Text

¶1צום אלעם ערשטן איז, ווי גערעדט כמה פעמים, הויבט מען זיך אן פותחין בשלום דורך זאגן יעדערן פון די וואס קלייבן זיך צוזאמען, אפילו ווען דאס רעדט זיך ווען צוויי טרעפן זיך, הויבט מען זיך אן מיטן ווארט שלום אז דער ערשטער הויבט שלום עליכם און אויך די צווייטע וואס ענטפערט אים, ענטפערט אים אויך מיטן ווארט שלום, נאר אין אן אופן אז ס'זאל זיין סיי די תיחא, און סיי דער סיום מיטן ווארט שלום, ענטפערט ער אים מיטן סדר הלכם שלום, ווערט סיי די התחלה פון זייער טרעפן זיך, סיי דער סיום פון דער התחלה מיט דעם עניין פון שלום.", וואס דאס איז אזוי ווי גערעדט מערערע מאל, איז דאס אלעמאל ווען צוויי אידן טרעפן זיך, אן קיין אונטערשייד צי דאס איז אנשים אדער נשים, אדער אפילו טף, איז דאך אויך כדאי אויף מחנך זיין טף, אז זיי זאלן צי זאגן די ווערטער אליין פון שלום עליכם עליכם שלום, וואס דאס איז שווער אויסצופירן בא קינדער א זאך צו וועלכע זיי זיינען ניט צוגעוואוינט, און זיי זאלן דאס אלעמאל געדיינקען ווען ס'קומט דער ענין האמור,

¶2אבער דער תוכן דערפון איז דאך דארף דאך זיין בא א פעילה בא אידישע קינדער, ואדרבא נאך מערער ווי ס'איז דא ביי ערוואקסענע, וויבאלד אז בא קינדער האבן זיי ווייניקער צו טאן מיט עניני העולם, וואס אן עולם איז דאך אן עולם אין וועלכן כמה ענינים שטייען, מיט א העלם והסתר מלשון עולם,

¶3עלמא דפרודא, וואס דאס איז אן עולם אין וועלכן ס'איז דא א ריבוי ענינים, ביז וואנענט ענינים עד אין סוף, ווי מ'זאגט אויך גאר אלס א שבח מרבו מעשיך הוי ומגדנו מעשיך הוי וואס דאס איז אלץ, כאמור, יעדער מאל, ווען אפילו צוויי איינציקע אידן טרעפן זיך אן קיין אונטערשייד פון זייער גיל און הבנה והסחה גד. בשעת ס'רעדט זיך וועגן א זמן בשנה וואס איז פארבונדן מיט א מאורע מיט א ספעציעלע פאסירונג אין יאר, וואס די פאסירונג איז געגרינדעט אויף דעם וואס ויחן ישראל ויחן לשון יחיד, אף על פי וואס ס'איז געווען דער ריבוי צו וועלכע אידן קענען דערגרייכן, הששים ריבוי, ר נשים, פון בני עשרים שנה ומעלה, און דערצו איז נאך צוגעקומען לפני זה און לאחרי זה און נשים וטף, און אף על פי כן זאגט מען ויחן לשון יחיד, און דערנאך זאגט מען אויך, אז דא ווערן אידן אנגערופן, אז ווי ס'איז געווען ביז דעמאלט איז שטייען דעמאלט אין א מעמד

¶4מצב פון דעם נאמען ישראל, וואס אין דעם נאמען ישראל שטייט דאך בגלוי די אותיות פון ראש, ווי אזוי אין יעדער אידן ווערט אנטפלעקט ווי אזוי ער איז באשאפן געווארן אין אן אופן אז ער זאל זיך אויפפירן ווי ס'דארף זיך אויפפירן די קאפ פון דער גאנצער בריאה, וואס דערפאר האט מען אים געגעבן די אלע אנווייזונגען ווי ער דארף זיך אויפשירן, דערפאר וואס אן אים אדער אן איר הענגט אפ די גאנצע בריאה כולה. און אף על פי כן זאגט מען, אז ישראל איז געווען ויחן לשון יחיד אין דעם טאג ווען זיי זיינען געקומען, וואס דאס גיט אויך ארויס דעם טעם, דערפאר וואס דאס איז געווען נגד ההר, וואס אהר מיינט מען דאך דאס, ענין פון הר סיני, וואס בשעת מ'זאגט הר סיני איז דאך דא גלייך בגלוי דער ענין פון מתן תורה, און ווי מ'זאגט אויך אין פרקי אבות, וואס מ'הויבט דאס אן לייענען שוין צום צווייטן מאל, גלייך דעם שבת הבא, לאחרי זמן מתן תורתנו פון משה קיבל תורה מסיני, אז ניט מ'זאגט דערביי קיינדערע פרטים, נאר מ'דערווארט

¶5דעם ווארט סיני מיט אלע רמזים אין דעם, וואס דאס איז רומות אויף תורה און עבודה און גמילות חסדים, און פון דארט האט מען גענומען און דארט האט מען מקבל געווען דער ענין פון תורה, אויף מיטנעמען דאס אויף כל השנה כולה, אויף יעדער טאג פון א גאנץ יאר, און אין דעם טאג גופא זאל דאס אנגענומען ווערן און דורכגעדרונגען דעם גאנצן מעתלעת פון דעם טאג, סיי דעם לילה שבתחילת היום און סיי דעם המשך היום ביז דעם סוף היום, זאל דאס זיין דורכגעדרונגען מיט לשון יחיד, כאיש אחד בלב אחד, און ווי ס'איז דאך אויך מודגש אין דעם אלטן רבי'ס סידור, אז יעדער יד יעדער טאג, נאך איידער ער הויבט אן זיינע תפילות און זיין דאווענען, איז דארף ער זאגן הינונים דוקא בדיבור, אז מקבל עליהם מצוות ואהבת לרעך כמוך, וכמדובר כמה פעמים די אריכות אין דעם. וואס דאס איז דאך און אפהענגיק אין וועלכן טאג אין חודש דאס קומט אויס, בשעת מ'געפינט זיך אבער אין א

¶6חודש וואס איז נאך אויך מסייע בזה, ווי דערמאנט אויך אין דעם פסוק פון ויחן ישראל נגד ההר ס'איז דאך מקדים בזה, אז ווען איז דאס געווען? בא חודש השלישי און ביום הזה, וואס דער יום איז אין דעם אנהויבן פון דעם חודש, וואס דערפאר ווערט ער אנגערופן ויום הזה בא מדבר סיני און ויחן שם ישראל נגד ההר איז דאס אויך פארבונדן מיט אוריאן תליתאי וואס זי איז פארבונדן מיט אהמא תליתאי און פארבונדן מיט ירחא תליתאי, אז אין אלע ענינים איז בהדגשה דער ענין פון שלשה, וואס דער ענין פון שלשה באווייזט דאך אז ס'דארף זיין יעדער ענין ביי אידן, פארבונדן מיט אידישקייט, ובפרט מיט מתן תורה און קבלת התורה, מיט אן ענין פון חזקה פון חוזק, מיט די גרעסטע שטארקייט וואס ס'קען זיין, און אויך חזקה, ווי דער דין אין חזקה איז, אז דאס ווערט א שטענדיקע זאך, אויך א שטענדיקע אויפפירונג, ווי גערעדט מערערע מאל. ס'קומט-צו נאך אויך אין דעם טרעפן זיך צוזאמען אין היינטיקן טאג, וואס ס'הויבט זיך אן נאך מנחה הענגט מען זיך שוין אן גרייטן, און אין תפילת

¶7ממך אליין, צו דעם טאג וואס דארף זיך אנהויבן, איז דער טאג איז אין ירחוט לסעיר, אין חודש סיון דער עשירי בחודש, דער צענטער טאג אין חודש, ווארום העשירי יהי'קודש, איז שטייט דאך דאס אויף אלע ענינים פון עשירי, אן אחת כמה וכמה אין א חודש וואס ער איז אויסגעציילט אין זאכן פון קדושה, עד כדי כך מ'פארגלייכט דעם ירחו תליתאי צו אוריאן תליתאי און צו קדושת עם ישראל, צו עמד תליתאי, פארגלייכט מען דעם חודש דערצו, און אין דעם חודש עצמו איז דאס דער יום העשירי, וואס דאס באווייזט אז יהי'קודש, אז ס'איז א זיכערע זאך אז מ'מאכט דערפון א הייליקן טאג, און נאכמערער דער טאג איז גאר הייליק מצד עצמו, נאר אידן האבן באקומען דעם כח, אז זיי זאלן נאך מוסיף זיין נאכמערער, ובפרט אן ענין וואס איז פארבונדן מיט קידוש חדשים, מיט קידוש הלבנה, וואס אידן זיינען דאך דומין ללבנה און מונין ללבנה און זיינען עתידים להתחדש כמותה, בקרוב ממש, אין גאולה העתידה והשלימה איז דאך העשירי, וואס דאס איז דאך

¶8באווייזט דאך, ווען א איד טיילט-אויס אין זיך דעם כח העשירי, וואס יעדער איד האט אין זיך עשר כחות הנפש, וויבאלד אז ער דמה לעליון צו דעם אדם העליון, וואס ביי אים איז דאך אויך דער ענין פון עשר ספירות, און וואס דאס איז דאך אויך פון די טעמים און די שייכות אז די תורה, וואס ידעו ובשבילה נברא כל העולם, איז די תורה איז דאך אנגעהויבן פון עשרת הדברות, און אויך די וועלט איז באשאפן געווארן בעשרה מאמרות נברא העולם, און טיילט זיך אויך אין אידישער פאלק אין צען סוגים, ווי מ'זאגט דאס אויך אין אתם נצבים היום כולכם און מ'רעכנט אויס צען סוגים און חלוקות,

¶9פנימיות פון דעם אויבערשטן, וואס דאס האט דאך א שייכות מיוחדה צו מתן תורה, וואס דעמאלט איז געווען פנים בפנים דיבר הוי'עמכם וואס דאס איז דאך געווען בהר סיני, און אין הר סיני עצמו במיוחד אין דער צייט פון אמירת עשרת הדברות, ווי דער לשון הכתוב, כאמור, אז דיבר הוי'עמכם איז דעמאלט איז געווען דער פנים בפנים בתכלית השלימות, און נאך מערער דער תכלית השלימות האט דערגרייכט אויך אין ראי'גשמיות, מיט עיני בשר, ווי ער זאגט אויך אין ספר תניא קדישא, וואס האט דאך א שייכות מיוחדה צו חג השבועות, ווי גערעדט אין די פריערדיקע טרעפן זיך דיק אין צוזאמען אין די טעג, אז חג השבועות האט א שייכות מיוחדה מיט תורת הבעל שם טוב, וואס זיין יארצייט, די יום הילולא, איז דאך בחג השבועות, על דרך אויך ווי דוד מלכא משיחא איז דער ענין פון עם זמירות ישראל ספר התהילים איז אויך בעצרת איז געווען דער יום ההילולא פון דוד מלך ישראל, און אזוי איז אויך משה רבינו איז דאך, כאמור לעיל, די אמת'ע גדלות

¶10פון משה רבינו געווען דעמאלט? ווען ס'איז געווען בטל געווארן די גזירה ואני המתחיל וואס דער אויבערשטער האט אנגעהויבן אין דעם ביטול הגזירה פון זיך אליין, און דאס האט גלייך געבראכט ואל משה אמר הלוא אל הוי און דורך דערויף ווערט דאס אויסגעטאן אין דעם משה'ן וואס ס'איז דא אין יעדער אידן און דא בא יעדער אידן במושך כל המתלת כולו, סיי ביום און סיי בלילה, האט ער דאך אין זיך דעם חלק אלוקה ממעל ממש, ואדרבא, אידן מאכן דאך נשמתם עיקר אפילו לגבי הגוף, כאטש אפילו אויך דער גוף איז א גוף קדוש, איז דאס אבער נאך גרעסער די קידושה פון די נפש ולקיות בזמן הזה, און ס'ווערט אויך דערנאך פאראיינציקט, ובפרט ווי ס'איז געווען בשעת מתן תורה, איז דאך געווען על כל דיבור ודיבור פרחה נשמתם, און תיכף ומיד החזירה להם דורך דעם דיבור, דורך יעדערן פון די עשרת הדברות, ווארום ס'איז געווען על כל דיבור ודיבור די זעלבע סאך.

¶11און דאס האט אויך דורכגענומען יעדער אידן מיט דעם סיום וחותם, וואס דערמיט פארענדיקט מען די עשרת הדברות, אשר לרעך", אז אויב ס'געהערט צו רעך, וואס דאס גייט דאך אויף יעדער אידן און אלע אידן, סיי ביי אנשים און סיי ביי נשים אין טף, און נאך מערער דאס דרינגט אויך דורך די נכסים שלו, און יעדער זאך וואס האט א שייכות מיט א אידן, כל אשר לרעך איז וויבאלד דאס האט א שייכות צו רעך איז אלץ וואס געהערט לרעך ווערט דאס דורכגעדרונגען מיט די עשרת הדברות, וו ס עשרת הדברות הויבן זיך ן מיט ן הכי לשון יחיד, אפילו ניט מיט שם אלקים וואס איז לשון רבים, אפילו ניט מיט דעם שם הוי וו ס איז ט קע לשון א שם העצם און שם המיוחד, קומט דאס אבער ניט און ס'הויבט זיך ניט אן מיטן אות אלף

¶12נאך הויבט זיך גאר אן מיטן אות יו ד, וואס דער אות יו ד, על פי תורה, האט ער די צוויי באדייטונגען, אז דאס איז אן איין און איינציקע נקודה, ביחד עם זה דאס איז אבער א נקודה וואס זי איז כולל הכל, און נאך מערער א נקודה וואס על פי דין איז א יו ד, ווי ס'ווערט געשריבן אין ספר-תורה, און ווי ס'באשטייט דאס פון דריי חלקים, אז ס'איז דא דער יו ד עצמו און נקודה און די טאג שבראש הי וד, און די טאג שבסיום הי וד, על דרך ווי ס'איז אויך אין דעם אות א,"' באשטייט דאך דאך אויך פון דריי חלקים, כמדובר כמה פעמים, אז ס'איז דא דער יו ד אין תחילת ציור פון א,"' און דערנאך איז דא דער יו ד אין סיום פון ציור הא,"' און דער ו'המחבר וואס ס'שטייט באמצע און איז מחבר די ביידע אודן, און מאכט פון ביידע אודן מיטן ו'עצמו, ווערט אן איין און איינציקער אות, און וואס דער אות אליין הייסט אלף. וואס אלף האט דאך אויך דעם אפטרייטש, אז דאס איז אן איין און איינציקע זאך, אפילו ניט ווי דער אות בי'ת, וואס קומט גלייך נאכן אלף, און ראשי תיבות שלו יתגר ברך און דאס איז די התחלה פון כל התורה כולה,

¶13אבער פאר דעם דער אות אלף וואס דאס איז אן איין און איינציקער אות, און דאס ווערט אויך אלף מלשון לימוד, אז דאס לערנט יעדער אידן און אלע אידן, ווי אזוי זיי דארפן זיך אויפפירן און ווי אזוי זיי דארפן זיין בחייהם אלס א נשמה בגוף, וואס יש לומר אז אויך א נשמה בגוף איז א ציור פון אן אלף, וואס די נשמות בצורת יו פארבונדן מיטן שם הוי חלק אלוקה ממעל ממש, וואס דא מיינט מען דאך דעם אלוקה מיינט מען דאך דעם שם הוי ווי ער איז מבאר בארוכה אין ספר תניא קדישא. און דערנאך איז אויך דא דער גוף שלו, איז דאך אויך דער עבד מלך כמלך ביז מאל ניט אז מ'זאגט אז עבד מלך דורך דערויף וואס ס'הויבט טאקע אן די התחלה פון קיין מלך, אבער שוין גלייך ווי ער איז אן עבד איז עצם ענין פון אן עבד מאכט אים גלייך פונקט ווי דער מלך, וואס דער מלך איז אויך א יו ד וואס איז כולל כל עניני המדינה, וואס זיי טיילן זיך אויך אין עשרה, און ס'ווערט פון די אלע דריי ענינים איין און איינציקע רות, וואס דער רות איז אויך דער אפצייט, אז מ'זאל לערנען פון דעם ארט, און לערנען סיי אאלפחא חכמה סיי אאלפחא בינה

¶14אין אלע חלוקות ווי ס'איז דא אין שכל, וואס בכללות טיילט זיך דאס אויף חכמה און אויף בינה, און דערנאך קומט דער קו המחבר, וואס דאס איז דער ענין הדעת, און אלע דריי צוזאמען ווערט דער ענין פון חבד, וכמדובר כמה פעמים דער ענין ווי ס'איז נתפנא נתבאר געווארן אין תורת חב ד, דורך דעם אלטן רבי'ן, וואס ער האט דאך א שייכות מיוחדה און מקבל האמיתי פון דעם בעל שם טוב, און א שייכות מיוחדה צו משה רבינו, וואס דערפאר איז דאך אויך הויבט ער אן זיין ספרו העיקרי, וואס דאס איז דער ספר תניא קדישא, מיט א הקדמה, און פאר דער הקדמה איז שוין דא דער שאר בלעטל, און אויפן שער בלעטל האט דער אלטער רבי אליין, דאס איז זיין נוסח, אנגעשריבן דעם פסוק פון תורת משה, כקרוב אליך הדבר מאוד בפיך ובלבבך לעשותו, וואס אין דערויף איז אויך מודגש די דריי ענינים פון בפיך ובלבבך און פון לעשותו מחשבה און דיבור און מעשה.

¶15ווערן די אלע ענינים דוקא במעשה בפועל, על דרך ווי דער דיבור דארף זיין דער מנין פון דעם פועל פון דיבור, עאכו כמה וכמה דער פועל פון מעשה, עאכו כמה וכמה דער פועל פון מחשבה, און ס'ווערט על דרך ווי מ'זאגט אז ירחא תליתאי איז דאס בפשטות אן איין און איינציקער חודש, ווארום ווען שעת מ'זאגט שליתאי איז דאך אין דערויף דער אפטרייטש, אז דאס איז איין און איינציקער חודש, נאר דער חודש איז דער דריטער חודש, על דרך ווי מ'זאגט אויך ביי אידן, אז אידן זיינען א מובחר מכל העמים, וואס דערפאר זיינען זיי בדוגמא פון אן ענין השלישי.

¶16איז דאך א שייכות דוקא צו מתן תורה, ווי דערמאנט אויך פריער, אז פארבונדן מיט מתן תורה האט ר'יוסף געמאכט דעמאלט א סעודה מיוחדת אויך פארן גוף, הכל מודים, אז בעצרת באי נעמו לכם. און אט דאס איז דאך אויך די הכנה צו די סעודות וואס וועט זיין לעתיד לבוא בשעת'ן קץ, וואס דאס איז דאך אויך, ווי דערמאנט פריער, בארכט אין פולישע ספרים, אז נעמא און לכם איז דאס בגימצריות דער ערשטער ווארט, קוף, און דער צווייטער ווארט, לכם, צדיק ווערט דאס צוזאמען דער ענין הקץ, וואס יעדער ענין פון מתן תורה איז דאך גלייך פארבונדן מיט גאולה האמיתית והשלימה פון דעם קץ האמיתי, כולל אין זיך דער קץ הימים און קץ הימין, ולמעליותא כמדובר כמה פעמים.

¶17נאך דערויף ארנו ווי מתן תורה איז דאך געווען דוקא אין אן אופן פון וכל העם רואים את הקולות אז מ'האט געזען אפילו דבר הנשמע, וכמדובר כמה פעמים.

¶18אין יום השביעי, און גלייך נאך דערויף האט מען דעם ענין פון דריטן טאג לאחרי זה, ווערט דאס אויך דער יום השלישי פון די דריי טעג, ובפרט לויט דער קביעות פון שנה זו, וואס חג השבועות האט זיך דאך געווען ביום הראשון וביום השני, און גלייך נאך דערויף איז געווען א יום השלישי, וואס דער יום השלישי איז געווען בהוכפל בו כי טוב, טוב, אין דעם זעלבן טאג שטייט ער צוויי מאל באבונדן מיט כפליים לתושי,' און ס'ווערט אויך גלייך די התחלה פון יום השלישי, גייט מען גלייך אריבער ווי מ'געפינט זיך איצטער אין יום הרביעי, וואס דאס איז דאך א טאג וואס ניתלו השני המורות הגדולים, סיי דער מאיר הגדול ה גדול השמש און סיי דער מאיר הקטן ישראל וואס דומין ללבנה און מונין ללבנה, אז יעדער זייער צייל, אפילו אין עניני חול און אין שטרות חול, זיין דאס אויך פארבונדן מיטן מנין ווי דאס איז דוקא פון דער לבנה, און פארבונדן אויך מיטן מנין פון מתן תורה, ווי דערמאנט מערערע מאל, אז לבנה שטייט אין ספרים איז דאך ראשי-תיבות פסולה נשאת ליום הרביעי,

¶19פון מתן תורה, איז דאך דעמאלט דער ענין הנישואין צווישן אידן מיטן אויבערשטן ביום חתונתו זה מתן תורה, וואס דאס גייט דאך אויך אויף, ובעיקר, אויף גאר מתן לוחות ראשונות, וואס דעמאלט הויבט מען זיך אויך אן פון עשרית הדברות, פון אנכי הוי'אלקיך השיוצאתיך, וואס דאס איז געווען די ערשטע זאך וואס דער אויבערשטער האט זיך פארנומען מיט הוצאתיך דוקא לשון יחיד, יעדער אידן בפני עצמו, איז צוליב אים אליין איז געווען דער גאנצער ענין פון יציאת מצרים, און צוליב אים אליין איז שוין געווען דער ענין וואס אנכי און הוי'אלקיך האט זיך פארבונדן און האט אפגעטאן בפועל דער הוצאתיך לשון יחיד,

¶20הוכחך וחיותך וכמדובר כמה פעמים.

¶21בעצרת דבנין לכם און דערפון ווערט דאס נמשך אין אלע ימים-טובים, אין אלע שלש רגלים, זאגט מען אויך, אז ס'איז אויך פארבונדן מיט תורה חדשה מאיתי תצא, אז ס'וועט זיין דער קו צדיק, וואס דאס איז דאך דער מצבי פון בעי נמא און לכם וועט זיין אין אן אופן, אז דעמאלט ובהקדמה לזה, איז דורך מתן תורה אפילו אין זמן הגלות און אין מקום הגלות, האט דער ענין פון מתן תורה שוין אויפגעהויבן יעדער אידן, ביז אפילו קליינע קינדער, ובפרט נאך ווי דער מנהגנו, לויט די הוראות און די אנווייזונגען פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, איז מען זיך משתדל, און מ'האט זיך משתדל געווען, און אויסגעפירט, אז קליינע קינדער און פיצלעך קינדער האט מען זיי געבראכט אויף הערן עשרת הדברות, און הערן, אז אויך, אז אף על פי וואס ס'זיינען נאך ניט אפילו קינדער וואס זיינען נאך ערשט געבארן געווארן, איז בא זיי אויך שוין דא דער מזלייא חזי איז דער מזלייא האט נאך מערער ווי געהערט, האט דאס אויך געזען רומת הקולות פון די עשרת הדברות, אנהויבנדיק פון די התחלה זייערע, אז מ'זאגט יעדער פיצל קינד וואס איז ערשט געבארן געווארן,

¶22אז ער זאל וויסן זיין, אז אנכי, ער האט געגעבן תורה אים, און דורך אים מורשה קהלת יעקב, פון דאס ניי צו יעדער אידן און צו אלע אידן, אין אן אופן של ירושה, און אריינגעגעבן אין דער תורה דעם ענין פון אנכי אנא נפשי כתבית יהבית,

¶23הם נברא העולם, און די עשרה חלוקות וואס ס'איז דא בכל העולם כולו, וואס זיי זיינען דאך אלע נרמז אין הוי' און אלקיך לשון רבים, אז דאס ווערט אויך דער כח ויכולת פון יעדער אידן במשך כל השנה כולה, ובפרט אז כל השנה כולה באקומט זיך א באנייטן חיות און א באנייטע התחלה פון דאסניי, וואס דאס איז דאך אויך דער טעם וואס מ'עסט חג השבועות, און דוקא אין דעם ערשטן טאג, וואס דעמאלט לייענט מען די עשרת הדברות, עסט מען דוקא מאכלו חלב. דער רמז בזה איז טאקע דבר שפו חלב תחת לשונך, אז דער מתן תורה איז געווען די התחלה פון מעשה מרכבה, ביז אין א ראי'חוישית, ויחזו את האלקים ויכחלו וישתו, און ס'איז געווארן דם ובשר כבשרם, ביחד עם זה איז דאך אבער אויך פארבונדן מיט א חילוק גשמיות, און די ווערטער א חלק מגופו, א חלק פון דם ונפש פון דם ובשר שלו, וואס הדם הוא הנפש, חלק אלוקה ממעל, ביז אין אן אופן פון ממש, אין אן אופן פון ראי'חושית וממשית,

¶24וואס דאס איז דאך איינער פון די אפטייטשן פון ממש, על דרך ווי דער אלטער רבי איז אויך מוסיף אין ספר תניא קדישא דעם ווארט ממש צו דעם לשון הכתוב, אז יעדער איד איז דער נפש אלקית וואס דאס איז דער עיקר שלו, און נאך מערערער ער איז נאך מוסיף בזה עושים נשמתם עיקר ווערט דאס א חלק אלוקה ממעל, ווי ס'שטייט אין פסוק און בלייך אין תורה שבעל פה, איז דער אלטער רבי מוסיף אין תורה שבעל-פה ממש, אז ס'ווערט אין אן אופן פון גשמי, און דאס פועל'ט אויך אויף דער חומריות, אז די חומריות ווערט גשמיות, און די גשמיות ווערט א כלי, און ווערט אינגאנצן בטל צו דעם חלק אלוקה ממעל שבתוכו, על דרך ווי א כלי ווערט בטל צו דעם דבר הנמצא בו, ווי גערעדט בארוכה אין די התוועדות של לפני זה, און דעמולט ווערן ביידע זאכן אויפגעהויבן, סיי דער גוף און סיי דער נפש. וואס דאס איז דאך אויך בנוגע צו נשאו די פרשה שבוע זה, זאגט מען אויך, אז ס'איז דוקא אין אן אופן פון נשא את ראש אז אפילו די קאפ ווערט אויפגעהויבן, און במילא ווערט שוין אויפגעהויבן אין אזא אופן, אויך אפילו דער עקב שברגל איז דאך אינו דומה, בשעת מ'הויבט

¶25אויף מערניט ווי דעם מקור, איז ווערט ער דאך אויך אויפגעהויבן, בפרט נאך אז דאס ווערט געמאכט דורך א דום רגליו, דורך א שרף רף, דורך א קלייניקער שטול, א קלייניקע שולחם וואס מ'שטעלט אונטער דעם רגל, משא'כן אבער אז מ'האט דעם נעלתו את ראש, און דורך דערויף הויבט מען אויף דעם גאנצן גוף, און מ'הויבט אויך אויף דעם עקב שברגל, און אין אזא אופן, אז אין דעם עקב שברגל ווערט נתגלה דער עיקר שבו, וואס דער עיקר אין דעם עקב פון יעדער אידן איז דאך על דרך ווי ס'איז געווען ביי דעם ערשטן אידן, אחד היה אברהם איז דאך געווען עקב שלו, עקב אשר שמע אברהם בקולי וישמעו משמטי תורתי וחוקותי וואס דאס גייט דאך תורתי ווי ס'איז געגעבן געווארן בא מתן תורה, און אויך דברי-סופרים, תורה שבעל-פה, וואס דאס איז דאך משמרתי און ווי אלע-ביידע ענינים און אלע דריי צוזאמען זיינען אין אן אופן פון חוקותי וואס דאס איז דאך בדוגמא פון דעם נשיא מתן תורה בשעת זמן מתן תורתנו, איז דאך דאס געווען דוקא אין אן אופן פון חקיקה אויף די לוחות, און ס'איז דורכגענומען דעם מימי

¶26ארבעים יום, וואס זיי זיינען דאך פארבונדן מיט די ארבעים יום פון יצירת הולד, ווי יעדער איד ווערט א ולד זי'חי'ו קיימא, גייט דאס דורך דורך אלע פערציק דרגות, וואס דאס איז אויך דער ענין פון ווי דאס איז ביי יעדער אידן, אין אלע דרגות ווי ס'איז ביי אים, ביז די דרגא הכי עליונה, אז מ'האט דעם אים בשלימות, וואס דאס איז דער ענין ולמרבי המסרה, ז שוין אין אמצי זמן הגלות, שטעלט מען און מ'שטעלט אריין דארטן א מים, און ס'ווערט דער מים א מים סתומה, וו ס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם קץ האמיתי, וו ס לבו לפומי לא גליא דאס איז א מים סתומה, און ס'איז אויך דער מאליותא אין דעם סתומה, ז דאס רינגלט ארום פון אלע זייטן, על דרך ווי ס'איז געווען די ענני הכבוד, וו ס ד ס איז ד ך פארבונדן מיט נשא את ראש בני ישראל, איז ד ך געווען דורך דערויף וו ס זיי זיינען געווען רומגערינגלט מיט ענני הכבוד נ ך גלייך רויסגייענדיק פון מצרים נ ך פ ר מתן-תורה, על אחת כמה וכמה ווי ס'איז דערנ ך געוו רן בשעת מתן-תורה, ויהיו ענן וערפל, איז ד ך אויך געווען דער ענין פון ענן

¶27נאך אין א העכערע דרגא, און דערנאך אויך אראפגעקומען במשך פון די ארבעים שנה, ווי דערמאנט פריער, די ארבעים דרגות, איז דאס געווען בא יעדער אידן במשך פון ארבעים שנה, און אלס א הכנה צו ולקחתי אתכם לארץ טובה ורחלה די גאולה אין ארצנו הקדושה. על דרך זה אויך בזמננו זה, וואס דאס איז דאך דער זמן פון כלו כל הקיצין וכמוזכר לעיל, סיי דער קוף און סיי דער צדיק ווערט פון דעם קוף דער ענין פון עמי, און ס'ווערט פון דעם צדיק דער ענין פון לכם, און זיי ביידע שפיגלען זיך אפ און כולי עלמא מודה אז די גאנצע וועלט איז אנערקענט און איז מודה און פירט זיך אזוי, באי אז מ'דארף האבן, און אויך באי מלשון תפילה, און דאס איז אויך דער ענין פון תפילה, און דער רוחן ווי ס'שטייט בנוגע אין נביאים, דער צוזאמענהיינגען מיט דעם ענין הקץ ווערט אויך דער נעמא לכם בפשטות, ווי מ'האט זיך ערשט אויפגעפירט אין דעם ערשטן טאג פון זמן מתן תורתנו,

¶28האט מען שוין געגעסן מכל הענינים מאכלים, סיי לחלב און סיי בשר, און דערנאך האט מען זיך אויך געגעסן מתוך שמחה וטוב לבב, וואס דאס איז דאך על דרך פון דבש וחלב תחת לשונך, וואס דאס איז פארבונדן מיטן ענין פון תורה, ופנימיות התורה, על דרך ווי ס'איז געווען בא מתן תורה, האט מען דאך געווען דער ענין מלכתחילה האט מען געזען דעם ענין המרכבה, וואס דאס איז נרמז אין דבש וחלו.

¶29ביז אין אן אופן פון ונצלתם סיי עלמא דית כסיא און סיי עלמא דית גליא כללעיל, און מ'האט אויך די כלי זהב וכלי חסף, און אלע לבושים מיט די אלע ענינים וואס מכל-שכן וקל-וחומר, אז ביי יציאת מצרים איז געווען דער ואחרי כן יצאו ברכוש גדול, על אחת כמה וכמה בשעת ס'איז דא איצטער דער נשא את ראש כל בני ישראל, און נאך דערויף ווי מ'האט געלייענט שבת לפני זה וועגן חיבתן של ישראל, וואס דערפאר איז מונה עותם בכל שנה כמבואר בארוכה אין דער סדרה פון במדבר, וואס ס'הויבט זיך אויך אן מיט דעם ענין פון במדבר, וואס תורה איז דאך נמשלה למדבר, און מדבר סיני במיוחד, ווי ער שטייט אין פסוק, און דערנאך ווערט דאס אויך נמשך, כמדובר, נשא את ראש אז אידן שטייען אין אן אופן פון נשיאת ראש, און שטייען אין אן אופן פון די סדרה שלאחרי זה, בהעלותך את הנרות וואס דאס גייט דאך אין מנורת זהב כולה אויף יעדערער אידן, וואס ציילן זיך אויך אין שבעה חלקים, על דרך פון די שבע מדות ועל דרך פון די שבע קני המנורה, אף על פי וואס אלע זיינען געווען מקשה אחת

¶30דאס איז דאך די הדגשה פון מתן תורה, ויוחן לשון יחיד, אז ס'איז געווען דוקא מקשה אחת, און דוקא אין אן אופן פון מקשה אחת, עד יריכה ועד פרחה, אז יעדער איד האט אין זיך אלע מעלות האפשריות, וואס דערפאר איז יעדער איד בפני עצמו אן ענין פון א מנורה, און יעדער איד בפני עצמו איז אן ענין פון מנורת זהב,

¶31ענין וו ס ער ויבט ן זיין ט ן און איר ט ן מיטן מקשה זהב, ואהבת לרעך כמוך ביז כמוך ממש. און ס'ווערט וויך צוז מען דערמיט איז מען כולל אין זיך לע מעלות און יעדערע מעלה, אנהויבנדיק פון תחילת כל המעלות ביז סוף כל המעלות, וו רום זיי ווערן ד ך לע נכלל, עד ירחה ועד פרחה און עד ועד בכלל, און אויך ווי ס'ווערט אויך אין דערויף נכלל, דער עד ולא עד בכלל ס'איז נאך העכער פון עד, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון א אידן, אז ער איז העכער און נשיאת ראש מכל הענינים שבעולם, אזוי שטייט יעדער איד העכער פון אלע ענינים, ביז עד יריכה עד פרח און נאך מערער, אפילו ולא עד בכלל, וואס דאס איז דאך ביז אין עצמות ומהות, ווי ס'איז געווען בהוציאך את העם ממצרים, איז דאך דאס געווען דורך די התחלה בזה, אז נגלה עליהם מלך מלכי המלכים הקב",ה בכבודו ובעצמו, און ווי דער רבי נשמתו עדן און נשיא דורנו האט דאס מפרסם געווען, אז דאס גייט אויף כבודו ועצמותו פון ה'תשמ", און נאך העכער דערפון ווערט דאס נתגלה,

¶32און דאס איז דאך בפרט אויף דעם לימוד פנימיות התורה, און אין אן אופן פון הפצת המעיינות ביז אין חוצה, וואס דאס איז דאך געווען דער אויפטאן און אויפגעטאן בפועל, דוקא בדורנו זה און דוקא אין זמן הגלות, ובפרט אויך ווי ס'איז דאך יעדער ענין בהשגחה פרטית איז פון די ספרים וואס האבן זיך אפגעדרוקט אין אן אופן פון ראי'חושית, אין א דפוס גשמי, איז דאך אויך דער ספר פון רחובת הנהר פון מאמרי חסידות פון דעם מיטעלן רבי'ן, מיוסד ווי עס שטייט אויך אין די מהר המקומות אנגעוויזן אויך די ערטער וואו דער יסוד שבזה איז אין דער תורה פון דעם אלטן רבי'ן, וואס ער ווערט דאך אנגערופן שני אור סיי נגלה און סיי חסידות, און דערנאך זלמן דער ענין פון לזמן וואס תורה איז דאך געגעבן געווארן דוקא, לא בשמים היא און עיקר התורה איז געגעבן געווארן, ה'יומא דגגרים ווי דערמאנט כמה פעמים, וואס איז דוקא דער ענין פון ה'יומא? מ'האט דאך געלערנט תורה נאך אדם הראשון אין גן עדן, און דערנאך איז אברהם געלערנט, קובע געווען ישיבה ולמד תורה וקיום כל התורה כולה, און דערנאך אויך יצחק, און דערנאך אויך

¶33יעקב אין במכל שום וקל וחומר ותורת אים בישראל, וכמדובר כמה פעמים וואס האט אויפגעטאן דער ה'יומא דגרים? אז דעמאלט איז געווארן די עליונים ירדו למטה, במילא צו די תחתונים, במילא זיינען די תחתונים געווארן בדרגת העליונים, און נאך מערער, און דערנאך איז גלייך געווארן די תחתונים יעלו למעלה בכחם ועבודתם, על ידי מעשינו ועבודתינו, ווערן אויך די עליונים דעמאלט ווי די תחתונים, און תחתונים שטייען אין זייער מעלה, בדוגמא פון דער מעלה פון גוף הגשמי לעתיד-לבוא, נאך מערער ווי די מעלה פון דער נשמה, אף על פי וואס די נשמה איז דאך עולה כאלוקה ממעל ממש האט זי דאך אבער אין זיך דעם ענין פון נשא את ראש וואס ראש בפשטות, דער מנין בני ישראל, איז ד ך דו ושי געווען ווען דער גוף איז געווען בתקפו, און נ כמערער מבן עשרים שנה ומעלה, וו ס דעמולט איז מען יוצא צבא בישראל יעדער איד, אפילו קליינע קינדער, זיינען זיי יוצא צבא בישראל אויף אייננעמען די וועלט, על דרך ווי ווי עס יוצא צבא נעמט-איין די לע מדינות פון כל העולם כולו, און פועל'ט אין זיי, ז בני המדינה ברענגען

¶34ג'כתרים, און ברענגען זיי ארויף ביז זיינען דאס מעלה צו עצמות ומהות, און דערנאך איז גלייך בשעת זיי שטייען שוין אין דעם מעמד ומצב בראשם פון עצמות ומהות, און דאס איז אבער געבראכט געווארן דורך בני המדינה, איז דאך דאס אויך ניט נהמא דכסופא נאר דוקא על ידי יגיעה, ובפרט די יגיעה ווי ס'איז געווען ויחן שם ישראל נגד ההר, איז דאך דאס געווען יגיעה גדולה, אז אף על פי וואס אידן האבן שוין געהאט לע מעלות, גשמיות ורוחניות, זיי זיינען דאך שוין געשטאנען נגד ההר, און די מעלה הכי עליונג, כאיש אחד ולב אחד איז זיינען זיי געשטאנען נאך העכער פון די אלע ענינים, ווי דערמאנט פריער נשא את ראש. און דאס ווערט אויך נרמז, כמדובר לעיל, אז מ'געפינט זיך אין דעם סיום וחותם פון יום הרביעי פרשה נשא, און מ'הויבט דערנאך גלייך ן דער יום החמישה פון פרשה נשא, און דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם חלק בתורה אין פרשה נשא, איז דאך דער ציון וחותם פון חומש פון פרשה נשא אין חלק הרביעי שבו, איז דאך דער ענין פון ברכת כהנים, און מ'זאגט דערביי אויך, אז ס'איז געווען דער ענין פון אלע ברכות, וואס דאס איז דאך דער ענין

¶35פון ברכת כהנים, א ברכה וואס איז כולל אין זיך אלע עניני ברכות און אלע ענינים של תפילה, וואס דאס איז דאך דער אויפטאן פון ברכת כהנים, און אויך כולל אין זיך ווי דער סיום פון ברכת כהנים, ואני אהברכם אז ס'קומט נאך אויך צו דערנאך, אז הקב'ה קורא ושני כנגדו, איז אויך קורא ושני כנגדו דעם ענין און דעם חלק אין תורה במיוחד, פון ברכת כהנים מתחילתה ועד סופה ולפני זה, ווי אזוי אין יעדער עדן, אפילו אין די שערות שלו, אין די הר זיינע, וואס בכלל איז דאך דאס אן ענין טפל, ביחד עם זה איז דאך שערות וציפרניים זיינען דאך א סימן, אז דאס איז א ולעד חזוק ובריא, און ער וועט מאריך ימים ושנים טובות זיין, בפשטות א נשמה בריאה אין א גוף וברי כמדובר כמה פעמים, און נוסף פארוואס ער טוט אליין אין דערויף אויף איז אויך ד דער ואני אברכם. וואס דערפאר איז דאך אויך גלייך נאך דערויף האט מען די התחלה פון חתת, פון חומש, ווי דאס איז פארבונדן מיט חלק פון אנהויבנדיק פון חמישי וואס התחלה איז, אז מ'הויבט גלייך אן דערמאנען ווי אזוי אין יעדער רידן, וואס דערפאר איז גלייך אין די

¶36התחלה פון חלק חמשה בפרשתו הויבט מען גלייך אן פון די קרבנות פון כל י'בי'הנשיאים ביחד, על דרך ווי ס'איז געווען בעת מתן תורה כאיש אחד בלב אחד, שטייען אלע י'בי'ס קרבנות, און דערמאנט וועגן זיי און אויסגערעכנט בפרטיות, אז ס'איז געווען י'בי'ס קרבנות פון שש עגלות צב כמדובר כמה פעמים, ועוד והוא העיקר, אז זיי שטייען כאיש אחד בלב אחד על דרך ווי מ'זאגט ביי מתן תלסתו, צוזאמען מיט אמת לסעיא אזוי זאגט מען אויך אין חלק בתורה, איז דאס אן איין און איינציקער חלק אין תורה, און ווי דערמאנט פריער, ס'איז א איין און איינציקע ברכה, וואס ברכת כהנים איז דאך אויסגעטיילט פון א לע ברכות,

¶37דוקא על ידי מובכרים שבעם, און ווי דערמאנט דער ראשי-תיבות פון יעדער איד איז א כלי צו אלע גוטע זאכן, רוחניים וגשמיים, איז כלי הראשי-תיבות, אז יעדער איד איז אין זיך כולל סיי כהנים און סיי לוים און סיי ישראלים, און דוקא אין א סדר מסודר, אנהויבנדיק מיט א כ'און ערשט דערנאך קומט דער למ וד, און ערשט דערנאך קומט דער יו וכמדובר בארוכה לפני זה. וואס דערפאר איז אויך כמוזכר לעיל האט מען אויך אין דעם חלק חמישי פון פרשה נשא, וואס דאס קומט אין ביום החמישי, וואס ס'הויבט זיך שוין אן דער טאג פון ברכות, וואס ס'איז געווען דער עיקר הברכה טאקע ביום הששי, ברכה לאדם, אבער ברכה לבריאה צום גאנצן מינה חי איז דאך שוין געווען ביום הרביעי שלפני זה, כמסופר אין די התחלה פון תורה, וואס ווערט דערציילט וועגן מעשה בראשית, און האט א שייכות מיוחדה לשנה זו, וואס דעמאלט איז דאך אויך די התחלה פון מתן תורה איז דאך ביום הראשון בשבוע, וואס ווערט אנגערופן יום אחד, און אויך

¶38דער חלק אין חיסוד בזה, וואס דערפ ר לייענט מען אים און מ'ז ט אים און מ'לערנט אים, רעדט מען אויך מיטן שמים, בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ, און ד ס קומט בסמיכות צו דעם שבת שלפני זה, על דרך ווי ס'איז געווען בשעת בריאת העולם, שטייט דאך אין קבלה, אז לפני זה איז געווען דער ענין פון דעם שבת, וואס על דרך ווי יעדער שבעת ימי השבוע, הויבן זיך אן מיט א שבת שלפני זה, על דרך זה איז אויך געווען בפעם הראשונה פון שבעת ימי בראשית, איז געווען לפני זה אן ענין פון שבת, נאר שבת נאך העכער פון אלע שבתות, בדוגמא און פארבינדט דאס אויך מיום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים,

¶39פון תורה אור, וו ס ס יז פ רבונ ן מיט יום רביעי ין וועלכן מ עפינט זיך יצטער, ון ס ווערט ויך ן כנ ויום החמישי פון חמישית לפרעה, דבית פרי וכל נהורין, וו ס ס יז ך געווען בעיקר אין זמן מתן תורה, וו ס עמולט ז גט ער ד ך ין מדרש, ז ב ע ס יז עווען די התחלת פון עשרת הדברות, ט דער אויבערשטער מגלה געווען און אנטפלעקט און האט מפרש געווען, פארשפרייט כל הרקיעים וכל הארצות וכל הענינים וכל סדר השתלשלות, מ'האט געזאגט אידן, אז מ'זאל זען, אז דער אויבערשטער איז יחיד בעולמו, ס'איז ניטא קיין אנדער זאך, מערניט ווי עצמות ומהות. און דערנאך זאגט מען גלייך אין די התחלה פון עשר הדברות אנכי הוי'אלקיך דער ענין אנן נפשי כתבית יהבית אין תורה, און דער כתבות איז געווען די התחלה דוקא אין אן ענין פון חקיקה, און דערנאך קומט דאס אראפ אין א ספר-תורה שבכתיבה,

¶40אדער בתוכו, ווארום ער האט א שייכות און פארבונדן מיט די לוחות וואס זיינען לכל הדיעות געווען אין דעם ארון, און אין ספר-תורה האט מען דאך די ביידע דיעות, ואלו ואלו דברי אלקים חיים, כולל זיינען ביידע ענינים, וואס דאס איז אויך ווי דערמאנט ובפרט אז מ'וועט דאך אויך מאכן יעדערן פון אן ענין פון שליחות לצדקה, וואס זי איז זיך מקרבת און מ'זייערסט זת, און מ'גלה בפועל דעם ענין פון ליבא לפומי לא גליא ווערט דער מ'סטומה נתגלה, ביז וואנענט אז מ'שטעלט איר אריין אין מיטן גלות, ווערט פון גלות גאולה, ווי דערמאנט באריכות אין די התוועדות שלפני זה, אז מ'שטעלט אריין די מלופו של עולם, יעדער איד בעבודתו, שטעלט אים אריין במעמדו ומצבו ווי ער געפינט זיך אין גלות, איז געפינט דאך אמו אנכי בצרה דער אויבערשטער, צוזאמען מיט אים, שטייט דער אויבערשטער דארטן בגלוי, אין אן אופן פון אלופו של עולם, און דא שטייט בכפליים לתושי עלבך חכמה עלבך בינה, און יעדער איד באקומט כחות חדשים פון יעדער זמן מתן תורה, אז ביי אים זאל צוקומען סיי אין עלבך חכמה סיי אין עלבך בינה, אין לימוד

¶41התורה פון זמן מתן תורה אין א באנייטן אופן, ביז אין חדש לגמרי, אז אויך די חידושים אין תורה, מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש איז ניתן למשה מסיני דאס איז אבער א חידוש וואס געהערט צו דעם מים צו דעם תלמיד חסיר, צו דעם תלמיד ותיק, ונקראת על שמו ואדרבא מ'דערמאנט דאס דוקא על שמו, על דרך ווי דערמאנט פריער דער ענין פון משה רבינו על שמו, משה קיבל תורה מסיני ומסרה, און מוסר געווען אויך די ענינים וואס מ'זאגט גלייך נאכדעם. ועל דרך זה אויך דעם ענין פון דוד'ן עם זמירת ישראל, איז דאך אויך זאגט מען דאך, בשעת מ'זאגט דעם תפיטל תהלים זאגט מען דאך די תפילה נפלאה, וואס מ'געפינט דאס ניט אין אן אנדער ענין און אין אן אנדער תפילה בתורה, בנהגי ישראל, ווי מ'געפינט ד ס ין ער תפילה וו ס מ'ז ט לאחרי אמירת תהלים, ז ס'ז ל זיין י מירת מזמורי תהלים אלו ט י וו ס מ ט ערשט-א געז ט יז ס יז יין קאפיטל ער מערערע קאפיטלן ז ל ס זיין כאילו מר ם, דוד מלך ישראל, ווי פונקט ווי ס ט ערשט-א געז ט דוד מלך ישראל

¶42בפעם הראשונה, ואדרבא נ ך מערער ווי פעם הראשונה, וויבאלד ז ס יז דורכגעג נגען ריבוי שנים וו ס אידן בן געז גט תהלים, בכל הענינים השייכים לזה, און בן דערנ ך אויך געז גט ב יעדערע מ ל, כמנהג ישראל, ז ס'ז ל זיין נחשב פון לשון חשיבות, כילו המרום דוד מלך ישראל בכבודו ובעצמו, מ'האט אויך ווי דוד שטייט אין אן אופן פון דוד מלכא משיחא, ועל דרך זה אויך ווי דער בעל שם טוב שטייט אין א בעל שם'סטן אופן, תיכף ומיד ממש, אויך א נשמה בגלוי מיט כל הענינים, מיט די בעל שם'סטיקע ענינים, בגלוי אין א גוף גשמי וואס אויך דער גוף, און אפילו די ציצית זיינען דאך כמסופר אין סיפורי חסידין, איז בשעת ער האט געזאגט די פרשה ציצית, ס'איז דאך געווען דעמאלט אין אופן, אז זאגנדיק האבן זיך דעמאלט די ציצית געשאקלט, על דרך ווי ס'שאקלט זיך א זאך וואס האט חיות בעצמו, איז דאס ניט געווען על דרך, נאר אדרבא דארט איז געווען דער עיקר איז גאר געווען דער חיות אין די ציצית,

¶43זאל זיין דוקא ל ד'כנפי כסותך. וואס דאס ווערט די הכנה קרובה צו קיבוץ גליות, כאישה אחד בלבו אחד צוזאמען מיט תורה חדשה מאיתי תצא, און צוזאמען דער קיבוץ גליות דורך דעם אויבערשטן אליין, און צוזאמען מיט אים וביחד אמו, ומיד, וואס כמדובר לעיל איז דאך אויך דער ראשי התיבות, ז ס יז משה ון ישראל בעל שם טוב, ון דוד במיוחד, ווי ער טייט על דוד משיחו, דוד מלכא משיחא ז ל ויך זיין די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד, מיד מיט די לע פירושים האמורים, ועוד ועיקר מיד ממש, תיכף ומיד ממש, גאולה בגשמיות, און גאולה בפשטות, אין ן אופן אז מראה בהתבעי והאמר זה און מ'ז גט ין יז מו יח בה ון ס'קומען צוז מען בטל הקיצו ורננו שוכני עפר האמורים, ובפרט נשיא דורנו, ובפרט ווי לע נשמות בגופן, איז מען זוי ממשיך, ן קיין הפסק, ואדרבא, א הוספה אין דעם מחיות פון נשמה בריאה בגוף בריאה, כמדובר כמה פעמים.

¶44בי הלותך את הנהרות אשר תהי שלהבת עולה מאלי'שוין איצטער, אין זמן הגלות, האט א איד אויפגעטאן, אז זיין שלהבת פון זיין נפש האלקית איז עולה מאלי'דארף ניט אנקומען צו קיינעם ניט, נאר דוקא ווי ער אליין טוט דאס אויף על ידי מעשה ועבודתו, כמדובר כמה פעמים, ביז אין אן אופן אז דאס ווערט נקרא על שמו על דרך ווי ביי תורה, איז דאס מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש ווערט דאס א חידוש פון דעם תלמיד ותיק, על דרך זה אויך אין דעם חידוש פון תורה חדשה מאיתי תצא אז דאס גייט ארויס און ווערט אנגענומען און ס'ווערט א חלק אין א יחוד נפלא פון יעדער אידן און אלע אידן, ביז וואנענט אז בא יעדער אידן ווערט דאס די קבלת התורה, על דרך זה אויך מאיתי תצא, קבלה פון דעם ענין וואס ס'איז געווען מאיתי תצא, איז דאך כולל אויך מאיתי, כמבוארע ספרים, אז עס איז דאס די התחלת כל האלף בי ת, אן אלף און סוף כל האלף בי ת, וואס דאס איז דער ענין פון תי,"' און ס'ווערט דערנאך אויך נכלל כל הענינים אין דעם יו ד, וואס דאס איז דער יו ד פון חלק אלוקה ממנו

¶45מעל ממש, און אנהויבנדיק מיטן מים, וואס דאס איז פארבונדן מיט גאולה העתידה והשלימה, תיכף ומיד ממש. און ס'ווערט והוא העיקר, ובפרט על ידי די שליחות לצדקה, ווערט גלייך שוין תיכף ומיד דער ענין פון נשיאת ראש של כל ישראל, כל אחד ואחת ממני ישראל, האנשים והנשים והטף, און ס'ווערט אין אן אופן, אז זיי איז מאיר סיי דער מאיר הגדול שבהם און סיי דער מאיר הקטן שבהם, דער משפיע און מקבל וואס ס'איז דא אין יעדער אידן און אין אלע אידן, ובפרט ווען זיי שטייען כאיש אחד בלב אחד, און ס'ווערט דערנאך אויך נמשך אין דעם מקדש שאדנ כוננו ידיך וואס מ'האט דארטן בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו די אלע י'בוש שבטים צוזאמען שבט לוי, און צוז מען מיט אלע קרבנות, און אויך מיט די עגלות צב און שנים עשר בקר, וו ס זיי זיינען ד ך כנגד שנים עשר שבטי יו ט-קו, און די שש עגלות צב דער ענין פון וו ס וו ס ווי איז ד ך פ רבונדן מיטן ענין פון ששו סדרי משנה, וו ס זיי זיינען ד ך מיוסד פון קיבל תורה מסיני פון תורה שבכתב,

¶46חמשה חומשי תורה, און ס'ווערט דער וי ו און דער ה דער סיום פון שם הוי,"' נאך דערויף ווי א איד איז מגלה אין זיך דעם יום פון שם הוי,"' וואס דאס איז דאך ווי ער זאגט אין תניא דער חלק אלוקה ממעל ממש, הנסתרות להוי'אלקינו, משא נכן דערנאך קומט דאס אראפ אין תורה דער וי,"'קו ובי הנגלה צלנו ולבנינו ווערט צוזאמען א שם הוי שלום דוקא, ז מו שלום וכסאו שלום בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ותוכף ומיד ממש. ובפרט, ז דורך די שליחות לצדקה איז מען מזרז כל הענינים כולם, וכאמור תוכף ומיד ממש.