טקסט

¶1אויף די המשך פון במילא שפירא וועל זיין דא איצטער א ביפל אנט שפעטער, נאמען במילא שפירא וועט זיין א התועדות פון שתיבות, וואס דאס איז לעילו זכר נשמת ר'מרדכי'ן ענדרי גזל, און מ'מעט דעם גאנצן עולם יהגר, און די ארקים אלע פועלוי משלעכן זיין זיך מיט כסף ממילא שפירא, און מ'וועט זיך פארדעגענען. בשאיך איז דעמאלט מען דעם מארגן לפי מיר שמוען, ער האט פון א

¶2אזוי ווי ס'איז דאך אן ענין פון א יארצייט, במילא איז דאך אויך דא דער מנהג ישראל, אנגענומען במיוחד אויך אין חב"ד, וועגן לערנען דער ענין פון פארבונדן מיטן נאמען איז דאך אן אונטערשייד הענגט זיך אפ אין דעם נאמען פון דעם וואס עלה למעלה, משא"כ דא איז דא דער לימוד המשניות אותיות נשמה און די צוויי פרקים במיוחד, וואס סופם איז די משנה, די פיר משנות פון אותיות נשמה, וואס דאס איז שוה בכל נפש, און הויבט זיך אן, כאמור, די צוויי פרקים, און דער ערשטער פרק, עכ״פ בקיצור, הויבט זיך אן מיט כמה וכמה דינים, יעדער דין אין א באזונדער משנה, און די נקודה פון די אלע דינים איז איין נקודה, ס'איז דא ענינים פון טהרה ווי ס'איז פארבונדן מיט אכילה און שתי', דערנאך איז דא ענינים פון טהרה ווי ס'איז פארבונדן מיט כלים, און אין דערויף אויך פארבונדן מיט כלים, מערניט ווי ניט אין זאכן וואס איז פארבונדן מיט שכיבה אדער ישיבה, אדער אזעלכע כלים וואס זיי זיינען פארבונדן אויך מיט ישיבה אדער שכיבה,

¶3וואס דעמאלט האט דאס א המעגלעכקייט פון א הארבערע טומאה, ביז וואנענט אז ס'איז דא כלים וואס האבן ניט קיין תפקיד אויף משמש זיין, ניט אכילה ושתי' וכיוצא בזה אויף דער אנדער תשמישא האדם, מערניט אויף אן ענין של שחוק, אן ענין של בילוי, וואס ער וויל דאך האבן א געניגן וואס איז ניט קיין הכרח כלל וכלל, וואס דאס איז בכללות די דריי דרגות וואס ס'ווערט געבראכט אין יעדערע פון אט די משנות פון דעם ערשטן פרק וואס מ'לערנט, אז ס'איז דא אט די כלים וואס זיי זיינען משמש אויך אויף שכיבה, אדער על כל פנים ישיבה, איז אט דעמאלט ווי דער דוגמא בזה איז בנוגע צו תריסן, צו א זאך, א מגן, וואס ער האט אז ס'זאל אויף אים מגין זיין בשעת המלחמה, וואס אט דעמאלט דארף ער דאך אויף אים מגין זיין מכל הצדדים, וואס אט דעמאלט מאכט מען דעם תריס, דער מגן ס'זאל זיין אין אן אופן פון א כפוף, ניט ער ס'זאל זיין מערניט ווי דער צד אחד וכיוצא בזה, אדער צוליב אן אנדער תשמיש, נאר ס'דארף זיין באשיצן מכל הענינים וואס מ'דארף האבן אויף זיי א הגנה בשעת המלחמה, וואס דאס איז דער תריעת הכפוף. וויבאלד אז ס'איז שוין געווען א כפוף האט מען אים גענוצט אויך אויף אן ענין

¶4פון שחיבה, במילא איז דערפאר איז דער דין זיינער איז, אז ער איז טאמא אין מדרש, ווארום א מטה אדער א כסא, וויבאלד אז זיי זיינען ראוי לשחיבה אדער לישיבה, וואס דאס איז מעין שחיבה, איז דאך דעמאלט איז דער דין אז ער קען האבן די אלע הארפסטע טומות, ווארום וויבאלד אז אין דערויף איז דא דער תועלת האדם און די פארקאכטקייט פון די מענטשן ביתר שות ויתר עוז, גיט דאס אויך, ווי פארשטאנדיק אין דרכי העבודה, אז וויבאלד אז ער איז מער פארקאכט אין דעם קען דאס לייכטער נכנע ווערן צו פיתוי'היצר, און ניט אלעמאל זיין אפגעהיט אז ס'זאל זיין אויסגעהאלטן על פי שולחן-ערוך. דערנאך איז דא אזא טוריסט שמשכן בו בקומפן, קומפנס פון לשון ווי מ'זאגט אויך אויף ענגליש אז דאס איז אן ענין של מלחמה, קאמפעני, וואס אט דעמאלט איז דאס ניט אן ענין וואס דארט איז שייך זיך זעצן זיך אדער לייגן זיך שלאפן, אבער אף על פי כן נוצן מען דאס אויך אויף תשמישים אויך, אבער אויף תשמישים וואס מ'דארף צוליב דערויף ניט האבן קיין ספעציעל

¶5טירחא אין דעם מאכן דעם טריס, ווי אזעלכע תשמישים וואס בנוגע צו ער געקען דאס נוצן אויף עסן אויף אים וכיוצא בזה, וואס אט דעמאלט האט דאס מערניט די טומאה וואס איז פארבונדן מיט א גרויסע הנאה, מיט א גרויסן שוחד און א גרויסע פארקאכטקייט אין דעם, וואס דעמאלט האט דאס אויך א מעגלעכקייט. ס'זאל זיין טאמא מדרת, נאר וואס דען? ס'איז מערניט ווי א תשמיש ניט א פארקאכטער וכיוצא בזה, ער נוצט דאס אויף אזוינע זאכן ווי ער האלט אויף דערויף ווי זיינע כלים וכיוצא בזה, וואס דערפאר איז דאס א תשמישו של אדם, אבער ס'דארף זיין אין דערויף ניט קיין ענין ס'קען ניט זיין קיין מדרש, מערניט ווי טמא וטמא מעסט, דערנאך איז דאס אזוינע זאכן וואס דאס איז גאר ניט קיין תשמישי האדם אויך, ס'איז מערניט ווי ס'איז ג ערויים, וואס זיי האבן זיך געקאכט אין א משונה'דיקע הנאה, ווי הנאה זייער איז געווען אין דערויף ווי על דרך ווי דער לשון הכתוב יקומו הנערים וישחקו לשמנו אין ענינים ווי מ'האט זיך געגרייט און לעבן זיך ווי אזוי צו פירן א מלחמה, אבער בשעת מעשה האט מען ניט גענוצט דעם תריס און דארט האט מען ניט געקענט נוצן בשעת המלחמה, ווארום דעמאלט האט מען געדארפט אויף אים האבן

¶6א טירחא מיוחדה, כדי מאכן אים אין א צורה מסוייב, מסדר דתיריס הכפוף, אדער שמשחתן בו בקומפון, מ'האט דאס מערניט ווי גענוצט ער זאל קענען דאס נוצן, בשעת ער האט ניט וואס צו טאן, און מ'גיט זיך נאך, גלאט פעשט'טעט זיך, און מ'שפילט זיך אויך אין אן ענין של מלחמה, איז כדי צו דיצת הארבעים, ווי דעמאלט איז דאס הורא מקלום, דערפאר וואס דאס איז ניט פארבונדן מיט זיין פארקאכטת פון זיין א תאוה, דערפאר איז אויך די אחיזה מצד שכנגד איז דא איז גאר א קליינער, אין אזא אופן אז ס'איז ניט תופס-מקום אין חיי האדם. על דרך זה איז על די אלע ענינים פארשטאנדיק ווי אזוי דאס איז אין עבודת האדם, וואס בכלל איז דאך א איד אראפגעקומען למטה אין עולם הזה התחתון, כדי לעשות לו יתברך דירה בתחתונים, און אין דערויף איז דא אין פארשידענע אופנים. ס'איז דא אופנים וואס א איד האט דאס אין אן אופן אז ס'ווערט אין דערויף פארקאכט, במילא איז ביידע אופנים איז בשעת ער טוט דאס לטובה קען ער דאס נוצן אפילו אין אזא מעמד ומצב ווען ער איז אדער זיצנדיק אדער ליגנדיק, וואס ביידע מצבים, אדער פון ישיבה אדער פון שחיבה, איז באווייזט דאס, אז דער

¶7מעמד האדם איז ניט בתכלית השלימות, ווי ער איז מבאר אויך אין תורה אור, כביכול, בנוגע צו דעם אויבערשטן, אז בא דעם אויבערשטן איז דא א שמים כסאי והארץ, א דום רגלי, און מסביר דארטן, אז וואס איז דער ענין פון א כסא? על דרך זה אויך דער ענין פון א מטה, אז בשעת ער זעצט זיך איז אט דעמאלט ווערט די ירידת הראש, שטייט זי ניט אין דעם גובה, נאר זי איז יורד למטה, דערנאך, אויב ס'איז אין הסדר מסודה, איז אט דעמאלט האט ער דאך אויך א דום רגלו, אז דאס באווארנט פון דער צווייטער זייט, אז מ'זאל אויפהויבן דעם רגל, איז ס'זאל ניט זיין אזויפיל אראפגעלאזט אין ענינים תחתונים, אויב אבער ער האט מערניט ווי דעם כסא אליין, איז אט דעמאלט קען דאס זיין, אז ס'זאל זיין בדוגמא פון א תרית הכפוף, און על דרך זה אויך דער חילוק אין עבודה ווי דאס איז שמשלטן פה בקומפן, אז ס'איז ניט אן אמת'ע מלחמה וואס איז פארבונדן מיט חייו שלו, במילא קאכט ער זיך פון דעם מיט א מסירת-נפש, און מ'ווייס צו וואס ער וועט אראפנידעריקן, במילא איז דארט ניט שייך קיין טומאר חמורה יותר, מערניט ווי א טומאר וואס איז פארבונדן מיט אזא ענין וואס דער אויבערשטער האט דאס אריינגעשטעלט אין ט

¶8טבע האדם אין טבע העולם און אין טבע האדם לאחרי חטא עץ הדעת איז דאס געווארן דער ענין וואס דאס איז א סדר, און דערפאר פראוועט מען אויך א יארצייט וכיוצא בזה, דערפאר וואס דאס איז סדרו של עולם, נאר וואס דען, מ'בעט בא דעם אויבערשטן אז ס'זאל זיין לאחרי אריכות ימים ושנים טובות, שבעים שנה ושמרים שנה איז מאי קא משמע לן? דאס שטייט דאך שוין אין תורה שבכתב, וואס דערפאר דארף זיין דוקא ווי יעדער איד האט אין זיך משה רבינו און ער ווערט אנגערופן בשם רבינו, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז א תלמיד איז זיך משתדל און טוט כל התלוי בו, במילא איז אויך פארשטאנדיק, לגבי חיי התלמיד, אויך אין חיים גשמיים, ווי ס'איז פארבונדן מיטן גוף הגשמי, איז דער גוף הגשמי ווערט ביי אים בדוגמא ווי ס'ווערט על ידי לימוד התורה, הלא נת לוחא ולא יקעת העונו אפילו ווען ער האט שוין מערער ווי שמונים שנה און מערער ווי מאה שנה, און האט שוין דעם פולן מאס פון מאה ועשרים שנה, איז אויך מצד דעם משה וואס ס'איז דא בא יעדער אידן איז לינת לוחא ובלא יקעת העונו, און ער ווערט די שלימות, מיט כל הכחות שלו, ביז וואנענט אז ויעל אל הר נבוא ווי מ'האט ער געלערנט, געלערנט

¶9האט געלערנט דאס און געלייענט דאס בשמחת-תורה פון דער זלינין מיני איז דעמאלט איז געווען אז ויעל אל הר נביא זאגט ער אין מדרש, אז ס'איז געווען ניט סתם אן ענין פון בריאות הגוף, נאר ס'איז געווען ויעל מיט איין עלי'איז ער ארו פון תחת הר נביא, ביז דעם שפיץ פון הר נביא, און ס'שטייט ניט אויף דערויף אין מדרשים, אז דאס איז געווען דוקא מ'מוזט האבן אויף דערויף נס, ווארום דעמאלט לא עבוד ניסא למגנה, האט מען דעמאלט געפרעגט די שאלה וואס דארף מען האבן דעם נס? און קען דאך גיין אויף טרעט, און קען גיין צעד וכיוצא בזה, נאר ביי אים איז דאס געווארן בא משה רבינו, מצד דערויף וואס אויך די גשמיות איז געווען אינגאנצן ונחנו מה האט ער דאך געדארפט דער עיקר באווארענען מצד די גשמיות הענינים, איז דאס פארבונדן מיטן שם הוי נוחכר פון שם אלקים, וואס דאס איז דאך אויך דער ונכנו מה. וואס על דרך זה אויך האט מען אויך אט דעם לימוד, אז בכלל דארף א איד וויסן, אז דאס וואס אזוינע מבקש אלא לפי כוחו, און בשעת מ'האט אים אראפגעדרוקט די יהידת הנשמה נגרא רמה לבירא עמיקתא האט מען דער נשמה מיטגעגעבן, לכל לראש, אט די אלע

¶10ענינים וואס זאלן אויף איר מגין זיין פון די אלע ענינים בלתי-רצויים וואס געפינען זיך אין עולם הזה הגשמי, און מ'האט דאס אוועקגעגעבן אינגאנצן לרשותו, און אין לרשותו האט ער דעמאלט די ברירות וברירות אמורות, ער קען דאס טאן אין אזא אופן ער זאל דארפן אנקומען צו תריס הכפוף, אבער דאס איז אויף אים דעמאלט אויך מגין מכל הצדדים, וואס ס'גיט אבער אויך אן אחיזה, וויבאלד אז ד א ירידה הכי עמוקה, דערנאך קען ער דאך טאן אין דערויף, אז וויבאלד באמת האט ער גאר צו די אלע ענינים קיין שייכות ניט. אזוי ווי חסידות איז מבאר, נראה עלילה על בני אדם און מבאר דערמיט אויך דער קניגי וואס ס'איז דא צווישן דעם משרה הבר מיטן לווייתן אז דאס איז דוגמא פון דעם ענין פון נראה עלילה על בני אדם-אט דאס וואס א איד האט צו-טאן מיט נסיונות אין עולם הזה הגשמי, איז דאס מערניט וואס דאס איז עלילה על בני אדם מצד עצמה האט ער דערצו קיין שייכות ניט, דאס שטייט העכער פון די אלע ענינים, אזוי ווי דער אויבערשטער וויל האבן א תענוג מיוחד, וואס דאס איז אן ענין פון א טומפון, במילא גיט מען אויך אט די שליחות צו א אידן, אז ער זאל אויך מאכן אויף דרך ווי די מבאר אין חסידות אין ביי וואס באשטייט אין עבודת האדם די מלחמה

¶11פון לווייתן מיטן שורי הבר, און ווי אזוי דאס דריקט זיך אויך אויס און ס'איז א שייכות צו אנשים און צו נשים, ווי פארשטאנדיק פון די דרושים אין לקוטי תורה, און מיט מערער אריכות אין די דרושים פון דעם מיטן רבי'ן, ביז וואנענטיק דא א גאנצער ספר'ל, וואס דארט איז געדרוקט ספעציעל מערניט אט די דרושים מיוחדים, און געפינען זיך דארט אין אריכות גדולה יותר ווי אין אנדערע מקומות. אויך, אז מ'זאגט דער גאנצער ענין פון א יצא תזאך איז דאך א זיכערע זאך, אז מ'וועט זיכער האבן גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין ומחה הוי'דמעה מעל כל פנים, און נאך מערער, אז ס'וועט אינגאנצן בטל ווערן די גאנצע מציאות, ווארום די גאנצע מציאות איז דערפון, ווי מבואר אין ספרים, אז דמעה איז בגימטריא ניט קכ", וואס דאס איז דער ענין פון אלע צירופים פון שם אלקים, נאר בשעת ס'איז דא מערניט ווי דמה, איז אט איין צירוף על כל פנים איז ניט בשלימות, איז אט דעמאלט בלייבט דאך קי וט צירופים א דמה, דארף מען האבן נאך איידער מ'איז משלים אויך דער צירוף א קכ", וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן בשלימות חיי האדם, כמוזכר

¶12עיל ווי ס'איז געווען בא משה רבינו, איז אט דעמאלט איז דער אויבערשטער טוט דאס, מחר הוי'דמען על כל פנים ווארום צו א פנים פנימיות פון א אידן האט דאס ניט קיין שייכות ניט אפילו ווען דאס שטייט על כל פנים נעמט דאס אויך צו ביי אים דער אויבערשטער, און גיט אים א שמחה, ביז א שמחה גלוי פון חסדים הגלויים למטה מעשרה טפחים, וויבאלד אז דאס קומט גלייך מיט הקיצו ורננו שוכני עפר ווי גערעדט בנוגע בארוכה אין די ימים פארבונדן מיטן צמח צדק, און פארבונדן מיט כל הענינים האמורים, ביז על דרך זה בא יעדער נשמה וואס ירדה בירא עמיקתא, און מ'האט נאך דערוויילע ניט זוכה געווען, מצד סיבות שונות ומשונות, אז ס'איז נאך פאר הקיצו ורננו שוכני עפר, אבער אויך דורך רעדן וועגן דעם, על אחת כמה וכמה אז ס'קומט נאך צו מעשינו ועבודתינו, כולל אויך אז אידן קלייבן זיך צוזאמען דוקא מתוך שמחה בטוב לבב, און מ'מאכט א סיום, וואס דאס איז דאך דער ענין פון הסתלקות, איז דאך דאס באמת א סיום פון איין דרגא אין קדושה, און בשעת דער אויבערשטער גיט נאך רגעים, על אחת כמה וכמה צענדליקער יארן, ביז והיו ימיו מאה ועשרים

¶13שנה, ביז והיו ימיו כימי העץ, ימי עמי איז אט דעמאלט איז די עלי'על דרך ווי מ'זאגט די צוויי אופנים וואס ס'איז דא עלי'מעולם אל עולם, איז דא צוויי אופנים, אדער דורך דעם עמוד שבין גן עדן לגן עדן, דערנאך איז דא אויך א צווייטער אופן, וואס דאס איז דורך נהר דין אור און ס'איז דאך פארשטאנדיק דער ריחוק הערך, אף על פי וואס אמאל רעדט זיך אז ס'איז דא ביידע אופנים בא יעדע ן איז אבער אויך דא אין ענינים פון די ערטער וואו ס'רעדט זיך אז ס'איז צוויי באזונדערע עליות, איין עלי ווען לי'זכור חס ושלום, איז אט דעמאלט מוז מען דאך אים אבער מעלה זיין אין אלע שיני עולמות, ובדל אז כל צדיק וצדיק איז אוצרותיהם עמלו על אחת כמה וכמה אז מ'האט דורכגעגאנגען די יסורי הגלות און דורכגעגאנגען די אלע ענינים וואס ס'איז געווען פריער, און מ'האט אויפגעטאן אין א שטורעגליקן אופן וועגן יפוצו מעיינותיך חוצה וואס דאס איז דער מקור החיים וואס מחי'חיים איתן לך חיים. און דעמאלט האט מען אבער ווי אזוי גייט און אבער פארט אריבער פון איין עולם אין א צווייטן עולם, וואס זיי זיינען דאך באמת שלא בערך, דארף ער ניט אנקומען לגמרי צו נהר דינור ער האט דעם ענין פון עמוד שבין גן עדן לגן עדן.

¶14צו שער היחוד באמונה אין ספר תניא קדישא, אז דאס איז שבע יפול צדיק וכם אז דאס ווערט אנגערופן בשם יפול בערכו, אבער באמת איז דאס וויבאלד אז עמך כולם צדיקים איז אויך די נפילה איז דאס אויך אן ענין של קמעה, ווארום בשעת דער אמות שבן גן עדן לגן עדן בפשטות געפינט ער זיך דאך העכער פון דעם גן עדן התחתון, ער גייט דורך אים ארויף איז דורך דערויף וואס ער ווערט העכער פון כן עדן התחתון, נאר בערך פון מדריגתו כמו שהן, ווערט דאס אויך אנגערופן יפול צדיק און דאס נעמט אים דורך אינגאנצן, כמדובר כמה פעמים, על דרך ווי איז מציאות הזמן, כולל אויך דער זמן פון מאה ועשרים שנה, טיילט זיך אין שבע דרגות, אין שבעה ימי השבוע איז דאס אויך שבע יפול צדיק, און דאס ווערט ובקם אויך די אפילו איז אקימה, על אחת כמה וכמה די עלי'שלאחרי זה.

¶15והי רצון כמדובר כמה פעמים, און אומקערנדיק צו דער משנה, אז יעדער איד דארף האבן, אז בכלל איז אלע זיינע ענינים זיינען אויסגעשטעלט אין שלשה, ווארום ער איז דאך אמא תליתאי במילא יעדער ענין, אפילו תורה שלו, איז אויך אויסגעשטעלט דוקא בשלשה, עאכו כמה וכמה כלים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט עולם הזה התחתון, כולל אויך אט די כלים וואס זיי זיינען אין עולם הזה התחתון, בהדגשה אין זיי, אז זיי זיינען ניט נאר ניט דוחה אין דער עולם התחתון, פארקערט זיי זיינען גאר די כל הענינים ווי דאס איז אן ענין פון א תריס המגין, און מ'דארף אפילו ניט אנקומען צו טאן א מצוה מיוחדה, וואס דעמאלט איז דאך קיין ענינים של פראניס, ובפרט אז ס'שטייט אין א שנה וואס ראש השנה איז כל עליות בשבת, און על דרך זה אויך בנוגע צו שמיני עצרת, וואס דעמאלט ווערן די אלע ענינים בגלוי און אין אן אופן פון עצרת און אין אן אופן פון מלכות בגלוי, און גלייך נאך דערויף קומט שמחת תורה, וואס דאס ווערט ביום הראשון להוי'הארץ ומלואה טבל יושב ה ווי גערעדט נעכטן מער בארוכה, און ויהי רצון, אז ס'זאל זיין פון דעם שמחת תורה וואס

¶16שטייט דאך אין איסור חד פון דעם שמחת-תורה פון שנת שנת ניסים וואס קומט בהמשך צו שנת תשמוט ידיך וואס קומט על יסוד פון שמח תשמח ווערט דאס גלייך א שמחת תורה פון תורה חדשה מאיתי תיתי, און מ'הערט דאס גלייך מפי הקבוש ברוך און מפי דוד מלכא משיחא, און וואס ער קומט אלס משיח און ווערט גלייך נתגלה אלס משיח, און כמדובר כמה פעמים, בפרט אין חסידות, אז משיח האט דאך די ביידע דרגות, ער איז זי א מלמד און א רב און מלמד תורה לכל ישראל, און ביחד עם זה איז ער אויך א נשיא, א נשיא אויף יעדער אידן און אויף אלע אידן. בא וואס איז דאס אזוי בא משיח'ן? דערפאר וואס אזוי איז דאס בא יעדער אידן, איז יעדער איד האט דאך אין זיך א ניצוץ פון דוד מלכא משיח'ן פון משיח'ן ווי ער שטייט אין יחידו שבנפש, און נאך העכער דערפון, און דערנאך גייט ער אויך אראפ אין ביידע אופנים, אויב חסרו שלום לא זכו ווי ס'איז געווען מיט צענדליקער יארן צוריק, משא נכן איצטער לאחרי מעשינו ועבודתינו, לאחרי הפצת

¶17פון תורת החסידות באופן הכי גרדל והכי מריאש והכי רחב והכי עמוק איז דאך א זיכערע זאך, אז ס'איז שוין כלו כל הקיצין און כלו כל הענינים פון מעשינו ועבודתינו אין הפצת המעיינות חוצה, און ס'דארף גלייך זיין דער והיו עיניך רואות את מוריך ווי ער איז דער מקור ומים חיים ניט סתם מחי'חייו און בקור מים חיים, ביז וכסידות איז מבאר, אז דאס איז גאר עמך, מצד דערויף וואס יעדער איד האט א חילוק בדרכה ממעל ממש, איז פונקט אזוי וואס אויפן אויבערשטן זאגט מען, אז אפילו מקור מים חיים איז דאס מערניט ווי עמך ובטל אליך אזוי איז דאס בהנוגע צו יעדער אידן, און וואס האט יעדער איד? האט ער עצמות ומהות און עס שטייט ביי אים בגלוי, כמדובר כמה פעמים, במילא איז דאך פארשטאנדיק, ווי אזוי קען זאגן, אז א גאנצער יאר ווערט א שנת ניסים, ווארום בא דעם אויבערשטן איז דאס א דבר הכי פשוט, אז ס'קען גאר ניט זיין אנדערש, וויבאלד אז ס'איז פארבונדן מיטן אויבערשטן בגלוי, איז נך רואות את מוריך איז דאס א שנת נס און א שנת ניסי ניסים, ועוד והוא העיקר, דער נס העיקר, ווי ער שטייט בגלוי, תיכף ומיד ממש, דער נס פון גאולה האמיתית והשלימה, והקיצו ורננו שוכני עפן און אנ

¶18שטאט די יארצייטן וועט מען זיי פראווען שמחות וגדולות, וואס דאס איז דאך אויך וואס בא חסידים איז ניט אנגענומען געווארן א יארצייט פארבינדן דאס מיט אן ענין בלתי-רצון, און פארקערט, ווי ס'ווערט גאר אנגערופן אז מ'גיט תיקון וכו,' ועד כדי כך, אז אפילו דער יארצייט פון שבעה בדרי פון משה רבינו, וואס זיי האט מען אויך איבערגעמאכט, אז בא חסידי חב דרי איז ניט געווארן קיין ע נות, נאר אדרבא אויך אן ענין וואס מ'נוצט דאס אויס כדי צו מאכן א חסידישן פארברענגען, במילא וועט מען אויך רעדן אין חסידות, און אין הפצת המעיינות חוצה, און מזכיר דבר בשם אומרו פון משה רבינו אליין, איז דאך א זיכערע זאך אזוי בא יעדער מאל ווען א איד רעדט אין תורה, האט ער בא זיך גלייך משה רבינו במכל-שכן בקל-וחומר, אז מה להאילן באימה וביראה ברסת ובזיעה האט ער דעם אויבערשטן אליין, מיטן גאנצן שטורעם ווי בא מתן תורה, ווי ס'איז געווען להלן אזוי איז אויך כאן, על דרך זה במכל-שכן בקל-וחומר האט ער משה רבינו, און האט משה רבינו, ווי משה רבינו שטייט בגלוי, אלס א גול ראשון, און שטייט צוזאמען מיט דוד מלכא משיחא ועוד והוא העיקר, אז מ'קומט זיך און מ'האט זיך אנגעהויבן בשמחת תורה דער בושת ברא אלקים את השמים ואת הארץ איז דאס שאין שמים וארץ

¶19חדשים, צוזאמען מיט תורה חדשה, מאיתי תיתי, ווי תוכף ומיד ממש האט מען שוין דעם צווייטן טאג אין לערנען די תורה חדשה, און מ'איז שוין אריין אין יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, וואס דאס איז להצך שוין לאחרי תפילת ערבית, האט מען אויך די תורה ווי זי איז משולשת בגלוי, ועוד והוא העיקר, דעם בית המקדש השלישי בגלוי, מקדש אדנ'כוננו ידיך, ועוד והוא העיקר, תוכף ומיד ממש, לאחרי אמירת פון אחת צדיקים יודו לשמך יושב וישרים את פניך נאך תפילת ערבית פון דעם יום השלישי, איז מראה באצבעי ואומר זה ס'איז שוין דא די גאולה האמיתית והשלימה, און ס'איז שוין דא די תורה חדשה, און ס'איז שוין דא די אלע ברכות והצלחות עד אין סוף ועד אין קול.