English
ספרייה

transcript · אידיש

טקסט

28 סעיפים

טקסט ממוחשב שטרם נבדק בידי אדם - אין לצטט אותו כדברי הרבי.

1אזוי איז דאך דער כלל, אז אויף אלעמאל איז פותחין בברכה, עאכו כמה וכמה אז ס'איז אן ערב פון ראש לרגלים, וואס ס'איז דאך די שלשה מועדים לשמחה, הממשיך שמחה על כל השנה כולה, און דאך איז פארשטאנדיק אז הויבן הויבט זיך דאס אן פון ראשון לרגלים, וואס דאס איז דאך על פי דין איז דאך אויך דא סדרין רגלים, ווי פארבונדן אויך מיטן דין פון בעל תאחר ג'רגלים, הויבט זיך דאס אן דעם ענין פון חג המצות, פון חג הפסח, און וואס חג הפסח אליין הויבט זיך שוין אן, און הקרבת קרבן פסח איז דאך דוקא בערב פון חמשה עשר, בי וד ובין הארבעים, און כדי כך ביז וואנענט אז דער פסוק רופט אן דעם טאג, אויב ס'איז אויך משכיל דער טיטול אויף דערויף, אז דאס איז ביום הראשון, און מ'לערנט אפ פון אך ביום הראשון, אז דער אחרי מיינט דאס דעם חצות פון ערב פסח פון יד בניסן,

2און וואס דעמאלט איז שוין אויך דא דער תשביתות שוין מבתיכם מן התורה, וכמדובר כמה פעמים אויך בהנוגע להנאה, און ווי מ'האט גערעדט בארוכה אין די שנים שלפני זה. און נוסף אז ס'איז דאך יעדער ענין פארבונדן אויך מיט גדולי ישראל, איז דאך אויך דא בכלל בא גדולי ישראל געפינט מען, אז אומעט אומא איז מען מפרסם, וויבאלד אז ס'איז נוגע להלכה בכמה ענינים ווען ס'איז געווען זייער הסתלקות, משא'כ בהנוגע צו יום הולדת שלהם, איז די וואס ס'איז זייער זעלטן אז מ'דערמאנט דאס, און מ'וויל דאס אפלערנען, אז וויבאלד אז משאים ימיהם ושנותיהם מיום ליום, איז אויב מ'האט ניט קיין ראי'אויף אנדערש, איז דאך דעמאלט איז דאס געווען ביום, הסתלק איז אויך געווען ביום שנולד, משא נכן בנוגע צו ערב פסח איז מבואר, אז בערב פסח איז געווען דער יום הולדת את הרמב",ם אף על פי וואס דער יום הסתלקות שלו איז דאך דא די דיעות בזה און די מסקנא, אז ס'איז געווען בעשרים בטבת, וכמדובר כמה פעמים.

3און בבאלד אז דאס איז דער יום הולדת שלו, איז דאך לכל לראש פארשטאנדיק אז דא איז די געלעגנהייט אויף נאכאמאל דערמאנען וועגן שיעורים אין לימוד הרמב״ם, און לכל אחד ואחת לפי יכלתא, כמדובר כמה פעמים צי ג'פרקים ליום, צי פרק אחד ליום, צי ספר המצוות להרמב״ם, ועד דרך זה בנוגע אויך צו דעם צמח צדק וואס י'ג'בניסן, איז דעמאלט איז דאך דער יום הסתלקות שלו, כמוזכר לעיל, התוועדות מרודן שלפני זה, פון אשמאל, אז ס'איז אויך פארבונדן מיט המעשה הוא העיקר אז מ'זאל מוסיף זיין בנוגע למעשה בפועל אין לימוד תורתו והליכותיו אשר הורנו נצח סלה ועד כמבואר אין זיינע ספרים פון דעם צמח צדק, און אויך אין די דברים שבעל פה בנוגע עדותו, וואס בדורנו זה איז דאך א ריבוי מהם שוין דא אויך בכתב ובדפוס, האט מען דאך דארט כמה הוראות נוסף על עיקר אויף כמה מטרות שלו,

4הם פירושים בהנוגע פארבונדן מיט חודש ניסן און חג הפסח, ורובם אין תורה שבכתב און אין תורה שבעל פה, ביז אויך אין די חידושים, וואס אין תורה שבעל פה עצמם מן דורות הכי אחרונים, ביז צו דור ממש פון דעם צמח צדק. און דערנאך ווערט דאס אויך נמשך צו ממלאי מקומו, די נשיאו שלאחריו, ביז צו נשיא דורנו, וואס אויך דער שמו איז דאך מוסיף אויף איז דאך מרמז, און ניט נאר בדרך רמז, נאר דאס איז דער פירוש הפשוט בזה, אז מ'זאל מוסיף זיין בכל עניני תורה ומצוותי ובמיוחד די ענינים וואס ס'איז געווען עיקר את חס התעסקות שלו אין תורה עצמה. אף על פי וואס בא יעדער אידן, ביי אלע אידן, ער כמה וכמה בא נשיאים, איז דאך דאס א דבר הכי פשוט, אף על פי כן זאגט דאך יעדערער און אויך די נשיאים וותין חלקנו ותורתך און אף על פי וואס אין ניתנו יודע אדמה אין וואס ס'באשטייט דער חלק,

5אבער מ'זעט דאך דאס פון זייערע הוראות אין וואס זיי האבן זיך געקאכט, און אויך אין די הנהגות בפועל על דרך זה בהנוגע צו נשיא דורנו, ועל דרך זה בהנוגע צום דעם צמח צדק, ועל דרך זה אויך בהנוגע צו דעם רמב,"ם, וואס היינט איז דער יום הולדת שלו, כמוזכר לעיל. לאחרי כל זה איז דאך אויך אין דערויף אויך דא דער ענין אז פותחין דארף זיין דער פותחין בברכה, ולכל לראש הברכה אויף אפצודאנקען אט די אלע וואס האבן געוואונטשן אלע גוטע זאכן אין צוזאמען מיטן יום הולדת פון יד אלץ ניסן, וכמדובר לעיל, אז איכער וועט דער אויבערשטער מקיים זיין און קיין קיים געווען, און ווי ס'שטייט דאך בהנוגע צו החלטות טובות פון א אידן, אז דער אויבערשטער זעט אז מ'האט מחליט געווען, פאררעכנט ער דאס ווי מ'איז שוין געווען דער מעשה בפועל, און גיט גלייך דעם שכר, על דרך זה אויך איז דאס כלפי שמיא גליא ובסט ווי ס'איז געווען די הנהגה אין שנים שלפני זה, בהנוגע צו יד אלץ ניסן און יד ג'ניסן און יד אלץ ניסן,

6איז דאך ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז בכל שנה ושנה איז דאך דא דער ענין פון מסישים בקדושה און מעלין בקדושה, ביז א הוספה שלא בערך, ביז א הוספה בדוגמא ווי דער ענין פון פסח, וואס דעמאלט איז דאך מדלג על ההרים און מקפץ על הגבאות, פועל'ט דאס אויך אויף די אלע ענינים פארבונדן מיט פסח אדער מיט ערב פסח, אז ס'זאל זיין אויך די הוספה אין אן אופן פון דילוג און אין אן אופן פון מקפץ. וכמדובר כמה פעמים, אנהויבנדיק בהנוגע צו דעם ענין הצדקה, ובפרט צדקה האט דאך א קשר מיוחד, מיט שלשים יום לפני הפסח הויבט זיך דאך אן דער ענין פון מאות חטים פון שבועיים לפני זה, און לטוב שמעון די גבליתא קומט אויך צו ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז ס'קומט-צו דער לימוד און די הוראה און נתינת-כח פון ר'שמעון בן גמליני, על אחת כמה וכמה אז דערנאך האט מען אויך די הוראות וואס ס'קומט-צו אין די טעג פון ימי ניסן, וואס דעמאלט איז דאך א הנהגה פון יעדער אידן, דארף דאך זיין אין אן אופן מיוחד, ווי ער זאגט אין מדרש, אז בשעת דער אויבערשטער האט באשאפט

7געוועלט ווי עתכבה בהם כמה ענינים, און דערנאך בשעת ער איז באשאפן אידן, עתכבה ראש חודש של גאולה, וואס דאס מיינט מען דאך דעם ראש חודש פון חודש ניסן, על אחת כמה וכמה אז נאך ראש חודש האט מען שוין אויך דעם ערב פון קיימא סיהרא באשלמותא וואס דאס איז דאך דער ענין פון יום חמשה עשר בו, און דאס ביום הראש ווי דערמאנט פריער, אף על פי וואס בפשטות יום דאס איז יום הראשון אויף חמשה עשר בו, שטייט דאך אבער אויך ביי יום הראשון איז מען אויך מוסיף דעם ערב פון חמשה עשר, ובפרט לחצות היום ולאחרי חצות היום, אז ס'זאל זיין די אלע ענינים טובים, ביתר שאת וביתר עוז, און אין דער יתר שאת וביתר עוז איז דאס אין אן אופן פון דילוג וקפיצה, וכמוזכר כמה פעמים.

8אט דאס איז אויך פארבונדן על דרך ווי פיוש פון מחג המצות, ווי מצות ווערט דאך אנגערופן מוחלי די מומנותא און אויך מוחלי דעתרתא, איז דער אויבערשטער אויך מוסיף בברכותיו, אז יעדער יער זאל האבן א גוף בריא, און א נשמה בריאה, צוזאמען אין א קשר אין אן אופן של בריאות, און ממשיך זיין אזוי בכל בני ביתו ובכל אלי צו וועלכע ער איז משפיע, זאל ער אויך משפיע זיין אויך סיי אין בריאות הנשמה און אויך אין בריאות הגוף, עד כמה שהענין תלוי בו, און דאס זאל אויך זיין די עשותא אין אזא מין אופן ווי רפואה פארבונדן מיט תורה איז דאך א רפואה וואס באווארנט מלכתחילה, אז מלכתחילה לא אשים עליך על דרך ווי דער רמב״ם שרייבט אין הלכות דיעות שלו, אז דער וואס וועט זיך נוהג זיין לויט זיינע הוראות אין הלכות דיעות, איז אט דעמאלט איז ער מבטיח, אז מלכתחילה וועט זיין

9לא ישים עליך, און מ'האט די עתוותו אין שלימות פון רפואה, אז ס'איז מלכתחילה קומט מען ניט צו צו אזא מעמד ומצב, אז מ'זאל דארפן האבן רפואה, ווארום די בריאות זיינע איז אין אזא תקיפות און אין אזא בריאות, אז ער איז א גוף בריא צוזאמען מיט נשמה בריאה און דעם קשר שביניהם אויך אין אן אופן בריא, חודש ניסן קומט דאך דאס לאחרי חודש אדר, וואס אויף דערויף זאגט דאך די גמרא, אז דעמאלט איז מזלו בריא גאנץ חודש אדר, על אחת כמה וכמה אז מ'האט אין דעם גאנצן חודש אדר, און אויך לאחרי זה, דער כמה ימים אין דעם חודש שלאחרי זה, איז דאך אויף דערויף אויך דא דער ענין פון הולך ומוסיף, וויבאלד אז דער געזונט פון א אינן איז דאך א ענין של קדושה, ווי מ'זאגט דאס אויך אין דעם זהר פון מענה לשון וואס מ'זאגט אלס ציוני קדושים, על דרך זה אויפן ציון פון דעם רמב בם, על דרך ווי מ'זאגט דאס אויפן ציון פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, אז נוסף אויף דערויף וואס דבר הפשוט, אז נשמתא דלהן קדישא און אויך רוחא דלהן קדישא און נפשא דלהן קדישא איז אויך גופא דלהן

10קדישא דער גוף פון א אידן איז א דבר קדוש, ווי מ'זעט דאס אויך בנוגע צו כמה ענינים פארבונדן מיט א אידישן גוף, עד כדי כך, און ניט פארבונדן דוקא מיט זיינע דערגרייכונגען מיט זיין שלימות אין עניני תורה ומצוותי נאר בלייך ווי א אידישער גוף קומט אראפ בעולם, איז אט דעמאלט האט ער גלייך די הנהגה און די הוראה בנוגע צו דעם קיום הגוף, אז דאס איז פיקוח נפש, אף על פי וואס דאס רעדט זיך וועגן א גוף ווערט דאס אנגערופן על פי הלכה דער ענין פון פיקוח נפש, און דאס איז אויף אזויפיל גרויס, אז ס'איז גרעסער פון כל התורה כולה, און ווי תנא דריי אליהו זאגט, אז צווישן די ענינים וואס קדמו לעולם איז דא די ראי תורה און אויך אידן, והנה יודעה מי קדם לזה, און ער לערנט דאס אפ פון פסוק צד, פון די פסוקים צוות בני ישראל און דבר לבני ישראל וואס דאס באווייזט, אז ישראל איז קדמה אפילו לתורה, וואס תורה באשטייט דאך אין צוות בני ישראל און דבר לבני ישראל, וכמדובר כמה פעמים על דרך זה.

11זוי איז אויך במיוחד פארבונדן, כאמור, מיט חודש ניסן, וואס דאס איז דאך ניסי ניסים משאו לעת, ס'האט דאך צוויי מונען, און חודש ניסן עצמו האט מען שוין די קרוב צו קיימא סיהרא באשלמותא דער יום ארבעה עשר בו לאחרי חצות, און וואס דעמאלט האט דאס אויך א שייכות פארבונדן מיט חמשה עשרה נאך מערער ווי בכל החדשים, ביז וואנענט, אז קומט אראפ אין תורה שבכתב, אין דעם פסוק האמור פון ביום הראשון.

12וכמוזכא כמה פעמים, אז דער לשון בזה איז ועל דרך זה איז דאך דער לשון פון קביעות, אז דאס ווערט ביי אידן אין אן אופן פון קבוע, וואס קבוע אינו בטל, על דרך זה ועל אחת כמה וכמה, אז דער אויבערשטער מצדו איז אינו בטל חס ושלום, ואדרבא ס'קומט-צו נאך א קביעות מידי יום ביומו, אין כל הענינים פון טוב וקדושה, על אחת כמה וכמה ענינים פון חודש ניסן, וואס דעמאלט איז דאך אויך די הנהגה פון יעדער אידן, למעלה ווי זיין רגילות בדרך הטבע שלו, אפילו למעלה פון זיין רגילות און דרך הטבע שלו פון טבע שני, וואס איז געווארן דורך דערויף וואס וויבאלד אז נא כמה פעמים ווערט דאס די רגילות א טבע שני, ווערט דאס ביי אים אויך העכער פון די רגילות אין תורה ומצוותי וואס דאס איז אויך חיים הפשוטים שלו, איז דאס אן ענין של טבע, און גאנץ חודש ניסן איז דאך למעלה מטבע, על אחת כמה וכמה אז דער מצוונא אונין כאמור איז דאך כפליים לתושי על אחת כמה וכמה אז מ'שטייט אין חודש ניסן

13שוין לאחרי כמה שבתות שבו, און לאחרי פון ראש-חודש שלו, און די י'ב'נשיאים שבו, און דער יום-י'ג'שבו, וואס דאס איז דאך דער סך הכל פון אלע נשיאים, און אויך כולל דער שלך גדולה משל להם דער ענין פון אהרן הכהן און מנורת זהב כולה, דאס גייט דאך אויף יעדער אידן, וואס ס'איז טיילן דאך בכלל אין די שבעה פני המנורה, כמבואר בארוכה אין לקוטי תורה די פרשה בהעלותך בתחילתו, אז בא יעדער אידן שטייט זיין נר הוי'נשמת אדם אין אן אופן בהעלותך און ווי רש'ברענגט אראפ דעם אפטייטש אין תורה שבעל-פה, אז שלהבת עולה מאלי אז אף על פי וואס כשמולד איז מען אים מחנך, און דער חינוך איז דאך ווי ס'דארף-צו-זיין, ווערט חנוך לנער על פי דרכו, גם כי יזקין לא יסור ממנו און דאס איז כולל לאו דוקא נער, נאר אויך בהנוגע צו נשים, און בהנוגע די בנים, ביז צו קטנות שבקטנות, אז ס'ווערט בא זיי גם כי יזקין ווערט דאס בא זיי זייער טבע, טבע שונים, וואס ס'איז שוין געווארן בדוגמא פון שאר עניני טעג,

14האט דאך אויך אין חודש ניסן איז ער ניסי על ההרים בכל ענינים האמורים, אין אן אופן ניסי און אין אן אופן נס שלמעלה מנש, צוויי פעמים נו ן, על אחת כמה וכמה אין די אלע ענינים וואס איז פארבונדן מיט פסח, אנהויבנדיק פון מאות-חיטים, וואס אין איזה סיבה שתגיא דארף מען נאך משלים זיין, קען נאך משלים זיין אין די שעות וואס מ'האט נאך פון די ערב ימי הפסח, וואס דעמאלט איז דאך מותר לטלתל ממון ואדרבא ס'איז מצוה לטלתל ממון אויב ס'איז נאר פארבונדן מיט עניני תורה ומצוותי על אחת כמה וכמה פארבונדן מיט א פרוטה לעני וואס דעמאלט איז ווערט דאס אנגעהויבן על פי הלכה, אז דאס גיט דעם חיות צו דעם עני ובני ביתו, במילא גיט דאס אויך חיות בפשטות, הוספה בחיות, און חיות בפשטות, ביז צו מקור חיים, צו דעם וואס ער איז נותן העני. וואס בכלל איז דאך יעדער איד האט דאך דעם ענין פון חיוב פון צדקה, איז דאך א זיכערע זאך אז לא ישוב לא ידח ממנו נדח האט דאס יעדערער מקיים געווען, ובמיוחד אין די ג'חציי שקל

15וואס מ'גיט נאך אין חודש אדרע שלפני חודש ניסן, און דערנאך איז מען נאך מוסיף אין די שלשים ויום לפני החג, און אין דעם די שלשים ויום עצמם, בסמיכות לחג עצמו מיט ביום ביומו, איז דער אויבערשטער שוין אויך מוסיף, ו כלפי שמיא גליא האט געפונט דער אויבערשטער געוואוסט נאך כמה זמן לפני זה, און האט שוין מוסיף געווען אין צרכי החג און צרכי אויף מקיים זיין דער ברגן בשמחה בתכלית השלימות, וואס דעמאלט איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז דער שמחה ווערט דערנאך נמשך על כל השנה כולה, על אחת כמה וכמה אין דער שנה עצמה, אין מועדים לשמחה, וואס דער ראשון למועדים איז כאמור לעיל איז דאך דאס דער מועד פון חג המצות, וואס ער הויבט זיך אן אין ביום הראשון, אין חצות היום, פון יו ד בו, וכמוזכר לעיל, ומדובר בארוכה אין די שנים שלפני זה. וואס דאס איז אויך הא די פעולה, המוזכר לעיל, אין די אלע ברכות די וואס האבן געבענטשט א אידן און בענטשן איצטער אידן, אז זיי זאלן מתברך ווערן מידו המלאה הפתוחה הקדושה ורחבה בכל ענינים האמורים, און פסח איז דאך א גמציא ס'איז דאך א ראשון לבגלים,

16ווערט ער דערנאך נמשך אין אלע ימים מועדים לשמחה, און נמשך דערנאך פון יעדער מועד אין די ימים השייכים אליו, ובפרט אין דעם מועד הראשון, וואס דאס איז חג הפסח, און נמשך מיטן כח פון ידע המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה איז דאך פארשטאנדיק אז לא ייקבן אפילו כהרף עין, עאכו כמה וכמה בנוגע למילא משלת לבב פון יעדער אידן און פון אלע אידן, פון אצפה לו אחכה לו בכל יום שיבוא די גאולה האמיתית והשלימה זאל קומען תיכף ומיד, נאך בערב חג הפסח, פון שנת ה'תשנון, ובסמיכות ממש להתחלת פון חרצות היום, עאכו כמה וכמה, אז מ'האט שוין כמה שעות לאחרי ההתחלה, און גרייט זיך אויך ווי דער מנהג ישראל, ווי אפגעדרוקט אין די סידורים, אז דאס איז דאך א ספר השוה לכל נפש, אז מ'זאגט לאחרי תפילת מנחות זאגט מען אויך דעם סדר פון קרבן פסח, און דערנאך זאגט מען אויך, ולשלמה פרים שפתינו אז גלייך פון דעם רעדן אין קרבן פסח

17וואלט זיין גלייך די מעשה שבדבר, ואדרבא איז ניט דער רעדן איז דער עיקר, נאר דער עיקר איז גאר די מעשה שבדבר, וואס דאס איז דאך בפשטות, אז נאך בערב פסח זה האט מען נאך צייט, אז וויבנד אז ס'ווערט גלייך דער ידידת פון בית המקדש השלישי למטה ממש, ו משה וארמי עמהם, און בנוגע צו אידן, איז דאך דעמאלט ניט נוגע אפילו די טהרה פון פרו וכיוצא בזה, וויבאלד אז ס'איז דער ציבור במצב כזה וואס ער איז דוחק כל עניני טהרה, און פסח איז דאך נעשה אין א מעמד ומצב וואס דאס איז לכאורה ניט קיין מעמד ומצב פון טהרה, ווערט דאך געמאכט מיטן גאנצן שטורעם, ואדרבא נאך כיתרון האור וואס קומט על דרך זה בהנוגע לכל עניני בלתור יצויים, אז זיי ווערן נהפך. וואס דאס איז דאך אויך ווי ס'שטייט אין ספרים דער אמת, און ווי געדרוקט גלייך נאכן סדר קרבן פסח אין די סידורים, הויבט זיך גלייך אן געדרוקט די הגדה, און די הגדה ווערט געדרוקט אנהויבנדיק פון סימני ההגדה, וואס די התחלה שבהם איז דאך קדיש אורחץ און ווי אויסגעטיילט די צוויי סימנים פון די אלע איבעריקע פוקצן, וואס אויף דא בכללו

18פופצן סימנים, ביז נרצה אז די ערשטע צוויי ווערן נתאחד, פאראיינציקט מיט א ו'המחבר לכאורה האט דאך געדארפט שטיין קדיש, רחץ, ועל דרך ווי ס'שטייט אין די סימנים שלאחרי זה, און דאס איז אויסגעטיילט, און ווען מ'האט געטיילט אריין א ו'המחבר. וואס דאס איז אויך פארבונדן על פי קבלה, דערמיט וואס חכמה בינה איז דאך רין ריעין בלומות פרשה, אז דארף מען דוקא האבן א חיבוש שטעלט מען גלייך אריין א וי., משא'כן די סימנים שלאחרי זה איז דאס פארבונדן מיט שבע מדות, וואס דערפאר איז דאך אויך יעדער מדה אן ענין בפני עצמה און א הנהגה בפני עצמה, משא'כן בנוגע צו חכמה בינה בפשטות, וואס חכמה איז דאך ווי ס'ווערט דאך אנגערופן א ברק המבריק אין שכל. וואס איז די תועלת פון א ברק איז ניט ז מ'בלייבט ביי דעם בליץ אליין, נאר פון דעם ברק ווערט דערנאך נמשך פון דער נקודה ווערט דערנאך נמשך ביאור בהרחבה פון רחובות הנהר, וואס דאס איז דער ורחז דער ענין הבינה, און ס'קומט גלייך בהמשך זה לזה, במילא פועל'ט אויך דער בינה, אז ס'קומט אויך צו אין חכמה, וכמדובר

19כמה פעמים בנוגע צו בינה, ז ס יז ד ענינים אין וועלכע ס'איז ניט העכער פון חכמה, און דערפ ר פועל'ט זי אויך ז ס'ז ל צוקומען אין חכמה, וו ס דערפ ר איז אויך דער רבב המוסיף אין ביידע כיוונים, סיי פריער קדיש און דערנ ך רחץ, סיי אין דעם סדר ההפך, ז פריער רחץ און דערנ ך רחץ, על דרך ווי מ'געפינט ווי דערמאנט מ ל בנוגע אין לשון הרמב אז מ'געפינט ווי אזוי דער רמב,"ם איז מאריך אין ענין הטרע בכמה הלכות, און וואס בכלל איז דאך דער ענין הטרעה קומט דאך אלס הקדמה, אז דערנאך זאל זיין דער ענין הקדושה, ווי בפשטות, ווי אזוי איז ער נכנס לבית המקדש, איז דאך לאחרי ווי ס'איז דא די עניני טרעה בשלימותם, על דרך זה אויך איז דא דערנאך די טרעה הבאה לאחרי הקדושה, תרושה, ובמילחא דיטהרה וו ס קומט לאחרי ועל ידי מעשינו ועבודתינו פון ימי הגלות, ט מען ד ך ד ס לייך לס ן הקדמה צו די גאולה האמיתית והשלימה, וו ס דעמולט שטייט בגלוי ווי זוי יעדער איד און לע אידן זיינען אין ן אופן, זו מ'זעט בגלוי, ז ד ס איז ן עם קדוש פארבונדן, כאמור, כמוזכר לעיל,

20אז גופא להן קדישא, על אחת כמה וכמה דער נפש שלהן קדישא און רוב שלהן קדישא און נשמות שלהן קדישא, על אחת כמה וכמה חיי יחידו, כמוזכר כמה פעמים. ובפרט אז כאמור, אז דער פרשת השבוע איז ויהי ביום השמיני האט מען אויך ויהי וואס דאס באווייזט דאך, אז דאס איז הוי,"' אן ענין של תקיפות, אז בא יעדער אידן שטייען די אלע ענינים פון טוב וקדושה, ביז אין כל מעשיך לשם שמים, אין אן אופן פון שמיני, בתכלית השומן ובתכלית התקיפות, ובתכלית אויך האור וכל ענינים טובים, וכמוזכר כמה פעמים. און ס'ווערט דערנאך אויך ווי דערנאך איז דער פסוק ממשיך אין ויהי ביום השמיעי. אתשרי שכינה במעשה ידיכם וואס דאס האט דאך געזאגט משה רבינו בזמנו, און האט דאס דערנאך ממשיך געווען און דאס פועל'ט דורך דעם משה וואס ס'איז דא בא יעדער אידן, און פועל'ט אין אים, וואס דערפאר איז בא יעדער אידן מילתא זוטרתא היא אלע ענינים פון טוב וקדושה, על אחת כמה וכמה ענינים פון דעם ראשון שברגלים פארבונדן מיט חג הפסח, און אויך ביום הראשון

21מיט ערב פסח און די ימים שלפני זה, וואס דעמאלט איז דאס דער עיקר הכנה, נוסף אויף דער הכנה וואס אויך דא פון דער מצה שמורה וואס איז פארבונדן מיט ערב פסח לאחרי חצות היום, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'האט פון דעם חג המצות ווי מ'רעדט וועגן אים, האט מען גלייך דעם המשך, נאכל שם מן הסכים ומן הזבחים דורך דעם וואס תיכף ומיד האט מען די גאולה האמיתית והשלימה, האט מען תיכף ומיד דעם בית-המקדש השלישי, און תיכף ומיד הראויים עמני שמיא אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו איז מען תיכף ומיד בארצנו הקדושה, און דארטן פון ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש און א בית המקדש, מקדש עד נקוננו ידיך און דארטן האט מען נאך צייט אויף מקריב זיין דעם ענין פון קרבן פסח, מיט אלע ענינים השייכים לזה. און דערנאך קומט עס ארויס על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו פסח, איז די הלכה אז מעיקרא לאכילי קאי אז ס'ווערט דם ובשר כבשרו ווערט דאס שוין תיכף

22ומיד נאך קודם האכילה, האט מען שוין דעם שכר שבזה, מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה פון דעם אויבערשטן, און די אלע ענינים אין אן אופן פון תשרת שכינה במעשה ידיכם על אחת כמה וכמה מעשינו, וואס דאס איז פארבונדן מיט ימי הפסח, און מיט חודש ניסן בכלל, און מיט שנת תהי תהי שנת ניסן דער ראשי תיבות פון שנה זו, אז מ'האט גלייך די ריבוי ניסים נאך אין זמן הגלות, און דערנאך האט מען גלייך דעם נס העיקרי, דעם נס פון גאולה האמיתית והשלימה, כמוזכר לעיל, ואבה הוא העיקר, אז מ'האט דאס גלייך אין אן אופן פון מראה באצבעו ואומר זה על דרך ווי מ'האט דאך דעם תנאי בהנוגע צו הגדה פון פסח, אז ס'דארף דאך זיין ויגבתו לבינך ביום ההוא, איז קען דאך זיין א יכול מראש חודש, ווי דער טייטש בזה איז דאך, ווי ס'שטייט אין ספרים, ז א איד האט די יכולת וואס דער אויבערשטער האט אים געגעבן, ז ער האט א יכול ז ס'זאל אלץ אפגעטאן ווערן בראש חודש, ס'איז מערניט וואס די תורה טעגעבן דערנאך נאך א העכערע דרגא, ז אף על פי וואס יכול מראש חודש זאגט אין תורה, וואס אמירת שבתורה איז חשיבה מעשה,

23אז ער זאל וויסן זיין, אז ער האט נאך א גרעסערן אויפטו, וואס דאס איז אויך ביכלתו שלו, אז תלמוד לאמר בעבור זה, כמוזכר לעיל, מראה באצבעי ואומר זה בשעה, וואס מצה ומראה מנחים לפניך", און דאס ווערט א מראה דקדושה, וואס דעמאלט איז דאך דא דער תכלית המסיקות, מיט דער שלימות וואס ווערט אתהפכא מרירו למיתקו על ועד דרך זה איז דאך אויך מיטן מרור פון חג הפסח, וואס דאס איז דאך אויך דא אין זמן הגלות, משא'כן פסח איז אט דא ברוחניות, משא'כן בגשמיות דארף מען האבן אז ס'זאל תוקף ומיד קומען דער בית המקדש, און ס'וועט נאך זיין כדי זמן אויף מקריב טאן כל הענינים, ובפרט דער ענין פון קרבן פסח, האט מען אויך דער מרור ומצא ומנחם לפניך אין אן אופן פון יחול קען דאס שוין זיין פון ראש-חודש, וואס דאס איז דאך א חודש נסיים, על אחת כמה וכמה אז מ'האט שוין אויך ביום הראשון שבו, וואס דעמאלט גרייט מען דאך שוין אויך און מ'האט שוין צוגעגרייט כל צרכי החג אין אן אופן פון מנחם לפניך ווי אזוי פועל'ט ער, אז ס'זאל זיין ביי אים מנחם לפניך זיין צרכי החג? דורך דערויף וואס ער איז מקדים

24ואהבת לרעך כמוך במילא דארף ער זיך נאך אנהויבן מיט דערמיט וואס הגיתת לרעך כמוך אז ער איז צוגעשטעלט אין די מאות חטים לרעך זאל האבן כמוך, ביז וואנענט אז דאס וואס ער זאגט דערנאך בשעת'ן סדר מאן די צריך ומאן די כפין איז דאס מערניט ווי על דרך, אז אויב ס'וואלט געווען אזא מציאות איז אט דעמאלט איז ער גרויט, משא'כן בפועל, וכמדובר כמה פעמים, אט דעמאלט האט ער דעם גאנצן תוקף פון א מצות עשה מן התורה, ביז וואנענט אז דאס ווערט אין ענין המצוות, במילא דערמאנט מען דאס אויך אפילו אין סדר, עאכו כמה וכמה אז מ'דערמאנט דאס אויך אין די ימים אין די לימוד ההלכה שבדבר, ועוד והוא העיקר אין דעם ענין הצדקה שבו, וואס דאס וואס מ'דערמאנט דאס איצטער, איז כדי מ'זאל נאך משלים זיין אויך דער אפטייטש פון שלימות, ניט נאר אז ער איז ממלא לפי חסרונו אשר יכספלו, נאר אויך אתם מחוייב לעשרי ער זאל מאכן פון יעדער אידן, אז יעדער איד זאל זיין אן עשיר בפשטות,

25און בפרט נאך, אז ס'האט דאך אויך אן ארט בזמננו זה במיוחד, ווי דער אלטער רבי איז מאריך, אז איצטער איז ניטא די הגבלות פון צדקה ביז מעשה, ביז חומש, נאר ס'דארף זיין דוקא דער מבזבז, וויבאלד אז דאס איז פארבונדן מיט בעד נפשו אז דער נפש זאל שטיין בתכלית הבריאות ובתכלית השלימות, השלימות פון דער נפש איז דאך וואס ס'ווערט נתגלה די יחידה שבנפש, וואס זי ווערט דאך נתגלה בתכלית השלימות, אז מ'האט די התגלות פון יחידה הכללית, דער ביאת משיח צדקנו, בפועל, און אין אן אופן פון מונחין לפניך, אז ויגרת לבינך ביום ההוא און אויך זאגן אין דעם אופן פון מונחין לפניך האט מען דאס אויך, והוא העיקר, בנוגע צו משיח צדקנו, מראה באצבעו ואומר זה, און מ'איז ממשיך אין די הכנות פון אך ביום הראשון, צוז מען מיט משיח צדקנו, והליל עם ענני שמיא בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, אין ארצנו הקדוש, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש, וואס דארטן הויבט מען גלייך אן די

26הכנות על אתר אין דעם בית-המקדש, אין דער עזרה, צו די אלע ענינים פון די שלש כתות, און יעדער כתה איז דאך לכל הפחות שלשים אנשים, וכמדובר כמה פעמים די מעלה שבדבר, און דער פשטות שבזה, דעם שלשים לכח, אז יעדער איד האט דעם כח בגשבית אגב, כאר אחת כמה וכמה דרוחניות הגוף, על אחת כמה וכמה פון די ענינים אלו אין זיין נשמה. ועוד הוא העיקר, אז מ'האט כמוזכר א גוף בריא, און נשמה בריאה, און מיידע צוזאמען בריאות אין ענין פון תורה ומצוותי'בפשטות, ו המעשה הוא העיקר, אנהויבנדיק פון דעם ענין פון צדקה, וואס דערפאר איז דאך אויך כנהוג וכגלן זה איז מען מסיים מ'וועט מאכן יעדערן פאר ליח בנוגע צו צדקה. ובפרט אז דאס איז דער ענין פון ערב פון חג המצוות און ערב פון חג הפסח, און ערב פון דעם זאגן און גלייך אין עון דער דער כל דצריך און אין כל דכשין איז דאך ס'היילט זיך נאכמערער צו דער פארענדיקן דעם גלות תיכף ומיד ממש, און ס'זאל זיין ממש אין אן אופן פון חוש המישוש

27און מ'זעט דאס ממש בעיני בשר, און דערנאך איז מען הולך ומוסיף צוזאמען וואס מ'קלייבט צוזאמען אלע ארבעה בנים, וואס יעדערער פון זיי איז דאך דיברה תורה און פארנעמט זיך און גיסט זיך מיט אים אפ, און דאס איז אויך כובל כל בני ובנות ישראל, און אויף אלע זיי צוזאמען זיצן בא דעם זעלבן טיט און פראווען דעם זעלבן סדר, כאמור לעיל, נוסף אויף אויף מצה ומרוב האט מען אויך דעם ענין פון פסח, וואס דעמאלט איז דאך בשלימות כל הענינים, דורך די אלע ג'ענינים פון פסח, מצה ומרוב, און מ'האט די שלימות פון בית המקדש השלישי, און די שלימות העבודה אין תורה העבודה וגמילות חסדים, ועוד והוא העיקר ניט ווארטנדיק אויף דעם חמשה עשר, אפילו ניט אויף דעם חמשה עשר, נאך תיכף ומאר בסמיכות צו חסוקת היום פון י ד בו. וכאמור, דער יום הולדת פון דעם רמב",ם וואס דעמאלט איז דאך מזלו גובר, ווערט דאך דער לשון ווי ס'שטייט אז רמב איז דער לשיטוב, ווי ס'שטייט אין ספרים רוות מתו בארץ מצרים, אז ס'ווערט גלייך רוות מתו, ס'איז נאך איידע ס'הייט זיך אן דער חמשה עשר בו, ווערט דאס גלייך נאך זיין

28בארץ מצרים אין מעמד ומצב פון גלות, ווערט דאס גלייך רות מותי ניט אויסגערעכנט וועלכער מופת, על אחת כמה וכמה אז דאס מיינט מען דעם מופת העיקרי, דער גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, ותוקף ומיד נמא.

דיווח על בעיהבלי חשבון
מה לא בסדר?
מה לא בסדר?
הדיווח גלוי לכולם באתר (בלי שמכם), חוץ מדיווח על זכויות יוצרים או תוכן פוגע. אל תכתבו כאן פרטים אישיים. או פתחו דיווח מלא, עם כותרת ותיוגים