פסקה
פסקה rh-wb2rpd7s
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-650f4bwh
- order
- Y
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- אויך אף על פי וואס דאס איז שלא בערך, היט מען דאס אפ א אידן אין זיין גאנצע בעה'ב טישקייט, אז אין דערויף גופא זאל זיך טאן כביכול ביז א חייך קובה, און זאגט נצחוני נצחוני בני נצחוני קומט דאס ביי אים ארויס א חיגך און א שמחה, און מהרהי פנים שוחקות נאך מערער ווי ס'איז געווען במשך פון גאנץ חודש אלול, ווען א מלך בשדה, און די עלי'בערך זה די ימים שלאחרי זה, גייט דאס אז הלוך והוסיף. ואוד בהנוגע המעשה הוא העיקר, אז מ'זאל נאכמער מזרז זיין זיך, און מזרז זיין אלע ארום זיך, על אחת כמה וכמה אט די וואס האבן זוכה געווען אויף צו זיין שלוחים, און די וואס האבן זוכה געווען אז די בעלי-בתעין כמה וכמה מהבעלי-בתעין זאלן ווערן זייערע העלפער, און נאכמערער זייערע שותפים, און נאך מערער, ווי מ'זאגט אז פריער זאגט מען שמח זבולון און ערשט דערנאך דערמאנט מען ישכר. ובכל אופן זאל דאס זיין, כאמור, והוא העיקר, דער ענין פון מעשה בפועל, און מפרסם זיין בכל מקום האפשרי, נוסף אויף דעם פרסם הענין פון תנו מנות לאשר אין לו, וואס דאס איז דאך בעיקר גאר נוגע צו זמן שמחתנו, וואס דעמאלט איז דאך דער ענין היו-טוב מיטן גאנצן במילואו נאך מערער ווי דער יום-טוב פון ראש-השנה, על אחת כמה וכמה פון יום הכיפורים, קומט דאס ארויס אין יום-טוב, וביו-טוב עצמם, און דער יום-טוב וואס ס'איז בגלוי ווערט ער אנגערופן זמן שמחתנו ובפרסום הכי גדול, במילא דארף דאך טאן יעדערער, כל התלוי בו, אז אט דער וואס אשר אין לו לפי ערך הפילה אז ער האט א סך, ס'איז אבער שלא בערך ווי ס'דארף זיין אין זמן שמחתינו, ובפרט פון א שנת העיבור, זעט ער אויך, אז ער זאל אויך דאס באקומען, און וואס פריער, אין די ד'ימים, כדי ער זאל האבן א רואיקן יום-טוב און א ים-טוב שמח, בהקדם הכי אפשרי, אויך אין די ימים וואס זיי זיינען
- proofread
- 0