Text

¶1ויהי אדינהו יחד ושמה יחד.

¶2ויתכדל ויתכדש מי רבה בן וואס ס'ווערט נאך פון קדוש בקרבן שכן, אז ”יוכן דבא מוכין” וחיות חופות ישראל בגלו, במען קרוב אין דעם, מיינטער, ווי אזוי איז רבה במי' יתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל ויתכדל בשמודי קוצה בריך הוא, ובעולה מכל בחתה ושרתה ובחתה ונחמתה בא מיראן באמון אבינו אמר,

¶3אין ”שלמה רבה מן שמיא וחיים טובים עלינו” רבה לישראל, ווי מרמאן אבינו ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון ושבט ה' תשמון כננים ונקשו ימי לא יפה קרבן דרכה איז דאך איז דאס קרבן קרבן קרבן קרבן משיחי און דערנאך איז דאך דאס איז דאך דעמאלט.

¶4וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, וואס דעמאלט איז דאך דעמאלט, און דעמאלט איז דאך דעמאלט אצד אבות על ארץ הבא ו”שמע דוקא דש' ברכה הוא, געהלו מן כל ברכתו ושורתו וכחתו ונחמתי” הרג,

¶5אמיר למהויבן אבינו ורמים, על ישראל רבנים ועל פרמים בדין, ועל כל ברכת המ דין, וכל מנדתין דורייתא, תיבתר דין בדרך הרבה אתר, געהלו הן הלכון שלמה רבה חימון וחוסדה, רחמים וחיים.

¶6עריכם ומזוני ריחת וקדם מכו מבואן דבי שמיא ואין אין איין ”שלמה רבה מן שמיא וחיים טובים”, ולאמר בפועל בפועל, ואין איין שלמה בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל,

¶7בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, בפועל, גלייך אין ”תחילת הבריאה יום” אחד.

¶8וואס דאס איז דאך אויך פון די ענינים פון תורת החסידות, ווי אזוי צו מסביר זיין מפי המבואר אין שער היחוד והאמונה, ווי אזוי די גאנצע מציאות איז דאס א מציאות פון אן אחד,

¶9ביז וואנענט אז ווי ער טייטשט אפ אין מדרש אז יום אחד", אז דעמאלט איז געווען דער אויבערשטער ”יחיד בעולמו”, אזוי אויך ווי חסידות טייטשט אפ, איז דער אחד פון דער גאנצער בריאה איז דאס אין אן אופן וואס בפנימיות, ביז וואנענט אז ס'ווערט אויך בגלוי ווערט דאס א ענין פון א יחיד,

¶10ביז וואנענט נאך העכער פון אלע חילוקי דרגות, פון אחד און יחיד און ריבוי וכו' און ביז ס'ווערט איין און איינציקע זאך מיט עצמות ומהות, כמדובר כמה פעמים.

¶11וואס דאס איז אויך ענין פון אחד און ”ויהי' יחיד בעולמו”, און דערנאך ווערט דאס באנייט יעדער ”יום ראשון בשבוע” ווערט דאך אנגערופן יום אחד.

¶12און ס'ווערט דאך דערנאך זאגט מען דאך דעם שירות של יום פארבונדן מיט די שבעת ימי בראשית, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז יעדער זונטיק איז דאס בדוגמא פון דעם ערשטן טאג בשבוע בפעם הראשונה, כשנברא העולם,

¶13וואס דאס ווערט דערנאך באנייט, און וויבאלד אז אין קדושה האט מען דאך דעם תנאי פון ”להעלות בקודש” עאכו"כ ואין מורידין.

¶14איז דאך פארשטאנדיק, אז אדרבא ווי ס'איז געווען דער יום אחד, דעם ערשטן מאל ”בשעת בריאת העולם”, איז דערנאך אז מ'זאגט יום אחד אין די משך טויזנטער טעג לאחרי זה און טויזנטער יארן לאחרי זה, און ס'קומט נאכאמאל דער יום אחד, איז געווען בינתיים אן עלי' טויזנטער פעמים אין דעם יום אחד,

¶15במילא אויך פארשטאנדיק אין דעם אפטייטש פון יחיד, און אויך פארשטאנדיק אז דארט איז אויך עליית אדערן קץ, ובפרט נאך א חסידות מנתר בא יעדערן, און גיט אויך כח אויף דעם און באווייזט די וועג ווי אזוי מ'קען דערצו דערגרייכן, ווי אזוי מ'קען גיין מחיל אל חיל בכל יום ויום און נאכמערער ב”כל רגע ורגע”,

¶16נוסף אויף 'כל שעה' ושעה, ווי ער זאגט אין תניא, וואס דעמאלט ווערט דאך א צירוף חדש אין שמות פון הוי' און אין שמות פון אדנ-י', וכמדובר כמה פעמים, ווערט אויך א צירוף, מלשון צירוף איז זיכוך ובירור,

¶17ביז אן עלי', און בפרט נאך אז ס'קומט צו נאך אמאל א שבת לאחרי פון דעם ”יום ראשון שלפני” זה, און ס'קומט א נייער שבת, וואס דעמאלט איז געווען די עלי' ווי בכל שבת, אבער ס'איז דאך ניט ווי בכל שבת אדרבא, אין יעדער שבת איז דאס מערער ווי ס'איז געווען אין דעם שבת שלפני זה,

¶18עד"ז אויך אין יום ראשון שלאחרי זה, וואס אין פסוק אין תורה ווערט דאס אנגערופן יום אחד איז דאס א יום אחד אין עלי' אין די ענינים פון אחד טויזנטער מאל במשך השנים שעברו.

¶19און אע' פי אז ס'איז דאך דא אזוינע וואס מערניט וואס ”מזלי' חזי” און ננהו לא חזי, איז וויבאלד אבער אז ”תורת אמת” איז מעיד אז אזוי איז די מציאות איז דאך פארשטאנדיק אז מ'גיט אים אלע כחות ער זאל קענען אויסנוצן די מציאות בשלימותה,

¶20פונקט ווי ער וואלט געוואוסט אויך דער חכמת 'בינה, דעת' שלו, די הסברה בדבר, ביז אויך אין הרגש הלב, פון ”בכל לבבך ובכל נפשך ובכל מאדך” בהנוגע לפועל, וואס ”המעשה הוא העיקר”,

¶21האט ער די אלע ענינים אויף צוגעגרייט אז ס'קומט דער יום ראשון, ובפרט אז דער יום ראשון איז יום אחד בגלוי, ווארום ווי אין קביעות שבוע זה איז דאך דאס דער טאג פון י'ט' כסלו, און אויך דער סיום וחותם פון דער וואך איז דאך ”יום ראשון של” חנוכה,

¶22וואס דאס איז דאך אויך ”הנרות הללו, אין בטלין לעולם”, אויך דער ענין פון נצחיות, איז דער רמב"ן מפרש בארוכה ”אין פרשה בהעלותך את הנרות”, וואס דאס גרייט אויך יעדער אידן צו, אז ער זאל מעלה זיין די ”שבעת קני המנורה” פון זיינע שבע מדות,

¶23און זאל די מעלה זיין אין אן אופן אז ס'זאל זיין ”כולה מקשה זהב” און ס'זאל זיין אינגאנצן אין איין מנורה, און כל הנרות זיינען דאך מאיר אל מול הנר האמצעי, אדער דער נר השני, לויט די צוויי דיעות ווי די מנרה איז געשטאנען, וואס ביידע ענינים איז דאך דא אין 'עבודת האדם', וכמדובר כמה פעמים.

¶24ועוד והוא העיקר, אז יעדערער, צי ער האט דאס אין זיין 'חכמה בינה' ודעת, אדער ער דארף ערשט לערנען דעם ענין על פי ביאור החסידות כמדובר כמה פעמים, האט ער אבער די גאנצע צוגעגרייטקייט, אז בנוגע למעשה זאל ער קענען אויסנוצן די אלע הכנות און די אלע פעולות וואס זיינען געווען אין יעדער 'יום ראשון בשבוע',

¶25זינט דעם ערשטן יום הראשון בשבוע וואס איז געווען בשעת בריות העולם, ועד"ז זינט דעם ערשטן יום אחד, 'יום ראשון בשבוע', וואס איז געווען לאחר מתן תורה ווען ס'איז בטל געווארן די גזירה, און עליונים און תחתונים איז געווארן איין און איינציקע זאך, אחד,

¶26ביז נאכמערער יחיד, און דאס ווערט אזוי אויך צוגעגרייט, אפילו אט די וואס 'מצד עצמם', וויבאלד זיי געפינען זיך אבער אין א בית הכנסת און א בית המדרש שנשיא דורנו פון רבי'ן דער שווער, און אויך א בית שמגדלין בו מעשים טובים, כמדובר כמה פעמים,

¶27איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס אליין גיט כח, אפילו ווען ער ווייס ניט די הסברה בדבר, און אפילו ניט מרגיש אין הרגיש הלב, בהנוגע אבער למעשה הוא העיקר איז האט ער די אלע ענינים צוגעגרייט ער זאל אויסנוצן די אלע ”יום ראשון בשבוע”,

¶28יום אחד בשבוע זינט, דעם ערשטן מאל בשעת 'בריאת העולם', ועאכו"כ זינט דעם ערשטן מאל לאחרי מתן תורה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט מתן תורה פון 'פנימיות התורה', וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט יט' כסלו, כמדובר כמה פעמים.

¶29ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט גלייך כל הענינים פון שבעת ימי בראשית אפגעשפיגלט אין ”כתיבת קני המנורה, שבעה מדות” פון יעדער אידן.

¶30וואס איצטער איז דאך דער 'עיקר העבודה' בהנוגע צו די שבעה מדות, משא"כ דער ענין המוכן איז דאס מערניט אויף וויפל מ'דארף דאס האבן אויף די עבודת המדות.

¶31און דער עיקר עבודה במוחן וועט זיין בקרוב ממש אין די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט זיין אויך דער כיבוש פון עשר אומין, משוקן איצטער איז דער כיבוש פון שבע אומות, עד"ז אויך בהנוגע דער כיבוש פון שבע מדות האדם, איז אעפ' וואס אין עבודת המוחן דער שלימות וועט דאס זיין ערשט לעתיד לבוא,

¶32איז שוין דא דער ענין פון ”תועמי' חיים זכו” ובפרט עי' תורת חב", עאט מען געגעבן יעדערן א טועם זיין פון תורה דלתיד לבוא, וואס דאס איז דאך אין 'פנימיות התורה', און אראפגעגעבן און ארויסגעגעבן ביז אין אן אופן פון 'חכמה בינה' דעת, און ס'ווערט א ”יחוד נפלא, שאין יחוד” כמי' נמצא כלל,

¶33ער איז מפרש אין ספר תניא קדישא גלייך בתחילתו, וואס א לימוד ע'חכמה בינער דעת טוט אויף ווי איז א ”יחוד נפלא”.

¶34ועוד והוא העיקר, בעיקר בנוגע צו דעם ענין המעשה, לכאילו זאל מען אויסנוצן דעם המשך פון י'ט' כסלו, במעשה הוא העיקר אויף מאכן התוועדות ב”כל מקום שאפשרי”,

¶35און דארט וואס מ'האט געמאכט און מ'האט זיך געכאפט אז מ'האט געקענט מוסיף זיין נאכמערער, אדער וויבאלד אז ס'איז דורכגעגאנגען נאך א פאר שעה, איז אזיכער איז זיין אז מ'שטייגט, קען מען מוסיף זיין נאכמערער, זאל מען נאכאמאל איבער'חזר'ן די התוועדות אע"פ אז מ'האט זיך שוין איין מאל מתוייד געווען דעם י'ט' כסלו.

¶36ובפרט אז דער עיקר פארברענגען פון י'ט' כסלו איז דאך עול דרך ווי ס'איז געווען די גאולה בפועל פון דעם אלטן רבי'ן איז ער געווען ניט נאר לאחרי חצות היום נאך בלילה ממש,

¶37און נאכמערער אריינגעצויגן ביז אין חנוכה כמסופר אין די לקוטי דיבורים פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, ווי אזוי דער אלטער רבי איז דערנאך פארנדיק פון פעטערבורג לאחרי השחרור, ביז וואנענט ער איז אנגעקומען לביתו האט דאס גענומען עטלעכע טעג, ביז וואנענט אז ס'איז שוין געווארן אין מיטן חנוכה, וכמדובר כמה פעמים, און אויך אפגעדרוקט אין לקוטי דיבורים,

¶38די נקודות בזה, און זיכער איז חסידים האבן אין דערויף נאך מסביר געווען און אויך דערמאנט אפשר נאך פרטים.

¶39ועוד והוא העיקר בנוגע לפועל, וואס דאס איז דאך דער ענין המעשה איז, אז מ'זאל ממשיך זיין די וואס האבן שוין זיך מתווייב געווען ווי יט' כסלו שנת ה' שנת ניסים, עאכו"כ אז דער התחייבות בזה,

¶40און דער זכות בזה ליגט נאכמערער אויף די וואס מאיזו ”סיבה משונה האבן” דאך ביז איצטער האט זיך ניט געמאכט קיין התוועדות בהתוועדות כסלו זאל מען מאכן ”ביתר שאת וביתר עוז”, און נאכמערער אויך משלים זיין, דורך דערויף וואס מ'וועט מעורר זיין דעם כל הנמצאים סביב�יהם,

¶41אויך אט די וואס האבן שוין פארבראכט דעם י'ט' כסלו, אז מ'זאל נאכאמאל אדער פון דעם צווייטן מאל אדער מוסיף זיין וכו', און אזוי אויך ממשיך זיין פון ”יום ראשון אין” די ימים שלאחרי זה, ובפרט אז דאס איז דאך א יום אחד,

¶42און מ'זאל זוכה זיין בקרוב ממש אז ”ביום ההוא יהי הוי' אחד ושמו אחד”, ווי אויך פארבונדן מיט דער הפטורה פון דעם שבת דמיני הזלינין, וואס ס'וועט זיין ”והיתה להוי' המלוכה”, און ס'וועט זיין א יום אחד און 'שמו אחד' בגלוי, ובפרט ער פי הביאורים פון תורת החסידות, דער חילוק פון הוי' אחד און 'שמו אחד', און די אלע עליות שבזה,

¶43ביז אין סוף, ביז איין נקודה ממש, מיט עצמות ומהות, 'ובשמחה ובטוב' לבב.

¶44ובפרט אז מ'איז זיך מסיים מיטן סינאת צדקה, מאכן יעדערן פאר א שליח דער אלטער רבי האט זיך אויך מקשר געווען אין זיין ארויסגין לחירות מיט דעם ענין פון צדקת ארץ ישראל,

¶45ווי ער שרייבט אויך אין זיין אגרת קטאונתי וכמדובר כמה פעמים.

¶46וואס אזוי איז דאך אויך האט מען דאך דעם נתינת-כח פון רבותינו נשיאינו, אז יעדערער זאל מאכן ארץ ישראל וואו ער געפינט זיך, אן קיין אונטערשייד, ואדרבא כיתרון לאו מן החושך איז דוקא אין חוץ לארץ קען ער מאכן נאכמערער ארץ ישראל,

¶47ביז ”ארץ רצתה לעשות רצון קונה” און ווי דערמאנט פריער, ניט נאר אריצה נאר אויך זיינען אים נרדפה אין א ענין פון רדיפה.

¶48והוד והוא העיקר, אז מ'זאל דאס טאן בפועל, ובמעשה בפועל, און ממשיך זיין דערנאך אין די ימים שלאחרי זה, ובפרט נאך אז מ'ווייס אז די אלע ימים ווערן דערנאך נתעלה אין דעם שבת שלאחרי זה,

¶49וואס דאס איז שבת דער יום ראשון פון ימי החנוכה, וואס חנוכה איז דאך אויך פארבונדן אז נרות הללו אים בטלין לעולם ווי דערמאנט פריער וואס דער רמב"ן איז מפרש.

¶50ויהי רצון, אז וויבאלד אז די גאולה אמיתית ושלימה קומט גלייך אין י'ט'כתב שנת תשנ ון בכל מקום שהוא, איז דאך ממילא פארשטאנדיק אז חנוכה פראווענט מען אין מקדש כוננו ידיך אין ארץ ישראל, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הקודש, און דארטן גופא בברית המקדש, ביז אין קודש הקדשים,

¶51ומתוך שמחה וטוב לבב.