Text

¶1”פדה בשלום נפשו מקרב לי כי ורב אם הי' עמדי” ס'איז ידוע דער מכתב פון בעל הגאולה והשמחה פון דעם אלטן רבי'ן, אז ווען ער האט געזאגט דעם פסוק ”פדה בשלום” וקודם שהתחיל, דעם פסוק שלאחריו, איז אט דעמאלט איז אנגעקומען די בשורת הגאולה, וואס דאס האט אין זיך כולל געווען די כל הגאולה כולה.

¶2וואס דאס איז פארבונדן אויך מיט 'עבודת האדם', בפרט נאך בנוגע צו א צדיק ונשיא בישראל, ובפרט כידוע סיפורי רבותינו נשיאינו,

¶3אז דער כל ענין המאסר והגאולה איז געווען פארבונדן מיט דעם מעמד ומצב הענינים למעלה, און בשעת למעלה איז געווען דער פסק דין אויף גאולה, ווארום דער ענין פון ”יפוצו מעינותיך חוצה” דארף זיין בפועל זמן, דעמאלט איז געקומען די גאולה אויך אט דא למטה.

¶4וואס דערפאר איז דאך אויך דער קשר וואס די גמרא זאגט אין ברכות, אז ”כל העסק בתורה ובגמילות חסדים ומתפלל” אים א ציבור, איז אויף דאס גייט דער פסוק ”פדה בשלום נפשי מקרב לי כי ברבים היו עמדי” אז אמר הקבו הוא המעלה אני עליו כי לפדה אני בלי ולבנם מבין אומות העולם.

¶5וואס דערפון איז פארשטאנדיק, אז דאס איז פארבונדן מיט די דריי ענינים פון תורה און גמילות חסדים און תפילה, ווי רש"י טייטשט אפ,

¶6אז שלום גייט דאס אויף די אלע דריי גמילות חסדים ווערט דאך א שלום בין איש צווישן דעם וואס ער איז גומל חסד מיט דעם מיט וועמען מ'איז גומל חסד, על דרך זה אויך מתפלל אים הציבור אז זיי ווערן כולם נתכפצא און ס'ווערט פון זיי אלעמען איין ציבור.

¶7וואס אין דעם שלום איז דאך אויך דא כמה דרגות, כידוע לויט דעם פירוש פון ירושלמי, אז אין ירושלמי טייטשט ער אפ ”כי ברבים היו עמדי” אז אפילו אנשי אויף שלום היו מתפלל אים אז דוד זאל מנצח זיין, וואס דעמאלט איז דאך טאקע געווען א מלחמה בפועל,

¶8ווי עס ווערט דערציילט אין נביאים, נאר דערנאך איז געווען דער מנצח און ארויס בשלום איז דאס געווען דוד ווערט דאס אויך אנגערופן ”פדה בשלום” דערנאך איז דאך אויך דא אין שלום אן אופן וואס איז פארבונדן מיט חרב,

¶9אף על פי וואס דאס איז ניט קיין מלחמה, ”כלשון הספרי, חרב של שלום” איז אויך ”לא תעבר בארציכם”, דא ווי ס'איז ”אפילו חרב של שלום” אויך ניט אויך ”לא תעבר בארציכם”, דאס הייסט אז ס'איז ניטא אינגאנצן דער ענין של מלחמה, אפילו ניט במחשבה,

¶10וואס דאס דארף מען מבטל זיין דורך דעם ענין פון חרב של שלום, אף על פי וואס לויט די מלחמה בעצמה קומט דאס ניט ביז ווער איז דאס מבאר אין עבודת ה אין דעם מאמר פון ”פדה בשלום” פון דעם מיטעלן רבי'ן,

¶11אז די אמיתית הענין פון ”פדה בשלום” איז דאס ניט נאר אז ס'איז ניטא קיין מלחמה, אפילו ניט נאר אז דער נצחון איז אין אן אופן אז גם אויביו ישלימים אז אתהפך לאויב דער ענין פון אתהפכא, נאר אז ס'איז אינגאנצן ניטא קיין מציאות פון מלחמה בפועל, ס'איז ניטא אפילו קיין אפשריש שמלחמה בעתיד.

¶12וואס אט דאס איז דאך דער חילוק פון דוד ביז שלמה, וואס אויף ביידן זאגט מען דאך ”קיימא סיהרא באשלמותא” איז בא דוד'ן איז געווען דער ”פדה בשלום” על ידי מלחמות וואס דם רב שפחת בא שלמה'ן איז געווען דער ענין פון שלום ומנוחה יהי' בימיו מערער נאך ווי ס'איז געווען אין סוף ימי דוד,

¶13וואס דעמאלט איז געדארפט זיין מערניט אימתו ”של דוד, חרב” של שלום, איז בימי שלמה איז געווען דער גאנצע מציאות פון מלחמה איז געווען שלום ומנוחה יהי' בימיו, ביז וואנענט אז אומי הארץ זיינען געקומען צו שלמה און האבן אים געבראכט מס וללמוד חכמתו, דאס איז דאך אבער אלץ דא אן אפשרית מלחמה לאחרי זה,

¶14בדוגמא ווי ס'האט זיך אנגעהויבן נאך אפילו בימי שלמה, ויקם הוי ס'האט מען שלמה אין יעדערנאך איז ארויס מלחמה בפועל אין דורות שלאחרי זה, על אחת כמה וכמה, ביז אחר משחרב בית המקדש, דער שלימות הענין פון ”פדה בשלום” איז ווי דאס וועט זיין בביאת משיח צדקנו, וואס דעמאלט וועט דאך קומען אט די תקופה וואס ”ונהרה אליו כל הגויים”,

¶15און נהפוך אל כל העמים כולם ”שפה ברורה לעבדו כולם שכם אחד”, וואס דעמאלט ווערט אינגאנצן בטל די מציאות און אפשריות למלחמה איזו שתהי.'

¶16וואס יעדער ענין איז דאך תלוי, כאמור, אין 'עבודת האדם', איז אויך דא אין 'עבודת האדם' ”בכל לבבך בשני יצריך”, וואס אין דערויף איז דאך דא די ביידע אופנים,

¶17דער אופן פון אתכפיא, וואס דאס איז א מלחמה, ביז דער אופן פון אתהפכא, וואס דעמאלט איז ער מהפך ”גם אויביו ישלים” אמו על כל פנים ס'איז אויך דא דער ענין האמצעי, דער חרב של שלום, ס'איז דאך אבער אויך דא נאך א העכערער אופן ווי די עבודה איז מצד יחידו שבנפש,

¶18וואס ”בבואה דבבואה לית להו” ס'איז ניטא די גאנצע מציאות אין לעומת זה, איז במילא איז דאס בדוגמא ווי מ'זאגט ונהרו אליו כל הגויים די גאנצע מציאות פון גויים איז דאס מערניט וואס ”ועמדו זרים ורעו צאנם” ”והיו מלכים אומניך” ותהי' רותיהם מניקותיך.

¶19וואס דאס איז אויך די כללות העבודה ווי דאס איז מצד מסירת-נפש שבנפש, וואס דאס איז דער ענין וואס דאס נעמט זיך און ס'ווערט אנגערופן יחידות שבנפש אדער מצד די כחות פנימיים, און אין דערויף גופא איז דא די חילוקים פון מלחמה און חרב של שלום און דער ענין פון שלום, אבער נאך איז שלימות.

¶20וויבאלד אז מ'פארבינדט דאס מיט תורה און גמילות חסדים און תפיליהם א ציבור, איז דערפון גופא פארשטאנדיק, אז אלע ג' איז דאס אויך בדוגמא פון די ענינים האמורים.

¶21וואס דער ענין פון גמילות חסדים, וואס דאס איז כולל כל מעשה המצוות, איז דאך בדוגמא ווי א גומל חסד כפשוטו דארף דאך זיין א מקבל וואס ער איז בדרגא פון ענני על דרך זה אויך כל עניני המצוות איז דאך פארבונדן מיט דברים גשמיים, וואס בא זיי איז דא דער ניצוץ אלקי וואס ס'איז דאך דא בכל דבר ודבר ווי תורת הבעל שם טוב,

¶22”לעולם הוי' דברך נצב בשמים"”, אז דער דבר הוי' וועט ”שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש” אט דאס איז מחי' און מהוה און מקיים כל דבר, איז אבער דא אזוינע וואס בא זיי געפינט זיך דער ניצוץ אלקי 'ניצוץ קדושה', דער ניצוץ אלקי,

¶23אין אן אופן ווי תורת המגיד ”חיי צער תחי'” האט ס'איז דא דער חיי צד ווי דער 'ניצוץ קדושה' געפינט זיך אין א מצב ומעמד של צער, און דער ציווי אויף א אידן איז אז ס'זאל זיין תיחי ער זאל אים מאכן לעבעדיק, ארויסנעמען אים פון דעם צער און פון דעם גלות, אין דעם דבר חומרי, אפילו פון דעם 'דבר גשמי',

¶24און מאכן דערפון א הכשר מצוה, און נאך העכער א מצוה עצמה.

¶25העכער דערפון איז דער ענין פון מתפלל אים א ציבור דער ענין פון תפילה, וואס אע"פ וואס תפילה איז דאך ווי דער רמב"ם זאגט אין הלכות תפילה בתחילתה, איז דאך דאס די בקשת צרכיו מצות עשה מן התורה בנוגע צו בקשת צרכיו,

¶26און ווי מ'רעכנט זיי אויס פון חונן הדת און דערנאך ”מברך השנים” וחולים וכו וואס דאס איז דאך אלץ ענינים גשמיים, אבער עבודת התפילה איז דאך ניט ער טוט זיך אן אין די ענינים גשמיים, בדוגמא ווי ציצית איז דאס בצמר גשמי,

¶27און תפילין בקלף גשמי, על דרך זה ”צדקה בכסף וזהב גשמיים”, אדער דבר אכילה און שתי' גשמיים, ווי ער איז מבאר דער חילוק בזה אין תענית בנוגע צו חלקי אב ודווית הוא ער איז זיך עוסק אין אן עבודה רוחנית,

¶28וואס דאס איז עבודת התפילה, און דאס ווערט אנגערופן חרב של שלום וואס דאס איז א חרב פיפיות ווי ער זאגט אויף דערויף, אז דורך רומת עול בגרונם דער ענין התפילה בגרונם דאס ווערט א חרב פיפיות, און די צוויי ענינים פיפיות שני פיות דער פה שלמעלה ופה שלמטה, ווי גערעדט בארוכה אין דעם מאמר שלפני זה,

¶29מיוסד אויף אין תורה פון בעל הגאולה והשמחה און ביי יחיון הוספות פון דעם מיטעלן רבי'ן, אז די יניקה פון לעומת זה קען זיין אויף צוויי אופנים מצב דער ריבוי הצמצומים וואס א איד לאזט אראפ זיך מיטן חלק אלוקה 'ממעל ממש' וואס ס'איז דא בא יעדער אידן,

¶30אין ”דברים קטנים ופחותים”, ביז וואנענט ער ווערט א מקבל פון דעם דומם צומח וחי, ביז וואנענט אז דאס קען אויך ברענגען צו רחמנא ליצלן צו וישמן ישורם ויבד,

¶31איז דאס ניט דער ענין ווי דאס איז אין עבודת התפילה דאס איז דער ”ונתתי ושלום בארץ” אז ער איז טאקע לכם אלחמתו ובלשון הזה איז נעמה אפום חר בלאכל אז דער ענין האכילה וואס ער איז אוכל לשם שמים האחת כמה וכמה אכילת שבת ויום-טוב, אכילת הקרבנות, אכילת המזבח,

¶32אדער אכילה פון שלחנו של אכילות באופן וואס מה מזבח מכפר אזוי איז אויך ”שלחנו של אדם מכפר עליו”, ווי דעמאלט איז דאך אבער ער טוט זיך אן אין דעם בשר וכיוצא בזה, איז דאס איז אן ענין וואס דאס איז אין נהמה אפום חר בלוחל וואס איז דער ענין פון גמילות חסדים?

¶33העכער דערפון ומתפלל אים הציבור, וואס דאס איז טאקע סולה מוצב ארצה אבער דאס איז מערניט וואס מוצב ארצה ווער איז ניט מלובש אין די ענינים גשמיים ממש, ער איז עובד עבודתו רוך ניט בקשת צרכיו, און דאס פועל"ט אויף דער חרש של שלום, די שתי פיות,

¶34אויף מבטל זיין דאס וואס איז דא די יניקה וואס לעומת זה קען האבן פון על ידי ריבו הצמצומים, וואס די השפעה מלמעלה קומט אראפ ביז אין 'מטה מטה' ביותר, וואס פארוואס איז דאס?

¶35דערפאר וואס ביי א אידן רחמנא ליצלן איז ער זיך משפיל אין 'מטה מטה' יותר אין עבודת התפילה, אז ער הויבט זיך ארויס פון דעם מעמד ומצב, בדרך ממילא איז דא דער פה של מטה פון דעם פיפיות אז דאס שניידט אפ און מבטל די יניקה פון די ריבוא הצמצומים.

¶36ס'איז אויך דא דער פי שלמעלה, וואס דאס ווערט מצד דערויף ווי געזאגט אין דער הפטורה פון יו ת' כסלו פון שנה זו אם תחבי' כאנשר קיניך מצד דערויף וואס ס'איז דא די הגבוה פון גסות וישות ביי א אידן, רחמנא ליצלן, וואס דאס איז דאך דער מקור ”ראשית גויים עמלק” דער ענין הגאוה,

¶37וואס פון אים נעמען זיך די אלע דברים, בלתי-רצויים, ביז די וואס ווערן אנגערופן גויים, די שבעה אומות, און וואס דורך דערויף אויך אז זי תגבי' כאנשר קיין אחד,

¶38מ'נעמט די הניגה פון אן ארט וואס דארט איז ”כחשוכה כאורה” מצד דערויף וואס דאס איז בהיכלי מלך, איז דארט אפילו שממית אויך בידים תתפש אף על פי וואס זי איז שממית,

¶39ווי כמבואר אין דעם המשך פון נטשא, אז דאס איז ניט שם, וואס דאס איז ”ברוך שם כבוד מלכותו לעולם ועד” ווי דאס איז אין קדושה, אין לעומת זה איז כל המוסיף גורע שמה מית וויבאלד אבער אז דאס איז בהיכלי מלך איז דעמאלט ”כחשוכה כאורה” קען זי האבן די יניקה פון תקביע כנשר, על ידי רומות אל בגרונם, דורך דעם פי שלמעלה וואס ער איז מבטל בא זיך,

¶40דעם ענין ההתנשאות שלו כדבעי איז דורך דערויף איז ער אויך מבטל די יניקה פון דאס וואס מ'נעמט פון תקבי' כאנשק עיניך ווערט דער משם מוריטך.

¶41וואס דאס איז אויך ווי ער איז מבאר אין אור התורה פון צמח צדק באריכות אויף די פסוקים פון ”ונתתי שלום בארץ” און דערנאך איז דא נאך העכער.

¶42וחרב לסבא ברתכם ”אפילו חרב של שלום”, ביז וואנענט אז דערנאך קומט דערנאך ווי ס'וועט זיין לעתיד-לבוא, וואס דעמאלט וועט זיין דער אמיתית היחוד, כמבואר אין כתבי האריז ל און אין סעיפי הקבלה בכלל, אז דאס איז דער ענין פון שלום און ארץ דער ענין פון זו און דער ענין פון יחוד, פון יסוד ומלכות, און דאס וועט זיין ב פנימיות היסוד, בפנימיות המלכות,

¶43ווארום דעמאלט וועט זיין דער גילוי פון פנימיות עתיק.

¶44וואס אט דאס קומט דער דריטער ענין וואס דאס איז 'עוסק בתורה', וואס אויף תורה זאגט מען זיך ניט מתלבש און בעט ניט בהנוגע צו ענינים גשמיים, אפילו ניט אין אן אופן של בקשה דאס איז דער אימות אל בגרונם אויך עס ווערט אויפגעטאן דער חרף ופיות בידם,

¶45אבער דאס איז דער אימות אל בגרונם דורך ”ודברו אשר שמתי בפיך” וואס דאס שטייט דוקא אויף תורה, און ”מה להלן באימה וביראה וברתת ובזיע, אף כאן” בשעת א איד לערנט תורה בכל מקום ובכל זמן, איז דאס דעמאלט פונקט ווי ס'איז געווען צום ערשטן מאל בשעת מתן תורה,

¶46וואס דערפאר דארף דאס זיין ”באימה וביראה וברתת ובזיע”, וואס בא מתן תורה איז דאך געווען, אז מיד אלע דרוחות ומלמעלה ומלמטה איז געגאנגען דער קול פון אנכי הוי' אלקיך

¶47כמבואר במדרש, אז ס'איז ניט געווען אפילו די מציאות פון ”חרב של שלום, על דרך” זה אויך איז דער ענין התורה, און דער ענין פון התלבשות פון תורה אין ענינים גשמיים, איז דאך דאס ניט ווי די התלבשות פון תפילה, וואס דארטן הארט זיך אים דער 'דבר גשמי', און ער בעט אויף אים, און זיך ”מתחנן ומתפלל בכל” לשון של תפילה,

¶48און דער אויבערשטער איז מקבל תפילתו ובקשתו ”בחרבי ובקשתי בצלותי ובבעותי” נאר דער אנטאן דאך פון תורה איז ענינים גשמיים איז דאס בדרך ”מאן מלכי רבנן” אף מפקד ובלשון של ציווי, אז תורה זאגט אז דאס איז א דבר מותר,

¶49ווערט דאס אפגעבונדן פון לעומת זה, ועל דרך זה אין דעם יחי' פון ”אסור וקשור בידי החיצונים”, ביז וואנענט אז תורה פסק'נט אז דאס ווערט א ענין של מצוה,

¶50איז ניט נאר דאס איז מותר דאס ווערט אויך נתעלה און דאס ווערט דרגא לאלה מנדרגא פון חולין אין מאסר שני און נאך העכער אין תרומה און נאך העכער אין קודש, וואס דאס איז אויך כולל די טהרת ביז ווי דאס וועט זיין לעתיד לבוא,

¶51וואס דעמאלט וועט זיין אין די אלע ענינים אין 'תכלית השלימות', ביז ווי מ'זאגט אז די פרעה עשירית וועט זיין לעתיד לבוא, בביאת משיח צדקנו דער ענין פון טהרת חטרת דעמאלט.

¶52און במילאו גופא איז אויך דא אין דער חרב שלום די פינף דרגות, ווי ער רעכנט אויס אז בשבת דארף מען דערצו ניט אנקומען,

¶53במילא איז ”לא יוצא האיש לא בסעיף” ניט נאר בחרבי ובקשתי וואס דאס איז דער ענין פון חרב און קשת, נאר ווי ער רעכנט אויס די אלע פינף דרגות וואס דאס איז לנגד די ה' גבורות און די ה' אופנים פון כלי נשק, וואס אין דערויף גופא קען זיין א חרב של שלום אדער נידעריקער דערפון ווי דאס איז אין ענין פון גמילות חסדים, וכמבואר די פרטים פון די חמשה כלי נשק,

¶54אין מאמר הידוע פון דעם רבי'ן מהרש, קומט דערצו נאך העכער צו ווי דאס איז אין תורה, ביז וואס תורה טוט זיך דערנאך אן, אבער ניט זי טוט זיך אן ווי תפילה אז דאס הארט איר, נאר דאס איז אין אן אופן פון מצוה ומפקד וגוזר, נאר דערפאר איז דוקא תורה קען זיך אנטאן אויך אין ענינים וואס זיי זיינען היפך הקדושה,

¶55משא' כן תפילה איז שייך צו זאגן מערניט בנוגע צו ענינים כשרים ומוצרים, אט דאס איז בקשת צרכה, משא"כ בהנוגע צו תורה איז דאך דא וואס דונות איז דאך דא די ענינים ווי מ'טוט זיך אויך אן אין לעומת זה, ביז וואנענט מ'איז זיי אויך מהפך, וואס דאס איז בכחה של תורה דוקא, כמבואר בכמה מקומות.

¶56און וויבאלד אז אין קדושה איז דאך כל אחד כל השער, עאכו"כ אין ענינים כלליים איז דערפון אויך פארשטאנדיק, אז סיי תורה איז אין זיך כולל די אלע ג' כוין, עד"ז גמילות חסדים, עד"ז מתפלל אים הציבור,

¶57ובפרט בנוגע צו תורה, כאמור, איז דאך דא דער ענין אין תורה וואס דארט אויף דערויף זאגט מען ”במחשכים הושיבני דער תלמוד בבלי”, אז ער געפינט זיך אין א מעמד ומצב פון מחשכים מיט א ריבוי קושיות,

¶58און ווי ער זאגט דער לשון אין ראי' מהם ומבואר אין אגרת הקודש, אז ס'איז דא מחלוקת און דערנאך איז דא די קשיות און רמינהו'ס וכו', און ער דארף דאך פאנאנדערקלייבן וואס איז די סברא ישרה און וואס דארף ער מבטל זיין, ביז וואנענט אז ער איז דאס מבטל אין אן אופן פון תיובתא אז ס'איז גאר מלכתחילה קיין מציאות ניט,

¶59אין אן אופן פון בדוסא היא וכיוצא בזה, דערנאך איז דא דער העכערער אופן ווי דאס איז אין עץ החיים פון תורה, וואס לא סתמא לא מחלוקת ולא קושיא וכו וואס בכללות איז דאס דער ענין פון ”נשמתא דאורייתא”, פון 'פנימיות התורה'.

¶60אין דערויף גופא איז דאך אבער אויך דא ווי 'פנימיות התורה' איז פארבונדן מיט ענינים וואס דארט איז דא מחלוקת און קושיות, ביז וואנענט אז ווי מ'געפינט דאך אין 'פנימיות התורה' א ביאור אויך אויף א סברא וואס דערנאך ווערט זי אפגעפרעגט, אדער אויף א דין וואס די הלכה איז ניט כמותו,

¶61כמבואר בכמה מקומות די ביאורים אלו, און אויך אין לקוטי תורה אין די דרושים פון דעם בעל הגאולה והשמחה איז דאך אבער דא, און בכללות דער ענין פון 'פנימיות התורה' ווי דאס איז איצטער, וואס אויף דערויף זאגט מען, אז דאס נעמט זיך פון חיצונות עתיק,

¶62וואס חיצונות עתיק האט דאס שוין א שייכות צו 'סדר השתלשלות', וויבאלד אז ס'האט דאס שוין א שייכות צו די אלע ענינים, על כל פנים אין אן אופן פון חרב של שלום, על כל פנים אין אן אופן פון שלום ומנוחה ווי ס'איז געווען בימי שלמה, דאס איז ניט שולל לגמרי דעם ענין פון היפך הקדושה, פון היפך הטהרה,

¶63לעתיד לבוא, וואס דעמאלט וועט זיין ”את רוח הטומאה אעביר מן הארץ” וואס דעמאלט וועט זיין דער גילוי פון פנימיות עתיק, על דרך זה אויך וועט דאס נתגלה ווערן פנימיות אבא, פנימיות עתיק אין 'פנימיות התורה', אין תורתו של משיח, וואס דאס איז דער חלק אין תורה, בדוגמא ווי יחידו שבנפש.

¶64ו”כמבואר בכתב האריז"ל” דער אויפטו פון משיח'ן, אז אפילו ביי אדם הראשון איז געווען דער ענין פון חייו, משא"כ משיח איז 'יחידו של עולם', און ביי אים איז די דרגא פון יחידה, און פון אים ווערט דערנאך נמשך דער ניטות משיח וואס איז דא בא יעדער אידן,

¶65ווי ער איז מבאר בארוכה אין מאור עינים, און אויך מיוסד אויף דעם וואס ער זאגט אין בבלי און ירושלמי, אז ”דרך כחב מיעקב” האט צוויי פירושים איין פירוש איז, אז דאס גייט אויף יעדער אידן, כמבואר אין דער סוגיא פון ברכות, ובסיומה אין פרק ”הרועה, מקום שנעשה” נוס איז אט דעמאלט ווערט דער ענין פון יחידה,

¶66און אויב מצד דערויף אין תורה איז איצטער איז מערניט וואס ”טועמי' חיים זכו” וואס דעמאלט איז דער מצוה ליטה ”מכל תבשיל בתבשיל”, ווי דער אלטער רבי ברענגט אראפ אין שולחן ארוך שלו,

¶67אין הלכות שבת, ווערט דאס דערנאך אויך נמשך לכל אחד ואחד, וואס בדורנו זו איז דאך דער ציווי פון ”יפוצו מעינותיך חוצה” וואס דאס איז דאך כולל אז צו אלע אידן וועט דאס דערגרייכן תורת הבעל שם,

¶68ובלשון הזהר מיני את פרנסין אז דאס ווערט אין אן אופן פון פרנסה, ביז נעשה ”דם ובשר כבשרו” ווארום דאס קומט אראפ אין 'הבנה והשגה', וואס דאס איז די אמת"ע פרנסה פון א ”נפש השנית בישראל”, דורך ”חכמה בינה ודעת שלו”,

¶69וואס דאס איז דער מייסב פון תורת חב דער בעל הגאולה והשמחה, און דערנאך ווערט דאס אויך די הכנה און א קבלה קרובה, אז דורך דערויף וועט זיין ווי כידוע די שיחה פון רבי'ן נשמתו עדן היקר ”יפוצו מעינותיך חוצה” האט זיך אנגעהויבן לאחרי מאסר פטערבורג, לאחרי י' טי' כסלו,

¶70און פון דעמאלט אן איז דאס הולך ומוסיף ואור עד ביז וואנענט ס'וועט קומען דער ”לילה כיום יאיר” אז ”רוח הטומאה אויר מן הארץ” וועט בטל ווערן, בדוגמא ווי גערעדט פריער בא אומות-העולם,

¶71אז זייער גאנצע מציאות איז מערניט פון למדו זרים ורעו צאנם ווארום ונערה אליו ”כל הגויים על” דרך זה אויך בעולם ובעבודת האדם, די עבודה מצד די חידוש שבנפש, וואס דאס איז דאך פארבונדן ווי די גילויים שטייען אין תורה, וועט זיין דער גילוי פון עצם 'פנימיות התורה', וואס דאס איז פארבונדן מיט פנימיות עתיק ווי דאס איז למעלה,

¶72וואס דעמאלט ווערט ישראל אורייתא וקובה בריך הוא 'כולא חד'.

¶73וואס דאס איז אויך דער 'כללות ענין', כידוע די מסירת-נפש, פון רבינו נשיא דורנו, פון דעם רבי'ן די שווער, אויף הפצת המעיינות חוצה בכל מקום שבשרי, און אויך בכל לשון שבשרי ל”כל אחד ואחת מישראל”,

¶74ווארום וויבאלד אז ס'ווערט נעענטער, און צו דעם זמן וואס ”ומיד הן נגאלין” דארף מען מוסיף זיין און מגביר זיין אין דעם הפצת המעיינות חוצה, און אין אן אופן פון שלם, וואס דאס איז דער אמיתית ענין התורה,

¶75ובפרט נאך תורה וואס איז פארבונדן מיט פנימיות עתיק, וואס דעמאלט איז גאר ניטא די גאנצע מציאות, אפילו אן אפשריות פון חרב ”של מלחמה, על” אחת כמה וכמה אפילו אויף אן ענין של מלחמה עצמה זאל אויך דער אויבערשטער געבן יעדער אידן און אלע אידן אן ענין של מנוחה אמיתית,

¶76ביז וואנענט אז ס'וועט נשלל ווערן כל אפשריות של מלחמה, אפילו של חרב של שלום איז אויך לא תעווי בארצכם כפשוטה, און אויך בארצכם אין די ד' אמות און אין חלק בעולם ”של כל אחד ואחד”, און מתוך רנוחה ושמחה וטוב לבב וועט מען מוסיף זיין אין נוסק ”בתורה ובגמילות חסדים”,

¶77ומתפלל אים הציבור, און ס'וועט זיין דער ”נגאלין מיד”, דעני בלי ולבנות מבין האומות, מ'איז על ידי משיח צדקנו בקרוב ממש.