טקסט

¶1מאכן אט דעם ארט וואס מ'דארף זיין, און ווי שוין דער אידן, און ווי שוין דער אידן, און דערנאך אז מ'איז פארשטאנדיק, אז ס'איז פארבונדן מיט אלע תרצים פון ניסידן רומה, וואס כל הברכה השעבר בני כל משך ימי חייו, בפועל ישועות, בקרב הארץ, וואס ס'איז דאך יום שבט האסי ויהי'קודש, און ווי דיין פסוקות טובות דמיד כל הימים, אנהויבן אים פון דעם פסוקים תיבה העיקרית, אויף אין תיבה משועת תקן מלבא תיכף ומיד ממש, זאגט הקיצו ורבנון שוכן עפה פון יום שבט, און ווי דאס פריער און וכל היום ימים, וואס אין די ענינים דארף זיין הקיצו ורבנון

¶2שוך נאך אבער די אלע מוסדות, ובכד די מוסדות חדשים, צוזאמען מיט כל בתיק נשיאות ובטרות זבשות שבזמן ושבגונות, בבא מנהרינו ותקדינו ופנינו וביאתינו, און ממש מען תופן כמיאגט ממש, נאך ביד שבט זה פון שנת טשעה עניין, כמה טוב נאך שלייך נאך שוין וואס דער בוקר אבער נאך פארדוריקן, וואס דערנאך פעטער ס'זאל זיין כל די עניני ממשיך זיין ארצנו הקדושה, און דא פון ברותלים איז החודש, ובהר הקודש, וביז ות המגוך, ביז אין קודש החדשים, איז תוקף מיד ממש, אנהויבנדיק כאמור נאך אין ליד שבט, נאך קודם תפילת שחרית, אדער על כל פנים דער הקדם הכי אפשרון, מ'איז תוקף מיט ממש, אין דעם זמן גופא, בעמרינו ובזקנינו בפנינו ובנותינו, כאמור, בארץ הקודש, ירושלים, עיר הקודש, ון תית המקדש כולנו ידיך בקודש החדשים, בשמחה ובטובה ובאב.