Text

¶1ס'איז דאך דא ידוע דער מנהג, אז יו טס כסלו איז מיוסד אויף די אגרת הקודש, וואס דאס איז אויך דער סיום און חותם פון ספר התניא פון זיין לעצטן חולב,

¶2און ווי דער רבי האט דאס פאנאנדערגעטיילט אויף ימות השנה, איז דאך דער סיום אויך צו יו טס כסלו, וואס דעמאלט איז די התחלה פון א שנה חדשה לימוד החסידות ודרכי החסידות,

¶3הויבט מען אן נאכאמאל לערנען פון אנהויבס, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיטן סיום איז דארטן אין די אגרת הקודש פון נוכח תוכיח רעדט ער דאך אויך אז מ'זאל מאכן א חלוקת השעת אין אן אופן אז מ'זאל דאס פארענדיקן במשך השנה בצירוף כולם יחס, וואס דערפאר איז דאך א מנהג, אז יו-טעס כתלו איז מען אויך מחלק א שעת

¶4און בין המשתפים, און וואס דעמאלט ווי ס'איז מבואר אין אחרונים איז דאס על דרך וואס מלאכות שאי אפשר לעצותה באחד וואס דעמאלט איז דאך עשוה שנים איז דאך אויך חייו איז דערפאר ווערט דאס גערעכנט כאילו ווי ער האט אפגעלערנט במשך השנה דעם כל השף כולו,

¶5וויבאלד אז מצד עניניו ועל פי תורה איז געווען ”אינו יכול לעצותו” ביחיד.

¶6ס'איז דא אזעלכע וואס האבן זיך שוין פארשריבן איז דאך געוויס גוט, און די וואס האבן זיך נאך דערוויילע ניט פארשריבן איז דאך מסתמא איצטער יעדערע נעמען אויף זיך א מסכתא, על מנת לגומר ה,

¶7ניט שפעטער, ווי יצאת כסלו הבאה עלינו ועל כל ישראל לטובה, וואס דער לימוד בשנה הבאה וועט געבן א תוספת-כח, אז דערנאך זאל זיין נאכמערער ”ילכו מחיל אל חיל” וכידוע אויך,

¶8אז אפילו אין דעם 'הבנה והשגה' שבתורה איז דאך דאס אן ענין וואס דאס איז אן עץ סופי, ווארום ס'איז דאך ”ארוכה מארץ מדה ”ונעלמה מעין” כל חי” אפילו אין דעם חכמה כפשוטה שבזה,

¶9וואס דערפאר לערנט מען דאך און מ'לערנט ביז וואנענט אז מ'זאגט אז אפילו משה רבינו, פון זמן מתן תורה ויד עתו איז ער יושב ולומד תורה, און אין אן אופן וואס ער איז עולה מדרגא לדרגא, און מחיל אל חיל אויך אין דעם ענין פון 'הבנה והשגה' בתורה,

¶10על אחת כמה וכמה אין דאס וואס ס'מאנט דאך אין תורה, ווי מ'האט גערעדט אין מאמר, אז ער זאל דאס לערנען כדי לקיים ציווי הקב"ה, דער ענין פון 'קבלת עול',

¶11איז דאך אין דערויף זיכער שייך צו גיין מדרגא לדרגא, ווי ער זאגט אין תניא, אז כל זמן די נשמה איז בגוף איז דאס נאך יש מי שיוהם, אפילו אין דעם ענין פון אהבה בתענוגים, אפילו דער וואס האלט באי ”עבודת מתנה” פון אהבה בתענוגים, וויבאלד אז ס'איז נאך דא יש איז דאך נאך אלץ שייך דער ענין פון נאך ביטול און נאך ביטול,

¶12על אחת כמה וכמה אט די וואס עבודתם איז במדריגה נמוכה פון אהבה בתענוגים.

¶13וואס דערפאר איז דאך משנה לשנה, אפילו אט די וואס לערנען תורה ווי עס דארף צו זיין תורה לשמה ובכל הפרטים, איז אף על פי כן איז מען מחדש אויף זיי איז דא דער ציווי פון 'לימוד התורה', און ניט נאר מצד קבלת אור נאר אויך אפילו אין דעם ענין ההבנה והשגה בתורה, און ווי מ'זעט דאס אויך במוחש,

¶14אז אויף דערויף איז אויך געזאגט געווארן, ווי ער זאגט אין מדרש, אז אזוי איז ”כסף לא יתבע כסף מי” שיש לו מנה רוצה מאתים און ”מי שיש לו מאתים” רוצה ד' מיות אז אדרבא,

¶15דורך כל זמן ער האט מערניט ווי א מנה פעלט אים, פילט ער א חסרון מערניט ווי אויף מאתים בשעת ער ווערט נתעלה אין זיין נושר רוחני אז יש לו מאתים פילט ער אז אים פעלן דלת מיות, ניט נאר מציים,

¶16און אזוי איז אויך בשעת ער האט א יוצא דעת איז יוצא מחור וואס ער פילט וויפל אים פעלט נאך אויף צו גיין ווייטער און ווייטער.

¶17וואס דערפון איז פארשטאנדיק אויך אט דאס וואס מ'פאדערט, אז דער צמאון וואס ס'איז דא אין דעם 'קיום המצוות' אין 'לימוד התורה' איז דורך דערויף וואס ער איז לומד תורה ומקיים מצוות, איז די עבודה שלאחרי זה, איז ניט נאר אז זי ווערט ניט שוואכער, נאר פארקערט, אין איר ווערט ניתוסף כמה פעמים ככה,

¶18ווי אין דעם משל פון יש לו מנה איז ער רייט זי מערניט ווי מסיים און בשעת יש לו מסיים איז ער דעמאלט רייט זי ניט נאר די זעלבעע נאך מסיים נאר ער איז רייט זי ד' מאלט.

¶19מתתמא וועט מען דאך אן אנדערטייל ניצטער די קאטלאך און אט די וואס האבן נאך ניט גענומען אויף זיך וועלן ניצטער נעמען בני נדר און דערנאך זיכער דאס מקיים זיינען בתוספת, און דער אויבערשטער וועט געבן, אז ס'זאל זיין דער בחוקותו תלכו אויף דערויף דארף מען דאך אויך זאגן, אז ס'איז א יעתו מלמעלה וואס דערפאר שטייט דאך אז ימי דאס לשון בקשו וואס בקשתו של

¶20איז דאך דאס א נתינת-כח, אז ס'זאל זיין בכוסף אליכם, ווי ער זאגט אין ספרא שתהיו עמלים בתורה, און דערנאך וועט זיין דער מצוותי תשמרו און דער ”נתתי גשמיכם ביתם” ווי ער שטייט דער טייטש אין חסידות.

¶21פארוואס איז דאס דער טייטש גשמיכם?

¶22אז דורך דערויף וואס א צדיק דאס הייסט וואס ”ועמך כולם צדיקים” לערנען תורה שבכתב אט דאס ווערט אנגערופן שמים אין זהר, און תורה שבעל-פה, וואס דאס ווערט אנגערופן ארץ אין זהר במילא האבן זיי דאך אויפגעטאן שמים וארץ רוחניים איז דערנאך,

¶23פון דעם שמים וארץ רוחניים גייען די גשמים אין שמים וארץ גשמיים, וואס אט דא זאגט ער, אז בשעת ס'איז דא דאך כוסף אליכו ואת נתוותי תשמרו איז דעמאלט איז דאס אייערע גשמים, און דער אויבערשטער איז מערניט ווי אן עצן, אז אט די גשמים זאלן אראפגיין די עתרם, און זיי זאלן געבן דער ”ונתנה הארץ יבולה ועץ השדה יתן פרי” מיט די אלע ברכות וואס ער רעכנט אויס אין פרשיות.

¶24כדי ס'זאל זיין דער עמל, און דער עמל זאל זיין בהצלחה זאגט ער דאך אויף דערויף, אז 'עבודת ה'' דארף זיין 'בשמחה ובטוב' לבב, און ווי מ'האט איינגעפירט בשנים האחרונות זאל מען זאגן א פריילעכע ניגון,

¶25און ס'זאל זיין די ”מצוה שקיבלו עליהם בשמחה” די משתתף זיין זיי אין חלוקות השש ס'זאל זיין די קבלה בשמחה און דער לימוד 'בשמחה ובטוב' לבב, וועט דער אויבערשטער געבן גשמיכם ביתם א פריילעכן יאר ברוחניות און א פריילעכן יאר בגשמיות, אז מ'וועט קענען לערנען תורה מתוך מנוחה ומתוך הרחבה, און מצליח זיין בכל המצטרך ברוחניות ובגשמיות.

¶26לחיים.