ווי ארץ ”ישראל שבארו את” ישראל ולמדותתת חמידה, איז א קבלה פארקערט אתפל יים.

¶130אז כמה מיט תלמידי הגרולה האבן די גאם קיין קבלה.

¶131אבער ממשיך ממשיך, כנראה שהם יזירו את התלמידים שזה דרך לו יסידי סגולה.

¶132און ס'איז אין אז ער יעקפדאכל דעמאלט וועלן פניהם ה יעק, ער איז א יעד רבניל, דעכו איז א שמשי מרוקי את העם, און א שמשי תחם כבראה, מ'איז אין תמידי הכסורי את מיציא, בליפטער יום, און דאס זאגט אז במים יקבים ווי זיי איז משבט?

¶133חבירא לגבי אזאי' איז אין חבירא, ווי' איז א הוספותא, וכל ספק ולחמשי וקבלו איז א שמשי' איז אין חבירא, ס'איז רבחיים ועל הזנין את קצר, בפנאי צי תפק, און ס'איז אין חבירא את החבירא?

¶134וכמעט הכתובים של שבות לגבי אם יוצאו במסתרו יוצאו מה שבנקה.

¶135אני הייתי, טאקע תביאתרא איז דאך מחתר הארץ הי"א תלמידתא ותחיתא בך הוא יצריתא תקבלית לקבלות, אז נשבועת ”הישן שלה, תבית” לגבי כהיתי אין חוצה מעץ אבדן ס'איז זיי משריעים שטייט דער כאחרית, ס'איז דא יח, ס'איז ניט פייער, א יום זי קומאר נאכאפט פוס,

¶136הכתובים של שבות לגבי אבער לו היו א בית לן פולי' איז במיתך תפילות.

¶137ס'איז דא ככאין, און א רעדט מען לידי? ענין פון ענין קאפרט בחזיר.

¶138בשם הששומי שבו תצביח בני אב אביו אביו שבו תצביח בני אביו אביו אביו אביו ותאז נאר כל היו.

¶139אבל כשקורין בהקדמת ר' חיים ויטאל, איז בשער ההקדמה, אז אי רואה שלפנים בני ראש מאתיים שנה, הי' דער הי' לזה הצדקה, כי אז הי' עוד מאתיים שנה לביתם משיח צדקנו.

¶140על משה כותב ופחיים ותלקו שבא משיחת יד קודש זאגט ללמוד קודל לזה, חכמת הקבלה, איז אט דער מרשט, שאתה אינך על הצדקה את האבינו ומטה ”בזרע קדשי' לא” זמן המסיעה?

¶141איז דא איז געלעט געלעט ווי ס'רעט א ימותא?

¶142לומד וזר און... יש כמה מכתבים דלים של הקוגמת אביו אזוי מזיר מזיר מזיר מזיר מזיר מזיר מז.

¶143מז. מז.

¶144מז. ”לח. לח. לח. לח. לח. לח. לח. לח. לח”. לח. לח. ”לח. לח. לח. לח. לח. לח. לח. לח. לח”. ווי ס'איז טאקע ווען מ'האט געפינט זיך.

¶145וואס דעמאלט איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא? איז דא?

¶146איז דא? אבער אל תלית ושית יסקיפלו ודאס איז דער 'שם היה' מנצלים כל הזמן של לבא דעם לימוד הנגלה און לימוד הקבלה הי' הי ולמדים בקבלהיות יותר ממילין להם נגלה.

¶147כא. כא. כא. איז כא. ס'איז כא. באזכין מצוה וואס ס'איז כא.

¶148כא. איז כא. דער כא.

¶149ס'איז שמ דברים כל כך על דבר דער ביטול כל המפיצה בישראל עצמו ובין הספדים אשכנזים, אז ווי ס'איז נגדה וחסידים אז ווי ה' איז אין הנכון, דרשת השעה, ששני הרבנים ורשים יוצא בקול תריאה נלהב שבטל כל המחיצות,

¶150ו”אסתתל באורייתא וברא עלמא”, ושפילא בטל המחיצות בין הספרדים און אשכנזים האט ער דאך לבטל גם קיין המחיצה שהספרדן פון שומר מהר הי' רגילין בנימין דא קבלין, ואשכנדין פשטער לב מער לא הי' רגילין אז זייט קצריך לבטל גמתי'ן גמתי'ן ”מחיצה והסב לזה”.

¶151כתבות שרים, דברים שמיטה לומר?

¶152דברים שמיט? בין לא ידברו, דברים שלא ימים שמיטה לומר?

¶153על ישיבתא שמיטה לומר?

¶154על ישן מגל ותוך מגל.

¶155משלט אז יתיבתא ראשון אורח. דבר הכשיד בכל ישראל בחשית כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו

¶156כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו כסלו מ'איז דער גאנקער סוגיא במסכתא שבת, בנגלה, פון נחד גלוה בפניהם,

¶157בנגלה גלוה אויף זה, אויף זה, אויף חבירו אויף יעדער, אויף זה יעדער תענוג דילה?

¶158אויף זה יעדער תענוג דילה? אויף זה לא יעדער תענוג דילה? ווי איז כתוב בנגלה?

¶159בנגלה? בנגלה, בניני שבת, מלא.

¶160מה די נגלה? אשעתן, אן נגלה? לפי דער רבא הרי אשעתן, אן נגלה?

¶161אשעתן, אז על מסכתא שבת זייער בנגלה אף על פי שזה בפלק הגדול.

¶162איז ביי ישיבות גמר געים עד שם.

¶163עד שם? עד שם. ווי ער דאכט אז ווי ס'איז דא, אף על פי שזה הגדול לוקח אין גאם קיין פסק דין בנוגע למחה, וכלל גדול במחה לפני הקב"ה גלוי, הלבא פון אין און צדוך ללמוד חוץ, על כל אחד ואחת ואחת.

¶164והעיקר שהזמן דוחק זה, ענין שהזמן גרם.

¶165איז דער איין גאנקען ביז צווי עד האריז ל ה' גאד ציווי שמעשה מרכבה בהיחיד, און לאחר כהמר יציבין ר' שמין, דער יוחאי שלא לביל מפרסום, תוי שמעתי לפני זה אבער מזמן האריז ל, ”מצוה וגלות זאת החכמה” כזה, הלשון המקובל, והעיקר שכפי ההקדמה של רט חיים ויטאל הוא ”כותב שם” דברים מבילים.

¶166מהמא ניט חטא, וואס דערפאר קומט קומען ווי איז דער...

¶167און דערפאר איז דער... און דערפאר איז דער...

¶168אין לצעיקר, כמדמה נאך ממילא.

¶169איז זיי רעדן דאך ביי... ס'איז כתוב געקענען.

¶170ביים היו מתקבלין דבריו עוז ס'איז דאך אז זיי להאי' מקום לבדישה שלנו, כי אבינו כולם מזרץ ישראל ועפי יחד תקופו איז בקים ו”שגם בזה יש” אותו טוהבת אז ”על כל פנים צריך” לעשות את זה הכשר,

¶171אין ינורע בזה כל חשש.

¶172איז דאס איז דא בזה וועגן? במה שמעתא ליפן?

¶173אז דעמאלט טול קורא בדברים מלהבים, ובדרתי נועם ובדרתי שלום, אז דער פרסום הכי גדור, ועיקר לא במסתר, אז דעמאלט טול קורא במסתר, אז דעמאלט טול קורא במסתר, אז דעמאלט טול קורא במסתר, אז דעמאלט טול קורא במסתר, אז דעמאלט טול קורא במסתר, אז דעמאלט במגלה.

¶174אפשר וואס יעדער כמה פודקעות, כמה מעי' גידולות יסיבת על הכניסות פארשינים.

¶175ביי אינגלע איז אין דין גלוי יפשמי, אז בכל תורה, לידי מה יום איז דא נאך אן, אז ס'איז דא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא ניטא נאר אז ד' נאך אן יום, און דער אויף דער...

¶176לרח זה, לרח שכל דורא יתמאש מיט זיי גאנקען, ”ישני שבעים, שכל” מוצאי את שבת בעים אשכנת זין מיט בני' ”ברא אקלי למוד” בהשבעים ספר עליטה, אמת ספר על ים קבלה.

¶177ביחד. וואס כמדובר את השג גדול ביוטר ”כל הסימנים של” עקבתא דמשיחא רואים שנתקיימא, בת כאמור באמור, קלה בחמותה, חוץ פי יסגר, כל הסימנים.

¶178א סימן שכתב בזהר שגיפט די ביאת המשיח, תרבה החכמה בנגמת הנסתר כמו שהיתה בדור הרשבי איז א סימן היחידיש, אדעין לו נתקיימען מ'איז אין אין רעה מ'איז אפשר לרבנים לישתו לישי שכל הסימנים שהם שלא למעליותא נתקיימן,

¶179וא סימן שנתן ר' שמעון בן יוחאי, שדרא דעקבתא דמשיחא יהי בדוגמת דור של ר' שמעון בן יוחאי' שאו ויבקעו מעיינות רבה ומעיינות ”וערובת השמים” נבטחו ותרבה ויתרבה, אפילו תינוקות, הלמדו חכמת הנסתר איז ער א סימן היחידיש, אז אדי' לא נתקיים.

¶180ולא יפשוט כמא ס'איז פארקען, אז רבנים הקודמיים האבן רופא מ'שאלא מרד קטר מזהר וקיום את ער לחץ וכתוב בזהר הקדוש, מ'שאלא מרד קבלה אז זאגט מען זיי אלימאל קעט ער מזהר אז בזה נקרא תיקון, און אזוי מ'צטעפט דאך פסק כזה אזוי טאן א ינער!

¶181אזא יעמא דער בי דערפאר גאולה ”מן הגלות, כזה” און?

¶182איז אבער ר' חיים ותלקו עשר בפירוש, ”בשביל שכי היא” קץ לגלות, צריך לי למווד תורת אריז ה.

¶183קען, אז ס'איז מער א רב שדא, שמשלמד בחקי ישראל ער קעט אז מזהר קען אזוי מ'וועט ער קענען משה במה רב מסכתובר, הרב מרשיל, בקדמת תבו, אנשי גדול משנה למעט משנה למעט זהר, אז די קול.

¶184דעם הי' זה מתאים לדרישת הרב חיים ויטאל אז הי' הי' בא משיח צדקנו בזמן החידן, וכנין שעז זיין לא בא.

¶185אז נפתח שכך את ”העשבריו וכך את העשבריו” וכך את העשבריו יבא בכי עשבריו.

¶186אוןא. אוןא. אוןא. אויף דערנאך שבוער החידן. החידן אין לפני מאתים שנען, אז וכבר אבר מתיין שנה ועדיים לא בא עבר קיץ, כל הקיץ, אז ער איז אזוי נשנה.

¶187וואס דאס איז ניטא מעלת הנהדר, אז הגמרא זאגט אז סימנים ומעלן חושב מביא דעם וועלן בטמא אני איז כושיח אז כאן, אז ס'איז קען ניט קיין בעומר ווי כל הסימנים מתקייבן, חוץ נצימן זאגן, אז כסימן זייער א סימן איז א סימן דרמביא, אמיתת רבי, אמיתת רבי, אפילו ערשט וועט סאגן א צמיחה פירות.

¶188און ס'איז דאך גאמקע מסימנו שבנקדש, ביז סנהדרין, און אפילו מלכי יד מיט גלות ומזור, ס'איז דאך גאמקע נתקיים, בפרט ווי ים אחרון אידן.

¶189און מעכבין ברק סימן זה. שאלתי כמה וכמה גדולים שביקרו אותיות לשנפגשתי אתם מאיף סידו באימביא אויף יפארסימען כל כורו זה.

¶190אין זה חידוש משלהם, יכלב להסיק לצטון דיבר ר' חיים ויטאל, שהוא מקובל אצל כל חוגי ישראל, והן הליטאים והן האונגרן והן הליטא ובדובש וחודש, מקובל על כולם.

¶191ובין געפסמר התשורות כמו שהם, ובין צריך אז זיין ינגדה עושה בנקודת גמק, יש כאלה שומר שבלי נקודת קשה להם להבין מהר הפקן זיין יתרון בנקודת גמא.

¶192מהי הפסידה בזה?!

¶193א דאגה שמי יודע אם ישמעו לדברים אלו לצערנו הרב והנשיאינו רבן זוהו ענין הראשון שפרסמו ודרשו ולא קינמו ובכל זה אז רבנים ורבנים ומורים דעה ואומרים דעה ועליהם להורות דעה איז

¶194וער כל הקהמים הראשי תמוד חכמים איז דאך א קושין יוטי תמוד חכמים צו דער נשיאים שצימו יעיאלט יעיאלט כה וכה איז דאך די תמוד חכמים איז דאך כהלוי הכשר,

¶195כל יבייהיכא פון ישראל וי ”תמוד חכיו אין” כחשש בזה, הלוואי באלד קיין האלטן בריין, הלוואי איז אפילו, ס'איז א גמר,

¶196ס'איז אפילו א פשוט בישראל כשהוא נתפלל און מסיים פארפלל א טאג, אז תלמידי-חכמים ביי דעם שלום בעולם און מסיים בזה ואחר קונה וקדיש דרבנן, אז הפשוט אין פשוטו איז מען בגן-קין דער ימי בזה.

¶197און דער תלמיד חכמה, ”אפשר בין ימי” ילמיד משפו מה הפירוש שליסטרם אז איז אין עצה תלמיד חכמה.

¶198כל בדין תלמיד מובר בין למוד מרבים מהה פירוש לבודה זו מלסתו וען אזוי איז ער נעשה תלמיד ח�ם אין כל בי יד איז יפרסן לכל לראשי, יפרסן לכל וכבר זה.

¶199”רבה ורבה ורבה ורבה ורבה ורבה ורבה” ורבה ורבה ורבה ורבה וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת וראת רבה וראת רבה און רבה אין שבוע אין הלוי נשאפ ותמר שגיו, אבער בגלמא וועט זען נאר ווי,

¶200ר' משיבט דבר ווארום אפער האט אריבה געווען, און פון זיי איז דאך אז מ'מצא קימן רמנא ון זיי מיט א קולר, און די כמה געפינים, און ס'איז גמר אין וואס איז דער חלק, און דאס איז קומט שוין התוועדות חמשה עשר בשבט תשמר איז שתי דורות איז שתי דורות,

¶201אין רצא בשום אופן, להרשיק לימוד המוסא בישיבה, התנגדות הכי גדולה, ס'איז דער 'ביטול תורה', ס'איז דער שעת למילא שאין במרצים, ולכמי זה ליחיבה, ובכל זה עכשיו נתקבל בכל השבועה.

¶202און ובחוץ. און ובחוץ.

¶203און ובחוץ. משפער אז ישיבות פון דמוסא ווען זיי קומט אין מאיר הידוטס און אחרון דמרער ס'קלויבט.

¶204וראו אתה בחוש בפטינת רוסי כי כיתחיל הגזירה, היחידים שעמדו בכל הנסייאנא ורק כולו שלעמדו בישיבות חסידי ודי.

¶205נפלא הדבר, הושתם גם בעלימותם, בעלימותם, ובעלימותם, ו”זה בזה קרוב” בדורנו זה, ווי דער דצחת הבן שבעיקין.

¶206ועיקר למה להוכנות לחשבונות ובטוב מרש חורר, וביין יצרון ועקנת לכל ענין זה מתוך שמחה, און מתוך בטחון לא רך באלקי ישראל, מתוך בטחון כאמקום באם ישראל.

¶207וכפי שנתן ברור הדבר ”בהמיעו תבדי ישמע” לזה.

¶208א שאלה איז, מה הוא המיעוט? אם יהי' ארבעים ”ותשעה אחות המיעוט”?

¶209אוהי' ”פחות מזה. לא” יחשבה להחרש, כוראי' גער זוכט אז בשעט ותשמע לבטיח להבטיח א שאנות, ניין.

¶210יאת בית יו איל, ורייזו גמרי תלוטה ותל, ווי ס'איז כאחר, אין תלית כזשון פחדים, עולי פחדים מיט זיי שומען דאס אט דאס, וואס ס'קיבלו?

¶211זיי זיי ס'איז דא אבער א בעטלעכע ותלחמה. קען זיין הי' כי יתחילה להכניס לימוד המוסד.

¶212און דא איך גאר קומט דאך א יער? קומפסקענד!

¶213אז בוחלת האפשר וברא נתקבל אין די ווארט.

¶214ער הערט נפאר אז א יער מסביר לבא, אז ישיבה חצי' שבעט נחבון בזרעתו תמל תוכל וותי חצי' שבעט נחבון ואין סגרון בפני שנה את המצאים ולא ים חותם כמאנער אז רמד רגט מען, און מ'האט זאגט געבירט לא ידעה אין אשר אמונא, תצחי' מחתן אמונא ון שלא רמד מוסר ולא רמד צחסן מוסר אז ניט ברער שרוי אויך נאזיקן למען.

¶215בחולי גדותה שבעט נסגרון. ואז האו גחות, שאם להאי חתנו ותנאה רמד רגט מען געזוכט אין מוצר חדינו אר ”ברא וברא וברא וברא” וברא וברא ו”ברא וברא וברא וברא” וברא וברא ו”ברא וברא וברא” ו”ברא וברא וברא” ו”ברא וברא וברא” ו”ברא וברא וברא” וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא וברא

¶216וואס ער איז פאר ווי עבן יוינו וקח. עומדים בנוגע לחכמת הרפון שישן דעם שני דרכים, ממתיני מעד שיש חולל, וכתפן רפאים אותו, ויש דרך מלכתיל לא ישים עליך למה לחכת עד שיבוא מהר בן, ואחת וזיין רפאה, כשאפשר האט ער געשאט זו.

¶217ס'איז דאך אסאפ דערשט זעמאלט... ס'איז דאך אסאפשר זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זעמאלט זיין. וואס דאס איז אויבערשטער אויב מעשה עשה כל הרב שהרבנים הראשון...

¶218את עשה שלי עמליא לחשלי הבן והרבן והכוונת שכל כל הרבנים משנו לציבור.

¶219אשר ישיגו השפין כל הרבנים ולדא יבוא משהו המשקיני רבנים.

¶220והוא מתחיל הוא מחקר עקשי יהי רוב הרבנים.

¶221אה, דאס געזאגט ווארום. און פאראשון יוצאים ודורות, איז כל הרבנים...

¶222און דא קען זאגט קענען, דא קענען זאגט קענען דארף מען ”משהו משה, יהי'” משהו הנחשם בן עמינדב, שיצא בקול-קול וזה, וכים שיש שנים נחשנים ביחד שיחולן לקפות, און שנים רבנים ראשיים ואחד ספדים ואחד אשכמזים, איז הריזו דעת 'כלל ישראל'?

¶223אז לא יפשר לצרך, האט קאמע רבנים אין...

¶224בבקשה, אז לא לחקת ”אפילו רגע אחד, כברגע אחד” בין יבוא, בין טעמא ושיח אז הי' רדה כל הזכות!

¶225במוחרת ודבחרת. מה? במוחרת ודבחרת ימות ירשון.

¶226אין גישן ויהי' בחתימה שניא שנים, אז היקר איז שיהי בנגלה, לא במסתר,

¶227היקר הוא ”שכל זה יהי'” בנגלה, א כוונה עניי מוי ר.

¶228אבער צריך שיהי לא רך ספר אביו את קיין אזוי, ולא געבן צריך ער וועט געבן מחוץ לארץ.

¶229בי מהכוונה לי עלה יום צדק וחקים 'כלל וכלל', בנימי הכוונה לאחולה כפי שאמרתי' לעיני זיי איז א חבל על הזמן,

¶230חבל על הזמן. און כפי שאמרתי אז יש לו ידיעות ”בפנים שעל השבעט, כמה” וכמה מה תלמידים מחכים שיתנו להם היתר, לא שהם מחכים שיצוה עליהם,

¶231אלא שיתנו להם הטעה אז להם רוצים ולא זו בלבדו, להם לומדים בציאם בישיבת הליטאיות לומדים בציאם אז ”רוצים, אין רוצים” לכאילו מהפיך, און דערנאך אויך נגד הענעלה, נגד המשגיח וכו אז לא ענין הולך ומתפשט.

¶232וואס אף למה ל חכת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת ורבחת אבער בכל זה, ואם אפשר לזר

¶233מעברה משהו בלשון השן ס'איז אפילו לפעמים משהו און שהכוונה משהו ממש, און לפעמים משהו ס'איז משהו.

¶234משהו ממש איז קלקו בתי. ס'איז נאך ארוכה, אז עס ראי יחי' קירוהו חסבא וואס ס'איז ראי א חזרין א חזר קירוהו אין נאככמה במילא פארפאכט אברהם.

¶235וואס איזו אפיך וועט ער וועג אז ס'לעדים וחיים ווי חיים ווי חיים.

¶236וואס דאס איז דא א מצב ווארט א מצב ושמע לצרי הרב, און לויט ער המצב, ויודע שהתלמידים רותים בהמרות, יש כולם שרותים מפני האמת"ע ויש רותים מפני הסקראנוט,

¶237בשמו על גבר מה שהוא והם ברורים שהמשגיח לוחם נגד זה.

¶238ואין מבינים 'כלל וכלל', בבחיים ותהלים, המשגיח מודה וגדל שלה, הרי זר מודה וגדל ר' שמעון בן יוחאי ישנו בנגלה דתורה על ”דבר ר' שמעון” בן יוחאי?

¶239בן ”רבי עקיבא אומר, דרך שאני ובורך מכירין” קרח איך אחר, ובכל זה איז משה מזה.

¶240ולכן התחילות בחשאי ללמוד עניני קבלה, אין חסידות איז משה בנרודים לזה, בשבילע דעת אויף מאמין אהני מחלוקת.

¶241ונפלא הדבר, תיכף בדיעה שלאחרי הגהון מבילן, ר' חיים, א תלמיד המובג שלו, היתפי ספר, אין רוב הספר ווערט סוד החיים, הוא רובו, הוא ענין שלו לוקחים מספרי קבלה.

¶242ורצוו שילמודו הספר שלו.

¶243כבוד שם מדו קבורה. ולפני זה היה ספרגיא ושמו הרמב"ם שהוא כתב ווי פסוק בדין שיידיעת הדעות שבתורה, היסוד של הידיעות הלכות שבתורה.

¶244לאחר לעילמוד כל יורדיהו וכל חושן משפט ובכל 'אבן האזר', בימלא ילמודו א חלק הראשון אור החייב, המדבר אל בן הלכות תפילה,

¶245תריאות התורה וכו אז למו די תורה אז למא שפותף הרמב ם שטריך לי עס ידיעות כדרוש, בזה הוא העיקר, ויזהו יתירה ”עסודות ועמוד החכמות” כשכתב, עמוד החכמות ווי ער היתה כוונתו ועקלה חכמות חיצוניות, בעיקר היתה בודאי כוונתו לחכמות אמיתיות.

¶246כאילו בסדר, אז דער רט שישלו קבלית שהרמב ם בסוף ים אב תוגי"ל ידעו זהר וקבלת ואמר לו אתי יתי כטוב כמה דעמים בשירות, כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו בשום מקור החטא.

¶247איז רק בזרק, אז דער קיין קומט? וואס דערפאר איז אבער?

¶248הרב מנחם קשיא די הטפית ספר, שהוא מרעד מקורות של כמה פסקי דינות, והרמב"ם, און יסודי בו יזוה.

¶249וואס דערפאר איז האמן לבלי איז דערויף שאומרי קמי מ קומטש.

¶250קמי קרק וזר. און דער גרב איז שוין לקוחים איז דיבורי הזיער.

¶251בגבי ברית מרען כשכתוב אומרים את ”שכתב חרט כרעב” ס'איז קען חצר אחד א פסוקה זה, קמי ”קרק זר הקדוש”.

¶252און דערנאך איז דערמאנטער רמב"ם בטוב הלכות, שיעדיעות דעות וכסף בהולכות תשובה.

¶253שלא כדעת התוועדות שתשובה אין א קל מעשה בלתי רצוני אלא בעיקרו דוקא א ענין של דעות רצוניות.

¶254און אויף עם כל הזבחת אמונה איז אבער כאילו אז מ'איז כאילו אז מ'איז כאילו דעות אמונה איז כאילו אז מ'איז כאילו אז מ'איז כאילו דעות, און כאילו אז מ'איז כאילו אז מ'איז כאילו אז מ'איז כאילו אז מ'איז כאילו אז ספרו הוא 'הלכות הלכות'.

¶255ס'איז דא מערערשט פון אפילו הלכות שבספר המדע, דא קען קיין ענין של הלכה.

¶256איז דא קען קיין ענין של הלכה און ווי ס'איז דא קאמען מסיר וכך חלכה וכך חלכה וכך חלכה איז הלכה אזא מ'איז ווי מ'איז כחלכה אזא ניט איינער משנה.

¶257אז ניט איז אין איינער דא ווערט במשהו, אז איינער איז דאך דאס א שיעור ווי אשר לבררת אלא לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע לבצע ל� אז ”בברכה אחרונה צריך” לליאל דוקא בשיעור,

¶258ווי דוקא שמדובר על דברי תורה.

¶259ולפי ער דאך דאס רעדט די הבדה, משיט איין מסכי, חריף און דערפי דערפי טרעת זהב שטייט אין משכי חריף, נאר נוגע צעט, בכל מסי ווי אזוי מברכת הרבהר און נעמד.

¶260הטעמו מפני שהחריפו נקרת בכל המאכן, ואם ילמדו משהו כזה, משהו חריף נאך?

¶261ס'איז ווארום איין ”משכי, טעם ניקר” בכל הנהגה אז אי' עמיני ווי ס'איז דא אין סיבה פרעשית.

¶262וואס דעמאלט טרושה וסקים על יין חבי' דאלקני, על יין ער את הסד קיבוש, אויף ריב ה חדש וכך ניטא בזה?

¶263אזא, אזא? אוןא? אוןא? אוןא? אוןא?

¶264איז כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמדובר כמ� אז מטריך להתממיד וחריף ורעוי להתכבט, ולא בו לעצמו לחד.

¶265און כבי שמעתי ליפן זיי, בחנוני נבא זוי איז ער פסוק בתורה, איז ער תורתו של הקב",ה-הכו רמב אדימו זוי.

¶266אין אפילו תלככך וכתוב אדער אין עובד אדר על דבר לימוד בפועל, על דבר תורה, יאפשר לא הוא נדבר כל היום כולו, על ברכת התורה, אפשר לא מרק איז שלא דימשע אויף אפילו משע אויף חוו בטוב.

¶267איז דער דרך השם אויף שם למעשה טוט.

¶268”כאן דרך השם” שהרמחל געכריסט כימון די קבלה, א רמחל געכריסט כימון די קבלה בליטה לשאוה יעצח, הרמחל איז אבער גם הספרים שלו אין אים מלמדים כל ”כך, מבימת אין מסילת” תשרים נתפלל בכל מגן הקדמה איז אבער אבער הקדמה ס'איז נאך כענשטער, נו?

¶269אז וועלן הסוף העצמו נעשק ותחלן וואלט זי גערן, כמשום לא ים, ס'איז זיי כתבים של רמחלנו כל ”גלות הגווה כך” ישדיקה.

¶270כתוב ברבן, ווי שמונה פרקים קודמה לשון רפואת הנפש, ובדוגמת רפואת הגוף, כשמי שבו רחמנא יצלן יש לו מחליט בזמן הזה, ובה רופא ווי הומה שנתחדשה רפואה בזמן הזה בשלו מחליט זו, ולא ישמעת על דבר אישה אחד שענה עושה שבדין לפני זה לא ידע על דבר רפואה זו, ולכנו עושה לאתר רפואות.

¶271זו ומחלה חדשער שקשורה בעיקרו דמשיחא.

¶272דער ענין של קאמוניזין, חמשים שלמען לפני זה.

¶273הענין של כל הסימנים שבעקבתא דמשיחא לא היו בדיר לפני זה, במילא כשטארן להאיתא ”המחלה, האי' אפשר לאחל” משקה זה, לאחל לו משקה זה, לאחל לו משקה זה, ואפשר בלו זה, כשמתחדשה מחלה אז זיי צריך לחדש רפואה, איז אפשר לרפא ומשקה ושריב לזה.

¶274און ווי ער האט געזאגט א קומט הלוי וענגל?

¶275אז יא? המחלה הזאת? צי איז מחלה חדשה ותראה און מחלה חדשה ותראה און מחלה חדשה ותראה און מחלה חדשה ותראה און מחלה חדשה ותראה און מחלה חדשה.

¶276וואס כמאלט זיין, אז ס'איז וואס דא אים סימנים זו ארבעיתם, און כמאמרים שהאחישנה בלי שום סימן, מהרהי מסתים במאה אחוץ.

¶277אז לא מרקב את הקול קיוו, דא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא רא המאנה שזה איז משא יתקמנא.

¶278איז משא לי מסכים להשא מר כתעש, הלוי' שהי הרבנים הראשים הרמאנים אזוי רכן המאנה כבר יתקמנון לזה, און דאך כבר יתקמנא בנוגע לפועל ממש איז יבוא נשי ער נשי נא, ולכן גמי כווה גמתן שגמי הרבנים הראשים גמטן איז משא לי קמי בנוגע לפועל ממש זאגט די מדרש, יהיה כל טוב.

¶279ובודדאי ובודדאי שאי, אז סליחה הדברים, איז הודי ובודדאי סבר יחי איז ווייך אורייה ס'איז דאך להארות הרגליים, עקבתא דרשיחא ס'איז דאך להארות הרגליים, לא רגליים תעיקוות, הליכב דה העקב שברנין.

¶280בזה איז גמקום מיט א פרשה ששבת עברה, ”עקב אשר שם אברהם” בקודם, ווי די רבינו זאגט אין פירוש, בעל התניא, עקב הששמי אברהם בקילו שגנבי העקב שלה, היה ניכר שהוא שומר חוקותו תורתו ומוצרותו.

¶281ביתה העיקרותא דמשיחא והעיקרותא של כל סיום כל הענינים, נחסר רק הסימן א סימן א סימן איז דאס איז א סימן איז דאס איז כל סימנים נתקיימו, און נתקיימו בהדיר מהדיר מן המהדיר, און בת, כאמור, באמא רחמנא ליצלן באופן דמהדיר מן המהדיר.

¶282חוץ פו יסגו, מהדיר מן המהדיר על פי שני ישראל זאגט ווי עצה וללמד היפך הזכות על ישראל, על וזה המסע, מלכיות מתגריות זו בזו מהדיר מן המהדיר,

¶283א סימן שתרבה תרבה החכמה והדעה והאמת והחודאי, עדיין לו אתחיל בזה.

¶284וואס מאכן ס'איז דא רויס לביילא? און דער סוגיא שלא בכתובות, שירוב עיתו של מקדימי נתנה צדקה ביד רחבה, הוקי דבארים אבער נתנה הי' רחמנא ליצלן עונש החידוך.

¶285לפי חלית רצימא בגמר אמנו לפי חלית רצימא בגמר אמנו.

¶286דער אין במוחש לפני די כמה דו רות, לא היו ספרי קבל, לא היו בים צימא, האיו ב כתב יעד, ואוי וואס ער איז דאך לכפש, ולקבל רשיון, בזמן ר' חיים ויטלו הוצריך לבטח את הכובא בשבילי ”הייתי משמור את” הכתוב.

¶287אתם נדפסים, ונדפסים בצלו, ווי ממקרים, בית אור, ובלבד שיבטח הספר ימודו בפועל, מאין דעם סקוקי ”בלי נקודה ובפרט אין לו” הדרים בארץ ישראל, כשדרים בברוקלין, בניאר, ישן מקולות אים ווי דעם ראקע אנגלית,

¶288על כשהמדובר על רבנים ורשים בארץ הקודש כולם אבינו אין דעם לשון הקודש, לא א קוברית, אפילו אין לשון הקודש.

¶289על לפי וואס ראהם כדתי שריק מהר עשיר אל תי רצי בתורה שבכתב.

¶290וכו' דארף. בתורה שבכתב. וכו' דארף. וכו' שבכתב. וכו' שבכתב.

¶291ראוי ארץ אין יביאו חדש וואס אתה פח שאולה איז תפיסת כל ותפיז?

¶292און יביאו חדש איז אין יביאו חדש וואס אתה פח שאולה איז תפיסת כל ותפיז?

¶293און יביאו חדש מסחץ איז צפיסת, אז כולהו חדשיתך לארץ חיים וואס איז חיים ודאה?

¶294וואס פארלוי דאס? בראנדווע אשר אשר אשר איז צפיסת די פילות?

¶295אשר איז די צפיסת מחדשיתך לארץ חיים ודאה?

¶296און ווי עונת? א רבן דחי הכי? א רבן דחי הכי?

¶297איז דאך ישבתר קבלין? איז די העד מעשיק וואס דאס וועט קיין קיין ניט צפיסת?

¶298איז קולהו תפיסת. איז קולהו תפיסת. א רבן דחי הכי?

¶299א רבן דחי הכי? א רבן דחי הכ כל פסוק אריבא אריבא אריבא. אכתר לפני זה איז פסוק כל הרשי השעל ה כסדור ורשי השעל ה כווננו.

¶300איז פארשטאמען פסקים מיט כל הספרים פנימות ספר.

¶301ובפשטו אין פון פסוקים וואס דראה אין פסוק המקמה שלא ימוריו ורם אור יקר.

¶302אז כל זה זאגט מען טאקע ביי אים פארשטאנדיק.

¶303ישא דרותא איז שמ דא בריבן אז דא כווננו, אז איז ווי בזה קושיעין בנוגע למנהג אבותיך בידך זיי זיינען מתפלל בנוסח אשכנז, בנוסח ספד, בנוסח תימא וכו על בנוגע,

¶304און לימוד התוועדות חמשה עשר בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט בשבט ה' תשמישט אבער בפריעות חיים בתחילתו כבר כותב שיש י' ב' נו שכר...

¶305אבער ס'איז דא דרך כוונא! ס'איז דרך כוונת! ס'איז דרך כוונת אמרו שוין אבער כל השער ים כורים!

¶306אים מ'דאים פרעגט דרך כוונת! אבער כל השער ים כורים!

¶307שער השער השער השלשת היו י'ג י'ג ים איז אבער נוסח והריזל...

¶308ס'איז דאך א י'ג ים? גמר תומני! גמר אשקזין פא ריבונות השלנה.

¶309ויבער ישראל בראש השנה, בדרך וועל אשקזין בראש הש וילן פאליבן ומצד ספרדין אז מקובלין הי' בה, לבטועל, וימין פלא ומקובלין, די שנת הקבלין.

¶310אין דעם ראשי ארי' קדוש, א גמר מרשל עליו, ”שכל השנה הימין” פאליבן תורת ספרדין, וראשי ארי' ”כיפור הימין פרי” תורת תנזימט, איז דער קרבו איז שוין עליו, כך ארי' הי' אתו.

¶311אבער כאן ראשי ראימן איז דאך ער, כולם מקובלין כנזימין ומצדין אימית פארדין, נוסף ספרדין שמעון, יוסף תורך בדמי ים.

¶312לחל זה איז אפשר לית בטוב בזה, כי על פי דין כוסף הצמח צדק פוסק שמתפללו אין המנין והוא מתפלל בחשאי אפשר מותר לו להתפלל בנוסח אחר ואין ”בזה היותר שלא” תתגודדו.

¶313אף על פי שהוא מתפלל במנין שלפאר דין, אשכנזין, ווי נוסח שלו בנוגע.

¶314ס'איז דא רא כוונת הרשש, גודל כנוסח ספר אט דערפי אפשר איין, און אין איינער איז דאך גדאו.

¶315וואלט זער רגבי מיט מקומט ”שית שינוי בן” הנסחא עטים ”ברוב הברכה וברוב” השומט צי היינו הך הם בנוסח אשכנז ובנוסח ספר, ואפשר שבו אין להם מקומט ששם האבו שינוי דלגו כוונת אלו.

¶316כיוון שהענין ”נעשה במ סתר” לא בנגבי, ומתפלל בחשי' איז יש לדעת מעלך.

¶317אזוי יער פיים, כדחמיך לזה עליו ”בן עליו” חייך.

¶318איז ראי' החשש בזה, רבי הנתן דלא תה ”דודו ושאלו שאלה” זה צו דער צמח צדק, וובדו מביא וכבה המצפת תשובה שלו שאין בזה די אידן שלא תדודו, מביא שר רבי נתן אדלין, הרב שלמען סופר, ותמתן הוראה בנוגע בפועל זוין, אבער שאין ימי תלימו מיט תשמונזין.

¶319ו”הוא מתפלל והוא” מתפלל, והוא מתפלל דוקא בנוסח ספר נוסח ספר אדלין.

¶320און אויף ראי ראי ווי איז דא גדמה פאנקבו, נתן עד לי הלל ענין לבד אז הי' עדלע איז דא גדמה בבית המדרש שלהם, היו תמכן מתפללין לפעמים בנוסחו, והוא התפלל בנוסח ספר.

¶321וכל ענינים אלו לתת גודו, דאס זאגט בנוגע לתפילה, והנהגה בפועל ומנהגה, בנוגע ללימוד התורה אין בזה כל פילו און כל מחיצות כל ענין התורה אין בזה כל חשש אין ”כל חשש של הפסק, כולו” רבח,

¶322בכיוון שכולו רבח. וואס דאס איז פוסק טאן?

¶323עדיין לגמתי ”מאה פעמים ואחר”, וכנניחוזה ושאין ”מאה פעמים ואחר” תעמתי מחוי לומד לבר זה ”מאה פעמים ואחר” דלקשת לחר הבא, אז נימן הצול יזדמנו זו, איז נאך ווי אפקיש יבינו שיע, וואס יטוב לך בשבט צי תצא.

¶324וואס דעמאלט זיין אין דעם איינער פון שבט ה' תשמ", און דעמאלטער חד בה הימוך יסוך גימון, וחד בה אז ער איז דאך חל בשבת אזוי, מה אנו אסף ווי אזוי חל בשבת איז אגבי הימושלן אז ס'קומט זיך טאך רחמי' על אב אז ס'איז בפועל אז נתמען אז תלמוד תחון ווי הגידה אבער כזה,

¶325איז דער ענין ווי משיח יבאלך ווי כמדוברי בשעת, הירא הכפדי השידך יומעתי בתורה ווי אלסי, איז תלמוד תחון ווי הגידה אבער כזה, אז משיח יבאלך זי איז בשעת על פי נשיא,

¶326”הירא כך בלי” ידאן, אז ס'איז דער ענין ווי משיח בהמחה.

¶327אמרתי א יום בתפילת ארית א ”יום ממש, וכמא” וואס די גמי קטר האבן די קו ”לישועתך קוינו כל היום” והכוונות שוין אין כל היום זהו יום איש שוין, ”יום שני, ראש חודש שוין” כסלו, תשמ דא,

¶328אפשר לומד בו תפילת ממסרי בכל ציכין לו יזרע שצריך כל היניו בתכלית האמת, חס ושם לבו מה שהוא, שאינו המועטות זה ”הפסק בתפילה וכל” ד' מן הטרומה בשומרים ביום ראשון דער חודש כתבו, בתפילת ארויס, לישועתך קוינו כל ”היום ובדי כל” אחד מישראל זהו אמת שלו,

¶329”את צמח דוד” עבדך. וואס דארף מען דאך אויך פארןפארן, בשמחת מ'דארף מען היו אין היו.

¶330וואס דארף מען דאך דאך אז כתובר וואס ס'איז מבטפון יהושע גמקום.

¶331אהם חסידים וסימים ומצפים וישועם.

¶332אז ולא עומדם גם כן תבואה אז מ'דארף איז דא א איום.

¶333און מ'מצפק גם כן איז אבער דא א ברכה אז און מהרה תצמיח מהרה הפירוש ומהרה, וחקומות סעיפים שזהו כל היום, זאגט דא נהג סתפללתי בתפילת מנחה, ”אמרתי שאני מצד” שוין תבואה ”בתפילת מנחה, ובינתיים עברו” רגשי רגשיות אחד אט ואחרי כן גם כן קוינו גלויה בחוזים על זה.

¶334און בין אפשר לזרעת את האחישנה באחישנה איז גם כן קמר גויים.

¶335בין אפשר לזרעת את האחישנה שאמר הלוציאה שטרוך לו את האחישנה באחישנה עצמה אפשר גם כן לזרע.

¶336מקסימום חיי רגעים, מקסימום וואס עשרה רגעים.

¶337אפילו רגע העכער. רגע חז. ”שכינתא בגלותא, וכל” ישראל בגלותא, ומרקבי בגלותא ואפשער קודם זה רגע אחת שנכפלת ”ששים אלף ריבוי” בשום כל אחד מישראל.

¶338חס ושלום. איז כמאלתית והקדורה אויף צאמעמאל.

¶339איז כשרותין לבוא מוסר למי שיעור צריך להלכת ולאה לא למעצר ומחבר דאס איז דער ביקו ר, שבשוה דער חס ושלום.

¶340אני רכא מגלה שיין, כטער ידו שיש בידם, היכלט והרשות והציווי ונתינת כח, לעורר את כל בית ישראל למשהו לחדש.

¶341דער ענין מיט וואס איז כתוב לחדש?

¶342עתה לא היתה לא יצאה ביהם כל טוב כזה.

¶343הכל יונים שהדבר ההקדמת על חייו ויטב, ”הכל יונים מה” שכתוב הגרף, שכל רב בישראל צריך לימוד הנסתר בשביל שיבטוע שההוראה שלה תיקה, וניט פאר זה, בפירושה על משלה לפני מאה שנה ויותר, ושומען חמישים שנה,

¶344והכל יודים על דבר זה, אז בצרות שבין הדיבור ”והלימוד והמעשה לא” ”יהי' הפסק בן” תריא.

¶345ונפלא מאמרי חזל, כאין מפליעים 'לימוד התורה', אים שגדול לימוד תלמוד תורה כמפרטורב את אחרון גדול 'לדי מעשה'

¶346זאגט דא מערער, שוין הלימוד והמכתב שצריך 'לדי מעשה' זאגט דא מערער, שוין הלימוד הנכתב שצריך 'לדי מעשה', ובמרק יהי' גדול הלימוד זאגט דא מערער, און בלי כל הגבלה.

¶347בטוחניות שגם שר הדת יעשקין על זה ממשריך להיות ומשהו כי הוא גם תלמוד נסטער בנסטער.

¶348און אין א חלק שוריף אים וואס ער דארט איז דער חלק שוריף אים וואס ער דארט א, דער חלק שוריף אים וואס כמפי איז דער כל אז מ'איז דאס ברוחו אז אין ערב שם עצמות, אין ערב שם שיחו ווי אז הוא לא אינע,

¶349צי המצב וכמחתן שלה, ולכן אני ידיעש ולמד גמתן נסתר בנסתר, אז במילא איז דאס ובהתן במילא חריז אין כרקב חסות וכרקב חסות וכרקב איז דאס איז דא אפילו הוי אבינס ובאו הוי הקב"ה פובדא יסקים ככך כותב רבינו חי' וטף, והוא עוד מהם.

¶350כפי שאמרתי לו כפי שהיסקים כאן כמר כיש לא יסיון, אז ”ויצאי יעקב בן שבו ויאלט כראנו כי” שיוציאו רזין דרזין דאורייתא לכראם אז זיי על ידי זה ”יבנה בתים בין” יסועם.

¶351כתוב אז ”יעקב אבינו אמר ולא הוטי בימי חלינו חרוב בקרך” בלערה אז דערשט ניט מעיני אז כשורה לא ישן בלערה מה יעקב אבינו?

¶352יא. וואס יעקב ממעלעט.

¶353יא. וואס יעקב ממעלעט.

¶354יא. אז כתוב שכר יראה בלערה צי א סיני ”הלכר רבא, ארייפי, ארייפי, ארייפי, ארייפי, ארייפי, ארייפי”, ”ארייפי, ארייפי, ארייפי, ארייפי, ארייפי, ארייפי”, ארייפי, ארייפי בלערה אז קטוב שיקר למ

¶355וואס דער צי ניט הנהגים שלאחרי חצות הלילה איז דאס ניט הנהגים שלארף הידן מבימנו שם הרשש שבו נהג הרמא הרמא ”הרמא הרמא הרמא” ”הרמא הרמא הרמא” הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא

¶356הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא הרמא רמא הרמא הרמא רמא הרמא רמא הרמא רמא הרמא רמא פון דער גם קיין מנהג שלנו, לא לפני חצתים, נאר לפני חצתים, אז מה יעשה יקב אבינו כרימין אפשר היה מתחיל זה, לאחרי חסות לילה.

¶357היקרו שזה היה לפני מתן תורה.

¶358ולפני מתן תורה איז דוהי חילוקים אלו.

¶359על פעם שמעתי איז די פירושה פריער, כתוסי הקדושה למעלתך ובמדרש אז כך במדער מונך חטוף.

¶360צי טערע קומען דארט לאחרי, אויך כאן בימ דער מונך, ווי מער פילין בלערה איז איך ווי מער פילין בלערה ווי אזוי ער טוט לאחרי בלערה בבדי מונך, אז תהי ם, נאך שנראה מרימוטה בלערה איז איך בלערה איז אין דעם בלערה, אבער אויך מער דער בלערה איז אבער אויך דער מונך שאמרת זיי איז מרקי סבירא, נשירן, תורה אחת על הגידה בלערה און כאן יחדא חייו.

¶361ובכל זה מגייש חדשת לעכו חציך.

¶362ער איז דאך גמר צי דעם צי דוד צי דוד בן ישראל איז ער גתול בי עד המקדש.

¶363אבער מקשיים א יז משקתיו משה רבינו ”כשהי' בהר, והיו לומד” מקצר בשלימה ושני פאטער בנים.

¶364ס'איז דא דמרדש איז כבר יתחיל בזמן מתן תורה, בזמן משה רבינו.

¶365ס'איז כמה אין פיום הלבינו. אבל יעקב הי' לפני איז דאך בכל וכן.

¶366באנענגען, נח פון חיים מטל ויסקים של תנא.

¶367שכלו תנא איז דא דאן אין לישק, ווי עשית קינא מיט המקדות, וכלו תנא איז דאס.

¶368און דאס איז דא אין תנא. כשלמדתי אתחלטא לימוד גמרא אצל א מלמד שלי, וואס דאס איז ”בתשעה באב, והיו” פטור מלימודים התלמידים, און דאס איז ויושב ולומד.

¶369שאלתי יותר היתקן תשעה באב?!

¶370והלוואי זאל דא זיין דער מאן חטא, א איד אבן א חטא, אין צדיק ברוך אשר יעסוד און וליחטיו.

¶371אז איהו ”הוא מברך את” הטמאה א חטא שלא יהי שלומד תורה בתשבו, למקוה הוא וטרוך לחתו לא ”יהי חטא גדול” יותר, אמירה תשבו אין בפשטות, ובשוראי החלוך יוב בריזתה, ובשוראי החלוך יוב בריזתה, ובשוראי החלוך.

¶372לקשה זה מה שאמרתי, וישן ממש קיין שמצוי לומד דבר המתקבל, כשמיתות לילי באימבא מי ”שהוא צריך לחתא” אז זיי יהי' זו א חטשון שיומות שצריך לימוד איז איז ווי בלי איז ווי ס'איז דאך דאס איז כטוב פסי את סב אמר וקריבו ימי אבר לאביב, והרגעת יעקב אחי,

¶373אז חד פרושים מאן קריבו ימי אבר לאביב, נאר ומאנען ס'איז אבר לאביב אז יעקב לא למטרה, במילא אים כל יעקב אז יהי' דעמידי את סב, את סב לא אתא דחטא זו.

¶374ס'איז דא בבא דרך רחמת זכין, ווי ער וועט אויף א היפך ”לך בתוך כל ישראל”.

¶375אמעתי פאנד פשטי עלו לי, דער מאמר אינו מובן בשעת סוצה השאין לך ”ועקבתא דמשיחא אין” לך ”יום שאין היפך” הברכה מרובן משלחברים.

¶376ושאלו אותי לפני ”יותם אלף שנה” הודיעו רבותינו זל, שיודו ישראל שיתקרב בית משיח, אז זיי תהי' במהרה שחורא, כי אין לכא יום שאין דער...

¶377ומרובן בשקל אברה. אניתי על זה שזה מה שאמרתי לפני זה, ”כי שיעדים שבמחר” תהי' הוספה לעומת זה, מצד די מסידות של עשה אז זיי צריך להגדין את הרפואה למכה, להוסיף בענינים של ברכה, מסחיל מיט תורה ומצוות, בשביל להגדין את הענין שיתוסף למחר.

¶378ואז יועל מלכתיב ללא ישים עליך.

¶379כשאני מתחיל לכפש ראי' שצריך ליגן מיט נסיע די תורה, בכל דער פינש, אז מפועמים אות אני ראי' לויף זיין.

¶380וואס ער האט געקאך מקובל זיין הדברה, אבדר ועזמין ורעה און אים מקובל זיין חיזושה?

¶381מלירע אט! מלירע אט! מלירע אט!

¶382לירע אט! לירע אט! א ים מקובל זיין ורעה כבדור ותמזכים איז גבורא טעמאלט.

¶383וואו אפא בקיין ראידלאכן? אז דא איז אים מקובל זי הבחיבא טעה, וואס ס'איז דא יחש דברים דברים מבהילים, אש כותב של דברים מבהילים, בנצבת כמה פעמים, וכזי בנצבת, ואתם נשומא שנצבת מחדש על ידי הרב אתי עוד הפעם, גם שער הגדמא, גם כתב יזר,

¶384ווי גם כתב ”יזר, כי קורים” האבן קיינע רהגים, איז אדי' וליין נצפס ולכתב איש אראפ פטי אראבתם ריבוא דבתי א בעל בטלחם יהודה זיינען קטרייטשער אחתיו ורציבו ודא מגיין.

¶385של בית המקידא. האט דאך געהאט שלא על הקטר עלה את זה ורציבו זה אחשט.

¶386און בטלחם יהודה. און דערנאך איז ניטא כוואנענטער דא גאר קאפט מען צווישן?

¶387און קומען קומען זיין. קומען זיין. תהוסר ובעלת יו במילות.

¶388זיי איז מען זרעה? תהוסר ובעלת יו איז זיי נאך קומען זיין.

¶389איז דא ק אויף גדול ”על זה ועל זה” איז מען לימוד זכות גדול שלא מיבל?

¶390און דערנאך איז דא ניטא? אזא יהי רצון שוין נתפשט החכמה, איז דאך דאך הלוך והוציא והוראה וואס דאס איז זהו

¶391כאן הרב של אס פאר דעם כאן.

¶392אז אין המקדש, איז דא ניט שמות פאר א ביט, איז ניט שמות פאר א ”ביט לכם צדוך” להתחילה אפשר די בית הכנסתו שלה?

¶393איז דאך אבער, בטלו וועט כינוס יחיש לו הרם ומקובנים הרבה ביעקב קצין ומקובנים, אז ביעקב קצין הוא למד אז מי ידיע אפשר למד צי מר אבי כבודם?

¶394און אבער ניט די ברגע תרחשב ומרשב ולמדבה, ורשא איז אלו בקבלה.

¶395רח' ורסים ורב יט. אז אין לו ישיבה בקבלה להרב קצין בקבלה, בקבלה, אין לויטא קבלה, זאגט דא מערער, שהוד לומד ובקימן מסתר במסתר.

¶396וזהו כל הענין שצרוך לויט במגלה, ו”בפרהסיא ובלי כל” מניעות ובלי כל הגבלות, יש לימוד שהוא בעין השמשות בששן וביובר ללילה, ובנסתר ובצמצום וכו' וכו.'

¶397זען מחלק את לו בתורה גופה שמועה זו יפה און שמועה זו אינו יפה און מאמר חזר זיו איבער קיין בדיוק, הלשון לישי שמועה זו אמיתי שמועה אין, אמיתי רע היפה רע היפה רע היפה רע היפה רע היפה רע היפה רע היפה רע היפה זאל דאס מערשטן, זען זען שמועה מלמשה מסיני בזה איז במילא שייך גמר להב,

¶398אבער ברענגט אויך כל השמר ישב שמעתי יפה ושמרות י' שיני ויפה.

¶399והראיה ודוריה בחיי יום ויום בישיבה שלו לימוד הנגלה ובנגלה ובפרסום ובשמחה וטוב לבב ומקבל תפיחה על הקטוב ומקבל שמעשים וכו' וכו.

¶400בשרוצו לימוד מה שהוא מטורת האריז הל, מטורת אב חיו ויטאל וכו צריך לעשות זה בחדרי חדרים", ”ובשעה כפי שמעתי לא” בסדר זה ולא בסדר זה וכו',

¶401ובאם היו בא אלא הראשי ישיבה שלהם עובד זה וצער חטאום על ידי שני רבנים, ראשי אים, בשם כתוב בפירוש, ער בחיים ווי ”כתוב כתוב כתוב” כתוב, ו”זהו שייך גם” בזמן זה.

¶402אזוי הוי, א יחס לו יישנו לגמרי.

¶403מה שטרך לקלו יזהר שלא יעשה מזה ענין של מפלגה, במילא של מפלגה אחת איז ”וארץ ככה, בפרט” השני טועג פון מיד איז א ענין פון ליטיע, ואין כל פאליטיקע בזה, ולא שייך אפילו לחילוק פלאגים וזרמים, תיכף בדיעה שלאחרי הגהה מבינה, השתדל כל דורי ישראל שבדור ההוא ”לבטל כל החילוק” של זרמים ופלאגים.

¶404הצמח צדק הוי ביחסים קרובים אים ר' חיים על רזי' נע, ולאחרי ”זה הבאי מעריב”.

¶405וכו' האבן את עצרת השנה ים וכו' האבן כל גוררי' ניקע?

¶406כל דור ולזקין. בלומה וחמי, הוי ביחסים הכי טובים אים ר' חיים ורזי' נזקע עם כל הראשי ישיבות, והיו הזמינים לחתונה שלה וכו' וכו.

¶407ובאו גמקי לו, אז גזמינה ובאו וישתשפו ווי סמכו ובאו שטייט א צבח שר שפעין אז זיי איז מתגעלער, ובאלד אז ס'איז מתגעלער אז זיי מתגעלער זאל זי מתגעלער אז דאס איז מתגעלער ווארום חדשת.

¶408מה קיבל לו, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, היגר, ה געדרוקט דער חייב ומעשה דער אבינו ובבארשטער,

¶409ובכל אי רמבינו ובכל אי רמבינו ובכל אי רמבינו ובכל אי נייע ועלט און א שיינע וועלט.

¶410שמועה יפה. דער ספר גדול ומכככת בזמנים מלכי פעלט.

¶411דער ספר גדול מאד, איז כמה ס'איז קראכטן.

¶412כככת בזמנים ובכל איז כמה זי תורה. וואס אזוי ס'איז א גמטער משנה, אין אתה יכול היא וואס ממילא ווי אין אתה לגבוי' ליגני אז לצריך להסחיר, ולא רק להסחיר, ולא רק להסחיר, ומכמה הוכנות בשנים,

¶413ומי מיעקב אין ”כלי קובן מטה”, וכפי שמטה ”כמה פעמים, אין צריך לקחה” זמן על זה מברימודים אחרים בתורה, כי יש ריבוי זמן ודורות לפנים, הי' לענדלין בישיבה שבעה עשר שעות ביום,

¶414אשר ליענדל בישיבה של מתמידות נשער דיער דער ”זמן וזמן רב, שאין” חצי מזמן ”זה, הלמוד תורה” זיינען איצטער יעשה למקובלים במשך זמן כתוב.

¶415וואס דער יסוד ווי?

¶416און דערפאר איז דאך חימון וואס קמין יסוד יעתו ושמיין.

¶417בודאי אין ”כל סבא בדבר”.

¶418ס'איז ער עכשיו עד בנסתר, אחתיו נאכמעט זיך אין ברכה ונגלה, שתני כסב דבר על לך, שתני כסב דבר על לך, וואס ס'איז דאך אין ברכה.

¶419איז גמקן קשר בזה, הגאים מבילנו כוסו ושלומדים און פרימיות הצבא אזא בטוחים שיורא יורא ”ידין ידין” ויכבין לאמיתית הענין.

¶420וואס קען גבל א זיין? און וואס קען גבל א זיין?

¶421בגבלה גמקע? וכל שפחתנו.

¶422צהת חדין דא יע בגלוי, כנחתין אזוי ווי מסכרבן תחבידו.

¶423היום, בגיור כזה בגיור כזה, אז צהת חדין דא חטא צוה כתבי, און איין א תמידין, חביר דמר, איז יעירע, כמאלט ווי ער האט ניט ווי כאן, און די מוסר, און די עסידה, די עסידה איז שבעה,

¶424נאר יא געווארך חדיש פירושך ם, דו, וחלחתם דו, כדי א רבי ס, איז כל עסקזין ידועים ידועים וואס ימולדים ”ולחימה נחד על” חבראש יש גמור את ספרים בו קבל אהמו מאביו שוין מראויקער, קרם כמה פירוש על ארץ היים, הים כדמי שרצון איז מן ארץ חיים,

¶425בלי את ספר שמראווי ס'איז חדשי' צר, ממשיך לפני זמן קצר הצר, מראווי נפטר לפני שניתי קטן בגילות תאמס רבערך, אז ניט מראוירא לקרתי.

¶426הריחתא קטר געטשי רבי אז ס'מצאנו טא, גלגר כאן וכאן ווי היהי יהודי הרבות ובנים ספים קובל גדול לשאו, לחצר זי רער פסט זיין, ולעתה אז תפסטו ייט זיין, ויצא לער ס'איז שייך אלקים, תירוש על את חיים הים, מי שרצטו מארגן את חיים בלי הספר הזה, היו מה רב רחמי' הקבלה, רב כדורו וחרים אומרים, שברי הספר הזה אין שאלקן 'את הים' דער תרזער קבלה.

¶427וכבר נמצא בשוטה, אז כבר נמצא בשוטה, אז עזר כלא פסור, בחשבושה לא שלא יקמוטה אין ברוך זה, אין ברוך זה, אין ברוך זה, אין ברוך זה מהרהי איז קען?

¶428ווי ער איז דא? א ימים ס'פרעגט אבער... קולנו ס'פרעגט אבער...

¶429וואס דאס איז שוין מיט דער קולל גמר גמר, ס'פליבט אבער אפילו גמר גמר, ס'פליבט אבער אפילו גמר, גמר גמר איז קולל גמר המחלין די זיך.

¶430ואשר ווי יש לו ער לעשות בדפוס צילום, אז זיי-זיין-זיין-בקלואה?

¶431ולאויפן דאחישנה, אז דער חישנה איז מן חשבתי לפני שא י מתי עסק ובזה גבר.

¶432איז מן יודע על מה אבקש, אויך שיבוא משיח בהקדם אויך שיתפיסה בהקדם.

¶433און אויך שיתפיסה במהרה, ויתפיסה ”במהרה ויתפ יז”.

¶434וואס דערפאר איז דער ענין אין די עמר כעפע...

¶435בי מימים שבה ובחזבה פסחים שבה גן עדן, צריך לי, צלמודי בידו מה שלמוד בעולם הזה, זיי בודאי, כשיבור משיח טרח לי תעמודו וידו מה שלעמדו קודם לימוד המשיח.

¶436משא גרמת הוא יבוא. משא גרמת הוא יבוא.

¶437זיי בודאי. און ווי ס'איז זיי המעווער טבא, אז תהבה אחר משיח, טאר אט אין הקר המער טבא, תבטתו מוטן משיח, ס'איז דאך חולוק טבא, תשבעים וחזרצו?

¶438נאר אמתי, משא גרמת הוא יבוא זיי ריק בא פעק.

¶439איז דאך שישיבו?! חס ושלום שלא איז בטל, חס ושלום שלא איז בטל, חס ושלום שוין הבל.

¶440כאמור, אז לי יגדור, רם? הבל באמת תיבאתו של משיח.

¶441אט דער ועתית עליהם איז דא? קרף, אז דער וואס איז גרמפי איז וואס איז ס'איז שוין השיבוא תלפי.

¶442ובית המדרש איז כוסף שזה הבל אז איר אומר שזה ז' אבנים ”שבהם נברא העולם”, און ס'איז אט דא מער דער שזה הבל כזה שנברא העולם הזה אין בית המקדש אין ”ארץ ישראל וחוץ לארץ וכל” הענינים.

¶443די ”הבל של תינוקות” ובסבן איז דער העולם העולם.

¶444וכאחר החל ס'הנה. השם של הספר זה וקרף כמא.

¶445קרף טאמא. שני חלקים וגרירות י' שכן?

¶446מה? ווער איז ס'איז שני חלקים וגרירות י' שכן?

¶447מה? ביי ארץ איז שני חלקים וגרירות י' שכן? כאילו כיבור על אבירות י' שכן?

¶448וואס דאס איז דאך די כמה חלקים בכלל?

¶449בחרירות י' שכן? איז דאך די כמה חלקים בכלל?

¶450בחרירות י' שכן? איז דאך די כמה חלקים? וואס דעמאלט איז די כמה חלקים?

¶451וואס דעמאלט איז די כמה חלקים? וואס דעמאלט איז די כמה חלקים? בחרירות י' שכן?

¶452וואס אז משחסרך אני אנשטיין מחבץ סדקה ברך לשון ישלחי זיין.

¶453אישתאך איז דער אבן דער און דערויבן דערויבן דערויבן דערמאפרע, און ווי ס'איז געווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען מסיני ווען

¶454מסיני ו פרקתו ספר ר צדקן אז הוא אמר שהוא משתמת בדר שטה אלה שלפי הקבליה בנגלות בנגלות בנגלות.

¶455וואס דאס איז דער שטרף דער שטרף דער שטרף.

¶456ונפלא הדבר, שדוקא עץ חיים, שבכל דבר צריך לסיים בטוב, והואו מסיים על דבר עניני גלות אורי מדינה של גלות, בזה א סיום של עץ חיים.

¶457אפשר גם על דבר זה יש ביאור.

¶458לא יגיע, מ'וועט עבדנו, א חרכת ופינון עבדנו.

¶459אין לעילי. וואו מסיים ואני אבדנו מיט דעם נארט.

¶460”וכן לעכן בית” יעודו יש את לו ושם הוא עצה סיום החזרת סופה אבער לא ראש היו מוצאי המתיקל דבי בתוכם ודאי אין מהרת כטוב יעדע, און מ'וועט געגעבן תוועט אריין.

¶461בזה שבע שלהם, בתוכם יעודם רבי דבתי'ס שבע שלהם.

¶462שבע שלהם. אלאי בודדא הן בלומבין ”ספרי השר” יסתו אחמי כבוד גדורו העבדו.

¶463ס'איז דער ישכר זבולא? נא!

¶464און ווי ס'איז דער חברית ישכר בעצמא גמקע?

¶465איז דער חברית ישכר בעצמא? בטל הגזירה שצר לחכת אדרבאים שנא אויב מתחשבן בזה, איז א גזירה ווי יעשית האב, צי דאך גמקום לחכת בן רבנים שנא לא יראה, והחשיב ישר אז בנים שהם בן חשמונה עשה ועשה אין שנה וכו.'

¶466אין קומט תמידי ”שבטל הגזירה שלא, ללמוד ”עד” ארבעים שנא”.

¶467אשר שנא. א סמוכה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טוב טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה טובה

¶468טובה טובה טובה טובה טובה טובה טוב יש לי שכל שלך באם שם ראוי ליז ראוי ליז ראוי ער?

¶469און נפתחו ארומות השמעה ונפתחי'ן.

¶470וואס איז דאך בזה ”שמעון שמעון שמעון” ”שמעון שמעון שמעון” ”שמעון שמעון שמעון” שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמעון שמע היינע באחורים?

¶471קיים קיין ילמא וקנימות הטוב. איז ער קיים קיין ראי' ”שין צריך לחכי” סעד ארבע אים שנה, כאילו שם בן יוחאי כותב שזה מדבר על דבר, הבחורים.

¶472הי' האבא. בששמטה לפני זה, מי שהוא צריך לקיים, אין צדיק בר יץ, אז שי עס איז טוב ויחטו, יהי' אחט שלו שלמעט קבלה, קודם שהי' לו נתמללו ארבע אים שנה.

¶473ויקר מה המשהו ראינו כפי שמעתה לבנה זוי לא תבה טבת אדער לא עלינו ולא עתה שהיו הגזירות ברוסי ראה במוחש שאלו שעמדו מן יסיון ונצחו ויצחו שלמים אלו שלמדו על דבר הדיעות והאמונות והשגחה פרקים וכו' וכו כל הענינים כאיבכי נתברו בתורת החסידותם.

¶474כזהר איז דא מוסיף. און ווי דארפט אי' ”רבא שלמה, ועד” כהנים קובלים בנחומת עלם השניים, בברושלים, עשו תיקון בלילה, ללמד נגד אים לחמת שלא יצרת להם ישראל,

¶475וישבו ובחצת לילה ישבו, וחרית למדו ותרצת הרי וישבו ויו תיקון בחוק, עבר אדמר מגורבן, לא זה הקנה.

¶476און מאלט שמעך בנים בוחים, פטחתא דער עטפער נכנסה וועט קיין עשה, פרא אל תן בוחים, מורון עמדים קבל אהלים, שרדת המשרי ערך, נאר וזים תיקונים אזוי יצר ואמר איב היו לומדים לימוד כזי בכל העלן לא ישומנה זקלה אים ישראל,

¶477ואיחדית שמען טהיו, ועז ותרפתו יערב וכמה רבנים אז תזרו בכל הארץ, עשו תפילת, וירא ”רב רבי רבי רבי רבי רבי רבי” רבי רבי ”רבי רבי רבי רבי רבי רבי רבי” רבי רב ברך און טוויסע יחיילי איז דאמקען על פי ן,

¶478אז עונה סעד מצרים דמען הוא כובר הרבה בו חסירה לזה תפילת בקשר אים המצוה ומצוה.

¶479והעבדה שם, ער כדי מה מוזכר העבדה.

¶480בזכה הצילוחי קידוצי וואס די אוצרו היעוצה, קצר בגלוי גמקע ”בן יעקב” ורגיל, בניו ובני ”באתי ומדרש רבה”, בשעת בזה ומה שנאמר ”בזעקה יצלוחו קיבוצייך, שקיבות בניו ובני בניו”.

¶481מה ששייך שם בנוגע למה שהזכיר מר, כל המפרשי תנך ”בזעקה יצלוחו קיבוצייך”, מפרשים, ס'איז זה ענין שלא למעליותא,

¶482פשוטו של מקרא, איז דער כתוב שהבטיחו שבטחו ”אלקים אחרים, ועל” זה אימיר הנביא בזכך דויהם יציל וכי בוצייך, בהעבל המדרש מפרש זה, ס'איז זה ענין של שבח, און מפרשים בזה שבזכך, פירוש הפשוט בזכך איז ענין של זעק ובחי,'

¶483מפרשים בפירוש זה במדרש שבזכך דער לשון ויעזק שאול, בקפץ, זאל במהרה שוין ספקים לבוא דוקא ”לא זכה” ותפילה ולבחי' אפשר לעשות זיך נחשם.

¶484זהר זהר הקימע. ו”אפשר למורא וחמי” אמר שמששי בני ישראל פועלים למעלה און מנצחים בראש השנה על ידי זכרית ותפילות ובחיות,

¶485וביום הכיפורים, על ידי תענית, אזא איז ”שמיני עצרת ושמחת תורה” כל באותו 'ים שכל' ראש השנה איז פועלים עושים הענינים והתשועות והצלות על ידי עבודה של שמחה.

¶486וזהר שני הפירושים בזכף, פירוש הפק יף בזכך שצריך לי, זכין וצעין וצעין וואס פירוש השנה, כשיתים מצפתים וישראל ויחד ושמחים ביחד, ”בשמחה של מצוה ובשמחה של תורה”, אזא איז דער ענין של סילוכה כבוציך.

¶487כתובה זאגט, אז נאך ביסט מען ניט. שאנה רבה איז סיפא דקא אט, אז חתם היצוני אז קטום בזרע הקדשה בשמחת הרע זה חתם היצוני, כמו שלא גמרא בשנה רבה א יחליט גמרא בשמחת הרב איז דאך קטושם, פרוש.

¶488והשם קריב דוקא במקום הראשון, שנזכר שזה נקרא 'שמחת תורה' זה ”בזרע בזרע בזרע” ”בזרע בזרע עוד” ענין של נסתר שנת עצה בנגבי, בנגבי כל אחת בישראל ידעה ס'איז דער שמחת טובה ובשושלים אופן המקום, בזוהר,

¶489זאגט דער מערניטש, אין לפחוט ואין ווי אידישן לאישי ישראל לשאילמוט זוהר איז כדושה הזוהר, אסי במצאי' הג פרסמה יאמר בה, אז א מקלה זיי זוהרים, כהמא טאלק, אין מצאי' שע יא אסי במצאי' הג ומצאי' הג עשר רב במצעת מ'האט א ראי' תא מ'תפל.

¶490וכמדובר אבא אתא פארבונדן. כזה בארץ הקודש.

¶491וכי. וכי. בכל פארבונדן? כמה פארבונדן?

¶492און כמה פארבונדן? וכי. כמה פארבונדן?

¶493וכי. כזה הוי איז מנהג בזמן פון חיים וטעלט.

¶494מפרשת פון ראויס. איז 'מצאי שמיני', אז ער איז בארץ הקדוש?

¶495וכי. וכאי א מביאה, אז מ'הי'האט החלטה?

¶496פאר דערבראכטן א גימבה דערפאר אין די הכפט ביוסיפי וכרע אנפיר?

¶497אים ס'איז פאר דער רבי אים היחודי ואם התפילה תהי א רבה החודם, אים מראת הקהל הלואידי.

¶498הלואי שתרבנו שמחה בטרי. און דערפאר שמחה של תורה און ”שמחה של מצוות, ובטר” שמחה פורץ תגזרין.

¶499וואס שמחתר אדם כפרי? אבער מתוך שמחה.

¶500שמחה. ס'איז ניט לבא דא חצפוצין. לבא זקט תוכרע שמחה בזעתך וכבודת ”את כל העמים” כולם יחד,

¶501כולנו כחו. ”וכל יחד יחד” יחד י' שבט ה' תשמ יחד יחד ירנינו.

¶502”קהל גדול”. אז ר' יתוף היימות ביאור, איז דאך פאסקער זיי, יחדיו ירנינו?

¶503בשעימות אור ווי יחדיו ווי כולנו. בזה עצמו כבה.

¶504בזה עצמו כבה. בן שמחה. ווי דער כתוב בזה, איז אבער קיין כתוב בנגלה, בשכל בעשרה שכינתא שעיא, כשהר שכינה שורה אז ס'איז דער ”שכבה הכי גדולה” לשמחה ככה איז דער שכינה שלם.

¶505אים, ס'איז דאך ניט פוגש בקרב בירושלים, מבא א משיח?

¶506ס'איז ווארטן. ווי פוגש מיט קרבן בקרב. אני מזוץ א טאקפי שמטה רפון זיי, למטה בתפילת מעגב היום, צי בענין כל היום, כאילו דא מערענט, ”כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו כאילו” כאילו כאילו כאילו כאילו אזאי אפשר להקריב גם קיין קרבן ראש חודש, כמשה דער שכינה בן ציבור, אזא יקרא בטומא גם קיין.

¶507ביתנו כבדבר בני ותלוי ועומד דופן דאך אין שם נאזייט ”ומיד יורד למטה”, השעדוי רגבי נוגע לכהנים מיוחסים יקד כבדבר ירושלים קיין.

¶508ס'איז ער ווארט?! יא! נביא רבנן יוחסים יא!

¶509נביא רבנן יוחסים יא!

¶510נביא רבנן יוחסים יא! קיין! קיין! קיין!

¶511קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין! קיין!

¶512קיין! קיין מדובר של ששי אין בתפנות יבול, אז זיי צריך להסדת בורא על דבר העליה ווי איז שליחי?

¶513אימת'ער אויפלארפן! קיין קיין דערויף אריין?!

¶514אתם הרבנים?! איז דער בעצמו דער רבי דער בעצמו.

¶515טא? ס'וועט טא פון עדיקן. אז דער בעצמו דער רבי יהודי איז דער רבי יהודי איז דער בעצמו.

¶516וואס דער בעצמו דער בעצמו דער רבי אז ס'איז די שמיאה דער טרח עניווי עניוות גדלה ביתר כפי עניווי די משה רבינו, דער בנות העיקר טוב, שלא לך קרבנן ולחדות שער קריבו אתה קרבנן ולחדות לשעבר ס'איז לא יקריבו דאנגענישא מוהויט זי.

¶517וכן הוא בריא בתפילין. הכל האט ער זיך נאר געבן סחודות?

¶518כאילו הכל האט ער זיך נאר געבן סחודות? כאילו הכל האט ער זיך. ס'איז 'אור וחדש' את זה און את הסבר נפיני פאנניך איז זי רבה לא יקריבו אויך אשר להקריב ביום אחד שני תרבנה אשר מה, כמה ספירה, מצילה אין דער רעה אין הויפך, הלכת כבר אים, וזי אין הויפך.

¶519גן בתפילת נדבה צו אריך להוסיף משהו ווער איז דאך דא?

¶520וואס דאס קומען? הלכת כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אים כבר אז ס'איז חדש-הוכן?

¶521און וואס? חדש? קען ער ניט מקריב זיין? הקדף!

¶522דערפאר אינו איז מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין א צו דעם?

¶523אין אורה קען מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין א צו דעם? ער איז ניט מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין אין כהן אורא און מקריב זיין אין כהן און מקריב זיין אין כה בשעת ס'איז אויפן מזבח איז דעמאלט דארף מען האבן קיצה מזבחה.

¶524אבער ס'איז אין דעמאלט וואס דארף מען האבן אין א סאך?

¶525ווען ער זאגט ס'האבן צייט טחייט...

¶526געבאלט זיין כאמן...

¶527זאגט מען ס'איז דאך א שטעת?

¶528אז קוונות חדא זי חטא נאך ווארום! קוונות חדא זי חטא!

¶529נאך ווארום! קוונות חדא זי חטא! דער אחריו לבאל קטוב מעורר זי חטא!

¶530חמוטה לסת חודם! מעורר ז הס' איז ניט געוועסט כמנו, ס'איז ווי פאר א בל אמבער?

¶531כדי אש די שוין... זה ”בודאי יטרס אליהו” אנא, כי ישיבו יבוא אז די איז ווארום ניט מטרס כל הקושי עצן, אבער בנוגע לפסק דין בפועל אזא צדיק לזשון לתאמרי דעשה.

¶532אין צעווען אראבא כהן.

¶533”כהן. כהן. כהן. כהן”. און זהר יוחס.

¶534אז אי' ”עלי' הראשונה כפי אריית שנא ממילא”?

¶535ארי' האט ער נחזיקה?

¶536אהם? את ארויאן יחזיקרי חוי.

¶537א כהן איז א כהן, ווי כדשתו וכל דבר תפדושה.

¶538און דער איז א שאלה צי קען מען גאר מוחט זיין, און ווי ס'איז שעקטא וטריא נישא?

¶539און אין ענין הקביר הדברה בכל זמן זה בכל גביר הדברה בכל זמן זה.

¶540א כהן? א כהן? אין כהן אין חוררות, במכל זוח, אבער ווי ס'איז גמי ימיות כאיבן ס'איז?

¶541על בן ים אבער אזא איז די יברא עפעס של יצחק וקצבר על ”בן מקום זה” אזוי איז ניט אזוי איז פאר קטל אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית אין בית דעם דומה שהי' לינע,

¶542כשהי' רב של כל המדינה כולה, והואו ער מבקר בירד, רב המדינה של כל המדינה כולה, איז באשכן אז ס'איז רב של המדינה ורב של כל עיר, כשהי' בא לעיר הי' אורף ביקו סבט של ממותימו אצלו המרו דעשוו.

¶543און דערנאך אין קומען. און האט מען גאר קומען.

¶544און האט מען גאר קומען. און האט מען גאר קומען. און האט מען גאר קומען. גאר קומען.

¶545און האט מען גאר קומען. און האט מען גאר קומען.

¶546און יש כברו על כמה גזירים של ”ים אדם הכי” ועל כך, אז זיי מגיין זאל העמד תרמידה כנגד מדה?

¶547אין כתרבה וכהובים מחהן בכל ים בו...

¶548כסר פא הים בו... און כמאלט כסר פא הים אז אין כל ים ורחנותו?

¶549על הפה בחדותית, און אין הציטתר הזאתי דכן...

¶550אז במהרה ווי ס'זאל זיין גיין, ואם אתה וצר, אז וואו איז דארטער חבר?

¶551אז אני בחדותית, אחכי חדשית, אחכי חדשית, אחכי חדשית, אחכי חדשית, אחכי חדשית, אחכי חדשית וואס הייסט דאך ר' שושין?

¶552אזא בנוגע לפועל? בנוגע לפועל, ווי איז געווען די זאך בפועל?

¶553אז ס'איז יבוא וכמד אז היצוץ את וואלי. יבוא וכמד אז ס'איז בריא' לכן, אז הרב פראו לי תדאר הויך כר.

¶554וואס איז אראפ וואס א רבי הנראה? בשמה כל יום.

¶555נותן פנים בכל יום? בכל יום ממש?

¶556כנבי 'מות החול' איז נות א ימי עבד דעת?

¶557בשעבט פער מים. אהן? בשעבט פער מים.

¶558מוסף גמיש. ”מוסף. בראש חודש” גמתן?

¶559קיין קיין, קיין איז קמא? אין אריין אין אריין אין אריין אין אריין.

¶560פרוי איז דא קען וואו ס'איז פון א עשר בחרצה?

¶561בחרצה? בחרצה? בחרצה? בחרצה? בחרצה? און א סגידה?

¶562אז ס'איז א גמתן בעמי אברהם את הקהנים גמתן?

¶563גמתן? גמתן? און פארא מיין בחרצה?

¶564ס'איז ככה ווי ער טעגט? ס'איז ככה ווי ער טעגט? ס'איז מען חסר זיין אז ים?

¶565א ין יזר נצא וואך איז תמידה אזוי איז א חסיד.

¶566איז דאך אבער דא גלאזט ומי ”מלמען הדא לעכה” כמה ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין ורמותקין

¶567אז ניט דארף ווי ימי יארק איז יוצא משלישים שנבלו ידעתי עד הים שטייט ער ”מברכים את כל בני” ישראל, כצריך לברד גמתא אים שבשלח.

¶568און כהנים אזוי! אט אער נאך אים!

¶569מקלים אזוי! אדער לזה חסלו! אדער לזה חסלו!

¶570אןוי! אבער לזה חסלו! אים לכאים מיט כל כלי ישראל?

¶571כסלוי כסלוי בברד ירושלים איז דא כמה צריך לברד גמתא אזוי איז דערנאך אין דערנאך אין דערנאך אין דערנאך אין ד אז אי צדק איז יש גנכן כפי שמטה ”ואני אברכם” את הכהנים אז מ'זאגט בכל הן בנימות שלהם.

¶572האט ער אז ער זעט אז וועט זיין במילא ולכם את הכהנים שמלכים?

¶573נאמר אז מ'האט מיל מה את הכהנים שמלכים אוןא אז תכהנים שמלכים אוןא אז כהנים שדאלה ולכם אולי איז נאך אבער ניט מ'קען ניט פרויבט צי ניסקו, במילא ברכם לישראל, כטוב!

¶574איז ניט פארשטען אז ר'ישן שאפירן? געבן שוין א קהילה ושו ער?

¶575אבער כאילו שכפר הוא כה, און אין אזי כתוב וגמרא שטועט אין ר' ישמעאל כאן ומצבעו כאן ווצרוך לפרע און ברוך אים וזה קהנים.

¶576און ס'איז שוין ברכת ישראל ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן ברכת אן אין ברכת כהנים רכו רבי ביו יום של שמחה.

¶577איז דא בן יוני ברוכה שוין.

¶578וברכת כהנים אומרים ו”לברכת כהנים רכו רבי” ”ביום טוב, ביום” של שמחה.

¶579איז אים מינוסטער, און דערנאך איז אבער?

¶580אומר שיש כאן בארץ ישראל מ'קומטשו נכנם רכו רבי בשוועד, נגד המחבר, נגד המחבר, בשוועד אויף שלא?

¶581אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין?

¶582אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין?

¶583אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין?

¶584אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין?

¶585אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין?

¶586אשכמיש בלבין? אשכמיש בלבין?

¶587אשכמיש בלבין?

¶588אשכמיש בל איז תענית טיבור ניט במנחה אין דאנקער? די מנחה?

¶589קען א בשעת תענית. איז תענית טענה ס'איז תענית טענה.

¶590וכך הרבה שרי עלה שלא ומה בחדקה וענין ודרשי אז בחדקה וענין איז כיום משא נאמען פאר מציפטינו.

¶591און ווי ס'איז לום דעם ההלכה אט אז ווי ס'איז וואלט זיין?

¶592על ההיכות ומתורות און וקירובות.

¶593וואס איז דער אלטער פירוש? אבער אבער? אבער אבער?

¶594אבער דערפוסר? אבער דערפוסר?

¶595צ' איז גלוי סתם אין רמה מליבא ותקיפל מעין גציך און רמה כהנים איז למעלה כהנים איז למעלה כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים

¶596איז א גמל אבער ווערט אז בשעת א משמע זייער איז שעלו כתוב לבא כתובין אז בקתובין וואס איז אין ווי כתובין וואס איז אין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט איין וואלט

¶597וואס ס'איז יתקיים תם בפירות אז לכאורה נחמאל, כדי הצוה את כלות אין חומת המקדש אז ס'זיינען פון רימוד תלפת השקיפה ומשקיפה און מארג אז ס'איז שעד על ימי און מארג אז ס'איז שעד על ימי און מארג ווי תלמטה ושיער תם בפירות, אז לשיער תם בפירות.

¶598ובסופו כטוב שניצל תמע פירות.

¶599אז כדי, וסליקר זה, בזה יצאת ומחפיר זיין בפי נח?

¶600ישן עוד ענין בהשקיפה שזה יז כתוב ומדרש איז כל מקום שמחהי כתוב ושכפה אזוי איז דער היפך הבריאה, וברכת כהנים כהנים כהנים ובאגן כל כך שיהי מהפכת חסר בני ם, ני ם, אז ס'איז דער הינער, אז כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כמאנצו איז דא טערפאר,

¶601ער קחשי צדקה איז כהנים כהנים כהנים כהנים כהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים כשרהנים סוקה לקחתו כל הזית ימנה גאורי אבער צדקתי קונני.

¶602כדאתה בברכת קורים כתוב גמקי יסעה ועי פניו שהקב"ה נוסף פנים ”לפנים משורת הנה”, בכנסת די אמתי ערך זיין מיט זיי.

¶603מ'דארפט די קינדים אין אמתי גנות.

¶604ראיליהם אכילה, אבער אסתפק באכילה מהצר ותרומה.

¶605אבער לא טאן ניט? יא.

¶606נח לי. כי סיי אינדערשטע, מ'דאגט אים על עצמו אין אבים שאין, מ'זאגט אים על עצמו אויף מברכים כש מי מברכים צריך להיות אכילה, אלא איז אין צריך דוקא כבוע, אלא אפילו כזעט.

¶607וואס דעמא נוקא, אז די סביעלה איז די סביעלה ס'איז די סמאל.

¶608וואס איז א 'קשה על' החזר ולפער ולפער ולפער אזוי איז פשט שלחתם סעיפה לקחך, והם היו כאים הריכלו מעט ומצבח במועל, היו במ אפילו די פאלק"ל שזייט קאיות ואין כתרף איז מען דאך ס'איז פשט.

¶609אז וואס? אז מ'האט אפילו גע עסן ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית'ס ווייניקער א כזית

¶610בדוגמא זיין א ”שם אחיד”, וועט זיין א כזי'ס כל הפחות איז דערפאר קומט לפני משהו שוין א דין?

¶611און ס'איז שוין א חידין על הדין? ס'איז דאך דאס ניט לפני משהו ס'איז דאס א כזי'ס ווי דער דין?

¶612דער איד איז אפילו באירעקער כזי'ס, אויף די צוויי און אלול האט זיי אנגעגעווען נאך מערער אויף אויף כזי'ס אויך.

¶613ס'איז רצואו לא אבער ס'איז שיש 'שם אחיד' על הדין.

¶614אפילו מאיו שוין אין פזיין בכזי'ס איז דאך הע?

¶615ס'איז דא א סייך זאך?

¶616ס'איז דא א סייך כולה פאר זאגן.

¶617ס'איז דא א עסטער ווי די עסטער ווי די עסטער ווי די עסטער וואס ס'איז...

¶618ס'איז שוין די רשע אחרת ביי אריצעשים פניו ורכיו בגמרא בראשונה וואס מדובר ביי נאמען מקום.

¶619ס'איז דער רכתן דובר, אז מעשמרים על עצמם, אז הראשונה וועלן נאמען מקום.

¶620ס'איז דאך א מראיתא קהן, קען קיין קהן.

¶621מה פין פעים? ”קטנותן של חסידים” ומפקים חסידינקען, און מ'מחפושט ליאר בכל אביו כתוב איז דא גמרא איז דאך ברענו,

¶622איז דאך ברענו. כתוב בגמרא, איצטבה אז די שוצא פלחא בכל ענין שמדבר איז אין דער פארשערט זיי אין הפרח שלמה.

¶623כי אם החכמלי את שרף בפרח. און דערנאך איז דאך כתוב בפרח ובכל זה, און מ'איז דאס נאגן זיי כל היום כולו.

¶624ואו איזו כנוטר אזוי איז דוקא אז די ר' הושה בא פלח ימים.

¶625ווי ס'פירוש? ”כל אישך חכמת לב בידי” הטבו אז דער גמרא ומערער כמשה מספרות חרש טעה לא טב, אבער וואס מ'האט דאך פארטן פרשה תבא בפרח אזוי איז נאך כביהזרא על תה ונגלה לכן זאיז...

¶626מה? אין דער סנין? און אין דער סנין? אין דער סנין? אין דער סנין?

¶627אין דער סנין? אין דער סנין? אין דער סנין? אין דער סנין?

¶628און מ'איז לעת פירוש זה, זה פירוש בו מפרשי הרעלים, ווי זו ווי זו כרדו שכווה סופק,

¶629כרדו שכווה ווי ער פירושו זה אמרו ”בשכל הזה חכמתו” בהטבו זה פירוש.

¶630וואס רבי זאל דאך געטאגט דערמאלט דער אופן של סניעוץ.

¶631ס'איז דער חכמתר מסקנא?

¶632וואס זאל זיין דערפאר? בכתב זה בנוגש איז וואס קומט דאס ניט אייך, וואס דאס איז שוין הקדימו את האנשים באמון זה, ווי מ'תארף ישראל אנשים?

¶633בבנין המקדש, חריב בת הארץ, הרבה גוספנו מער וכאילו פארטארן, אבער ”ויבואו הנשיאים על הנשיא” כי יבוטה תרומאנא בזה מסתמא,

¶634אז כשיבות לפני מושה תענדבה תביאו את סכום עצובן נשים אז מחשי' לע קיבור מהם, אז סורי כבינו צדקנו יתע, אז כשיבות הפעלים שלהם שייער אויך אים את קימא ותמם.

¶635ווארום יפות ומר דא.

¶636און ווי דערפאר איז דערפאר ווארום יפות ומר דא.

¶637דעם צדקן, חסד מבואר הסיבה.

¶638ווארום יפות איש אריז אריז אריז אריז ”אריז אריז אר” יפות ומר דא.

¶639דעם צדקן חסד מבואר הסיבה. אריז אריז ”אריז אריז אריז” אריז א� צפנידו שלו, ס'איז א מגיד מגי צו אים?

¶640איז א מגיד תלמיד און א מגדות תלמיד?

¶641איז א מגיד תלמיד? ווי איז א מגיד תלמיד? ווי איז א מגיד ווי א מגיד?

¶642וואס דער צמח צדק ברענגט אין זייער א סך מלא אין חסידות, כתוב בספר פנים יפרים.

¶643למדים ”ספר המקנה וספר הפלעה” איז דאס א חומש?

¶644נא, איז דאס א חומש? נא, איז וואס זיי וועט טאן א חנינים פון נגדון, פנים יפות איז דאס א מלאכה איז?

¶645איך מיין, אין פנים יפות איז דאס א חרש.

¶646כמנו ספרי וואס ספרי וואס י' שבט ה' תשמ", איז כמנו ספרי וואס י' שבט ה' תשמ", במשך אין קבלות, ס'איז מפסוקים רבזים וואס צי איז אלא כבוד.

¶647מפשט ס'איז פסוקים וואס ס'איז אלא כבוד. און מפשט ס'איז מסים דא דורך צי קבלה וסודת קבלה וסודת קבלה וסודת קבלות.

¶648על זה איז כאן, אז ס'איז דאס שוין, כאן ס'איז באפוסט וכאפ אז דאס איז פשט דער דין?

¶649וזה? וזה? ס'איז במקום עליו-ענכו על ספר סופר המקמה סוף אויף לאם, מקובל גם בעולם הישי דורך, לא יסודת לישן די ספרי אתה אין לימודים אדער און אדער און אדער און כאן זה אין פארשטער בשעת,

¶650מ'איז מאנענט דאס ”אין מחוייב אין מחוייב אין” מחוייב אין מחוייב אין מחוייב אין מחוייב אין מחוייב אין מחוייב.

¶651וואס דעמאלט איז דא דאמאלט איז דא דברא, און דעמאלט איז דא דברא, און דעמאלט איז דברא, און דברא איז דברא, און דברא איז דברא, און דברא איז דברא, און דברא איז דברא, און דברא איז דברא אין ער האט קיין הסכמה דארף ער ניט האבן, אדער ס'איז רבי ניט דער פועל, ווי ער איז שוין הלכה אין דעם,

¶652ובעל סימן איז א חידוש הלכה בפני הספרים החדשים שלה, שיטת החדשת באופן לימוד הגמרא, אזא בי ישיבה דוקא בזמן החרבה, נתמעט לימוד זה.

¶653בקיים כל האחרון חוזרים תמידי הייתי.

¶654אה? תמידי חוזרים חוזרים חוזרים חוזרים חוזרים כתמוד הבורא על דבר התקופה שבול ה' תשמ", אין אריין מתאים נפשט אריין מתאים בפשטרי אחריו, ס'איז מבטרות הנראה וחזרון אים על שם וחזרון אים על שם וחזרון אים על מנתיר,

¶655כאילו וייזל זיי בכל הישיב עד, ”בכל ישראל כבר ישיב עד”, שאם מ'דארף די קיום על זה וריי גבי שיעורנו, סי ורעיא גבי שיעורנו, סי ורעיא גבי שיעורנו, סי ורעיא גבי שיעורנו, סי ורעיא גבי שיעורנו, סי ורעיא גבי שיעורנו, סי ורעיא עלה כסלו, אבער אים כל החדים יצא כמה כשאט,

¶656און ווי ער זאגט כמדובר בשם, און ווי ער זאגט כמדובר בשם, און ווי ער זאגט כמדובר בשם, און ווי ער זאגט כמדובר בשם כמדובר בשם כמדובר בשם כמדובר בשם כמדובר בשם כמדובר בשם כמדובר בשם כמדובר.

¶657איך וועט דאך אויף דערויף וועט זיך ניט טעגען.

¶658און דער סיבא וואס גייט טיקער, הוי' זיין אזוי, במופן אחישנה.

¶659סיי איז ד כיי טעש בצייטן, אמה איז ווען כסלוי לפניים, אמה איז זאל מען ווען צו קריגן די סלוי, איינער איינער איצטער א ספרין פעלטער.

¶660וואס ס'איז אלע ווי אלע אבער ס'איז געווארן די ביידע זאכן.

¶661מ'לערנט אפ ”אין לומדים אלא” דפים אחדים במשך כל השנה ס'איז ”דא דבר מלאו”.

¶662אזוי האט ער ניט כל קורא? ס'איז דער דבר מלאו.

¶663איז ווי אזוי האט ער ניט כל קורא? אזוי האט ער ניט כל קורא?

¶664אזוי האט ער גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר? אזוי האט ער גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר? אזוי האט ער גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר גאר גא� אז ישמע כל מטרע אבער, אז אבער דעמאלט אשר דארף מען טאן מען, וואס די סחיינע...

¶665און דא רמא האט ער געגארן. און דא רמא האט ער געגארן.

¶666און דא רמא האט געגאנגען. די רגיעה לבקיאות דער חסר וחסר איז דא רבי איבערשטער אז זיי זיינען נוגע לבאר, ווי בא לך לבאר?

¶667כשעד אבער, כשעד אדם אין מאלער כי סעבן ורבא לבאר און דערמאנטער וועט מען געגאר ובנוגע לפועל אז זיי מסתפקים דוקא בשנים הכי אחראנ אט בלימוד אפים לחדים לו ישמע אין לשנה.

¶668וכבשפה אזוי ווי ס'איז ניט חסיר ס'איז... מבט שי' אינו.

¶669דערנאך שפאלט מען א האר. איך פארגעסט אויף די קאפ.

¶670געבן זיי ישינן. ווי.

¶671ס'איז דא שוין גויהן, און ס'איז דא טעמאלט, אז ילא שיראת עשיר ווארימום כחימין וואתם ס'איז דאס איז פארא נפחא וידף מ'ריצט אין צום גדולבא ובתורה כעבו את המן שמצבא זיינען מגתך דא פינף מעיין.

¶672טאקע שלומדים איז לימוד חדש בתורה ניתוסף בהבנה של הלימודים שיללמדו לפני זה, דארטן מערשי אינזער טאקע הוספה 'דבר חדש', סלבך כאן בהישן, ניתוסף עדי עדי הבנה, ספראט, עדי תורה און אחר כח, אחר כח, אחר כח, אחר כח.

¶673אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח. אחר כח.

¶674אחר כח אדם ווי אזוי כצת מחשבה זיין, א ים אני נצח גדול יטר שאין מסיני זיין, עד שמדו יטר גדול הים.

¶675עד שמדו יטר גדול הים. עד שמדו ”הים יטר גדול” הים.

¶676מתמידון ידי אותי הבא בתמידון. יא.

¶677ער איז ער טאב וטאב מהר.

¶678ולכן הצער גדול יטר שאין מנצלם זה.

¶679היתררו של באחורי הישיבה איז סורה משר היו לפני זה, ואין מנצלם זה.

¶680החילוק בשני הנעמים אלו כשייאמרו מה שהוא על דבר נסתר דתורה אז זיי לא יענו שהם המומחים בזה, און ס'איז דא אין לאנדערשער?

¶681כשיאמרו מה שהוא בנוגע ללימוד דער מקנה והפלאה והסוגיא אז זיי יאמרו אתה עומר לי כשאני המומחה.

¶682און דערנאך זו הנהרקים עיניו.

¶683און דערנאך איז דערנאך ניטא. און דערנאך איז דערנאך ניטא. און דערנאך איז דערנאך ניטא. וואס דערנאך איז דערנאך?

¶684סוה ים המוסר, אבער? מ'איז מאכן קיין סיי, ס'איז דא אזוי ים, לילך ים יונגר, לילך ים יונגר.

¶685ס'איז ווי אזוי, אז ס'איז ווי אזוי אזוי ס'איז ווי אזוי ס'איז ווי אזוי ס'איז ווי אזוי ס'איז ווי אזוי ס'איז ווי אזוי