Text

¶1מ'האט דאך גערעדט פריער, אז די ענינים וואס די נשיאים האבן דערציילט, איז ניט קוקנדיק צי דאס איז געווען וועגן זיך צי וועגן אן אנדערן איז וויבאלד אז ענינים איז געווען אויף להדריך את פון מאריתם ”את הדרך אשר ילכו בה” דאס וואס מ'דארף טאן און דאס וואס מ'טאר ניט טאן,

¶2ווארום לאחרי ההתבוננות, אז מ'קוקט זיך איין איז דאס וואס תורה פארלאנגט, איז ניט אז ס'זאל זיין דריי סוגים, א זאך וואס מ'מוז טאן און א זאך וואס מ'טאר ניט טאן,

¶3און א דבר הרשות, אז מ'וויל טוט ער, און אז מ'וויל טוט ער ניט דאס איז גערעדט געווארן מצד 'בריאת העולם', איידער א מענטש טרעקט צו צו טאן זיין שליחות וואס דער אויבערשטער האט אויף אים ארויפגעלייגט.

¶4בשעת ער דארף עפעס טאן אין וועלט, איז דעמאלט איז ניטא קיין שלשה דרכים, אדער טוב און חיים, אדער דער היפך פון א דריטער ביים ציו, ווארום אין מה נפשך, וויבאלד אז דער אויבערשטער האט אים געגעבן כוחות און מעגלעכקייטן,

¶5און ער האט אים געגעבן עטלעכע וועגן אויף צו טאן, קען ניט זיין אז די אלע וועגן זאלן ברענגען די זעלבע תוצאות אויף גרעסער צו מאכן דעם חלק הטוב בעולם, און אויף קלענער צו מאכן דעם חלק האבן בעולם.

¶6דאס הייסט, אז אפילו אין א דבר השות, איז דער פירוש דערפון, ווי דער רבי זאגט אין תניא, אז דאס איז מאורח טובה רע, וואס דערפאר האט ער די מעגלעכקייט אויף ניצן דאס ווי ס'דארף צו זיין, וואס דעמאלט נעמט ער איז ער מברר אין טוב שבדבר,

¶7אדער ניצן דאס איז ניט ווי ס'דארף צו זיין, וואס דעמאלט איז זיך מתגבר דער רע שבדבר.

¶8ס'קען אבער ניט זיין, אז בא דער פעולה פון דעם מענטשן זאל ער האבן צוויי ברירות, און ביידע ברירות זאלן זיין על פי התוהל.

¶9וואס דאס איז דער סימן אין שולחנאה פון דער פרק אין רמב"ם הלכות דעות, וואס ער טייטשט אויס דעם ענין פון ”בכל דרכיך דעהו”

¶10אז אין אלע וועגן און אין אלע ענינים פון א מענטשן דארף מען זען זיי אויסניצן אין א וועג אז ס'זאל זיין דעהו דערפון זאל ער דערקענען טיפער און ברייטער און העכער די ענינים פון ג-טלעכקייט אין וועלט, וואס דורך דעם וועט ער צוקומען צו ויראת ”את הלי' אלקיך” ביז ואצאת ”את הלי' אלקיך”.

¶11ביז צו דער צערקענען דעם אויבערשטן און פארבינדן זיך און צוקלעפן זיך צום אויבערשטן, ס'קען אבער ניט זיין אז ווען ער וואלט געטאן פארקערט וואלט ער די זעלבע זאך דערגרייכט, ווארום ס'קען ניט זיין אז אין וועלט זאל זיין א ”דבר אחד לבטלה”, ווארום דאס מאכט א בלבול אינגאנצן שלימות הבריאה.

¶12וויבאלד אז 'יש בעל הבית לבירה זו' וויבאלד אז ס'איז דא אט דער וואס האט באשאפן די וועלט וואס ער איז דער 'תכלית השלימות' איז דערפון זעלבסט-פארשטענדלעך, אז ס'איז ניטא קיין זאך לבטלה וואס קען דאס יא זיין און ס'קען ניט זיין, אויב ס'וואלט ניט געווען, ס'וואלט געפעלט אין שלימות.

¶13וואס אויף דעם זעלבן וועג איז אויך בהנוגע צו דעם מענטשנ'ס טאן, איז וויבאלד אז מ'זאגט, אז אין דער פעולה און אין דעם ענין האט ער אויך א שליחות, אז ס'זאל זיין דעהו אז דאס זאל אים ברענגען נעעמט ער צו געטלעכקייט,

¶14נעעמט ער צו טוב וחיים אמיתיים איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'איז דא ניטא קיין ניטראלית אפ אין עבודת הערב.

¶15איז דא נאר די עניני רשות אין וועלט, וואס אין דערויף באשטייט די 'עבודת האדם', אז ער זאל פון דעם רשות מאכן א דעהו א כלי און א ממוצר דורך וועלכע ס'וועט נעמטער צוגעטלעכקייט,

¶16דורך דערויף וואס ער און די זאך און די אפשריות וועט אויסגעניצט ווערן אין בעסט מעגלעכן וועג, אז ארצי טוב און אפטוב מרע וואס אט דאס איז דער כללות הענין וואס מ'זאגט, אז אף על פי וואס אין וועלט איז דא דריי קבים,

¶17גרוש העמודים דער 'תורה עבודה' און גמולים און גמירות חסדים, איז דאס איז בהנוגע ווי אזוי וועלט איז איינגעטיילט, און וואס אלע דריי וועגן איז עליהם העולם עומר דאס איז אלץ ענינים חיוביים, זיי טראגן צו אז די וועלט זאל האבן אן עמידה און א קיוב,

¶18בהנוגע אבער צו 'עבודת האדם' איז דא מערניט ווי שני דרכים, אדער לא חכם לא מיניו אדער לא כסילית מולא קיין דרך הממוצע די וועג איז ניטא,

¶19אבער ס'איז גלייך פאנאנדערפלייבן זיך אין קו היינוס פון וועלכן מ'איז מחוייב, לייכט אויך פארשטיין ניט קיין טעות האבן אין קו השמאל דאס וואס איז אסור על פי תורה, די שווערסטע עבודה באשטייט אין דעם כאן הרשות,

¶20אט דאס זאל מען קיין טעות ניט האבן, און מ'זאל מחמן זיין להרצון העניין אז ס'זאל זיין דער בכל דרכיך דא אי הוא וואס דעמאלט האט מען די ציוע מלמעלה, ווי דער פסוק איז מסיים, ”והוא יישר אורחיתך” אז ווען וועט דיר העלפן אז דו זאלסט גיין בדרך הישר.

¶21און אט דאס איז אויך פון די ענינים פון תורת החסידות, וואס תורת החסידות זאגט, אז ס'איז ניט קיין דרך אויף אפזאגן זיך, וויבאלד אז ס'איז א דמר רשול איז דארף מען זיך דערפון אפזאגן און ער איז ניט קיין שעתות ניט האבן,

¶22ניט דאס איז דער פכלית העבודה, ס'קען זיין אז דאס קען אים צוברענגען צו דעהו, אז ער זאל דערפון ארויסנעמען אן ענין וואס דאס זאל אים שטארקן אין אידישקייט, אין תורה ומצוות, אין טובי חיים אמיתיים.

¶23נאר ס'איז כדאי די יגיעה והשתדלות אריינראגן זיך אין דעם בירור הספקות, אין וואס פאר אן אופן אויסצומוצן דעם רשות, ווארום דוקא אין דעם וועג פירט ער אויס דעם רצון הבורא, וואס ער האט באשאפן אויך דעם חלק הרשות,

¶24אז מ'זאל פון אים מאכן קדושה און באווארענען אז ס'זאל ניט אריינפאלן אין דעם לאומאלע.

¶25בשעת מ'האט צוטאן מיט חלק הרשות איז דאך זעלבסט-פארשטענדלעך, אז דא דארף מען האבן א 'הבנה והשגה' יותר המוכן, דערפאר וואס דאס איז אויבן-אויפש ניט קיין דבר ניט קיין דבר איסור,

¶26בשעת אבער מ'האט א רצון און א נטיעה דוקא צו איין וועג איז אט דא פאלט אריין א שעש, אז ס'קען זיין אז ס'פארציטער מיט אמאל צו דעם ענין דערפאר וואס דאס איז אן ענין פון א תייער.

¶27ווארום בא רות בני אדם איז דאך ווי ער זאגט אין תניא איז די נפש האביקית איז ניט זי אליין דער משל ושולט, ס'איז דאך דא ”זה וזה שופטין” איז האט דאך א דיעה צו זאגן ווייניקסטן'ס,

¶28לכל הפטות בתורה אמירת דיעה, און דערנאך דארף מען האבן די בחינה וואס קומט פון דעם יצר תורה און וואס קומט פון דעם יצר הרב.

¶29וואס אויף דערויף דארף מען האבן א טיפערע 'הבנה והשגה', און דאס קומט אויך דורך די שייכות וואס מ'האט צו עניני עולם.

¶30וואס דערפאר איז דאך דא דער דין אין סנהדרין, וואס זיי זיינען דאך געווען די פוסקים היצד גבוהים ואחרונים זייער סך דין, אויף וועם שטייט א לשתוב מכל ”הדבר אשר ימרא לך ימינו שמאל” איז געווען ענינים וואס זיי האבן געדארפט פרעגן ביי א צווייטן,

¶31און יענערער האט דאך געדארפט לערנען א זמן מרובה אין עניני עולם, כדי ער זאל זיך קענען פאנאנדערטרייבן צי דאס איז א מום ופסול לקדושה, צי דאס איז ניט קיין בעל מום און טויג לקדושה.

¶32און ווי גערעדט פריער, אז די גאנצע ארבעט פון א אידן באשטייט אויף מאכן פון דער גאנצער וועלט קדושה.

¶33וואס אט דאס איז אויך אין דאס וואס ווי גערעדט פריער, אז תורת הבעל שם טוב איז, אז ס'זאל זיין דער עזוב תזור עמו מיט דעם בוף ווי מען דעם אויבערשטן, ניט נאר וויבאלד אז דער בוף איז אויף דבר על שול, וועט ער שטיין אין תעניות וסיבוכים, און וואס וועט זיין מיט די ניצוצות וואס געפינען זיך ארום אים?

¶34דאס געהערט צו א צווייטן, נאר ס'דארף זיין דער אזות תעזור אמו הארווען כדי מ'זאל קענען מיטן בוך צוזאמען דינען דעם אויבערשטן, וואס דעמאלט וועט מען איבערמאכן פון דעם שונאך זאל דאס ווערן א סיוע לעבודת הבורא.

¶35גיט נאך א הוראה, אז בשעת א איד פילט אין זיך א קישון איזו שיהי איז ניט דער סדר איז, אז ער דארף דאס אוועקלייגן אן א זייט,

¶36ווי אויך ניט דער סדר אז ער זאל דאס אויסניצן, אן קיין התבוננות אין וואס פאר אוועקגער קען דאס ניצן, ווארום א קישן 'מצד עצמו', ווי ”כל עניני הגוף ונפש הבהמית”, איז דאס אן ענין וואס דאס געהערט צו דעם חלק הרשות, אדער ווי אין לשון החסידות והתבלה צו תליפת נוגה, וואס דאס איז מאורח טוב ורע,

¶37און אין דערויף וועט דארף זיין די עבודה, אז מ'זאל מציל זיין און מעלה זיין דעם טוב, און מ'זאל ניט צולאזן צום רע פאר קיין שליטה וממשלה.

¶38אזוי אבער בעולמנו זה איז דאך ווי ער זאגט אין א ווייטערדיקן פרק אין קניא, אז 'עולם הזה' איז קשה והתליפות גורים בו והושעים מושרים בו, אדער ווי אין לשון החבלה, אז די תליפות וואס אין 'עולם הזה' הגשמי, אין 'עולם העשי' ו,

¶39איז דא איז זרובו ”רע ומיעוטי טוב” איז דערפאר דארף מען האבן די 'הבנה והשגה' עמוקה ביותר ובמקום ספק, אפלויבן דאס אן א זיין, ווארום וויבאלד אז זרובו ”רע ומיעוטי טוב” איז אויב ער קען ניט פוסף זיין דעם ספק איז אט דעמאלט שם ואל תעסי בעולמנו זה איז דאס איז עניו.

¶40מ'דארף אבער וויסן, אז דאס איז אן עבודה קלה, אדער ווי גערעדט פריער אין דעם מאמר, דאס איז ניט אן ענין פון מלחמה, דאס איז אן ענין וואס ער זוכט זיך א לייכטן לעבן, ווי מ'זאגט דא, במילא וויל ער ניט הארעווען, כאטש אפי לו ער וועט האבן, דערפאר א קלענערן פארבינדט.

¶41דער אויבערשטער זאגט דאך אויף אידן, אז ”כל ישראל בני מלכים הם”, וואס דערפאר איז דאך אויך דער דין אין נגלה, אז בשעת מ'איז שוחר פועל' ין, איז אויב מ'באווארנט ניט פריער דארף מען זיי געבן ”כסודת שלמה בשעתו” דערפאר וואס אט וועלכער איד ס'זאל ניט זיין דארף ער האבן כל-טוב,

¶42ניט נאר ברוחניות נאר אויך בגשמיות, וויבאלד אז דער אויבערשטער האט אזוי באשאפן די וועלט דארף מען זיך משתדל זיין ככל התלוי בו אז ס'איז ארום אים און אויך ביי אים זאל זיין ”ראש טוב” רוחני, וואס במילא וועט דאס ממשיך זיין 'ראש טוב' גשון.

¶43ער קען ניט טענה'ן, אז וואס איז ער מחוייב זיין א מהדר, און וואס איז ער מחוייב-טאן לפני משורת הדין, און וואס איז ער מחוייב אריינכא פן וואס מערער מצוות.

¶44אים איז גענוג, אז ער וועט זיין ווי א פחוז בישראל, ווי אן ענין שבישראל, איז ער פאר אים אויך מספיק, זאגט מען, אז דאס וואס דער אויבערשטער

¶45פארלאנגט פון א אידן איז ”משביעין אותו” פון לשון מוסבר בכל טוב דער אויבערשטער וויל אז ס'זאל זיין ”ובחרת בחיים” ובטוב אז דו זאלסט קלייבן און הארעווען און האבן לעבן און תורה אמיתיים, ווי דער אויבערשטער פארשטייט, וואס דאס איז דאך אן ענין למעלה ממדידה והדברה פון שכל העבר.

¶46וואס דערפון איז פארשטאנדיק, כדי מ'זאל האבן רוב טוב רוחמים איז קומט אזוי ווי אין הבנה והצבית כפשוטה, אין וואס פאר א שכל ס'זאל ניט זיין, איז אויב מ'האב'ט א וויילע, האט מען א וויילע,

¶47כדי מ'זאל האווען און באופן של קיום און האבן א רוב והם ויגיעות דארף זיין א לימוד אין אן אופן פון יגיעה, וואס אזוי איז אויך אין רוחניות, אין אושר רוחני, קען דאס ניט זיין על ידי עבודה חלה, און ס'קען ניט זיין על ידי עבודה בין הפרקים,

¶48נאר דאס דארף זיין, ווי ער פ כנט אפ אין שולחן ערוך, ”בכל דרכיך דעהו”, אז ניט נאר ער דארף זיך משתדל זיין דינען דעם אויבערשטן ווען ער דארמט און לערנט און טוט א מצוה,

¶49נאר אפילו באכילתו ובשתייתו, ווי ער רעכנט אויס די אלע פרטים, דארף ער הארעווען ביז וואנענט ער וועט ארויסגעפינען ווי אזוי קען ער דורך דער אכילה אדער דורך דער שתי' אדער דורך דעם תיאור צוקומען מערנטער צו ג-טלעכקייט און צו תורה חיים אמיתיים.

¶50וואס על דרך זה איז אויך אין א קישן, אז בעל תופל קען דאך זאגן, אז ער וועט הארעווען אביסל, האט ער דאך שוין אויך מערער וויפל ס'האט אן איש פשוט, וואס איז ער מקוייב הארעווען כמה שעות ביום,

¶51על דרך זה אויך אין עבודת הדביקות באלקות, וואס דאס איז ניט עבודת התורה נאר עבודת התפילה, קען ער דאך טראכטן וואס דארף בא אים זיין די דביקות ווי שטייט אין שולחן ערוך, ביז המחשטת הדשמית, ס'איז גענוג אז בא אים וועט זיין די דביקות כפשוטו, ער וועט ניט האבן קיין מחשבה זהרית, און וועט טראכטן דעם פירוש אמירות שבתפירה,

¶52זאגט מען אויף דערויף, אז אויב נאר דבעי אין למיעבד, אויב נאר ער האט כוחות אויף טאן נאכמערער און נאכמערער, איז אויב ער טוט ניט אט דאס אלץ צו וואס ער קען דערגרייכן פעלט ביי אים דער עיקר.

¶53וואס דאס איז דער כללות הדין, מ'האט דאך פריער גערעדט, אז דער אידן איז זייערע ענינים, מתן אין וועלט קדשים, איז דא דער דין אין קדשים, אז ווי אזוי קען ער מקדש זיין דאס וואס מ'לייבט אריין אין דער כלי אויב די כלי שוות זיינען מלאים,

¶54אויב דאס איז א פליינע כלי דארף זיין די קליינע כלי פו, אויב דאס איז א גרויסע כלי וואס זי איז כמה פעמים ככה פון דער פליינער כלי קען ער זיך טראפן, גענוג ער וועט אנגיסן א האלבער-דריי פעטל, האט ער דאך כמה פעמים ככה ווי יענער האט, זאגט מען, אז דעמאלט איז דאס אינגאנצן ניט אפגעטאן, ס'איז לגמרי ניט קדוש אלץ וואס דו האבט אין דער כלי.

¶55ווי אזוי קענסטו האבן קדושה, אויב דיין כלי איז מלא, און אט דעמאלט איז דאס מקדש דער משה בתורה.

¶56וואס אט דאס איז אויך דער ציווי אויף א אידן, אז ער דארף אויסניצן כל הכחות שלא במילואו, און אט דעמאלט איז ער מקדש זיין לעבן, אז דאס ווערט א חיים אמיתיים, חיי נשמה בגוף, אבער אזא מין חיים וואס אויף דערויף שטייט דער אשה ותחתנו און מ'איז א ”גוי קדוש און ממלכת כהנים”

¶57וואס אט אזוי איז דאס אויך אין יעדער כשרון, אפילו וואס מ'האט צוטאן מיט זיך אליין.

¶58על אחת כמה וכמה מיט א כשרון וואס די השגחה גיט אז מ'זאל קענען משפיע זיין אויף א צווייטן און אויף א סביבה, און אויף גאר א גרויסע סביבה איז דא איז דאך בפשיטות, אז אין מספר חס אויף דער הלב איז דאך דא א מספר אנשים, אדער א מספר כתות, צו וועלכע די גאנצע השפעה איז ניט דערגנגען.

¶59דאס הייסט, אז ניט נאר ווי מ'האט גערעדט פריער אז דאס איז א כלי חסר, נאר מצד דערויף וואס זיין כשרון גיט אים די יכולת להשפיע בריחוק מקום ובריחוק זמן,

¶60אין א דור שפעטער, און אויף מספר הנשים גדול, איז אויב ער וועט דאס ניט אויסניצן בכל מילואר ווערן זיך בא א פאר מענטשן פעלן אט דאס וואס מ'האט אים געמאכט פאר א שליח, אז ער זאל זיי איבערגעבן די ענינים מלמעלה,

¶61ווארום ס'איז דאך ”לו ברך הקבוש ברוך הוא דבר אחד בעולמו” לבטלה וויבאלד אז ער האט א כשרון איבערגעבן צו טויזנט מענטשן, איז אויב ער גיט איבער מערניט ווי צו ניין הונדערט ניין און ניינציק איז קען זיין אז ער וועט קומען אין עולם-הבא,

¶62אבער תכלית בריאתו צוליב וואס מ'האט אים באשאפן אין וועלט האט ער ניט אפגעטאן דערפאר וואס ס'איז דא א איד אין וועלט וואס גייט ארום און שרייט, אז פלוני בן פלוני האט מיר געדארפט איבערגעבן א שליחות מלמעלה, און ער האט דאס ניט געטאן, פארוואס קומט מיר דער עונש?

¶63ער איז דאס שולגע. און דערפון איז פארשטאנדיק, אז אויב אפילו דאס פארלאנגט קיום גיור השתבלות פריער וויסן ווי אזוי אויסצוניצן די השפעה אויף ענינים רצואיים, און ניט אויף ענינים בלתי-רצויים,

¶64און דערנאך אויסניצן איר על דרך ווי ישראל הראשון, ווי יעקב האט געזאגט, אז ווי אזוי קען זיין עבודה באמונה אז אויב ס'איז ביי יום החמני חורף וקרך בעל עולם ותידח שנשים מעונה דערפאר וואס אויף אים לידט, אז אביים צומך ואליך לא שקבל איז

¶65דאס ניט אן ענין פון א הידור מצוה, נאר דאס איז ווי ער זאגט ווייטער אין פסוק אז ממנית ושמה אז אויב נאר ער האט צו איינעם ניט דערגאנגען דאס וואס ער האט אים געקענט איבערגעבן אין טוב מאנט מען בא אים בא וואס ס'האט צוגענומען בא יענעם די השפעה פון טובה חיים וואס האט געקענט צו יענער צו איר.

¶66און די טענה וואס ער האט, די ענטפער וואס ער האט, אראפווייזן אויף דעם וואס ער האט מקפיל געווען, א צווייטן מקפיל געווען, און יענער הרבי'ס שעל בדרך הישר, און א דריטן מקפיל געווען, רבי'ס שעפת, און אויף ערשטן געמאכט פאר א צבי גבור דערפון קומט אר

¶67אבער אט דעם מענטשן, וואס ער האט אים געדארפט איבערגעבן די שליחות, צי בעל-פה צי בצד צי בדפוס, צי על ידי ימכתב צי על ידי מכתביתי צי על ידי ספר איז אט דער גייט ארום און שרייט, דער אויבערשטער האט ניט געשיקט א שליחות, מ'האט דאס איבערגעגעבן דורך א אידן, דער איד איז אין מקום וועג, א שלאפן געווארן, ער ווייס ניט וואס מ'האט אים ניט פאסירט, און ס'האט צו אים נ

¶68דער תירוץ, אז פארוואס לייבט אויס דער אויבערשטער א שליח וואס ווערט פארשלאפן אין וועג?

¶69איז דאס איז אן ענין פון ”בהדי כבשי דרחמנא למה” לב, וויבאלד אבער אז ער האט אט די יכולת, אז ס'זאל דורך אים צוקומען דער דבר ה' צו נאך א אידן און נאך א אידן און צו נאך א מדינה און צו נאך א שטר איז ותידך שנתי מעוני ביז וואנענט ער וועט ניט דערברענגען אט די שליחות בכל מקום שירים אדם.

¶70אין חסידות רעדט זיך אומעטום, אז דער קו העונג און קו השער זיינען שמעים ושקורים ”זה כנגד זה”, דערפון וואס מ'זעט דער גודל התועלת וואס מ'קען ברענגען דורך דערויף וואס מ'ברענגט דעם דבר ה' בכל מקום שיבוא מגעת,

¶71איז דערפון פארשטאנדיק דער גודל הטעה וואס מ'איז גורם על ידי ההזרק הכי מההיל, אויב בשליחות ניט נאר זי ווערט ניט איבערגעגעבן, נאר מ'ניצט אויס די כוחות מיט די אפשרות וואס מ'האט אויף איבערגעבן מיט דעם דבר ה' נאר דאס וואלט מען מגד דבר ה.'

¶72מ'האט דאך אבער גערעדט, אז די התחלה פון תניא איז, אז ”קרוב אליך הדבר מש בכיך” ובלבבך לעשותו וואס דאס זאגט מען יענער אידן, און ער איז גלייך מבאר פארוואס, דערפאר וואס דאס איז בעזר ה' יתברך, הקבוש ברך הוא עוזרו ווארום ער האט דאך צוגעזאגט, אז ”בלא ידח ממנו נדח” איז אויב נאר מ'מאכט בא זיך אפ די הפלטה,

¶73אז החלטה תקיפה ומוחלטה, אז ווי ער הויבט-אן אין דעם אנהויבס שולחן-ערוך שויתי הוי' אל נגדות תמיד, אז ווער ווייס, אז ווער געפינט זיך לערנט דעם אויבערשטן איז אט דעמאלט,

¶74קומענדיק צו די ווייטערדיקע סימנים, ביז דעם סימן פון ”בכל דרכיך דאוהו” איז אט דעמאלט ווערט אין אים מקויים די הבטחה ”והוא יישר אורחותך” אז ער פארלאזט זיך ווי א קינד פארלאזט זיך אויף זיין פאטער,

¶75אז ער וועט אים פירן ישר יחזו חנימו אין דעם דרך הישרה, אז ער זאל אויסניצן זיינע כוחות און די אפשריות במילואם אויף ברענגען דבר ה' בכל מקום שירים הגעת,

¶76וואס דבר ה' איז דאך אויך דער מחי' מתים ולחיים בחסד, דורך דערויף ווערט נמשך דער בני חיי ומזוני רויחות, צוזאמען מיט דעם דבר ה' וואס ער ברענגט אהינכו.

¶77און אט דאך איז אויך וואס ער איז מסיים אין דער אגרת החידוש וועגן י' שבט ה' תשמוע יוצא ובכם פון ”פדה בשלום” נפשינו 'ואורו חיות נפשינו ניתן לנו' איז ער דערנאך מסיים אז ס'זאל זיין דער ישב ירזו פון עומד אז מ'שטעלט זיך אוועק, ווי ער זאגט אין אנהויבס פון שולחן ערוך שמיתי הוי' ונגדי תמיד פנים אל פנים מידעם אויבערשטן,

¶78און ער איז זיך מתבונן אפילו לשעה קלה פאר נעגל האט ער נאך, אז ער שטייט פאר א מלך גדול וואס ער איז רעדן אים און ער ווארט פון אים ער זאל ממלא זיין די שליחות וואס ס'איז דורך אים איבערגעגעבן געווארן צו אים אליין, ”ובכל מקום שירים” הגעת,

¶79וואס דעמאלט ווערט ניקויים דער סוף וואס ס'רעדט זיך נאך דעם פדר-היום ביז מ'קומט צו דעם סימן פון בכל דרכיך דראהו אז באכילתו ובשתייתו ובתיאו ובכל עניניו פירט ער אויס,

¶80אז ער איז דארט ממשיך און מ'איז דאס מתקשר ומחבר צו אלק ות און מאך דערפון א כלי ומשכן לו יתברך, אז דאס זאל זיין אזוי ווי אין מקדש איז דאך ניט געווען קיין דבעים תמעים, און אזוי ווי אין מקדש איז דאך ניט געווען קיין ענינים שבורים דער דינגע איז,

¶81אז אין מקדש דארף זיין מערניט ווי קיינע משלוני ביז וואנענט אז מ'פסק'נט אפ, אז אין מקדש קען מען זיין קיין עניות, ס'מוז זיין אל תעשירות איז אט דעמאלט פירט זיך אויס, אז אפילו דער בו בנפש הבהנית איז מאחין אותו ”בקש של זהב”,

¶82און ווי די גמרא זאגט, אז ס'איז ניט קיין גוזמא, ווארום ס'איז ”אין עניות במקום עשירות” מ'דארף נאר אויספירן, מאכן פון זיין חלק וועלט, פון זיין שטוב און פון דעם ארום, א בית המקדש, איז אט דעמאלט אפילו די ענינים פון זיין בהמה וועט דאס קומען ”בקוס של זהב”, און ווי דער זהב פון בית המקדש, וואס דאס איז זהב טהול.

¶83וואס אט דאס איז אין די כללות ההוראה פון תורת החסידות פון אזור תרזו אימי דוקא מידי עניני הגוף, און ניט נאר פון יוצא-זיין, נאר אויסניצן זיי במילואה,

¶84נאר וויבאלד אז דאס איז רובו רבו מיעוטו שטו דארף מען האבן ס'זאל זיין די התחלה, אז אויך איז דער חיות נאך שאינו ניט מלמען, ניט נאר נעפש אליין נאר דער חיות פון דעם נפש און דעם אויף פון דעם נפש, וואס אויף דערויף שטייט דאך הוי' אורו ואישי דאס איז די אלקות שבנפש.

¶85וואס אט דעמאלט פירט זיך אויס, ווי דער סיום המותר פון מפוצן ובמתפסם לכל דער ישר יחזו פנינו אז מ'מאכט פון אלע ענינים פנימיות'דיקע ענינים, און מ'איז דארטן ממשיך דער יישר אורחותיך.

¶86לחיים. און