Text

¶1איז דאס אויף א מערה מיט א פראכט הלכה, אז מ'ווייט אז מ'וועט זיך זיין א פרעמדקער.

¶2האט געזוכט אמאל מיט א כמה סיבות, איום ס'האט ניט געווען דער ארט אויף אים, האט ער געפארט זוכן מיליאנים, ווי אזוי טאר ס'איז מסתמא ווי גיין, אדער ווי אזוי טאר ס'איז שוין באוויינגען, ווי סיי זאלן יענער ווי ס'ווילט זיין.

¶3און ממילא אז מ'גייט צו משיחו איז דער סדר איז, בשעת מ'שטעלט זיך אויס פאראז אויף א רויד ווי זיי זאגן דא, איז ניט דער סדר אז פריער קומט צוגיין דער סמנ יע אנשי און דערנאך איבער זיך אן קלייבן ביסלאך-ווייז די סלדאפיצערן מיט די שלדאטן נפם, נאר דער סדר איז, אז פריער קלייבן די קלענערע,

¶4די קפרלן, די סארדזשענס, די פרייוועט פערסט נעף, ס'איז דא נאך אין ווער זיי זיינען וועלן העכנט אויס אלע סלדאטן, און דערנאך קוקט ער זיי ארום און וועט דאס איז מתאים אז דער קמאנגיר אנשי, דער ראש הצבא, וועט פון זיי זיין זיין צופרידן.

¶5און בשעת ער זעט אז זיי זיינען אויסגעשטעלט, און זיי שטייען אין אזא מין תנועה מתאים לרצונו נאך דערויף ווי ער האט געוואלט אז זיי זאלן אויסזיין זיין ארמיי איז אט דעמאלט גיט מען א ידיעה דעם ראש הצבא אז די סקר זיינען שוין אויסגעשטעלט און די מונדיבין זיינען אויסגעפונסט,

¶6און אלע זאגן איז שוין אין ארטן אויף, און אט דעמאלט גייט ער ארויס און ס'הויבט זיך אן דער פארויס אדער דער דורכגיין פון דעם טבע, להפקת רצון ראש הטבע, וואס דערנאך מאכט ער א יישר כח אז נפש רוח לפני שעלתי למצאי ושני.

¶7סברים אמורים, אז מ'פארלייגט אט די אלע זאכן און פארלייגט אין די אלע טיק-דוקים, אז ס'זאל אלץ מתאים זיין פאר די אנשי החייל וואס זיי דארפן שטיין אין ראנג.

¶8ווי ס'איז אבער, אז איינער איז געווען מעגט דעמאלט א וואונדעטע מלחמה, במילא איז ער געלעגן אין א שפיטאל, במילא קען ער נאך ניט אנצום דעם מונדיר, ער דארף גיין אין פרייע כלות,

¶9און קען ניט שטיין אויף דער פיס איז אט דעמאלט שלעפט ער קיין דערנאך נאכן ראש החתמה, אבער 'מצד עצמו', די תנועת נפשו, דער פ' דיינער איז טאקע א פארבונדעטער און דארף זיך נאך אינסטעילן, און כולום צו די כוחות, אבער מצד תקונת נפשו דארף ער שטיין אין דער זעלבער תקונו פון קבלת-אויל מיט אידעריקע ענינים,

¶10וואס דער ראש הצבא פארלאנגט ביי כל אנשי הצבא הבריאות.

¶11”ככל הדברים האלה וככל החזיון הזה” איז מיט יעדערן פון אונז, וויבאלד אז דער רבי האט געזאגט אז מ'גייט אנטקעגן משיח'ן געפינען זיך אין דעם צושטאנד וואס מ'דארף זיך צוגרייטן,

¶12אז ס'וועט קולא צוגיין דער מלך הגדול און וועט ארויפקופן די צירות הוי די ”צבאות השם” וואס דאס זיינען אלע בני ישראל איז אט די וואס זיינען בריאים, דאס הייסט די וואס זיינען טמים ציהי ים השם אלקיך,

¶13אויף די רמ� מצוות-עשה וואס דאס איז די רמ� אברים, און די שסה מצוות-לא-צעשה וואס דאס איז די 'שסה גידים' זיינען ביי אים גאנץ, איז זעלבסט-פארשטענדלעך, אז ער שטייט אין סתראה, אז ער שטייט אויסגעשטעלט, מיט אלע פרקים צוגעקרייקן אין ביזית המלך.

¶14אויב ס'איז אפילו דא רבי'ן וואס ער איז מצד כמה סיבות געהאט כהור באחד מעבריו אדער אין איינע פון די רמ� מצוות עשה אדער אין איינע פון די שסעות עשה, און ער איז געוו רן פ רוונדערט פון דעם סדור האחרון, פון דעם צד שכנגד ער האט ד ך אבער די הבטחה,

¶15אז ממנו נדח און אז צי ווי אין ”ישראל שיעש ותשובה”, ס'איז מערניט ווי א נפקא מינה אויף וואס פארא וועג, וואס תשובה איז דאך מזביע רפואה לעולם איז זיכער, אז ער האלט זיך שוין אין הילט, במילא דארף ער ניט זיין בא זיך מיואש און אפילו ניט אראפגעפאלן, פון ווען וועט מען ניט פאדערן אז ער זאל שטיין פריער א שעה, צייט אויסגעטו וסט.

¶16און ניט א מכתב מיטן יעווער רבי דערפאר וואס אט קומט דער שר השבט, מ'וועט זיך רעכענען דערמיט אז דער איז ”שוכני בטח אומר” און במילא איז דאך געווען א נוצאי וואס מצד כמה חברים אותו, כמה דיבור חברים אותו,

¶17מצד אז די אלע ענינים וואס מ'דארף מסביק זיין אין צווייטן, און מ'וועט אים געבן כמה וכמה הנחות ביז אויף אזויפיל אז ער וועט קען בווארטן, אז פריער וועט ארויסגיין דער שר הצבא און דערנאך וועט מען ער מיטרעדן,

¶18וואס אזוי איז אויך געווען בא מתן תורה, וואס דעמאלט האבן זיך אידן ער האט געדארפט רעדן איטן, איז דער סדר איז געווען, אז פריער איז געקומען דער אויבערשטער, און ער האט געווארט אויף אידן ביז וואנענט זיי האבן זיך אויפגעכאפט פון זייער שלאב אויף מקבל זיין די תורה.

¶19וואס דא אזוינע וואס ווי דער רמב"ם שרייף, אז ער איז מכתי זכות און מכתי עבודה איז פארפכו און ס'איז דאך דא אזוינע וואס ס'איז מצד זה אדער אפילו מצד זה איז זאל מען וויבער זיין, אז פון פאראדן מוז זיך אלע צושטעלן, ווי די רעדער האט געזאגט, אז נאך וועט מען קיינעם ניט איבערנאגן,

¶20ווארום דער אויבערשטער ברענגט די ווענט פון גלות, במילא איז ניטא הוס צו בלייבן, דאס איז מילה עדי שם אלי וועט מען מיטנעמען אלע 'ניצוץ קדושה', אפילו ”האובדים בארץ תשום והנדחים בארץ” ישראל,

¶21און אויף קיין מינה איז נאך ס'איז דא אזוינע וואס וועט גיין מיט א פיר בענטלעך, אדער מיט דריי בענטלעך, אדער מיט צוויי, מיט איינע, ס'איז דא אזוינע וואס וועט גיין מיט א אף.

¶22הי גל אין אבדיל, אבער שטייען אין סטראים, ס'איז דאך דא אזוינע וואס מ'וועט מיטשלעפן אויף ווילטשער, אויף א כיסא וואס מ'טראגט אים, דערפאר וואס ער אליין איז דאך ניט ביזון, ס'איז מערניט וואס בשעת מ'שלעפט אים שלעפט ער נאך אויך נאך,

¶23אבער אלע מוז מען זיך צושטעלן, און מצד חונת נפשם דארפן זיי אלע זיין אין די זעלבע טרויים וואס ס'שטייען די וואס שטייען אין סטרא די תנועה בזה איז דאך די תנועה פון אן 'איש חיל' איז א תנועה פון 'מסירת נפש' און קבלת אור, און אט דאס ווי דער רבי האט דאס נאך מתים געווען, אז בשעת מ'גייט אויף א פאראדון אין א מאטש דארף מען גיין מיט א פריינלעכן ניגון,

¶24וואס דאס איז מתים דערמיט וואס ער איז געווען אויף דעם וואס אפילו מצד טבע גופו איז ער געווען א שמח.

¶25און אט דאס איז וואס פארוועט זיך פאר דין צי אינסטרייט צי הינער אינסטרייט, צי פון פון צי פון אונזן האבן מיטגענומען כפי חודש אל מחד אביתם 'וקבלת עול', און מיטגענומען א סך סילקע וועט מען דעמאלט דורן רעכט די

¶26אלע לעצטע העלבות והסתרים, און מ'וועט זיך צושטעלן צו אט דעם ארט וואס פון דארקן וועט מען אים מיטנעמען אז נחום מנלחב באור ”הוי', לחיים, לחיים”.

¶27לחיים. לחיים. לחיים. לחיים.