טקסט

¶1שטייט אויפן אריז ל, אז בשעת ס'האט זיך געפעלט, איז געווען די הסתלקות פון דעם רמר פון ר' משה קדברא, בעל פרדס רימונין, האט ער געזאגט אויף אים דעם פסוק, אין השפד דעם פסוק, וסליטה עושה על עץ אז דאס איז פארבונדן מיטן חטץ פון עץ הדעת, און דערנאך וועט במילא דערפאר אנגענומען בכמה וכמה, אז בשעת ס'רעדט זיך וועגן אריזל אליין, וועגן זיין הילולא, איז האט ער אליין שוין אין דערויף אויך געזאגט דעם ענין פון זיין אייגענעם אויך הספד, בפרט נאך אז דער ספרו הרעמק דריקר ספרו איז דאך פרדס רימונים, כאטש אפילו ער האט נאך ספרים אין קבלה, און דערנאך איז דאך בהמשך לזה, איז דאך דער ענין פון עץ חיים דער ענין פון די ענינים ווארגן וועלכע ס'רעדט זיך אין ספר הפרדס, ווי ס'איז ווערן אויסבאר אין עץ חיים פון דעם אריז'ל ותלמידיו, בנוגע ווי די זעלבע ענינים, נאר ווי דאס איז אויף בקבלת האריז'ל, האט דאך דאס א המשך און א שייכות, ובפרט נאך אז מ'איז דאס מקשר אין דעם ענין פון צדקה

¶2וואס צדקה איז דאך בכלל פארבינדט זיך אלע ענינים פון קדושה צוזאמען, על אחת כמה וכמה ענינים פון פנימיות התורה, על אחת כמה וכמה וואס די פנימיות התורה איז דאך דא בערך זה אויך ווי פנימיות התורה איז נתבאר אין ספר הפדס, און ווי פנימיות התורה איז דערנאך נתבאר אין עץ חיים אדער פרי עץ חיים, אין כתבי האריז ל, אויך על דרך פון פנימיות דיפנימיות, ווילא האט דאס א שייכות מיוחדה צו דעם ענין הצדקה, ובפרט נאך אז צדקה איז דאך מקרבת את הגאולה ביז בפועל ממש, איז דאך פנימיות התורה, הפצת המעינות חוצה, איז דעמאלט איז קאתי מר דא מלכא משיחא בפשטות דער ענין פון גאולה האמיתית והשלימה.