Text

¶1יום יו'שבט אחר תפילת אלבית.

¶2פון דעם י רצייט יז ס די שנה וו ס הויבט זיך ן רבעים, במילא ט מען ד ך עמולט ון קיים עניש עד עתו דרבי עד רבעי שנין. און וו ס עד עתו דרבי יז ך ויך פ ר ט נדיק, ז ס יז ד ין ערויף הוספות, וו רום צדיקים זיינען ך ילכו מחיל אל חיל על אחת כמה וכמה א צדיק וו ס יז אויך געווען א משפיע אין תורה, ון ון ון ו צדיק וו ס איז וויך עווען משפיע, נשיא ויך ין תורה, ין השפעה בתורה יז ך פ ר ט נ י ז ביי ן ים יז ויך דער ול מחיל חיל מידי שנה בשנה, ון מידי שנה בשנה יז ד ך ויך ע חילו וhang פון שנה ל שנה אחרית, יז ך פ ר ט נ יז שנת הארבעים, ווערט ביי ים אויך ן עליה שלא בערך, וו רום וויבאלד ז ער יז משפיע, ז עמולט יז קיים עינש הדעתו פון ים, יז ך ווי ביי לע כלל בזה, ז בשעת ס'איז משפיע צווייטן ד רף ב זיך עפעס צוקומען, און ניט עפעס צוקומען וו ס ס יז ך דבר רגיל, ז מדי זמן בזמן, לעמול יז ילכו מחיל אל חיל וויב לד בער ז דא איז דא אן עלי'מיוחדה וו ס ים ין ידעתו יז ך פ ר ט נ י ז ביי ים ויך ויבט זיך ן ין שנת הארבעים, כדי ז ל וו ס ערפ ר פועל'ט ס ויך ערנ ך ט י וו ס זיי זיינען קיים ידעתו, ויך ן ענין שלא בערך, וו רך ערויף וו ס ביי ים ומט ויך ו ן עלי'שלא בערך, בפרט נ ך ווי קביעות שנה זו, ווי גערעדט שוין כמ פעמים, איז דאס א שנת העיבור, וואס ווערט אויך אנגערופן א שנה תמימה, און אויך כמדובר כמה פעמים מיט די אלע ענינים אין דעם ענין התמימות און ענין ה עיבור, ביז וואנענט אז תמימות בתכלית השלימות, וכמדובר כמה פעמים בארוכה אין די התוועדות פון די שנה שלפני זה, וואס ס'איז געווען אויך א שנת פון שמח נתשמח ושנת הקהל,

¶3און אויך א הקדמה צו שנת העיבור, אז ס'איז אויך צוגעקומען אן ענין שלא בערך אין דעם בעל ההילולא, אפילו בערך ווי ס'קומט-צו מידי שנה בשנה, און צוגעקומען אין אן אופן וואס ס'איז פארבונדן מיט פנימיות התורה, ובכלל מיט השפעה אויף הזולת, וואס דאס איז דאך געווען די השתדלות במיוחד פון בעל ההילולא, מאכן פון די מושפעים זיינע, אז זיי זאלן ווערן נרות להאיר משפיעים, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז ביי אים איז דא עלי'מיוחדה, צוזאמען מיט א השפעה, און אזא מין השפעה וואס ניט זי בלייבט מערניט ווי פאר זיך, נאר זי איז אויך משפיע אויף אנדערע, ביז וואנענט אויף מאכן פון אנדערע נרות להאיר, און בשעת מ'זאגט, אז קיים אינש אדעתו דרבו איז דאך פארשטאנדיק, אז לכל לראש איז ער פארקאכט דער אינש אין קיים אין אדעתו דרבו אין א דבר חדש וואס איז אין דער שנה, ניט געווען אין די שנים שלפני זה, און אויך ניט אין די שנים הסמוכים לאחרי זה, כמובן וכם פשוט, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק בנוגע צו די הכנה פון א חי יתענע לבו בנוגע צו זיין השתדלות אויף אזוי אויסצונוצן דעם קהן מנה שדעתו דרבו, איז דאס איז דאך אן ענין של יכולת, אז ער האט שוין דעמאלט די יכולת מצד כחות הגלויים שלו, אז ס'זאל זיין דער לב לדעת און עניים לראש ואזניים לשמוע, אויף דאס אלץ צו נעמען, דערנאך דארף ער דאס זיין יתון אל בו און מיט אן אופן מיוחד, און אויך אין אזא אופן, אז בשעת ס'וועט זיין דער קיים עיניש אדעתו דרבא וואס ווי גערעדט נעכטן מער בארוכה, האט דאך דאס אין זיך די צוויי ענינים, צום אלעם ערשטן אז דער עיניש איז קיים אדעתו דרבא, און דערנאך א צווייטע זאך, אז ער ווערט קיים

¶4פון דעמולט ן שטייט ער עינש ין ין עכימו, ין ן ופן מיוחד, וויבאלד ז ער איז שוין געווען דער קהן עדעתו דרבו לויטן ערשטן פירוש, ביז אין ן ופן, ז ד ס ווערט אין נרות להאיר מיט כל הענינים וו ס ערשט להוסיף בזה.

¶5שמים וטוב לבריות, זעט מען דאך אויך די ענינים מיוחדים וואס ס'איז געווען די הוספה אין נשיא דורנו אפילו לגבי אביו און אביו אביו וכו אז ביי אים איז געווען בהדגשה מיוחדה דער ענין פון טוב לשמים און טוב לבריות בתקיפות, משא'כן סיי ביי עביר און סיי ביי אביו עביר, איז דאך א דבר הפשוט, אז ביי זיי איז געווען סיי טוב לשמים וטוב לבריות, ס'איז אבער ניט געווען מיט אזא הדגשה אלעמאל, סיי בנוגע צו זיך אליין, און סיי בנוגע צו די משפעים און צו דעם קיים איניש, על אחת כמה וכמה, די הדגשה, אז מ'זאל זיך משתדל זיין ביותר וביותר, ווערט ן עבודה תמידית, ווי ין יום השלישי טוב לשמים וטוב לבריות. ווי מ'געפינט דאס אויך אין שבעת ימי בראשית, אז אין יעדער יום בראשית וואס ס'איז דאך געווען א ברי איז דאך סוף-כל-סוף איז אין דער ברי געווען א טובה, סיי לשמים און סיי לבריות.

¶6דער אונטערשייד איז נאר, אז ביום השלישי איז געווען די ברי בהדגשה ובגלוי, דער ענין פון טוב לשמים וטוב לבריות, ביז וואנענט אז דאס איז געווארן בכל רגע פון יום השלישי. וואס על דרך זה אויך איז יש לומר בדרך אפשר, אף על פי וואס ווען גייט דאך דאס מעסטן מאורות עולם און מאורות הגדולים, אבער אף על פי כן, אז מ'נוצט וויל דאס אויסנוצן דערנאך בהנוגע צו ואחי יתנו לבו בעבודה פרציו של כל אחד ואחת איז ד ך פ ר ט נ י ז מ ט רשות ו נו ן ויב ערפון יז מע ליכ ייט, ז ס'ז ל רויס וספ ין ענינים פון טוב וקדושה בכלל, ובפרט וספ ין ן ענין וו ס ער יז טוב לשמים ון טוב לבריות. וו ס ערפ ר יז ויך, כמוספי שוין ויך נעכטן, ז וויב ל ז ס יז ט פון י רצייט, וו ס עמולט זאגט ד ך דער לטער רבי, אז כל עבודתו בגרת הקודש שלו, אז כל עבודתו אשר עבד במשך כל ימי חייו שטייט דאס דעמולט בגלוי, און פועל פעולות בקרב הארץ, און נשיא דורנו בעל ההילולא האט אלץ מדיד געווען, ווי אזוי ס'דארף זיין דער החי יתנו לבו, און ווי אזוי מ'דארף זיך פארנעמען מיט מפיץ זיין פנימיות התורה בכל העולם כולו, עאכו כמה וכמה נגדות דתורה, עאכו כמה וכמה לענינים וואס זיי זיינען שייך צו מעשה בפועל, וואס לכל לראש איז דאך דאס טוב לשמים וטוב לביות בהנוגע למעשה בפועל, און ער האט דאך געזאגט וועגן לעבן מיט דער צייט, במילא איז דאך אויך דארף מען דאך לעבן וואס דאס איז יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, במילא איז דאך איצטער מזלו גובר,

¶7על דרך ווי מ'זאגט ביום הולדת, על דרך זה וביתר שאת אין יום וואס ענדיקט זיך די חיים חייתו עלי אדמות, וואס דעמאלט האט ער דאך כאמור לעיל כל עבודת אשר עבד שטייט דאס אלץ בבת אחת בגלוי, איז דאך פארשטאנדיק, אז דעמאלט איז דער לעבן מיט דער צייט וואס ער האט דאס געמאנט און געגעבן כח אויף דעם, שטייט דאס ביתר שאת וביתר עוז, במילא האט מען זיין סיוע בזה, ביתר שאת וביתר עוז, און אויך די סיוע במיוחד בנוגע צו טוב לשמים וטוב לבריות, וואס כאמור איז דאס אויך כמדובר כמה פעמים דאס איז אויך מרומז אין שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש, אז יוסף איז דאך אויך דער ענין פון יוסף לי הוי'בן אחר ווי דער צמח צדק טייטשט אס אפ, אז מ'מאכט פון אחר א בין, איז דאך דאס טוב לשמים וטוב לבריות. און וואס נאך מערער, אז מ'טוט דאס אין אן אופן פון שמחה בטוב לבב, וואס דאס איז דאך דער שמו השני יצחק, וואס דאס איז דאך כל השומע יצחק לי דער ענין פון שמחה וטוב לבב, וואס דעמאלט איז מען נאך מערער מצליח אין טאן מיט א צווייטן, און בפרט נאך אין בריות, בשעת מ'טוט דאס מיט זיי, מתוך קירוב הלבבות, און דורך דערויף וואס מ'איז מעורר אין זיי דעם ענין השמחה והצחוק של טוב, פון טוב לשמים וטוב לבריות, כמדובר, איז דאך דעמאלט האט מען דאך דעם סיוע פון דעם בעל היארצייט, אז וויפלט נאך אז ס'הויבט זיך אן דער שנת הארבעים, וואס קיים אינש הדעתא דרבו, אז במשך כל שנה זו זאל זיין נאך ביתר שאת וביתר עוז דער ציוע שלו, סיי אין דעם ענין פון יוסיף לי הוי'בן אחרית, סיי אין דעם ענין פון כל השומע יצחק לי הידור וואס הערט דאס, אפילו ער איז ניט שייך צו ראי ער איז אבער שייך על כל פנים צו שמיע, פועל'ט ער אין אים שוין אויף דעם ענין של שמחה.

¶8און דאס ווערט נמשך דערנאך במשך כל השנה כולה פון שנת הארבעים, וואס ס'הויבט זיך אן, כמדובר, אין יום שהוכפל בו כי טוב, אף על פי וואס התחלתו ממש איז געווען שוין ביום השני, וואס דעמאלט איז דאך דער טאג פון יארצייט, אבער דערנאך גלייך ענדיקט זיך דער ערשטער טאג גלייך מיט די התחלה, און די התחלה פון יום שלאחרי זה איז שוין אין דעם יום שלפני זה, דערפאר האט דאך דאס א קישור אויך מיט תפילת מנחה, כמדובר כמה פעמים האט מען אויך דעם ענין פון יום שהוכפל בו כי טוב, דערנאך ווערט דאס נמשך במשך כל השנה כולה, אז ס'ווערט א יאר וואס ס'איז טוב לשמים וטוב לבריות, און א יאר וואס מ'פועל'ט אין דער גאנצער וועלט אויף פועל זיין אין דער גאנצער וועלט, וו ס מ ט ס בנ ו וו ס ייך ו ייך ו ים, פועל'ט ער בכל עולם כולו, ון ביי יעדערן וועלכן ער פועל'ט, יז ך זיכערע ז ך, ז ס יז ניט מו בל ו זיינע בלו,˙ ון ויב יעדערער ט גרעסערע כוחות פון ים, ער ער ער עשר ויף ויפצונעמען י לע ענינים, טער נ כמערער ין י לע ענינים פון דעם וואס ס'האט אין אים גע'פועל'ט ער זאל זיין דער קהן איניש עדעתו דרבא, על אחת כמה וכמה אז דאס האט א קשר מיוחד מיט דער סגולה מיט דעם ענין הפנימי און דער ענין הסגולה פון טוב לשמים וטוב לבריות, וואס דאס איז דאך די סגולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וואס דעמאלט איז מען מאחד אלע אידן און יעדער אידן, און מ'מאכט פון זיי אלעמען א קהל גדול, אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו געפינט מען זיך אלע בארצנו הקדושה, און דארט גופן פון ירושלים עיר הקודש, ובבית המקדש ובקודש הקדשים, בגאולה האמיתית והשלימה, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אויך די טעג, על אחת כמה וכמה די ימים הסמוכים לזה, שטייען דורכגענומען

¶9מיט אט דעם תנועה פון דער גאולה האמיתית והשלימה. ובפרט נאך אז ס'האט זיך אויך אנגעהויבן די פרשה פון ויהי בשלח וואס דאס איז דאך די פרשה הגאולה, כימי צאתך מארץ מצרים וואס דאס ווערט אויך די התחלה און דער וועגווייזער און דער נתינת-כח, אז ס'זאל זיין כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות די גאולה האמיתית והשלימה בקרוב ממש. בפרט נאך אז מ'איז דאס מסיים מיטן ענין פון מאכן א שליחות לצדקה, און וויבאלד אז דאס רעדט זיך בהדגשה וועגן ענין הגאולה און יום השלישי שהוכפל בו כי טוב איז דאך אן ענין המתאים אז ס'זאל אויך זיין די צדקה אין אן ענין של שלשה, און אזוי זאל מען אויך פועל זיין בא זיך און ארום זיך, אז אלע ענינים פון טוב און קדושה זאלן זיין אין אן אופן פון חוט המשולש לא במהרה ינוסק, ביז וואנענט אז ס'ווערט גאר נשלל דער גאנצער ענין פון נסיקה, און בפרט נאך אז שלשה איז דאך אן ענין פון חזקה, מאכט דאס א חוזק אז ס'קען גאר ניט זיין אן ענין וואס איז פארבונדן מיט נוסק זיין, עאכו כמה וכמה מפסיק זיין, כמדובר כמה פעמים.

¶10און יהי רצון, אז דאס זאל נאכמערער צוהיילן, ובפרט נאך אז יעדערער וועט אויסנוצן און וועט אויך משפיע זיין בכל מקום שהוא, מ'וועט דאס זיכער איבערגעבן אין די ערטער וואס מ'הערט דאס, הערן זיך דאס שוין גלייך בשעת'ן ריידן, אט די וואס מאיזו סיבה שתהי'הערן זיי ניט וועט מען אויך דארטן איבערגעבן די כל הענינים האמורים. און לכל לראש בנוגע למעשה בפועל, אז מ'זאל מאכן פון דעם גאנצן יאר א יאר וואס קיים אינש אדעתו דרבו, און א יאר וואס נתן לכם הוי'לב לדעת און עיניים לראש און אזניים לשמוע, מיט די אלע ענינים וואס ער רעכנט אויסן פסוק לאחרי זה. ועוד והוא העיקר, מ'זאל נאכמערער מוסיף זיין אין לימוד תורתו פון דעם בעל ההילולא, בפרט נאך אז ס'האט זיך ערשט אפגעדרוקט אין די טעג ממש, איבערגעדרוקט נאכאמאל פון זיינע מאמרים, האט זיך אויך אפגעדרוקט נאך ענינים פון פנימיות התורה, וואס ערשט אפגעדרוקט א טאג פאר דעם, אדער דעם טאג ממש, אדער צוויי טעג פאר דערויף וכו,' האט דאך דאס דער חביבות מיוחדה פון תורה חדשה ממש, ניט נאר כחדשה, און מ'דארף דערצו נוצן עבודה אויף מאכן דערפון אז ס'זאל זיין דער גאנצער שטורעם פון חדשה, ווארום דאס איז תיכף וממש חדש, אפילו אז מ'האט איבערגעדרוקט פריערדיקע, איז דאך אויך על פי רוב קומט צו אויך הארות ומראה מקומות וכו נוסף אויף די חביבות וואס מ'האט דאס אלס א דבר חדש, ועוד והוא העיקר, אז מ'זאל דאס מפיץ זיין, צוזאמען מיט הפצת המעיינות חוצה, אין וועלכע דער בעל ההילולא האט געגעבן כח און זיך געקאכט אין דערער, און פון אנגעזאגט און איבערגעזאגט, און געמאנט, צוזאמען מיט די טאקע בדרכי נועם ובדרכי שלום, אבער בתוקף המתאים.

¶11זיכער צו ין ן ענין עיקרי וועלכער ער האט זיך געק כט, וואס דאס איז אויך דער נרות להאיר און הפצת המעיינות חוצה, בפרט נאך אט די ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט מעשה בפועל. און ותן לחכם ויחכם עוד וועט זיך זיכער יעדערער נאך מוסיף זיין כהנה וכהנה. און די אלע החלטות טובית בזה זאלן נאכמערער צוהיילן די תכלית ההמירה העיקריות און תכלית הפנימיות, גאולה האמיתית והשלימה, וואס בנערינו ובזקנינו קהל גדול ישובו הנה ולא יקבם אפילו כהרת עין, און ס'ווערט תיכף ומיד גאולה האמיתית והשלימה, צוזאמען מיט משיח צדקנו איז מען אלע אין מנני שמיא, בארצנו הקדושה, און ווי דערמאנט פריער אין ירושלים עיר הקודש, ובירושלים עיר הקודש, ובקודש הקדשים תיכף ומיד ממש.