עברית
Library

Paragraph

Paragraph rh-sz8scrxd

kind
paragraph
order
2N
origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}
content
ס'איז כרגיל וכמנהג ישראל דער ענין פון דברי כבושין אין א תענית ציבור וכיוצא בזה, וואס דאס האט דאך אויך דעם אפטייטש בפשטות, אין ענינים פארבונדן מיט מוסר, און דער צווייטער אפטייטש, מפלשון יכבוש הוינותם בחו וגומר, וואס דאס מיינט מען דאך דעם תכלית הכוונה פון כל עניני עבונות, אז ס'זאל פון זיי ניט בלייבן קיין ראשון, ואדרבא דאס וואס זאל זיין דערפון וואס זאל ארויסקומען זאל זיין דער ענין אז ס'ווייזט זיך ארויס חס דהוי און אין זיין מחילה וסליחה וכפרה אויף די ענינים וואס ברענגען-צו א תנאות בלתי-רצוי, ביז וואנענט אז ס'ווערט אין אים נתגלה, אז דאס איז אן עת רצון דוקא להוי כמדובר כמה פעמים, ווי דער אלטער רבי איז מסביר, אז א תענית איז דאס אן ענין פון אן עת רצון בלשון הכתוב, וואס דעמאלט ווערט פארקערט דער רצון בהתגלות מערער ובתוקף מערער, ביז וואנענט אז ס'ווערט נתגלה א רצון וואס איז שלא בערך צו דעם רצון וואס איז געווען לפני זה, אין א יום רגיל, וואס ביי א אידן א יום רגיל איז דאך אויך פול מלאי מצוות כרימון, על אחת כמה וכמה וואס בא זיי איז ניט דער ענין פון מלאי מצוות כרימון, נאר וואס בא זיי ווערט דער ענין המצוה זיין אן אייגענע זאך, מצוה מלשון צוותא וחיבור, ביז וואנענט אז ער ווערט איין מציאות מיט דעם לימוד התורה אין א יחוד נפלא, ועל דרך זה אויך אין די פעולות המצוה.
proofread
0
Report a problemNo account needed
What is wrong?
What is wrong?
Reports are public on the site (without your name), except those about rights or offensive content. Leave out personal details. Or open a full issue, with a title and @mentions