טקסט

¶1אז אין איינער בשלטא ברכתים איז קודם הוי בטובת ממשיך כי פארבונם ממשיך.

¶2מ'האט דא דאך גאר דא? ער האט שוין דעם נאך בענטשטאג, ווי ער באלדט דארגען באלד געווען?

¶3און זאגן דער בענטפזער א ניגנער, און טאטנ'ס ניגנער. איז דאך יעדער זאך בהשגחה פרטית, אף על פי וואס דאס איז צום ערשטן מאל אזא געלעגנהייט, אז דער רוב המתעספים והכהן איז תינוקות של בית רבן, ואף על פי וואס ס'איז דאך געווען שוין מידי שנה בשנה, מנחם אב, איז דאך אויך דער יום ההילולא וכו איז דאך

¶4מזות אים שיהי'וואס אין איתנו יודע עד מה, און אפשר איז דאס פארבונדן דערמיט וואס דאס איז שנת ה'מ'ה, במילא דארף מען אויך זאגן אן ענין וואס איז פארבונדן במיוחד מיט תינוקות של בית רבן, און ס'האט דאך א שייכות מיוחדה, אט דאס וואס דער טאטע האט זיך מוסר-נפש געווען בעיקר איז דאך דאס געווען אויפן חינוך פון אידישע קינדער און אידישע ערוואקסענע, וואס זיי זיינען קינדער אין אידישקייט געווען מצד די פארפאלגונגען וואס ס'איז געווען במדינה ההיא בשנים ההם, עד כדי כך אז דערנאך איז אויך געווארן פארשיקט אין גלות, און דארט האט אויך ממשיך געווען, ווי דאס איז אפשרי, אויף מפיץ זיין יהדות בא די אידן ארום אים, וואס זיי זיינען געווען בבחינות תינוקות מצד הידיעה שלהם אין יהדות וויינענדיק אין א פינה נדחת, אין א קאמוניסטישער מדינה, וכמובן וגם פשוט, און ס'איז דאך אויך פארבונדן אויך מיטן נאמען, כמוזכר לעיל נעכטן דערמאנט, אז דער נאמען איז דאך אויך פארבונדן

¶5מיט לוי יצחק, וואס דער אפטייטש פון לוי איז הפעם אלוה אישי עלי וואס דאס איז דאך אויך א נמשל דערפון אויף יעדער אידן צו זיין יחס מיטן אויבערשטן, אז דורך דערויף וואס א איד פירט זיך אויף ווי א איד דארף זיך אויפפירן, ווערט דאס און דריי מאל ווערט דאס א חזקה ביי אים, במילא איז דאך א זיכערע זאך אז ער וועט ממשיך זיין אזוי, אט דעמאלט איז ער זוכה, אז אין אים שפיגלט זיך אפ אט דאס וואס מ'האט געזאגט דעם ערשטן מאל, אז מ'האט א נאמען געגעבן לוי אז דורך דערויף ווערט ילוי אישי אלי אז דער אויבערשטער, וואס ער איז דער אנפירער פון דעם גאנצן אידישן פאלק, אזוי ווי אן איך איז אנפירער אין זיין בעה'טישקייט, איז א זיכערע זאך, אז ער וועט זיך באהעפטן און זיין שטענדיק מיט די כנסת ישראל מיט אידן, און ס'וועט זיין אין אזא אופן, אז דאס וועט נאכמערער אויפטאן אין די אידן, אז זיי זאלן זיך אויפפירן אין אן אופן פון יצחק, וואס יצחק באווייזט דאך אויף אן ענין של תענוג ועונג.

¶6איז מען שוין גלייך מעל אים, און מ'איז אים מכניס לבריתו של אברהם אבינו, וואס אחד הי'אברהם דער ערשטער איד, ווערט דאס דערנאך אזוי אפגעשפיגלט אין יעדער אידיש קינד, ובפרט אין תינוקות של בית רבן, אז בשעת מ'לערנט מיט זיי ווער זיי זיינען, דערציילט מען זיי, אז זיי געהערן צו א פאלק, וואס דער פאלק האט

¶7האט מען אים צוגעזאגט, אז וויבאלד אז ער וועט זיך פירן ווי ס'דארף צו זיין, איז אט דעמאלט איז א זיכערע זאך, אז דער אויבערשטער וועט שטענדיק זיין מיט אים, עד כדי כך, אז דער גאנצער פאלק און יעדער פון דעם פאלק ווערט אנגערופן בשם לוי און ס'וועט זיין אין אזא אופן, אז זיי וועלן דאס טאן ניט דערפאר וואס מ'דארף זיי נויטן, נאר זיי ווערן גלייך ווי קידישע קינדער דארף זיין, אז זיי האבן תענוג און זיי פרייען זיך און מאכן פריילעך זייערע עלטערן, וואס די עלטערן זעען אז זיי האבן קינדער וואס פארגעניגן דעם אויבערשטן, ווערן די עלטערן אין אן אופן פון יצחק, במילא ווערן די קינדער אנגערופן אז זיי זיינען די וואס האבן אויפגעטאן אין די עלטערן, אז די עלטערן זאלן האבן פון זיי אמת'ן נשים נחת, ביז וואנענט אין אזא נחת, אז מ'קען זיך ניט איינהאלטן, און מ'שטייט אין א שמחה גלוי.' וואס אזוי איז אויך בפרט אז מ'איז זוכה און מ'געפינט זיך אין א גן, אין א מחנה וואס ווערט אנגערופן גן ישראל וואס דאס איז מצד דערויף וואס דער אויבערשטער האט א גן אין וועלכן ער גייט אריין נאך כדי הנאה האבן, און זען

¶8שר השיני פירות ער האט אין זיין גן, ביז וואנענט אז דער גן זעט מען גלייך, אז דאס איז א גן וואו ס'וואקסן ישראל, על דרך זה אויך, אומעטום וואו ס'געפינען זיך אידישע קינדער, און מ'איז זיך משתדל אז זיי זאלן זיך אויפפירן און האבן די סביבה וואס זיי דארפן האבן, ווערט דער ארט אנגערופן בשם גן ישראל און אין דעם ארט ווערט דורכגעפירט מידי יום ביומו, ביז וואנענט אז מ'באווייזט אויף יעדער קינד, וואס דער קינד האט געמאכט אז די אלע קינדער ארום אים האבן אויפגעטאן אז הפעם ילבוא ישי אלי אז דער אויבערשטער שטייט צוזאמען מיט יעדער קינד און מיט אלע אידישע קינדער, און דאס פארשטארקט נאך מערער וואס דער אויבערשטער שטייט צוזאמען מיט אורע עלטערן און מיט די עלטערע ברידער און שוועסטער, וואס זיינען שוין ארויס פון דעם גיל פון זיינען א קעמפ, אז זיי זאלן אויך זיין אין אן אופן אז דער אויבערשטער איז אלעמאל מיט זיי צוזאמען, עד כדי כך אז דאס ווערט אנגערופן זייער נאמען, וויבאלד אז דאס איז אן עיקר זאך אין זייער לעבן, ס'איז אזוינע קינדער און דורך זיי פועל'ן אויך אויף די עלטערן, אז די עלטערן זאלן אויך זיין אין אזא אופן, ווערט יעדער קינד אנגערופן,

¶9ס'דערמאנט אים, אז ער איז אזא וואס מאכט, אז דער אויבערשטער זאל זיין בשכנות און תמיד צוזאמען מיט זיין אידישן פאלק, אנהויבנדיק פון תינוקות של בית רבן, און די תינוקות של בית רבן זיינען דערנאך אויך ממשיך, אז זיי פארשאפן נאכמער פארגעניגן זייערע עלטערן און זייערע לערעס און אנפירער און מחנכים, און די אנפירער פון דעם גן ישראל, ביז דער אנפירר איז דער רבנים וכיוצא בזה, ובפרט נאך אט די וואס האבן זיך מוסר נפש געווען אויף חינוך פון אידן פכלל און פון אידישע קינדער במיוחד, ניט אפשרעקן זיך פאר אלע-ערליי שוועריקייטן, ביז וואנענט אז דאס ווערט דערנאך אויך א פארגעניגן בא דעם אויבערשטן, כיט ער נאכמערער אין זיין שכר צו די קינדער, אז זיי זאלן האבן הצלחה אין אלע זייערע זאכן, און דורך דערויף נאך פארגערעסענט די הצלחה פון זייערע עלטערן, ביז וואנענט אז אויך די עלטערן וועלן אנגערופן, אז זיי זיינען פארבונדן מיט דער אנפירערשאפט פון לוי'ן און די אנפירערשאפט פון יצחק, און וויבאלד אז זיי האבן זיך מוסר-נפש געווען, אז די קינדער זאלן זיין אין אן אמת-אידישן קעמפ, און זיי זאלן דערנאך מיטנעמען פון קע

¶10אז דאס זאל אויף זיי ווירקן, קומענדיק א היים פון קעמפ, און אלץ מתוך זחוק ותענוג. און דאס ווערט דערנאך אן אנדער אויפפירונג פון די עלטערן מיט די קינדער, קומענדיק פון קעמפ. ובפרט אז מ'האט נאך די געלעגנהייט פון דערמאנען זיך אויף די מסירת-נפש פון לוי יצחק, וואס דאס איז געווען א צייט ווען ס'איז געווען די טיפעניש פון גלות. איצטער שטייט מען דאך אין נאנ שוין צו דער גאולה האמיתית והשלימה, איז א זיכערע זאך, אז די מסירת-נפש וועט חס ושלום ניט ברענגען צו קייסורים, עאכו כמה וכמה, ניט צו קיין גלות, נאר אדרבא ס'וועט ברענגען צו נאכמער פארגעניגן און נאכמער תענוג פון די קינדער, און אזוי אין אזא וועג, אז דאס גיט נאך צו נאכמערער אידישקייט אין דער גאנצער הויז און ארום דער הויז און אין דער גאנצער קהילה.

¶11דער רבי האט געקענען פראוועט דענס בהרשכחה פטיס, although this איז די פירסט טיים ווער מוסט פון די פאטיסיפנס זיינען חיל ן, althoughר ערי יער און כאף אב איז דער יום אויף די הילולא, still, for some reason, and we don't always know the reason, and maybe, that this איז connected to the fact that this איז די פארי-פיפטי יער, און דערפאר, it'פראיעט טו סאי סא נטינג ווי קאיז ספעשיעלי, די רעקטעד טו די טשולדערן. בארגעילא, ווי קעס דער איז א ספעשיל דער בעל ההילולא איז נאון ספעשיעלי מסורת-נפש, דער רבי'ס פאדער ובן רבי'ן צוזאנגען יא, וואס מוסר-נפש, ער סקריפייז אי זיין לייף, פו אדיוקיישאן בא לד, דער אדיוקיישאן פון די אדיוקיישאן פון די אדיוקי ישאן פון גו'ן אפס, וואס סטיל, children, אין טרמס פון דער נולעדזש אויף אידישקייט. און די ראיזן די ווערסא וואס? בקעו אז די פאונדן זיין זעלבס אין א ווערי דיסטאנסט ספאט, אין א קא נטרי ווען דער וואס נא א פארטוניטי פאר דעם צו נאו מה, און דער רבי'ס פארדער וואס דער, אין א ווי, אין אן עקזייל, אין ערויטי ן,

¶12די דארקניס וואס איז קאנעקטעד וויט א, און יעט, איז אבן דען, און דער, ווי ער טרייד, ווי ער סקרפייס, צו שפעד אידישקייט אין איז אנווירארמענט, אין א ין, to דאס ווער אין א לעבל פון חילדן, אין טרעמס פון זייער נולעדז, בקעס לוי רא מיינד אוס, אז ער זאגט אין דער תורה, אז דאס קומט פון די או רי גיין פון ילבו אישי, דאס רעפערס ווי דער קאנעקשאן און דער ענין און דער ראליישנשיפט מיטן עברי דזשו ווי ה'תברך, אז סינץ סאמטענג הפנס אויבער טרי טעימס, דאס איז ראדי עשורס איז קאנטי ניויטי, אז דאס וויל עסו קאנטי ניו לער אן, אנטייל עס ווי רפלעקטעד, אז עס וואס איז אין ד פירסט ט ים ווען די נעם לוי וואס גיבן, ווי ינדיק ייט די רעלעיישנשיף וואס וואס אסבלישט ביי ה'מתברך,

¶13וואו איז דער לידער אויף די אנטייער דזי ויש פיפל, זאסט אז דער פערס ן, דער הוסבן, איז דער לידער אין איז המפ. זא. דער רבי זאגט, אז דאס איז שור, אז דאס וויל בי סו אין קאנעקשן ווי עברי דזיו, ו, through inspiring מעוד children, וויף אין דעם קייס רפערסט אויף דער אנטייער פי פעל אויף ישראל, אז זיי וויל באהיב אין א קדנץ, ווי דער רעקווירמענט אז עס עס עספלענד אין דער סעקן נאם, יצחק. יצחק אינדיקייטס, אן עקסטרימא פלעזשער אין וואס וואן דאס, meaning אז דאס וויל נאך בי דאן ביי פארס, ואס rather they'וויל עקספערענץ א טרמענדעס פלעזשור אין דארט, אז ווי סי ווען א יאלד איז בו ן, אימ ידעטלי, ווי תן 8 דעות, ופאן די קאנפלישאן פון אויף 8 דעות, יז ווי סקומסייזט, און ענטערס אינטו דער קאוונענט אויף אברהם אבינו. אברהם אבינו וואס, אויף פארטער, he וואס דער פירסט jew,

¶14און די ס איז סאמטענג וואס קאנעקטס עברי טשיל, , especially תינוקות של בות רבן, די די ציילד איז טאלט איז, אז אויף איר וויל באהיב אז ס'איז שופסטו בי, ער קען בצערטנען א שעוד, דארט איז לבא, ה'האמית ברך, גד ולא בית בי ווי אים, און ניטיל ביי דארטן אים, און אויף איז קולט ביי דארטן אים, דארט ולעתו רעמענד אים, און דען קיין אים די סעקנד ם, נאר ניט וויל ער ענדעפט דוינגען דייט ביי פאססט, וירבא ה'וויל עקספעריאנס די פלעזשע און די דזשי אין דויינג סו, אנטייל ער וויל עס אינפלוענצ ווי דיסט זשי און פלעזשער איז פארענט'ס, בקאס זיי סיד אז זייער children האבן די ואנס וואס האבן קעסט, נחסו אבער דער אויבערשטער. so then, the parents also are called יצחק, and the children, who have brought this about, in the parents, that they will see the נחס, until they cannot hold back, and they have to express it in a revealed manner of שמחה,

¶15this is something which one is זכר, when he find himself in מחרנא גן ישראל. גן ישראל איז called סעה, because that רעפערס to די גן אויף השם, איז גן איז א פלויס ווען וואן ואן גאז אין פון אנדזשיימענט, ווי ס'איז דא גן ווי ה'גאז אין פון אנדזשיימענט, to see די וואנדערפול פרויט ווען עס זייס זייער גראווינג דויס, אז ווען פיינד דער צולדן, דא טרינג, נאר ניט זיי, וואס דאס זאל קומען קאנטע קומען דעם און דייער אנווירארמענט שו עס זאל זיי באהויבן פראווערלי, דען איז קאלט גן ישראל, און דען, ווען די השם קמזן סייז, דאס עברי ט יילד האז נאך אןלי אקאמפליש דארט אט עציבדון אים סוף, וואס ער וואלט עקאמפליש דארט ווי די אדערס, דען דיז קוזט פאר, דארט השם אקטועלי קליבס טוגעדער ווי די חילדן, און די איז טרענטענדיק איבן מה, די טעי, און די רלעשנשיפ פון גד, ווי דייער פארנטס, פארנטס וואס האט

¶16גרון אויף די עדזש ווי עטענדען קעמפ, וואס סינץ, זיי ווען די וואנס וואס ווי עבל, דאס קאוסט, דאס בראט זייער ילדער אינטו ווי צו מסורות-נפש, דיסה פרעגט דעם, אז זיי, טו, אנדזייר זייס, און זיי אלויס רמענבער די ה'יתברך איז אלויס ווי די דזשו ייש פיפל, ווי די פיפל ווי דעמים ישראל, און בגינענג ווי די, ווי די טשולדן, ווי די טשולדן, אין דיש, אגיין דער רבי סעד, ברענגס אדישיאנעל נחת רוח to די ער פארענטס, און to די לידערס אויף גני-סעיל, אספעשעלי צו די מסורת-נפש, ווי טש קוז, נאר ניט טו בי פרייטנט און נאר ניט טו בי סקערט דערויי ביי עני דיפיקולטיס דיש גיפט אדישיאנעל נחת צו דער אויבערשטער, אין טרן, השלמת ברך גיפט דיסך, אז די טשילדערן שוועט בי סוקסעספול אין דער מדרש, אין דייער ענדעוועס, און אלס או, אז זייער פערענטס, טו, שוין אנדזשייט דסומה, נטיל די טו וויל בי קאלט ביי די נאם פון לוי, און יצחק, אן אקאונט אויף די פעקט, אז זיי האבן מסורת-נפש, אז די צולדן שוין גאר טו קענט, און די מסורת-נפש וויל אלס או קענטי ניו אין א ספיריט פון זייעי און העפענעס, אספעשעלי סינץ די ס גיבט אויס די אפעטיונעטי צו רעמענבר די מסורת

¶17נפש אויף דעם בעל ההילולא אויף בא לד נא�ימס, אויף לוי און נצחק, די מסירות נפש דארט וועט אין דער דארקניס אויף דער עקזייל. אין דער טי ימ טען גארט, די מסירות-נפש איז נאך סומטינג וויף קו דז סופערינג, פארשווי אויף די ווארטזשער גאולה, די מסירות-נפש נאו איז אן ענקוויסט אין תענוג אין א ווייטש דיסט וויל בי, און די ענקוויסט באיף ער-הם און עמנג טייער עמים ישראל.