Text

¶1ס'איז דאך ווי גערעדט מערערע מאל, ובפרט צו חי אלול וועגן דעם ענין פון המעשה הוא העיקר, און אויך אין דעם מכתב פון טאג פון חי אלול, איז דאך פארשטאנדיק, אויך בנוגע צו חי אלול אליין, די אלע גוטע החלטות, וואס זיכער האט דאך יעדער האנשים הנשים והטף אנגענומען, איז אויך אין דערויף גופא ביתר שאת וביתר רוז, דער המעשה הוא העיקר. וואס בעיקר זעט זיך דאס אויס אויף מארגן נאך דערויף, ווארום אין דעם טאג עצמו איז דאך ניט אלעמאל קלאר און לייכט צו פאנאנדערקלייבן צווישן דעם ענין הכללי וואס אין דעם טאג, וואס ער איז כולל אין זיך די כל השנה הבאה, ביז דעם חי אלול פון שנת תשמיד תיידך, עאכו כמה וכמה אז ער איז כולל אין זיך די צוועלף טעג צווישן חי אלול און ראש השנה, משא'כן א טאג נאך דערויף בלייבט דאך דעמאלט דער ענין הפרטי פון דעם טאג, איז אויך דעמאלט לייכטער זיך פאנאנדערקלייבן בהנוגע צו דעם טאג שלפני זה פון דעם חי אלול, די ענינים הכלליים שבו וואס ס'האט זיך אויפגעטאן, און ענינים הפרטים וואס ס'האט זיך אין אים אויפגעטאן, משא'כן וואס זיי זיינען ניטא אין דעם טאג פון י'טס תשרי, וואס זיי זיינען דעמאלט ניטא ס'איז דאך תקדושה אינה זזרה ממקומה, אבער דעמאלט ווערט דאס א מעלין בקודש, ווי אין אלע ענינים, על אחת כמה וכמה אן ענין וואס אין יתידורנו האט אפגעטייטשט, אז חי אלול האט אויך דעם אפטייטש, אז דאס גיט א חיות אין אלע ענינים פון אלול, איז דאך על אחת כמה וכמה, אז דעמאלט איז נאך מערער און נאך קלארער און נאכמער נויטיקער אויף ארויסברענגען די אלע ענינים.

¶2ובנקודה ווי ס'האט זיך שוין גערעדט אין דעם, אז דאס איז אויך ווי מ'לערנט דאס אפ לויט די אנווייזונג פון דעם אלטן רבי'ן, איבערגעגעבן דורך נשיא דורנו פון לעבן מיט דער צייט פון דער חלק אין דער פרשה פון חי אלול, וואס דאס איז פון רביעי ביז חמישי אין פרשה כתבו אל הארץ, איז דעמאלט וישבת בה און גלייך הויבט זיך אן דער ערשטער ענין וועגן וועלכן מ'דערציילט? איז דאס וועגן די מצות ביכורים, ראשית פרי האדמה, וואס דאס האט דאך א הוראה כללית בהוקח צו כל התורה ומצוותי אז יעדער ענין פון טוב וקדושה, על אחת כמה וכמה פון תורה ומצוותי דארף דאס זיין מן הראשית און מן המובחר, מיט אלע פרטים שבדבר, וואס דאס איז אויך בהנוגע אין לשון הכתוב מראשית כל פרי האדמה, ביז וואנענט דאס איז דאך א תנאי בהנוגע צו מצות בכורים, ס'איז דאך דא אין מצוות וואס ס'איז דא וואס בשעת מ'האט מן המובחר ברענגט ער מן המובחר, און אויב ניט ברענגט ער מן הממוצע, אדער אפילו נאך נידעריקער דערפון, בהנוגע צו מצות בכורים, ביכורים, איז דאס אן ענין, א תנאי, אין דער מצוה, ווען ער האט דוקא מן המובחר, ובלשון הכתוב, מראשית כל פרי האדמה, וואס אט דעמאלט איז ער מעלה וקורא מיט און מגאנצן שטורעם וואס מצות ביכורים האט. וואס דאס איז אויך אין די נקודות האמורות ווי ס'האט זיך גערעדט, וואס מ'לערנט דאס אויך אפ פון די פסוקים פון דער פרשה, וואס דאס איז דאך אויך כולל אין זיך דער כללות הענין, ווי דערמאנט, סיי תורה שבכתב און סיי תורה שבעל פה, וואס דאס איז דער הסכת ושמע, כולל אויך כל המצוות כולם, ווי דערציילט בפשטות המקראות, אז דאס רעדט זיך דארטן וועגן כריתת ברית על כל המצוות כולם, סיי מצוות עשה סיי מצוות

¶3לא תעשה וכו'הוא, און מ'פארבינדט דאס אויך גלייך מיט א חידוש בדבר, וואס מ'זאגט גלייך אין דער פרשה שוין, לאחרי ההקדמה, גייט ער גלייך אריבער וואס דארף א איד טאן? דארף ער טאן ובניתא, וואס דאס איז דאך אן ענין פון בנין, וואס דאס איז דאך אויך דער יסוד און דער רמז אויפן שטורעם וואס מ'האט געמאכט בנוגע צו בנינ ינים, און ווי אויך ווי ער איז דערנאך מפרש אין אופן הבני אז דאס איז ובניתה להוי אז צום אלעם ערשטן דארף דאס זיין א פעולת האדם, ובניתה, בשעת ס'רעדט וועגן ירושת הארץ לפני זה זאגט מען הוי'אלקיך נותן לך, ובניתה זאגט מען דוקא דו אליין דארפסט דאס בויען, און דארפסט דאס בויען טאקע וואס הקב'ה עוזרו להוי אבער ביחד עם זה איז דאס אלקיך ער ווערט דיין כח און דיין חיות איז מעורר אויך דעם כח וחיות ווי דאס איז אלקיך אין אדם העליון, און דערנאך ווערט דאס איין זאך מיטן אדם התחתון קובריך הוא מלכה וישראל ולחודוהי. און דערנאך זאגט מען אויך פרטים, און אז דאס איז אויך די אפלערנונג אויף לעבן דערמיט, אז בשעת א איד בויט א בנין פאר זיך, על אחת כמה וכמה אז ער בויט א בנין אין אן ענין ציבורי, צי דאס איז פארבונדן מיט תורה אדער עבודה אדער גמילות חסדים, צום אלעם ערשטן דארף ער וויסן זיין, אז דאס איז להוי ניט נאר כוונתו לשם שמים, נאר דאס איז אין די שבעת שמות שאינו נמחקים, דער שם העצם און דער שם המיוחד, זה שם המפורש, און מיט די גאנצע דריי ענינים מיוחדים שבו זאגט מען גלייך אויך אלקיך. און דערנאך זאגט מען, אז גלייך ברענגט מען אויף דערויף דער סדר עבודת האדם צום אלעם ערשטן ווי זבחת עליו דער ענין פון אלות, וואס דאס איז ווי עבודת האדם אן ענין וואס מ'הויבט אן כולו להוי ווי אין עבודת היום הויבט מען דאך אן

¶4קודם אכילה און שתי', על אחת כמה וכמה אז הנהג בהן מנהג דרך ארץ דארף זיין די עבודה וואס כולה עולה, און דערנאך קומט גלייך אויך די זבכת שלמים וואס דאס מאכט דעם שלום און איז מאחד הקהל כל ישראל, ווי ער זאגט אין די פסוקים, און בפרט נאך אויף ווי ס'איז אונטערשטראכן דורך שנת הקהל, וואס דאס איז מאחד און מאכט שלום מאכט שלימות אין די בעלים מיטן כהן מיטן דעם צו וועמען מ'איז דאס מקריב, וואס דאס איז דער אויבערשטער אליין, און מ'מאכט דערפון ענין ווי דערנאך גלייך ממשיך, אז ס'ווערט אויך ושמחת. וואס דאס איז אויך נאכאמאל מדגיש וועגן דעם ענין פון אז כדאי ונחון ביותר, אז מ'זאל זיך פארנעמען די אלע ענינים וואס מ'קען בויען און מ'דארף בויען, און וויבאלד אז מ'קען איז דאך דאס גופא א סימן, אז מ'דארף דאס טאן, וויבאלד אז דער אויבערשטער האט געגעבן אזא יכולת, און שלימות האדם איז דאך פארבונדן דוקא מיט א בנין, ווי מבואר בארוכה אין המשך מים רבים בסופו ובחותמו דער ענין פון בית, אז דאס קומט אין די שלימות האדם, איז דא צרכי האדם, איז דאך אכילה ושתי הריעי,", און דערנאך קומט די צרכים וואס זיי זיינען אין די כללות הענין אנגערופן בשם לבושים, און דערנאך קומט דער צורך הכי אחרון בזמן, אבער הכי עיקרי, וואס דאס איז דער ענין פון בית, וואס דערפאר איז דאך אויך קאולה האמיתית והשלימה און דוד בכלל איז דאך פארבונדן מיט בית נאמן להוי,"' וכמדובר כמה פעמים, וכמדובר בארוכה אין דעם לכתחילה אריבער אין דעם סיום וחותם פון המשך מים רבים, וואס הויבט זיך אויך אן דערמיט, אז מים רבים פון עולם בכלל, על אחת כמה וכמה דעם מים רבים וואס זיי זיינען נאכמערער אין דעם גלות, און אין עקבתא דמשיחא, אין דעם חושך כפול ומקופל, וואס החושך יכסה ארץ אין עקבתא דמשיחא,

¶5איז דוקא אט דעמאלט מוז מען האבן דעם ענין פון א בית וואס נעמט אים ארום פון אלע זייטן, און אזא מין בית פון וועלכן כי תצא למלחמה על אויביך און שא נא הוי'אלקיך בידיך, וואס דאס איז דאך אויך ווי אלע ענינים רוחניים שבתורה, קומען דאך דערנאך אראפ אויך אין ענינים גשמיים שבתורה, און דערנאך איז נשתלשלו מהן קומט דאס אראפ אין ענינים גשמיים של האדם, וואס דאס איז אויך אין צרכי האדם, כמדובר, אט דאס וואס ס'איז דא דער צרכי האדם און די שלימות שבהם איז דער ענין פון אכילה און שתי וואס דערפון ווערן פנימיים, און דערנאך איז דער ענין פון לבושים, וואס דאס איז פארבונדן מיט ענין המקיפים, און דערנאך דער מקיף למקיף, ביז יחידו שבנפש ויחידו שבעולם, איז דער ענין פון בית. וואס דאס איז דאך אויך ענינו פון יחידו שבנפש, יחידה ליחדך איז דאך דאס משיח צדקנו, און אין יעדער אידן האנשים והנשים והטף דער מקיף שבו וואס ווערט אנגערופן בשם יחידה און ער ווערט אזוי אנגערופן על שם פון יחידה ליחדך וואס דערפאר איז אויך אז מ'גייט בויען אן ענין גשמי, ואפילו אן ענין ווי ס'ווייזט זיך אויס, אן ענין חומרי, בשעת דאס בויט אבער א איד ווערט דאס גלייך פארבונדן מיטן בית הכי פנימי, וואס דאס איז פון יחידה ליחדך, מקיף לא מקיף, וואס דאס דערנעמט און פארבינדט און ס'ווערט איין זאך מיטן עצם אויף וועלכן דאס איז דער מקיף למקיף, כמדובר כמה פעמים, און אט אזוי אויך בנוגע למעשה בפועל, וואס כאמור, המעשה הוא העיקר די השתדלות אין ענינים של בני אין ענינים ציבורים איז דאך למאי קא משמע לן, דאס דארף דאך זיין בכל השנה כולה, על אחת כמה וכמה וויבאלד אז דאס איז בענינים של תורה ומצוותי אין ענינים של ציבור,

¶6און וואס ציבור איז דאך אויך פארבונדן מיט הקהל בפשטות, און אויך ליצן ראשי תיבות, ווי ס'שטייט דאך אין קהלת יעקב און אין די ספרים בכלל, אז ציבור אז ראשי תיבות צדיקים בעונרים, און דערנאך דער ראש די דרגות שלמטה מזה, און פאר דערויף שטייט אבער א וי וואס איז מחבר דעם ראש מיט די אותיות שלפני זה, און מיט די ענינים הנרמזים בזה, ביז וואנענט אז דער ראש ווערט גאר דער סיום וחותם פון דעם גאנצן ווארט, וכמדובר בכמה פעמים שוין בארוכה בזה.

¶7בנוגע לעניננו איז דאך פארשטאנדיק, אז אויב מ'דארף כל השנה כולה דארף זיין דער ענין הבני בתים של תורה און בתים של עבודה און בתים של גמילות חסדים אדער כולם, א בית וואס כולל אין זיך, אלע דריי זאכן צוזאמען, אזוי מאכט דאך אויך א איד פון זיין בית, וואס לכאורה איז דאס ביתו הפרקי, סיי פון אנשים און סיי פון נשים פון טף אדער חדר הפרטי, רטי מאכט ער דערפון אויך אן ענין פון ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם, אט דעם קליינעם חדר, ועאכו כמה וכמה אין דעם גרויסן חדר, וכמדוע דער פתגם פון דעם אלטן רבי'ן, אז דער אויבערשטער גיט אידן רוחניות, און ווען זיי מאכן פון רוחניות גשמיות, ובלשון ובסגנון ובסדר הפוך, אז אויבערשטער גיט אידן גשמיות, און זיי מאכן פון די גשמיות רוחניות, וואס ס'איז דאך האט בהא תליא, ווי דער רמב אר דער ענין פון די יעודים גשמיים, וואס די תורה איז אין זיי מפליג ומרבה, ובפרטיות הכי גדולה ובכללות הכי גדולה, איז אפילו דעם בית פרטי, און אזוי אויך כל ענין פרטי פון א אידן, דארף ער דערפון מאכן א זאך אויף וועלכער דער אויבערשטער זאגט ושכנתי בתוכם במילא איז דאך פארשטאנדיק דורך וואס מאכט ער דאס? דורך דערויף וואס ער מאכט יעדער ענין און יעדער פרט שלו, כל מעשיך וכל דרכיך מאכט ער דערפון א מקדש, און מאכט אן אופן פון לי כל מקום שנאמר לי אינו זז לעולם אז דאס נעמט אים דורך אין אזא אופן, אז אינו זז לעולם כמדובר כמה פעמים, וואס דערפאר איז דאך אויך כרגיל איז מען מסיים מיט דעם ענין פון א מצות צדקה, וואס צדקה איז דאך אויך פארבונדן דוקא מיט ענינים הכי תחתונים, ביחד עם זה איז דאס ענינים הכי עליונים, בבואנענט אז מ'זאגט, אז מצותו של הקב",ה איז דאס מצות הצדקה, ומצותך מהוד דער ענין און די מצות הצדקה,

¶8און אזוי אויך פארבינדן דאס אויך מיט החלטות טובות בהנוגע צו פונה-זיין און מורא-זיין אויך אנדערע אידן, און אז ס'איז דאך א טופה אכול, חטוף ושתי על אחת כמה וכמה אז דאס דארף זיין אין ענינים וואס זיינען העכער פון אכילה ושתי נאר לבושים, על אחת כמה וכמה בנוגע לבני אריינכאפן דאס אין שנת תסמח און שנת תסמח, ונשנת הקהל, און כמובא אויך אין דעם בריוו פון חי אלול, און דעם סיום ושמחת עולם על ראשם, וואס דאס איז דאך על דרך ווי חסידות איז מבאר אין דעם לשון פון אהבת עולם, אז ס'האט אין זיך די ביידע ענינים, דאס איז אן אהבה וואס נעמט זיך פון עניני עולם, במילא איז דאס אן אהבה בדרגא לכאורה הכי תחתונה, ביחד עם זה האט דאס דעם אפטייטש פון אהבת עולם אן אייביקע זאך, העכער פון אלע שינויים פון זמן, און דאס ווערט אן אהבת עולם, על דרך זה אויך דער ענין פון שמחת עולם על ראשם, אז דער אויבערשטער גיט יעדער אידן ענינים המסמכים, און אז דער איד באווייזט גלייך, אז ער דערזעט דעם ישמח הוי'במעשה דורך דערויף וואס ער איז ישמח ישראל בעושיו, און ווי די מצות ביכורים איז דאך גלייך זאגט ער הגעתי היום להוי'אלקיך ווארום ער אנערקענט די טובה, און דאס קומט ארויס דוקא אין אן אופן של שמחה, און מ'ווייסט דאך למעלה מלכתחילה ווי דער איד וועט זיך פירן, גיט מען אים מראשית כל פרי האדמה, ביז זייענדיק אין חוץ לארץ און אין גלות מאכט ער דארט ארץ ישראל, און דארט אין ארץ ישראל בתכלית ההידור והשלימות, האט ער דארט דעם מראשית פי האדמה, כמדובר כמה פעמים. און דאס קומט דערנאך אויך אראפ, כאמור, אז ממורר זיך, ומהורר אנשים ונשים וטף, בנוגע צו ענינים של בני בפשטות, און ענינים פון בונו זיין יעדער ענין וואס איז אין

¶9זיין לעבן מאכן דערפון א בית-מקדש, א בית-מקדש-בית-מקדש צו עצמות און בהות, און מ'טוט דאס, כאמור, נוצט מען אויס די טעג וואס מ'האט אין שנת תסמח און תסמח און הקהל, און דער אויבערשטער איז דאך גורע ללבב, און זעט גלייך די החלטות טובות וואס מ'האט אנגענומען אין דעם יום הסגולה און יום הבאר פון חי אלול, יום אלעבנס פון שני המאורות הגדולים, הסכת ושמה, און ישראל, און א יום הזה, כמדובר לעיל, על אחת כמה וכמה אז מ'האט דערנאך נאך ממשיך געווען, און ממשיך געווען ווי תורה הייסט, מיט אן אופן של הוספה, און מ'האט דאך נאך אויך די סגולה פון יום הששי, וואס אין אים שטייט דאך צוויי מאל טוב, ביז וואנענט אז דער צווייטער טובה שטייט אין יום ששי איז גאר כולל אין זיך דעם טוב פון אלע שותת ימים, כולל אויך פון יום הששי, ווי א יום איינער פון די זעקס, כמדובר כמה פעמים, און דאס ווערט גלייך די הכנה קרובה ליום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, און מי שטרך בערב שבת און האט נאך מוסיף געווען בזה, און האט דאס געטאן בשמחה ובטוב לבב, און תסמח און תשמח און הכל האנשים והנשים וטף איז יוחל בשבת, און יוחל מתוך עונג, און נאך מערער יוחל אין יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, וואס אויב די גאולה האמיתית והשלימה קומט תיכף ומיד ממש, און מ'דארף גאר ניט זאגן עוב, נאר אחכלם בכל יום ובכל רגע שיבוא, איז דאך גלייך דער ענין נאך איצטער, נאך קודם פון יום השבת בפשטות, האט מען גלייך די יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, און ער שטייט גלייך אין שבת'דיקע בגדים, וואס דאס איז דאך אויך דער טעם וואס מ'איז געווען צו הנחת אבן הפינה אין בגדי משי, ווי אראפגעבראכט אין א מאמר פון

¶10רבי'ן נשמתו עדן, און צוגעשריבן דארטן אין צריך להייתיק פארוואס ווייס און ניט האט ווי אזוי דארט צוגעשריבן? שטייט דארט אין חצה עיגל, אז פון די טעמים וואס בשבת טראגט מען בגדי משיח, דערפאר וואס דעמאלט איז מען העכער פון עולם העשי'והי צירה, פארבונדן מיט עולם הבריאה, אדער על כל פנים יצירה, ווי ס'איז העכער פון עשי.' וואס דאס אויך דער אויפטו פון משי, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט כמה וכמה ענינים, און אויך פון די ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן, כאמור, מיט שבת ויום-טוב, און ווי מ'האט דאך געזען די הנהגות פון רבותינו נשיאינו, אז בכל ענין של יום-טוב האט מען דאס אויך פארבונדן מיט בגדי משי, און דאס איז געווען פון די ענינים וואס זיי האבן געטאן בגלוי, במילא באווייזט דאך דאס, אז דאס איז ניט פון די הנהגות וואס זיי זיינען מיוחד לנשיא הדור, צו נשיאות, נאר דאס איז פון די הנהגות וואס מ'באווייזט און מ'איז מגלה. און ויהי רצון, והוא העיקר, אז פון דעם דיבור אין די אלע ענינים זאלן די אלע ענינים ארויס במעשה בפועל, בא יעדער אידן און בא אלע אידן, האנשים והנשים וטף, און זאל גלייך ארויס במעשה בפועל דער ביאת משיח צדקנו, וואס צוזאמען בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו ושכינתו וואס זי איז דערוויילע צוזאמען מיט אונז בגלותא, איז ארו אים ענני שמיא איז מען נאך ביום הששי, ביז אין קודש הקדשים, על אחת כמה וכמה דער המשך הימים שלאחרי זה, און מ'האט די אלע ענינים מתוך בריאות הנכונה ומתוך הבטחה גמורה, אז א אידן זיינען מחליט איז הקב'ה עוזרו נאך מערער, אז הקב'ה נעמט א אידישע מחשבה און איז מצרפה גלייך למעשה, צו א מעשה טובה, ווי ער איז מבאר אין תניא און פארשטאנדיק אויך בפשטות, וועט דאס גלייך מקויים ווערן אויך בפועל דער צירוף פון דער מחשבה מיט די מעשה וואס דאס ווערט צוגעשטעלט על ידי הקב'ה בכבודו ובעצמו, איז דאך אין מעכב בידו

¶11לא עיקבן אפילו כהרף עין און מ'האט א מחשבה שלימה און א מעשה בשלימות, על אחת כמה וכמה א דיבור שביניהם בשלימות, און דער עיקר די שלימות אין זיך, און די שלימות אין מעשינו ועבודתינו, און שלימות אינגאנצן סדר ההשתלשלות, כולל, ועל אחת כמה וכמה, א כסירה וחתימה טובה לשנה טובה ומסוקה בתוקף ומיד ממש, עם כל הפירושים, ובהצלחה הכי רבה, און ווי דערמאנט פריער ושמחת עולם על ראשם אז דאס איז נאך אזא מין שמחה וואס איז העכער ניט נאר פון דעם רגש שבלב, נאר אויך פון דעם שכל שבמוח, און דארטן שטייט דאס אין אן אופן פון על ראשם, און שטייט אויך אין אזא מין פון שמחת עולם, און מ'האט דאך די הבטחה תועמי'חיים זכו, אז די אלע ענינים פון לעתיד-לבוא, איז מען דערפון טועם אז ס'ווערט אנגערופן הטעימה על פי הלכה, און דאס ווערט נאך אפגעטאן ביום הששי, ווערט דאס אזוי נאך אין אלף הששי, נאך אין דער זמן פון גלות, די הקדמה צו די גאולה האמיתית והשלימה, און ס'ווערט שוין דעמאלט ביז וואנענט אז מ'דערפילט א טעם, דער גאנצער ענין פון א טעימה איז כדי מ'זאל דערפילן דעם טעם, דערפילן ער אלס א מענטש במעמדו ומצבו, דעמאלט ווערט דאס אנגערופן דער ענין פון תאימה, און מ'האט די הלכות און די דינים פון תאימה. וואס דאס איז אויך פארבונדן מיטן תנא פון די מצות ביכורים, וואס אויך ווי נשיא דורנו האט מסביר געווען, און ס'וועט אויך אין תורת הבעל שם טוב פון חי אלול, אז דאס איז א ראשי-תיבות טעמים און נקודות און אותיות און דאס איז כללות כולם יחד איז דאך פארשטאנדיק, ווארט דאך אויך דעם פערטן ענין? און ס'ווערט גלייך, אז מ'איז מקיים די מצות ביכורים, ווי ער שטייט דער פשטות הקראוי, אז גלייך ווי מ'גייט אריין אין ארץ הקודש איז מען גלייך מקיים מצות ביכורים, און ווי ידוע ווי מ'מאטערט זיך אין דעם, ווי אזוי קען מען דאס מיישב זיין, אז דאס דארף זיין

¶12פארבונדן מיט כיבוש, און דערנאך הלוקה, און דערנאך חרישה און זריעה, און די הושתתך פי האדמה וכו איז כמדובר כמה פעמים די אלע פלפולים מיט די אלע שאלות און ספיקות איז תשבה יתארץ קושיות ואבעיות, ושאלות וחומרות והנהגות וכו וואס דאס איז דאך דער ו'כולל אין זיך די אלע ענינים וואס אין דער גאנצער וועלט, זיי קומען אלס א הוספה צום עיקר, הויבן זיי זיך אן מיט א וי וואס דאס איז דער קו אמת פון יעקב אבינו, וואס די קעולה השלישית, די גאולה האמיתית והשלימה, איז דאך די גאולה פארבונדן כיעקב שקרב בית און כיעקב וואס ער זאגט ופרסת ימו הקודמה וצפונה ונגבה, ועוד ועיקר, במהרה בימינו ממש, אין מדידת הזמן שלנו, וואס דאס איז דאך דער דיוק בימינו, ווימי ציילן טעג און ווימי מעסטן טעג, און ווי דאס איז פארבונדן אויך ווי די הלכה איז דאך אויך צוגעפאסט צו די מדידת האדם פון דעם זמן און צו מדידת האדם אין דעם מקום, ווי דער אלטער רבי איז מבאר בארוכה אין שולחן ערוך שלו בהנוגע צו זמני התפילות, ועוד והוא העיקר, אז פון די אלע ריידענע ס'זאל זיין די גאולה האמיתית והשלימה בפשטות, למטה מעשרה טפחים, איז תיכף ומיד ממש.