Text

¶1ס'איז דאך תפילת ערבית, וואס אין ענין התפילות קומט דאך דאס אלס די דריטע תפילה, ביז וואנענט אז מ'זאגט אז זי איז גאר פריער געווען רשות און ערשט דערנאך געווארן הידנא קבוה דחובה, און בפרט נאך אויך ווי מ'פארבינדט דאס מיט די אבות, איז דאך דאס כנגד א יעקב אבינו,

¶2וואס ער איז דאך דער שלישי לאבות, איז דאך פארשטאנדיק די שייכות מיוחדה וואס דאס האט צו חמשה עשר פון כסלו, וואס דאס האט צו דעם טאג שלפני זה,

¶3ולתפילות פון טאג שלפני זה, ובנדון דידן פון חמשה עשר בכסלו, אף על פי וואס בזה קומט דאך אויס, אז ס'האט צוויי תפילת ערבית, סיי די וואס איז געווען נעכטן ביינאכט, וואס זי איז דאך אויך א הכנה צו תפילות שחרית ומנחה שלאחרי זה,

¶4וכידוע אז תפילת ערבית האט דאך אין זיך די ביידע ענינים, אז זי איז א הכנה צו שחרית ומנחה שלאחרי זה, און אויך אז זי קומט לאחרי העבודה פון שחרית ומנחה, קומט מען א זאך וואס מצד עצמה איז דאס אזוי הויך אז דאס איז א ענין של רשות,

¶5כמבואר דער ענין אין ”תורה אור” ובכמה מקומות, נאר האידנא קבוה דחובה, אז דוקא מצד דערויף וואס 'אכשור דרא' בתמוהא האט מען אויך געגעבן אט די דרגא,

¶6אז זי זאל זיין בהישג יד פון כל אחד ואחת פון דעם ”אכשור דרא” בתמוהא און זי טוט-אויף די אלע ענינים ווי ס'איז געווען ביי ימים ההם, איידער קבוע חובה, אף על פי וואס לכאורה דארף דאך דאס האבן א ביאור ווי קען מען דאס דערגרייכן, געפינט מען דאך דאס, ובמיוחד בקשר מיט 'פנימיות התורה',

¶7אז דוקא בזמן הזה, ובזמן המשנה, אפילו הגמרא, איז דאך געווען דער מעשה מרכבה און 'פנימיות התורה' א לימוד פאר יחידי סגולה, ערשט דערנאך איז געקומען זמן האריז"ל,

¶8אז ”מצוה לגלות זאת החכמה”, ביז וואנענט אז ס'איז געקומען בימינו אלו, אז דאס ווערט גאר א חובה, און פון חובה עצמה א חובה פון ”יפוצו מעינותיך חוצה” הפצת המעיינות דוקא בחוצה, וואס מ'געפינט דאס ניט, על דרך זה די הדגשה, אז ס'זאל זיין בכל שאר חלקי התורה,

¶9אף על פי וואס ס'איז דאך פארשטאנדיק א לימוד פשוטו של מקרא מוז דאך זיין בכל מקום, ס'איז דאך אבער דא ווי דער לימוד פשוטו של מקרא איז מערניט אלס איינע פון די פיר דרגות, דערנאך איז דא ווי לימוד פשוטו של מקרא איז א ענין בפני עצמו, מיטן גאנצן שטורעם וואס יעדערער פון די פיר דרגות האט,

¶10און אין דערויף גופא איז אויך דא דער אויפטו ווי דאס איז בזמן הזה, און על דרך זה בנוגע צו 'פנימיות התורה', ווי ס'איז אויך פארשטאנדיק פון לקוטי תורה וואס ער איז מבאר דארטן בנוגע אז ישלש אדם לימודו אין תורה,

¶11אז לכאורה וואו איז דער ענין פון 'פנימיות התורה', איז ער מבאר אז דאס איז פארבונדן מיט שליש במקרא, כמבואר בכמה דינים דרושים, די דרושים שלאחרי זה, וואס אין כאן המקום להאריך בזה.

¶12בנוגע לעניננו, איז אע"פ וואס מ'האט שוין גערעדט נעכטן בנוגע צו חמשה עשר, אז דעמאלט איז דאך ”קיימא סיהרא באשלמותא”, במילא אז ס'איז חמשה עשר ”בכל חודש וחודש”, און ס'קומט דער חודש קיצלו,

¶13איז דאס ”קיימא סיהרא באשלמותא” פון חודש כסלו, איז נוסף אויף דעם ענין ווי ס'איז דא אין תחילת ”יום חמשה עשר”, וואס דעמאלט איז דאך דאס פארבונדן, כמדובר,

¶14אין התחלת ענין פון חמשה עשר, פון ”קיימא סיהרא באשלמותא”, ווי ס'איז אויך פארשטאנדיק בפשטות, משא"כ אז מ'קומט לאחרי העבודה פון דער התחלה, האט מען דעמאלט די ”קיימא סיהרא באשלמותא” די אשלמותא אין דעם ”קיימא סיהרא באשלמותא” עצמה, וואס דעמאלט איז דאך אויך דער זמן אויף נאך מערער מדגיש זיין,

¶15אז דער ענין פון ”קיימא סיהרא באשלמותא” וואס ”המעשה הוא העיקר” איז דאך א זיכערע זאך אז ס'דארף זיין בשעת ס'רעדט זיך וועגן א זמן וואס איז כולל אין זיך כל החודש כולה,

¶16איז דאך דעמאלט סיכר פארשטאנדיק אז ”המעשה הוא העיקר” איז בנוגע צו ”קיימא סיהרא באשלמותא” אין חודש כסלו, איז נאך כאן המקום נאכאמאל מעורר זיין אויף די אלע ענינים וואס מ'האט גערעדט בנוגע צו חודש כסלו, וואס כללותם איז דאך אנהויבנדיק ווי אלע ענינים פון ענין התורה און אין תורה עצמה, אנהויבנדיק פון 'פנימיות התורה',

¶17וכמדובר לעיל אין די פריערדיקע התוועדות'ן כמה פעמים, איז דאך נאכמערער דער זמן אויף להדגיש בזה, בשעת מ'האלט אין דעם אשלמותא פון פשטות פון דעם יום החמשה עשר, וואס דאס איז דאך ”בסיום וחותם שלו”, אז מ'האט דעם סך-הכל פון די אלע שעות פון די פעולות,

¶18און די מעשים פון דעם יום החמשה עשר קומט דעמאלט די אשלמותא אין דעם אשלמותא, און אין דערויף גופא איז ”המעשה הוא העיקר” אז דאס זאל האבן א תוצאה במעשה בפועל, אין די אלע ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט ”קיימא סיהרא באשלמותא” פון חודש כסלו, זאל דאס אויך אויסווירקן אין די מעשה ”של כל אחד ואחד” מהם,

¶19סיי בנוגע צו 'לימוד התורה', סיי בנוגע צו עבודת התפילה, סיי בנוגע צו מעשה המצוות, וואס דאס זיינען דאך די שלשה עמודים, שעליהם ”העולם עומד, העולם” קטן און העולם בפשטות, ביז כל סדר ההשתלשלות, איז אין די אלע ענינים האמורים.

¶20וואס דערפאר איז אויך דער זמן, אז דאס אויך פארבינדן דאס בפשטות, מיט דעם ענין פון מחלק זיין לצדקה, אויך אין צדקה עצמה מאכן א צדקה משולשת, און דאס זאל נאכמער מוסיף זיין אין די אלע ענינים האמורים, סיי בהנוגע אז אין יעדערן פון די דריי זאל ער זיין נכלל פון די אלע דריי,

¶21און נאכמערער, אז יעדערער זאל האבן אין זיך נוסף וואס ער האט יעדערער פון די דריי ווי ער איז נכלל פון די דריי האט ער בא זיך אויך, ביז אין מעשה בפועל, די אלע דריי ענינים, סיי בנוגע צו תורה סיי בנוגע צו עבודה און סיי בנוגע צו גמילות חסדים.

¶22וואס דאס איז אויך פארבונדן במיוחד, וכמדובר, אז ס'זאל זיין צו לכל לראש בקשר צו כל ענינים פארבונדן מיט י'ט' כסלו און י' כסלו, וואס דאס איז דאך דער יום שבינתיים,

¶23ובפרט נאך אז דאס איז דאך די גאולה כללית און די גאולה פרטית און גאולת כל הענינים, אנהויבנדיק פון גאולה און עניני תורה און מצוותי' און די גאולה פון ”קיימא סיהרא באשלמותא”,

¶24ביז אין מעשה בפועל, וואס ”ידע אינש בנפשי'” וויפל מ'קען אויפטאן אין דערויף, ניט קוקנדיק וואס מ'האט שוין א סך אויפגעטאן איז דאך א איד בלתי מוגבל, ווארום ער איז דאך קשר מיטן אויבערשטן, וואס דער אויבערשטער איז בלתי מוגבל,

¶25איז דורך אט דער התקשרות, ביז דאס ווערט א ”יחוד נפלא שאין כמוהו נפלא נמצא כלל”, קען ער ממשיך זיין דער ענין הבלי גבולי אין יעדערע פון די דריי און אין די זאכן ווי אזוי יעדערער פון די דריי און כלים פון די דריי וכו' וכו ויש להאריך בזה, ובאתם לחכם ויחכמוה זיכער וועט ער אין דערויף אויסגעפינען.

¶26און נוסף וואס דער עיקר איז, אז דאס זאל גלייך משלים זיין אט די ענינים וואס מ'האט איצטער די הכרע אדער די הכרע אדער די הכרע אדער די החלטה, אז מ'האט געקענט אויפטאן נאכמערער זאל מען דאס משלים זיין אין די ענינים וואס מ'האט שוין געטאן,

¶27על אחת כמה וכמה אין די ענינים שבהוב און אין די ענינים שבעתיד, על אחת כמה וכמה אין די הכנות צו י'ט'כסלו וואס דאס איז דאך א 'חג החגים', ווי נשיא דורנו האט דאס א נאמען געגעבן, און דערביי אויך קומט דאך צו דער פירוש, אז א חגים גייט דאס אויף די ג' מועדים,

¶28וואס זיי זיינען דאך כולל כל חיי האדם, כמדובר ומבואר ופשוט, איז דא דער 'חג החגים' און דאס איז דער ענין פון י' טס כסלו, וואס דעמאלט האט מען די נתינת-כח במיוחד,

¶29און אויך פארשטאנדיק, אז מ'זאגט אז דאס איז ”קיימא סיהרא באשלמותא” פון כל הימים פון חודש כסלו, על אחת כמה וכמה פון אזא טאג ווי י' טס כסלו, האט דאך דאס אויך דער טאג פון ”קיימא סיהרא באשלמותא” קען אויפטאן שלא בערך אויך אין די ענינים פארבונדן מיט י' טס כסלו,

¶30ביז אויפטאן אין אזא אופן והוא העיקר, אז דאס זאל זיין ניכר תיכף ומיד, און ס'זאל האבן א פעולה נמשכת, ואדרבא באופן דמוסיף והולך, אין די ימים שלאחרי זה, על אחת כמה וכמה אין דעם טאג פון יט' כסלו עצמו,

¶31על דרך זה אויך בהנוגע צו ימי חנוכה און די הכנות צו ימי חנוכה וכו,' וואס דער ”קיימא סיהרא באשלמותא” פון כסלו איז דאך אויך די שלימות פון ימי חנוכה, על דרך ווי אויך ווי דערמאנט פריער אויף להשלים אויך פון לשון שלימות בהנוגע צו יו' כסלו און די ימים שלפני זה וכו' וכו.'

¶32און יהי רצון, אז יעדערער זאל מוסיף זיין ”לפום שיעורא דילי וכמה” פעמים ככה, און לפום הבנתו והשכלתו נאך מערער, ביז אין אן אופן שלא בערך אין די נקודות האמורות,

¶33ועיקר אז דאס זאל ארויסקומען אין מעשה בפועל שוין איצטער, און ס'זאל ארויסקומען ו”הוא העיקר אין” דער מעשה בפועל פון גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש,

¶34וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער קיימר סיהרא באשלמותא בפשטות, אויך אין דעם ענין וואס ”ישראל מונין ללבנה”, דערפאר וואס ”דומין ללבנה” וועט דאס גלייך ווערן דער קיימנא סיהרא באשלמותא,

¶35און דערנאך הולך ומתים ביז וואנענט אז מ'וועט פראווען דערנאך די חנוכה, צוזאמען מיט די ”מנרת זהב כולה” פון די שבעת קנין ווי דאס איז אין בית המקדש, וואס דאס וועט מען דאך פראווען נאך פאר חנוכה, ווארום אין דערויף איז מען דאך מחוייב אויך פאר חנוכה, כמוזכר אויך לעיל.

¶36ועוד יש להוסיף בזה כמה וכמה, וצן ”לחכם ויחכם עוד”.

¶37און זיכער וועט זיך יעדער מוסיף זיין, און דער עיקר אראפברענגען אין מעשה בפועל.

¶38און יהי רצון, אז תיכף ומיד ממש זאל קומען די אשלמותא, אין דעם טאג פון אין דעם מעת לעת פון ”קיימא סיהרא באשלמותא”, די אשרמוצה פון גאולה האמיתית והשלימה, בהדגשה בזה דער ענין השלימות.

¶39וואס דאס האט דאך אויך א שייכות מיוחדה צו שנה זו, וואס זי איז א ”שנה תמימה” און א שנה המוברת, און כמדובר בארוכה אין די ימים שלפני זה.

¶40ועוד ועיקר בזה, אז מ'וועט ממשיך זיין אין די אלע ענינים, הערנדיק פון נשיא דורנו עצמו, וואס ס'וועט זיין דאך ”יקיצו ורננו שוכני עפר” בהתחלה, תיכף ומיד ממש, נאך אין סיום פון דעם ”קיימא סיהרא באשלמותא” פון טו' כסלו תשמוד ידיך,

¶41וואס ער ווערט דאך נמשך אין דער עבודה פון בדרים ואברים, וואס זיי זיינען דאך דוקא אין דער לילה שלאחרי זה, כמדובר וגם פשוט, און מ'זאל קענען וועגן דערויף רעדן, וויבאלד אז אליהו הנביא, ווי ער ברענגט געבראכט בכמה מקומות פון מדרש, אז אליהו הנביא איז מקריב דעם תלמיד של שחר און תלמיד של ערבית,

¶42איז דאך אויך דא דער ענין פון עבודת בדרים ואוברים בי' ת' כתבו פון תשמ ט בפשטות אין בית המקדש השלישי, זאל דאס זיין בפשטות אין בית המקדש השלישי,

¶43ובנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו וועלן מיר אלע דארטן זיין צוזאמען, נשמות בגופים, צוזאמען מיט ”הקיצו ורננו שוכני עפר” ”קהל גדול ישובו אנו”, תיכף ומיד ממש.