טקסט

¶1ווי מ'פירט זיך אין די צוזאמענטרעפן זיך פארבינדט מען דאס אויך מיט די פרשה אין דער תורה וואס מ'לערנט די טעג, און אין דער פרשה גופא מיטן חלק וואס איז פארבונדן מיטן טאג, אזוי איז דאך אויך די פרשה איז דאך פרשה כי תצא און דערנאך אויך אין דער פרשה גופא איז דא דער יום השלישי, כי תצא למילא הויבט זיך זאגט ער דאך גלייך נאכדעם, און תורה מלשון הוראה, אז דאס איז אן אנווייזונג און אן אפלערנונג פאר יעדער אידן און פאר אלע אידן, ובמיוחד פאר אידישע קינדער וואס זיי האבן די אהבה פון דעם אויבערשטן, וואס דעמאלט איז דאך אויך די נתינת התורה, און קבלת התורה איז דאך געווען אין דער זכות פון קינדער האט מען דאך אויך די ספעציעלע פארבונד און די ספעציעלע שייכות צו דער פרשה פון דער וואך, וואס די פרשה פון דער וואך הויבט זיך אן, און גלייך מיט א חידוש, מיט אן עת, ניט ווי מ'האט געקענט ערווארטן, ס'הויבט זיך אן מיטן לשון כסוצו למלחמה על אויביך ביז דער

¶2סיום פון דעם פסוק, ושבית שביו, אז מ'גייט ארויס אין דער מלחמה זאגט דער פסוק דעם לשון אל אויביך, וואס דער לשון הרגיל, דער אויסדרוק אין אסתר, כמעט אין אלע ערטער אין תורה, וואו ס'ווערט געבראכט אזא דערציילט וועגן אזא פאסירונג שטייט דער לשון אמא אויביך אדער נגד אויביך, און ניט דער לשון פון אל אויביך. וואס דאס גופא, וויבאלד אז ווי דערמאנט פריער, איז אלעמאל פרשה כי תצא איז דאס אין חודש אלול, ווען דער מלך איז בשדה, איז אט דעמאלט זאגט דער מלך בשדה און יעדער איד דערפילט דאס, אפילו ווען דער גוף פילט דאס ניט, פילט דאס זיין נשמה מזלייהו חזי. דער נפש האלקית, וואס ווי ער זאגט דאך יעדער טאג אין אנהויבס פון טאג, אז מודה אני לפניך פאראחזרת בי נשמתי אז דער אויבערשטער אליין איז דאנקט מען אים פארוואס ער האט אומגעקערט צו יעדערן פון אייך

¶3און צו יעדערן פון אונז, בתוך כלל ישראל, די נשמה וואס זי איז אתה ורתא און טהורה היא, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז זי מאכט אויך נאכמערער טהור, ריין און ליכטיק און הייליק, יעדער אידישן גוף, ובמיוחד פון אידישע קינדער, במילא האט מען דערנאך די אלע ברכות פון דעם אויבערשטן, ווי דערמאנט פריער, און בשעת א קינד פרעגט, און אפילו ערוואקסענע פרעגט, אז וויבאלד ווי דערמאנט פריער שטייט מען נאך פאר דער גאולה, און מ'געפינט זיך נאך אין גלות, ווערט דאך דעמאלט א שאלה, אז דער פסוק אליין דערציילט, און אין די סדרות פון ספר דברים, וואס דאס איז דאך דער ספר פון די וואכן פון אלול, זאגט מען דאך, אז דער ענין פון גלות איז, אז אידן זיינען מעט מכל העמים, ולא מרובך מכל העמים, נאר אתם מעט מכל העמים, וואו נעמט מען כח אויף ניט נתפעל ווערן און ניט נאר ניט פאלגן, נאר אדרבא אריינברענגען די ליכטיקייט פון אידישקייט, פון תורה ומצוות, אין דער גאנצער וועלט ארום

¶4זיך, ווארום אט דאס איז דאך די שליחות פון יעדער אידן, אנהויבנדיק פון אידישע קינדער, אז זיי זאלן אריינברענגען די ליכטיקייט פון אידישקייט אין דעם צימער אין וועלכן זיי עסן און טרינקען און שלאפן, און דורך דערויף צוגעבן נאכמערער אין דער גאנצער דירה, אפילו אז דארטן איז דא נאך ברידער אדער שוועסטער אדער די מוטער און די פאטער און זיי אלע צוזאמען, יעדערער פון זיי גיט זיך צו אין אריינברענגען ליכטיקייט פון נר מצוה ותורה אור אין דער הויז, איז דא א ספעציעלע שליחות צו יעדער אידישן קינד, אז דורך דער נשמה שנתת בי, וואס זי איז טהורה היא זאל מען אריינברענגען ליכטיקייט אין דער הויז, און נאך מערער, אז די הויז זאל לייכטן אין דער גאנצער שטאט, אפילו ווי מ'געפינט ווען מ'געפינט זיך אין גלות און אין א שטאט וואס אידן זיינען דארט ניט דער רב פון די איינוואוינער, איז אפילו אז מ'לעבט אין א אידישע שכונה, איז דאך דאס אבער א טייל פון דער גאנצער שטאט וואס דארט זיינען דער רב ניט-אידן, וואס ניט-אידן, איז דאך צווישן זיי קען זיין אויך אזוינע

¶5וואס זיי האבן ניט ווי ס'דארף-צו-זיין זייער בציאות צו אידן, און וואס ס'איז נאכמערער וויכטיק זייער אויפפירונג איז אזא אויפפירונג על פי תורה, אז ניט-אידן האט מען ניט אנגעזאגט, אז ער דארף עסן דוקא כשר, ואדרבא זיי קענען עסן זאכן דורך וועלכע מ'ווערט געזונט, במילא איז בין היתן אפו שמרתם לנפשותיכם וואס אט דאס דארף אויך אפהיטן ניט-אידן, כדי ניט מזיק זיין א זאך וואס איז באשאפן געווארן דורך דעם אויבערשטן, וואס ער איז דאך ברור את השמים ואת הארץ מיט אלע פעלקער וואס ס'געפינען זיך אין דער ארץ, אזוי אויך בנוגע בפרט נאך אז מ'געפינט זיך נאך אין גלות, און אתם המעץ אין דער שטאט גופא, אפילו אז מ'לעבט אין א אידישע שכונה, איז דאך דא כמה שכונות, און אויך כמה דירות, אפילו אין דער שכונה, וואס דארטן לעבן ניט אידן, און מיט וועלכע מ'דארף אויך זיין בשלום, ווארום שלום איז דאך דרכיה דרכי נועם וכל מציבתי'שלום דער המים זיינען דאך אידן אנגעזאגט געווארן, אז זיי זאלן זיין

¶6בשלום מיט ניט-אידן און לעבן צוזאמען בשלום, אף על פי וואס דתיהם שונות מכל עם זיי עסן ניט זייערע מאכלים, אבער מ'טוט דאס אין אן אופן של שלום, און מ'ערקלערט, אויב דער ניט-איד פרעגט די שאלה פארוואס עסן ניט זיין מאכל? ענטפערט מען אים, דערפאר וואס יעדערער האט דאך זיך זיין שליחות אין וועלט, און יעדער ענין האט זיך זיין שליחות אין וועלט, און יעדער מענטש האט דאך זיך זיין שליחות אין וועלט, און אזוי אויך איז דא די אלגעמיינע שליחות פון אלע פעלקער אויף מקיים זיין די שבע מצוות בני-נח, וואס זיי זיינען דאך כולל אויך דינען דעם אויבערשטן און געבן צדקה, און זיין אפגעהיט פון ניט נעמען ביי א צווייטן וואס האט געהערט ביי א צווייטן וכו איז דא אויך דער וואס דאס איז זייער שליחות, און זיי זיינען דאס מקיים וואס דערפאר האבן זיי א קיום און דעם אויבערשטנ'ס ברכות אלס ניט-אידן, אז זיי זאלן האבן א געזונטער פאלק, און א גוטער פאלק, און א פאלק וואס ס'איז פארשפרייט גוטסקייט און צדקה ארום זיך, און צוזאמען דערמיט ווייסן זיי אויך,

¶7אז אידן האבן א באזונדער שליחות, על דרך ווי מ'געפינט זיך אין דעם זעלבן גוף האט דאך זיך יעדער טייל פון דעם גוף זיין אייגענע שליחות, די הארץ און די קאפ איין שליחות, און דערנאך די האנט א באזונדער שליחות, און די פיס א באזונדער שליחות, וואס אף על פי וואס בא יעדערן פון זיי איז דאך די זעלבע שליחות בנוגע צו די פיס, אז יעדערער איז אנגעזאגט געווארן, אז ס'זאל זיין אלע זאכן פון אידישקייט, און דאס ברענגט גלייך אראפ אידן די שבע מצוות בני נח, און אידן אויך אין צוגאב דערצו אויך כל המצוות כולם, האבן זיי אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד זיי האבן די אלגעמיינע שליחות פון מקיים זיין דעם אויבערשטן שליחות, איז דאך א זיכערע זאך, אז יעדערער פון זיי טוט אלץ וואס הענגט-אפ אן אים אויף ארויסהעלפן דעם צווייטן, און אזוי אויך ניט-אידן העלפן ארויס אידן אין מקיים-זיין די תרי'ג מצוות, און אידן העלפן ארויס ניט-אידן, ווי דער רמב״ם פסק'נט אפ אויף מקיים-זיין די שבע מצוות בני-נח, ווארום אויך אויף דעם איז מען אנגעזאגט געווארן צוזאמען מיט די אלע

¶8מצוות וואס אידן האבן במיוחד, ווי גערעדט מערערע מאל. אף על פי כן פרעגט דער איד די שאלה, אז וויבאלד אז ער לעבט צווישן אומות-העולם, וואס אומות-העולם האבן דאך דעם אנזאג, אז זיי זאלן עסן די מאכלים וואס ס'איז גוט צוליב זייער געזונט, במילא איז דאך דא צווישן די מאכלים אפילו אזוינע מאכלים וואס זיינען ניט כשר, במילא טענה'ט דער איד צו דעם אויבערשטן, אז אויביך וואס ווער איז דער אמת'ער פיינד פון יעדער אידן און פון אלע אידן איז דא דער יצר הרע, וואס ער ווערט דאך אנגערופן רע דערפאר וואס ער האט אויף זיך די שליחות, אז ער זאל פועל זיין אויף א אידן, אז א איד זאל אן הרע בעיני דשם אלקיך דורך עסן ניט כשר'ע מאכלים, קומט צוגיין דער יצר הרע, דער אמת'ער אור, פון די אידן, און ברענגט אים א ראי אז תורה אליין זאגט, אז ס'איז דא זיבעציק פעלקער וואס זיי קענען עסן ניט כשר'ע זאכן, און ניט נאר אז דאס שאדט זיי ניט, נאר פארקערט, דורך דערויף זיינען זיי

¶9געזונט, במילא נוצט דאס אויס דער יצר הרע אלס אן אויב, אלס א פיינט פון דעם אויבערשטן, און ברענגט א ראי'פון די אלע ניט-אידן ארום אים, און פון די אלע יצר הרע פון דעם ארום דעם יצר הרע, אז דער איד זאל אויך פארזוכן און זען ווי ס'וועט אויף אים פועל זיין בשעת ער וועט עסן רחמנא ליצלן א ניט-אידישן מאכל וויסנדיק אז דאס איז א ניט-אידישער מאכל, אדער מ'וועט אים דערציילן אז ס'איז א ניט-אידישער מאכל, און ברענגען א ראי'אט די וואס זיינען ארום דיר, און דיין יצר-הרע אליין, דעם יצר-הרע פון דעם אידן אליין, וואס ער געפינט זיך אין חלל השמאלי פון דעם לב, אין דער לינקער אפטיידונג פון א אידישער הארץ, איז דאך ווי דער אלטער רבי זאגט געפינט זיך דארט דער יצר הרע במילא ברענגט ער ארי און וויל אים איינרעדן, אז ער איז זיין פריינט, און ניט קיין יצר הרע נאר גאר דער יצר טוב וויל ער אים איינרעדן, אז ער רעדט אים איין א דבר טוב. והראי אז די פעלקער ארום אים עסן דאס און זיינען געזונט און דער רירן ניט טאן זייערע מצוות, זאל ער אויך פרואווען און פארזוכן, במילא טענה'ט

¶10א איד, ובפרט א אידישער קינד, און בעט ביי דעם אויבערשטן וואס קען ער אפשלאגן, און ווי אזוי קען ער זיך ניט צוהערן צו דעם יצר, בשעת דער יצר געפינט זיך פריער אין זיין לינקע אפציילונג פון זיין הארץ, און טענה'ט אז דער אויבערשטער האט באשאפן אז ער זאל זיך דארטן געפינען, במילא איז דאך דאס גופא א ראי אז ער איז ניט קיין יצר הרע, ווארום דער אויבערשטער האט אים אריינגעשטעלט, במילא איז דאס גאר טוב. וואס דאס איז דאך די גרעסטע שלעכטקייט וואס ס'קען זיין ביי איינעם וואס וויל טאן שלעכט א צווייטן, בשעת ער פארשטעלט זיך און טונגט-אן א מסכא, און פארשטעלט זיך אז ער איז אן עוהב, ניט קיין יצר רע נאר א יצר טוב, במילא זאל ער אים פאלגן. און דא קומט נאך צו אויך די טענה, ווי דערמאנט פריער, אז דערביי באווייזט ער אים, אז אט זיינען דא הייזער וואס דארטן געפינען זיך אזעלכע ניט-אידן וואס זיי טוען דאס, במילא איז דאס גופא א הוכחה, אז וויבאלד אז דו זעסט דאס, אז וויבאלד אז דו זעסט דאס זאלסט דאס על כל פנים דאס אויספרואוון ווי דאס איז.

¶11פרעגט אים א איד, בפרט א אידיש קינד, בא זיין מחנך, בא זיין ערציאור, און בא זיין מוטער און פאטער, אדער בא דער עלטערער ברודער און שוועסטער, ווי אזוי קען ער זיך איינקערן מיט די טענה רעה פון דעם יצר הרעה, אז ער זאל זיך ניט לאזן איינרעדן אז דאס גיט אים דער יצר הרעה אז דאס גיט דער יצר טוב נאר דאס באקומט ער פון יצר הרב, וואס ער איז דאך דער אמת'ער אויף פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אנהויבנדיק פון אידישע קינדער, און די אידישע קינדער טענה'ן צו זייערע מחנכים דער אויבערשטער האט דאך געקענט באשאפן א קינד ער זאל האבן מערניט ווי א יצר טוב, האט ער דעמאלט ניט געהאט קיין נסיון פון דעם וואס געפינט זיך אין זיין חלל שמאלי פון זיין הארץ, און רעדט אים איין און טוט זיך איבער אין לבושים פון אן אויב, אז ער זאל דערקענען אים, אז דאס איז ניט קיין אויב, נאר אן אויב, ובפרט נאך ארייזלן זיך מיט אים אין טענות ושקלא וטריא, און טענות ומענות, וואס דערוויילע גיט ער אפ די צייט וואס ער קען לערנען תורה און מקיים זיין מצוות און געבן צדקה,

¶12פויסטעמען זיך מיטן יצר הרע, זאגט מען אים, אז דער אויבערשטער גיט אים כח, און גיט אים די מעגלעכע ט, אז כי תצא למלחמה, אז אמת טאקע דער אויבערשטער ווייסט, אז ער דארף מלחמה האבן מיטן יצר הרע, אבער כי תצא למלחמה, וויבאלד אז א אידיש קינד באשליסט, אז ער גייט ארויס מלחמה האבן מיטן אמת'ן אויב, וואס דאס איז דער אויבערשט וואס דאס איז דער יצר הרע היינט ער לכתחילה ארויס, ווי דער אויבערשטער שטעלט אים אוועק, אז ער איז על אויביך ער שטייט העכער פון דעם יצר הרע, במילא האט ער פאר אים ניט וואס צו נתפעל ווערן, ווארום ער געפינט זיך על אויביך, און ווי מ'זעט דאך אויך אין א מלחמה גשמית, אז בשעת מ'געפינט זיך פון אויבן, אויף דעם אור, איז אט דעמאלט קומט-אן זייער דעם נצחון אויפן אויף. און וואס נאך מערער, נקנת איז דער נצחון, אז פון איצט אן און ווייטער זאל ער ניט פאלגן, ניט טאן חס ושלום, און ניט פאלגן אפילו ניט אריינלאזן זיך אין א שקלא וטריא, נאר ס'ווערט אויך ושבית שבי אז אויב אפילו ס'איז געווען א סיבה וואס בעבר, אז מיט א טאג פאר דעם אדער מיט א

¶13חודש פאר דעם, ווען ס'איז ניט געווען דער חודש אלול, וואס המלך בשדה און ס'איז געווען אן איינפאכער חודש, ובפרט נאך ווי דער חודש אב, וואס דעמאלט איז דאך אויך געווען דער חורבן פון בית-המקדש, ברייט אים דער יצר הרע א ראי דו זעסט דאך, אז דער בית-המקדש איז חרוב געווארן און מ'געפינט זיך איצטער אין גלות, וואס אין גלות איז ניטא קיין בית-המקדש, אפילו ניט אין ארץ הקודש, ניטא קיין געבויטער בית-המקדש ענטפערט אים א אידיש קינד, אז ער האט די הבטחה פון דעם אויבערשטן, אז ער גייט ארויס למלחמה, איז אט דעמאלט שטעלט אים דער אויבערשטער אוועק, אל אויביך אז ער שטייט העכער פון דעם יצר הרע פון דעם אמת'ן אויב, און אט דעמאלט איז סוף כל שירות אבית שביו אין צוגאב צו דעם עיקר, אז ער לערנט תורה און מקיים מצוות, און ווערט ניט נתפעל פאר דער גאנצער ריידעניש פון דעם יצר הרע, עד כדי כך, אז ער הערט זיך גאר צו אים ניט צו, און זשאלעוועט די צייט, און לערנט יעדער פרייע מינוט לערנט ער תורה און מקיים מצוות, נאר ער טוט-אויף נאך מערער בשבית השברי, אז אט די זאכן וואס דער יצר

¶14הרעה האט שוין אויסגעפירט, ניט חס-ושלום ער האט אויסגעפירט, נאר דער אויבערשטער האט געוואלט אויספרואוון אידן, אויך אין דעם נסיון פון גלות, איז במילא האט ער געגעבן בשבי אין געפאנגענשאפט צו דעם יצר הרעה און דורך אים צו די ניט-אידן אויך אין געפאנגענשאפט דעם ענין פון בית-המקדש, ווערט דערנאך ווי דער לשון הכתוב און די הבטחה פון פסוק, אז מ'גייט ארויס און מ'האט דעם באשלוס, און מ'גייט ארויס למלחמה, הויבט מען אן די מלחמה אין אן אופן פון לכתחילה איז מען אל אויביך, און מ'האט גלייך די הבטחה, אז ס'איז זיכערע זאך, ושוית שביו, אז דאס וואס געפינט זיך אין יצר הרע ביים יצר הרע, אז בית המקדש במילא מקטיב אים חרב, טאקע בשותו של הקלטות הקב", אבער ווער מאכט דאס חרוב? איז דא אויף דערויף דער גרזן דער טעיל וואס מאכט דאס איז דאס איז דער יצר הרע, ווערט דער ושבית שביו אז מ'נעמט צוריק בשבעי כל הענינים פון דער וועלט, און ס'ווערט בגלוי זעט מען ווי אזוי בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ, און בשעת מ'זעט דאס בגלוי

¶15ווערט גלייך אויך נתגלה בארץ, אז ס'איז דא דער מקדש אדנ'כוננו ידיך א מקדש בני ומשוחלל על תילי אויפן הר הבית, אין ירושלים עיר הקודש און אין ארץ ישראל, שתתפשט בכל הארצות, און ס'ווערט גלייך נאך דערויף די אלע הבטחות וואס ווערן דערנאך דערציילט אין ספר דברים, ביז צום סיום פון ספר דברים, אז מ'זעט די נפלאות וואס דער אויבערשטער טוט לעיני כל ישראל, ווי דער לשון הפסוק איז על דרך ווי ער האט געטאן די נפלאות אין די גאולה ראשונה על ידי גואל ראשון, וואס דאס איז דאך אויך געווען די גאולה פון מצרים על ידי משה רבינו, ווערט דאס אויך דער הוא גואל אחרון ביז וואנענט אז דאס קומט אראפ אויך דורך דוד מלכא משיחא, אין גאולה האמיתית והשלימה, על ידי משיח צדקנו.

¶16ויהי רצון, אז פון דער רעדן אין די אלע ענינים, זאל מען גלייך האבן ווי דערמאנט פריער דעם קיום פון דער הבטחה פון ושבית שביו און דער עיקר פון שבית שביו דעם מקדש אדנ'כוננו ידיך, ותיכף ומיד ממש, עמו כן יהי'רצו.

¶17children אין די תורה פורשן אויף דער ווי. וואס דאס די פורשן סטארט-אויף ווי סווי? כי תצא, דער פורשן אויף כי תצא. און אין דער פורשן אויף כי תצא איז די מלחמה עלה אויביך, ווען ווען ווי גו אויף to ווא ר, און ער זאגט עלה אויביך. Now, all of your children know, אז אין היברע וו עס ווט בי מור פראפרייט, און ווי פי ינט אלס אין תורה, אז מו ר פן ווען עס פיקס-אויבאט גויען אין ווא ר, עגענט ס מ'דו איז נגד, ווי שמיט דאגנסטי ניימי, סו ווי מ'דארס זיי א ווייל? און די טוועסט ן וואנש דער רבי עסט, און ערי סופרי קלויס לי, יו ע לן אנדערסטענדן די אנסער וואס די רבי גייט טו זאס. נאר, ווי נע ון קינקעט עס יז אויבער דער רעדט אין וואנעמאל, און דאס איז זיי געבן פועל זיין, און ער פארבינען זיין זיין. תורה אין שוין, און ער זאגט בפועל, און ער זאגט בפועל, און ער זאל זיין מודה עני, און ווי עסק פארטער גדולט פסוקט זיין. וואס געבט דאס ארץ הארץ ווי געבן גופן ה'תשמ", און ענין דערויף איז דאך אויך ניט קיין מודה זיין.

¶18נעמדערלעס, די תורה גיבט די סטרענג, און ווי ער נאך ס'איז דא בפרעד אויף דער ווארט אראפ אין די סטרענג. ווער דא פיינט די סטרענג? צו בי עבל דו תינגס די תורה טעלט זאס, אבער ווי אין דער ווארט ווי סייט און ווי סליפ די רסט ווי א פלייס, ווי ס'איז א ספעשל סענקטוו רי, ווי ער זי אז ס'איז ווי ר ט. אור גאל איז צו דו גוט תינגס, ביי אראן וו פלעיס, די פלעיס ווי אית און ווי סליפ, די רעדט לי'ט אין די פלעיס ווי עס טויפ ווען א פלעיס ווי אופן עס כדי ספעשילער סענקטו ערי, set לא ריעי,ni' devo

¶19או די פריענע פליטשע ווי עסק זאגן. די עס ווי עס ווערט רענגען מיטשיפור פון רביינגען זיי קומען זיי קומען זיי צולאזן?

¶20העפינעס. העלפ אוס ופולפיל די סיכנט וסיכנט מצוות וואס ווי טעה, און ווי עקספלעין די ידעה אז זיי איז עלא ואין צי רטן טען און ווי איז נאר עלא ואין צי רטן טען.

¶21בעד, what?, to make a jew do something which is wrong, and this יצה-הרע איז really א ווארסט אנעמי. דער יצה-הרע איז א ווארסט אנעמי. א. So, די יצא-הרע קומט על נג און ער זעצט וואס, הו קאם אל די סעבן י ני נשענס אויף דער וועלטו אייט ניין קושע. און יא נא, איבער וועלן איט ניין קושע פווד, איז דער העלפי, איז דער וועל, נאכט העפענס צו דעם. ווי קענט יו עס טרי צו איט סאמטיקן עס ניט קושע. וואס וויל העפן ווי ליט סאמטיקן? טריי א! See if עניקען העפענס צו א! So, we have to remember, אז דאס איז א טעראבן האט ער איז א פרענד! וואן ווי ער טריקס וואס יצא-הרע אלויז וזעסטו טריי קווינצן זאגט זיך אז ער איז א פרענד. סאמטעמס ער טייס ט ועקט אז יף עס איז א ור פרענד, און איז דאך ווי עס ווייסט וואס ער איז געווען זאגט זיך איז רעלי'פס וואו ער גווה ט. און זוי ער טעלט זיך, eat it! You'll see נאכטענגס ווען נאר העפן, even though it's not kosher. לוי גויים אידן, וואס'ס ווערט טערעבול, דאס זענעכען העפען טו דעם?

¶22ה וואו קען א ציילט ארגו ווי די יצה-הרע? ווי ער ווי האט די סטרענדס צו ענסער די יצה-הרע, און טעל די יצה-הרע, צו ס'זאל בותרערן אוס, צו ליב זיין זאלו ן, צו ס'זאל זיין זיין רידיקולאס ריגעמענט, וואס דו וער דו? וואס דו וערט ווערט דער ווי? בקוזו יצא-הארץ זייז, לוק, היר אים! ווי יז, ער הייסט טוט עס, און דערפיך ביין, ווי ס'איז ווי סליי, איז טוט עס איז. ווי סי, יז. אים? רייט אינסייד ווי, ואןוי גאר נסט מען ביי מישן זיי בלונג ער, און דערף לי בעל ן הער, ס'איז מען מ trabajo לכ diligently."18 ווי סע מצד עם בפשטותברים. און ער טייסט וקענווינס זיי זיינען א פרענד, בוטו וי'האבט רעמעבר, דא עס איז די וו עס טריקסטער, און עס ווי רי ווי סליי, און עס טריקינג ט, און די ארגומענט ווי ויט ווי ער טייטער פאר ונא נזער, זיי זיינען ארגומענט ווי ער טייען טו גענט איסטער טרובל, ער וואלט עס מי קענט וו ס'דו טענגס ווי ער נא גו ט. מאכטבא ג. So, even if he says, אז אל ווייס אויף די ראון איינער אי יצא-טוב פארקינד, וואס איז אויף קושם אזוי ער איינער פון זיינער זעלבסט זיין, און מ'האט געדאר נאך ווי ביום ״דער

¶23קען די ווארט קומפליטלי'טו גוד? אינסטעד, because I'האב די עצה הרע, אים אלוייס פייטן וויף איר, אים אלוייס ארגעווען ווייס איז, א האב דער ספענדט זו מוש ט ים פייטן עגענטען די עצה הרע. דאס איז די מעסעדזשעט פון דער פייטשער אויף כי תצא, און דערפער וואס דאס וועט אויף רעמענבר, דאס איז די ענ סער! ווי איז די תצא וכי תצא און די מלחמה על האי'באך? because we have to remember that every single jewish child, and every single jewish person, has their מלחמה אין אים-סלף. It's a battle then. We have to fight. This is the job that God gave us to do. We have to fight with the יצעי-הרע, and we have to know, that when we go out to fight with the יצעי-הרע, God told us, כי תצא למלחמה על היו ביך, that you're higher than the יצעי-הרע. Now anybody knows, there were two armies of fightingings. The army, which is on a higher ground, always has the advantage, דזאג, און דערנאך איז דאס אויסגעט די פארבונדן מיט זיך.

¶24את ושויתא שבי,"' ווי די ווי אויף טער, ווי ער איז קא טערען? און so, here, דער רבי עקספלענגט to וס, אז even if אין די פאסט, פרעפסט ניט אין דער מונט וב אלול, ביי פרעפסט אין דער מונט וב, ווי ער זאלן, און דער מונט וב, וואס די מונט וב איז דער דער דער טרוקשער אין בית-המקדש, און יוצא-רעכמזלאנגונגט זי זלוקה, ון גלות! you dont'האבט די בית-המקדש! גאר allowed די בית-המקדש האט ביי דע שטרייט! That's like יצה הרע קאפטשער די בית-המקדש פון אוס, and we are אים גלות! So, די יצה הרע קומט וואס נאר געשט י, I האב די בית-המקדש, then וואלט איר גווען טו ויבערט דער? So, די ענשער איז, ושוית שבי,"' אז ווי האט די פווער, ווען ווי גו אויף אויף אייתי יצה הרע, אז ווען קען קעפטשער די בית-המקדש בעק, דערויף איז אין א דיסן צו תורה און די מצוות ווען ווי גוי ן דו. אין א דיסן צו דער פאקט אז ווי איז נאך גוי ן ביין אינפלו ענצט ביי דער עץ ההר, because we know how to fight ות א. ווי האבן מלא-פ ווער, אז ווי געדיבן קא טוטער און טייט-בעק די דערענג וואס די עץ ההר טוט עווי פון א ווי מי נס די בית-המקדש, און ווי איז אין דער פאסט, מיי ביז, ביי ס ן ריז ן, ווי אלא ו די עצה הרע, צו געט אוצריקנוי עס אין דער דו וענט ווי סאמטען ווי עס זאלן ווי גוי ד, און ווי רמעמבער אז ווי די פאר בינדער פון וואס זאלן זאגן, נאר ווי האט די עבילתי to take this back, to capture it back, and bring it back onto the good side.

¶25fאר לאחד", ומיט קיין גלייט גיבן דאס א געווארטי, אז ווען נער זאגט באיגן אזוי שוין של מה, גלי יבנ דאס א ג�ורט יז שבט ה'תגרזט ה'תשל א. ווען יחד לרגיל ובאלט, באוואסר און בדפריו ובמקדש, נאר כדי ברענגט את קזומר ובמקדש דאס געוועט אותי הרע, אדם כדי ברירת בריך ובידן דורך מען הויבט זיי און מ'דאיינצן עורעט ין דער וועלט. דערגע פארבונדן.

¶26ען אין דער רעאלטי און דער וואלט קאפטער, וואנסט ען, וואס ער האט געזאגט אין ארץ ישראל, און דער רבי קאנקלודע וואס די בלעסינג איז אמן כאן ינצא, און סתווייט שוי ער זאגט ווי ער זאגט ווי ער זאגט אין ארץ