פסקה
פסקה rh-w424dy06
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-3av7n7w7
- order
- 6C
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- הרכיל וואס זי איז אויך געווען דעם סיום, כמובן פון שנת השמיטה, און דעמאלט איז דער חידוש ניט געווען. וכאמור, דאס א חידוש וואס שטייט בגלוי אין הלכה שבתורה, איז דאך דאס פארשטאנדיק די שטורעם וואס ס'טוט-אויף אן ענין וואס ער איז ניט שייך צו זאגן מחלוקת וכו דאס איז הלכה פסוקה, און דאס קומט אראפ במעשה בפועל, ובערב ראש השנה כל הילינו א ול. און וואס איז דאס? דער ענין פון נריב תבשילין. ווארום ס'קען דאך זיין און ס'איז שוין געווען כמה קביעות'ן, שנת השמיטה און דערנאך שנת הקהל, און אף על פי כן איז ניט געווען קיין נריב תבשילין בערב ראש השנה פון הקהל, דערפאר וואס די קביעות ניט געווען וואס ראש השנה איז געווען ביום חמישי. פארוואס מאכט מען דעם ערב תבשילין אזוי ווי מ'גייט אריין פון יום-טוב אין שבת, און ס'זאל זיין און מ'זאל קענען גרייטן די אלע ענינים וואס אן דערויף הענגט-אפ די אכילה און שתי פון שבת און עונג שבת, ולדלוקי שראגה וכו'וכו איז דאס דערפאר ווען די קביעות איז, אז יום-טוב הויבט זיך אן ביום חמישי, איז אט דעמאלט מאכט מען אן ערב תבשילין, און מ'מאכט דאס דוקא בגלוי, און מיט א הדגשה מיוחדה, וואס מ'געפינט דאס ביי ערב חצרות און ערב תבזה, אז מ'מאכט אויך אן ערב אז מ'איז מזכה, נוסף אויף עצמו ובני-ביתו, איז דאך דער לשון הרגיל, און צוזאמען אויך מיט די כוונה, אז מ'זאל מזכה-זיין דערמיט די כל אנשים צו וועלכע האבן צו אים א שייכות אדער צו וועמען ער האט א שייכות. וואס דאס טוט-אויף דער עירוב. ביז וואנענט אז ס'ווערט, כאמור, דער עירוב בפשטות, אז אפילו ווען א
- proofread
- 0