טקסט

¶1האט ער דערציילט, און מ'דארף האט דאס געהאנדיקט וועגן השכן אויף וועגן דייטשלאנד, וואס מ'האט געזאגט, אז דער מדרישער מגיד האט פאנאנדערגעגעבן זיינע תלמידים-ייחודים אויף פארשידערע ער לוי-לתיבות, אחוץ אויף מזיבן השכן אויף וואס כל השנים האט מען דאך ניט פארשטאנען וואס האט מען פון דייטשלאנד,

¶2ווי פארניס ס'איז פארשטאנדיק אז ווי אזויפי יארן עשר פון די פוקטיקע און די דזעכטיקע האט מען דאך דעמאלט געפאסט, ווי אזוי א צדיק זעט אויף מכמה וכמה שנים, ודורות אחר זה, אפילו בניינו בזה.

¶3אבער אויף די איבעריקע מדינות האט מען דאך די געבן יחודים, און מצד דערויף איז אויך ניט אפגעפרעגט, אז ס'זאל זיין עפעס אן ענין וואס מ'דארף מברר זיין אין אשכנז,

¶4על דרך דוגמא ווי ס'שטייט אז גדות מתראים איז דאך געווען ”וינצלו את מצרים” פמצודה שאין בה דבר נדב פמצוה שאין בה דגין ס'איז דאך בכל אופן דארט מען דאך ארויסגעמאכן די גאנצע קדושה, וואס דערפאר איז דאך רפלא נוסף ביי עמד אחד איז דאך אפי כן געפינגט מען, אז מצד דערויף וואס דערנאך איז דאך געווען ווייטערע גליות,

¶5כאטש אפילו יענע גליות זיינען געווען אין בבלי און אין פרס און אין מדי אין ילן אין אדום, איז אויך אריינגעפאלן ניצוצות אין מצרים, וואס דערפאר איז דאך דער דין,

¶6אז טאטש אפילו לא תשיב ולא תשוב לא יראתה, אבער אתר חוזר לפרקמטיא דאס הייסט, אז מ'מעגט פארן אהינצו און דוקא דא רטן פראווען מסחר און פארדינען דערביי אויף דער הוטעה, וואס דערנאך מסחר דאס הייס אויף ענינים פון תורה ומצוות.

¶7עניננו, אז אט דער ארט, וואו אהין געפינט זיך איז א סימן, אז ער האט מיט זיך א היחוד אן אופן ווי אזוי ער קען אין דעם אות אריינברענגען דעם

¶8אחת ואחת וואו ער געפינט זיך במקומו איז ער אהינצו געבראכט געווארן אן זיין בחירה, במילא איז דאך דאס א דבר ברם, אז ער איז געבראכט געווארן צום ריכטיקן ארט, וואס הייסט צום ריכטיקן ארט, אז דער האט זיך צוגעפארט, אז ער קען דארטן אויסטאן, און אין דעם פעלט דאס, אז מורך אן ארבערן וועט זיך דער ענין ניט אפטאן.

¶9אזוי ווי דא איז דארט דא אידן פון פארשידענע ערליי מקומן ארבעט, האט דער רבי געזאגט, אז ס'איז געשמאקער, און מעשה פאר דער ארבעט, אז מ'טוט דאס אפ פריילעכער הן, אזוי ווי איז כר פארשטייט דאך דער ארבעט אין הכנה לברית המשיח, דארף דאך זיין דער יפוצו מעיינותיך חוצה דאס הייסט א פסיד'ישע שטיקל ארבעט

¶10און אויף דרכי החסידות און מנהגי החסידות, מ'וועט פון דעם טאג מיטנעמען הצלחה אויף דעם כולם כשלום הבא בעיני ועל כל ישראל לטובה,

¶11און מ'האט די ברירה אז מ'זאל זיך מיטנעמען מיט שמחה, מיט א פריילעכקייט, דער מיינער וועט זיך די ארבעט אפטאן פי ועשר איז שנעלער, יעדערער במקומו אבער, ניט נוחל למקום אחר און טראכטן אפשר איז דאס זיין נהג איז געבראכט געווארן אויף זיין ארט, ברצון הארץ ניט אויף כסירה, אז אפילו ניט אויף כסירה קען דאך זיין ביי אים א ספק וואס ער האט זיך צוגעטראפן, ס'האט דער מכלפל געווען.

¶12וויבאלד אז דער רבי האט משה געווען, אז דאס ברענגט מען, און מערניט ווי אויף דעם ארט ווי, האט דיין כסירה איז דאך דאס זיכער אז מ'האט אים צו געבראכט צו דעם רירטיקן ארט אין דער רירטיקער סי במילא איז זאלן דאס אט די וואס זיינען אין קומות שונים זיינען אזוי וואס זיי זאלן מיט א פריערדיקע פארפרונגעז.

¶13זאלן יעדערער זאלן לחיים די קבוצות נאך די מקומות נאך, און מיטנעמען מיט זיך א שמחה על כל השנה כולה, און אייניקער דאס אין א שמחה של פרי און א שמחה של מצוה, אז מ'זאל דאס ממשיך זיין אין ”בכל דרכיך דעהו” אז באכילתו ובשתייתו ובשינתו און אין די אלע זאכן וואס דער רמבם רעכנט אויס זאל דאך זיין די צינקטע,

¶14ווארום מ'וועט יעדערע פון די זאכן צינט ער דעם אויבערשטן.

¶15אזוי ווי ס'איז דאך בשעת המלט זיך וועגן מדינות וארצות איז דאך ארץ-ישראל קודמשה לחוץ- לארץ זאל מען דאס פריער זאלן די ארץ-ישראל דיקים, און דערנאך איז אין חוץ- לארץ גופא איז סיי קאי קאי קאי קאי קאי קאי קאי קאי קאי קאי קאי ק