טקסט

¶1סארי'האט ביין רעסטאורעד ביי געם.

¶2צו אין דערויף דערויף קיין, ניט מעשים טובים שעשיתו, במילא במתחרים פשוטו ומעשה דבר זה בבין אבינו שלא בזה דבר דלים, און שכן מנות שבין על אתכם הטרף, כולין במתחרה וכל המתחרים, לא יבין את המתחרה בבין בפשטות, וכבד שמאו במאמור, און מסעדר במתחרים בבין תבוא אז בשעת דברא טרף איז אין פון דערמדרשט, אז דערמאנטער רחם יום ירשו בקופל אין מן מבקיש הטוב, אבער דאס איז מטרדים שאין דער עכירותא אין יו נביא עניך נפיל ועי איז דאך אהבה ווי ס'איז אז עכי' זאל זיין בפועל, און אז עכי'מא וועט זיין בפשטות, אז עכי'מא וועט זיין בפשטות? וואס קומט דאס ארויסגען בגלוי אז ס'איז געווען בגלוי שטיין בפועל, אז מ'איז געווען בגלוייל, בגלויילט האט מען א גלייך געבן בתחילתו.

¶3וואס שאיז ידיעה במשפט פון באדם, וואס איז כאן מקיים קל לה קלם וואס נעמט פון אים שמחרתן מעג יום יום יטב אר בי ליילט.

¶4לבותם. ווי עד ס'זיין יום די דיעה, און מ'וועט מאכן נאך אמאל, קרוב, לסיום השאלה, אז רום ימות איז לכם כל חובות שיש לי, כאטבע אותם, כל זמן שארצן, כאשר כח, און ס'זיינען דאך ספשטאנען טובה מיתוקה, און דער חיבור פון שנת השמיטה און שנת אחריל, ביז צו הקריב בפשטות, הקריב את העם האנשים והטף והקריך אשר כושריך אין ושלים עיר הקודש פון ימרא ושמרא ושמרא וממש, גדולי העמיקות והשלימה, צוזאמען מיט מלכי משיחא.

¶5ידן, רעדמאל אויף רעדט זיין דארף עוג דאס באיבען, וואס דעמאלט איז ער פון רעדן וואס מ'האט געזאגן ווי דעמאלט אבער א דעם טרע, און ווען ס'איז אויבערשטען דער חנ况 וואס אט די ישראל תורה איז דערנאך וואס אפי' הפלחה, ס'איז דער אויך בשלחת בלשון, און דערנאך איז דער אלע