טקסט

¶1חזרה מפות ימים הראשונים דחגי סוכות.

¶2אפילו חלמוד איז אויך דא דער ענין פון די חיוב פון שמחה, ווי דער אלטער רבי ברענגט אראפ, אז חלמוד האט אנגערופן מקראי קודש און דערפאר איז דא א חיוב שמחה, און על אחת כמה כמה יום-טוב, און אין דערויף גופא אין סוכות וואס דארטן שטייט, אין תורת בכתב, דריי מאל די ענין פון שמחה, ובפרט יעץ אז אויך נוסף אויף שמחת יום-טוב איז אויך דא קומט צו שבת, וואס שבת איז ווי אים שמחתכם אלו הש בתות, וואס ס'שטייט אויך אין תורה ביומות פון חשמי אלץ הבתות, איז במילא איז בזה ווי די הכרזה, ס'איז ניט געווען די הכרזה, האט רבי געזאגט, אז ער וועט זיין די שמן פון דעם גבי, און ער הויבט מ'זאל איר אויסרופן דוקא דריי מאל גודשבת און גוטי יום-טוב, דוקא דריי מאל, און דא זאל זיין, דער רבי זאגט, די הכנה צו יום שכולו שבת מנוחה לחיי עולמים און צו יום שכולו שמחה, און ער האט אויסגערופ

¶3נאך דעם מגין האט רבי אנגעהויבן, אז כרגיל אז מ'רעדט אלעמאל די חידוש וואס ס'איז דא איז פארבונדן דוקא מיט דעם יאר איז לגבי די אנדער יארן, וואס דער חידוש פון היינטיקער יאר איז, וואס דער ערשטער טאג סוכה ס'פאלט אויס אין יום השביעי, אין שבת, וואס דאס איז פארבונדן מיטן שיעור חומש אין פשטות זאת הברכה פון שביעי ביזן סוף, כידוע די שיעורים משיורין חתת וואס דער תקנין פון רבי'ן, וואס איז נתפסם געווארן אז דער משיורין חתת און ער הויבט אנהויבנדיק פון חומש, אז יעדער טאג איז פארבונדן מיט דעם חולל פון חומש וואס מ'לערנט. וואס קומט לפי זה חומטויות, אז ס'איז דער היינטיקן טאג, וואס נאכדעם וואס מ'האט געלערנט זעקס טעג אין פשטות זאת הברכה איז היינט לערנט מען פון אין שביעי ביזן סוף, וואס דאס איז דער סוף פון פשטות וזאת הברכה, וואס דאס איז אויך דער סוף פון חומש דבר, דער חומש החמישי, און אויך דער סוף פון גאנץ תורה שבכתב, וואס לפי זה קומט אויס את היינט, איז דאס על דרך ווי דער סיום פון אזוי ווי דער ענין פון שמחת-תורה, וואס דעמאלט מאכט מען דאך דעם סיום ברבן, דארגאנצן מיט א פארד, וואס ס'איז דא אזעלכע ערטער וואס מ'וואלט וועלן זאת הברכה אין שמיני-עצרה וואס מ'הויב�

¶4תורה, וואס די שמחה בשמחת תורה איז דאך א שמחה וואס איז למעלה מכל מדידה והגבלה. וואס אזוי איז דאך דער ענין פון שמחת יום-טוב איז דאך פארבונדן מיט אן ענין פון א מדידה והגבלה, און ווי ס'שטייט דאך אין שוחן ערוך, אז מ'לעת-נטפעק שיקן שלוחים צו זען, אז אלע זאל זיין סתטעטשנא אז מ'זאל נזיין הוסר, ניט ארויס פון הגבלות. אבער פון דער זעגן ס'איז דאך דא אין דערויף גופא איז דא אמאל די שמחה וואס איז העכער פון הגבלה, על דרך דין פון שמחות פורים, און על דרך זה זאגט מען, אז לא היו ימים טובים לישראל כחמשה עשר וכי יום הכיפורים, וואס דאס איז כפורים, און על דרך זה חמשה עשר באב, וואס די שמחה חמשה עשר באב איז דאך פארבונדן מיט דעם ענין פון חמשה עשרה וואס דעמאלט איז קיימא סיהרא בשלמותא. וואס פון דעם איז פארשטאנדיק, אז על דרך זה איז אויך די ערשטע טאג סוכות איז דאס א משה עשה בתשרי, וואס דעמאלט איז אויך א שמחה אין א שמחה קיימא סיהרא בשלמותא. אין דערויף גופא קומט צו, אז דאס איז היינטיקע יאר, אז אויך אן ענין פון א יום השבת, ווי ביום השבת סאגט זיך וביום שמחתכם אלו השבתות וואס דאס שטייט בפירוש אין תורה שבכתב, און דאס איז פשוטו של מקרא, אז ותתם חתכם ניט יום-טוב, דאס איז... במועדיכם נאר וואס איז ביום שמחתכם דוקא אלו השבתות.

¶5און אדרבא אין דערויף איז דאך נאך דא די מעלה, אז דוקא בא די שמחה פון שבת איז דא די דיוק פון לשון שמחתכם דאס איז שמחתכם וואס ס'איז דא דא בגמי'לו פועל, און בפרט אין וואס פאר א שמחה איז דאס, אז ניט סתם א שמחה, אין דערויף קומט די שמחה פון שמחת בית השואבה, פון דער ערשטער טאג שמחת בית השואבה, און צו דערצו דאס איז א שבת, ובאלפל ס'איז אויך א שבת, וואס שבת איז מנ ימות ברכן כולו יומין, וואס ס'קומט דאך אויס, אז די שבת פון אימות ברכן כולו יומין איז אלע זעקס טעג פון היינטיקער שבת איז דאך די טעג פון זמן שמחתנו, די שמחה פון די אלע טעג נעמט זיך פון היינטיקער שבת. במילא האט מען געזאגט, אז דארף מען זען די ענין פון שמחה, און די ענין פון שמחת בית השואבה, ו שמחת את השואבה בכל מקום, ובפרט אז מ'האט שוין אנגעהויבן ריידן וועגן די ענין פון שמחת שבת און מאכן הכנה דערצו, און האבן שוין גערעדטן אויף די פריערדיקע שבת, און האט מען גערעדט פאר דעם אין תשמוט, נאך פארדעם שתסמח, אבער ס'קומט אלץ ניט צו ווי ס'דארף זיין יעדער פון תשנת ניסים, און וואס דער רבי געזאגט, אז ס'זאל זיין דער גרעסטער נס, אז דער נס וועט זיין,

¶6אז ס'וועט זיין דער ענין דעם נס פון דער גאולה, וואס דעמאלט וועט זיין דער נס פון דער גאולה וואס יעמאלט וועלן מקיים זיין אין פון סוכה ס'איז דער ענין פון חג עשו, וואס עספך בגני'מאיבך וואס דאס איז ווי דאס איז אין ארץ-ישראל, וואס יעמאלט וועט זיין זבנה עשו און יעמאלט וועט מאכן אויף אידן סוכה פון דערפון דער סכך וואס דאס איז דער עיקר הסוכה וואס על ש איז דער עיקר נץ איז, אז יעדער איד וועט זיך אויפהויבן... ס'איז דאך דאס געווען ניט דא. איז ירצון, אז ס'זאל אנטרעפן אלע אידן, און וועט זיין א מצב רוח, אז ס'זאל קענען זיין בשמחה, און ס'זאל זיין דער אמת'ער זמן שמחתינו אז ס'וועט זיין דער שמחתינו ושמחתינו לשון רבים, וואס גייט דאס אויף אלע אידן, און נאך א פירוש, אז ניט דאס גייט אויף אלע אידן, ווארום אלע אידן זיינען באמת לש יחוד, ווארום מצד דעם מצבון אהבת ישראל זיינען אלע אידן ווי איינער. נאר וואס איז דענין פון לשון רבים? אז דאס גייט אויף אידן מיטן אויבערשטן, א אידן אז ישמח ישראל בעושיו וישמח השם במשך אין ישמח ישראל בעושיו און דאס איז פארבונדן דוקא מיט עולם העשי'דוקא, ווארום דוקא אין עולם העשי'איז דא ווערט די דירה לו יתברך ותחתונים וואס דער ענין פון א דירה איז דוקא אין די דירה איז דארטן דער עצם בתמות

¶7שונא איז דוקא דא למטה בעולם הסיה, וואס רבי האט אויסגעפריט, ער עס זאל קומען די גאולה, ער זאל זיין די גאולה, און וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט אושפיזין פון היינטיקער טאג, וואס זיינען וואלט ער בגלוי זיין על ידי רבי'ן, א ידי די אושפיזין, און בפרט אושפיזין פארבונדן מיט דעם אושפיזין פארבונדן געזאגט דער בעל שם טוב, דאס איז די חסידישע אושפיזין, על דרך לזה די אושפיזין פ

¶8ביז דוד, וואס דאס איז דוד מלכא משיחא, און זיינע, די גלווה, תוקף מיד ממש. דאס איז מער ווינטיקער די תוכן פון די ערשטע נאכט. איז רבי'דער זיך נאך די ערשטע נאכט? אין דער צוייטער נאכט, איז אור ווי דער רבי האט אנגעהויבן ריידן, האט דאך די גבי שוין אויסגערופן גוטשיאונטיס דריי מאל, האט רבי אנגעהויבן, אז ווי ס'שטייט אין הקדמות פון מחברים, אז בשעת אי מ'האט געזאגט עפעס איז מען פירט זיך אזוי איז די מנהג ישראל, אז מ'זאגט אויף דעם גלייך א הגהה און אהרה. איז על דרך זה בנין לידן איז אויף די הכרזה וואס מ'האט מכריז געווען די יום טוב, איז דא די הגגר, איז זאגט מען די הארה, אז אזוי ווי ס'איז געווען נעכטן, אז בהתאם צו די הכרזות פון די יום טוב דארף מען זינגען א ניגון צו מוח, און זאל מען זינגען ושמחת בחגיך כיוצא און מ'איז געדונגען, ושמחת בחגך. נאך ניגן דער רבי אנגעהויבן, אז ווי גערעדט פריער, וואס דאס איז דא דער שטיקל, אבער כ'פארגעסן חזר'ן, פון די פריערדיקע נאכט, וואס דער רבי האט גערעדט, אז די ערשטע נאכט האט רבי געזאגט, אין פון כלכלתנו זו תקנותינו אז אף על פי אז אין זמן המקדש איז די שמחת בית השואבה ניט געווען ניט פון שעבות ניטן יום-טוב, אב�

¶9זמן הגלות, איז דער זמן הזה הויבט מען אן די שמחה גלייך פון דער ערשטער נאכט אויך פון יום-טוב, און אפילו בשבת איז יום-טוב פון שחליות בשבת, דאס איז געווען דער רבי שוין די מאנט שוין די ערשטע נאכט. איז דא ווייטער, דער רבי האט אנגעהויבן די שיחה, אויך, אז ווי גערעדט פריער, אז בזמן הזה, אז חריב, וויבאלד אז ס'איז ניט שטייט דער חשש פון דעם חלויל, איז במילא איז הויב� אן דער ענין פון דער שמחת בית השואבה שוין אין יום-טוב, אפילו אין יום-טוב, פון אפילו אין שבת ס'איז ווי נעכטן, און ס'איז שוין דא די ענין פון שמחת בית השואבה, און נאר אין דערויף, וויבאלד ווי י'האלטן שוין די צווייטע נאכט דארף מען דארף זיין נאך אויף א העכער איבן פון פיר פריער, ווארום דא דארף דאך די ציווי פון להעלות בקודש אז אין אלע ענינים פון קדושה דארף זיין עין פון עלי וואס דאס איז אזוי אלע ענינים פון קדושה, על אחת כמה וכמה ווען ס'רעדט זיך ווען א עין פון צמחה, וואס צמחה אליין איז שוין אן ענין וואס איז העכער פון הגדרה און הגבלה, איז דאך על אחת כמה איז דאך דא די עלי'בקודש אין נאך א העכערן אופן, נאך העכער פון דער למעלה מדידה והבלה וואס עס געווען פריער, און על אחת כמה וכמה ווי די ס'רעדט זיך אין די עין פון צמחת בית השואבה, ווא�

¶10שואבה בכללו איז ער א שמחה וואס איז העכער מדידה והגבלה, און ער איז דער העכסטער אופן אין שמחה, איז ווי מ'זאגט, אז מי שלא ראה שמחת בית השואבה איז לא ראה שמחה מן ים בב. וואס אין דעם מאמין חזל איז דא דער דיוק וואס חזל נוצט מען דעם לשון דוקא מי שלא ראה שמחה מן ים בב. וואס לכאורה איז דאס ניט פארשטאניק, וואס איז דא דיוק ראה ס'איז געדארפט שטיין אדער מי שלא שמע אדער נאך וועט ער, מי שלא השתתף בשמחה זו און דא נוצט מען חז זל דוקא די לשון לרעה. נאר דער ביאור אין דעם איז, אז דער ענין פון ראי'האט דער מעלה, אז דוקא אין דער ענין פון ראי'איז דא די גרעסטע התאמתות וואס קען זיין איז דוקא דער ענין התאמתות איז דוקא דער ענין פון ראי.' נאך העכער, וואס דאס איז נאך העכער אפילו פון א ידיעה, אפילו א ידיעה וואס ס'קומט ארויס ס'איז שוין ד רוף חכמה בין און דעת, און א זא חכמה און דעת וואס איז מולד אהבה וענפי'קומט דאס אבער ניט צו די סמתות וואס ער האט אויפגעטאן דורך די ענין פון ראי.' וואס דאס איז אויך דערפאר דאס גערופטו פון לעתוד לבוא, אז לעתוד לבוא וועט זיין דער אויפטו אויף דער לימוד התורה וועט זיין דוקא אין אופן פון ראי ווי מ'זאגט והיו עיניך רואות את מוריך ווארום דוקא איז דאס, אז אפילו די ענינים וואס בזמן

¶11מצד די אימה כמותיק קען ניט זיין קיין ענין פון ראי'אין זיי איז לעתוד לבוא וועט זיין דער ענין פון ראי'אין די ענינים, ובמילא וועט זיין די אתמתות אין די ענינים. און אין דערויף גופא וועט אויך זיין עלי'מדרגא לדרגא, ווארום אין אתמתות אליין איז אויך דא דרגא ומדרגא, העכער. איז דאך דורך די השתדלות נאך דערויף וואס מ'קומט צו איין דרגא אין די ענין פון אתמתות דערנאך ו וועט מען נאך אייך צו קומען דורך דער שתדלת אדם נאך העכען און נאך העכען דער ענין פון נתמתא. ו. וואס על דרך זה איז אויך בנוגע דעם ענין פון שמחה, וואס מ'זאגט שמחת בית השואבה, אז מי שלא ראה שמחה זו איז לא ראה שמחה וימן אז וואס איז דיוק ניינפה וריאה? דער דיוק וריאה איז, אז דאס ווייזט, אז די שמחה פון שמחת בית השואבה איז געווארן איין זאך מיט אדם השמח. די שמחה איז געווארן איין זאך מיט אדם השמח. די שמחה איז געווארן איין זאך מיט אדם השמח. וואס דאס איז אויך וו וואס ס'איז דער ענין פון שמחה, דער מעלות ענין הצמחה, וואס ס'איז מבואר דארטן אין דעם מאמר פון שמח תשמח הארוך וואס דער המשך דאס האט געזאגט דער רבי נשמתו עדן האט געזאגט, פארבונדן מיט דער חתונה פון בני יחידו. וואס על דרך זה איז אויך די זעלבע דאס איז בדוגמא דער ענין פון דער חתונה פון דער שמחה צווישן דעם אויבערשטן און דער חתונה פון דעם אויבערשטן מיט יעדן איד

¶12כידוע אז בזמן הזה איז אלץ דער ענין פון אירוסין, און לעתוד לבוא אט דעמאלט וועט זיין דער ענין פון נישואין צווישן דעם אויבערשטן מיט אידן. און דוקא דעם, בשעת די נישואין דא קומט ערויס די העכסטע שמחה. ווארום אין דעם ענין פון נישואין וואס איז דער ענין פון נישואין? אז אין דער ענין פון נישואין דא קומט ערויס בהתגלות דער כח האין סוף, אין נבראים, נבראים דא למטה, און דו ביזט דאס וואנענ ענין קומט ער אויס דוקא אין נישואין גשמיים, ביז אין ביז ווי אין יחוד גשמי וואס אין א השפעה רוחנית, על דרך ההשפעת רבל תלמידי, און אין היחוד רוחניות אין השפעת רבל תלמידי איז דארטן נשטאר די התגלות אין סוף. וואו קומט אויס די התגלות אין סוף? דוקא אין נישואין גשמיים, ביז אין אן אופן ביז אין ווי אין יחוד גשמי כפשוטו. וואס דערפאר איז דוקא אט דער ענין וואס ער רופט אויס די העכס שמחה, ביז ס'קומט אויך אין א שמחת הגוד נשמה, איז די שמחה אויך פארבונדן מיטן גוף פון דער העכסטער אופן פון שמחה.

¶13איז נוגע ומעשה בפועל, אז מ'געפינט זיך שוין אין די צווייטע נאכט פון שמחת בית השואבה, איז דארף די שמחה זיין אין אן אופן נאך העכער פון אלהלות בקודש, נאך העכער ווי די שיחן שמחה פון די פריערדיקע נאכט, ביז אין אן אופן פון קופליים ותושי'ע. על כל פנים דארף זיין כפליים ותושעי'בכמות, און מה טוב, אז אין ניט נאר כפליים ותושעי'בכמות, נאר ס'דארף זיין כפליים ותושעי'באיכות. ביז וואנענט אז מ'דרוקט דאס אן כפליים ניט וואס ס'איז צוויי מאל אזויפיל, נאר מ'האט נישט קיין אנדערע ווארט, נאר בעצם דאס איז גאר אן אנדערע סוגלא גמרי. ס'איז ניט נאר צוויי מאל אזויפיל, נאר ס'איז פון גאנצן א העכערע סוגלא גמרי וואס דאס איז אויך קול וואס בשמחה דארף זיין אן אופן, אן אופן אז מ'זאל טאנצן ניט נאר אליין טאנצן, נאר טאנצן אין אן אופן אזוי ארויסן ממשות רבן, ביז וואנענט וועט מען מאכן אז א גזל טאנצן. וואס ס'איז אנגעקומען א שמועה, א צי א שמועה, אז נעכטן האט דער גאס ניט געטאנצט, איז ווי רצון אז ס'זאל נתגלה ווערן אז ס'איז געווען א שמועה וואס האט מען קיין יסוד? אפילו

¶14חזר שמות, איז דער שמועט יהי'סוד איז דאך אויף ידוע די כלל און אין אלע ענינים פון קדושה, אז ס'איז נישטא קיין פארפאלן, במילא קען מען דארפן מאכן, זאל מען משל'ן זיין היינט ביינאכט, אז מ'וועט טאנצן אן אופן ביז אז דער גזל טאנצן, און ס'זאל זיין אזוי ווי ער אים פון הלילה שני ניט נאר שני וואס שני האט מען דאך צו פירושים, איין פירוש שני איז פון לשון איבער'חזר'ן, אז ד איינטיקער שמחה, זאל זיין ניט נאר וואס מ'חזר'ט איבער די דרגא פון שמחה, ס'איז געווען די פריערדיקע נאכט, נאר ס'איז אויך ווי די צווייטע פירוש'ן שני, מלשון שינון, על דרך אשר הדרך ון געפינט ביי איינעם וואס מ'האט אנגערופן אים שינונה מצד די שערפקייט וואס דורך דערויף האט ער מחזר געווען חדושים אין תורה, דאס הייסט שינון וואס טוט דאך אן אים פון חידוש, דאס הייסט דארף זיך גלייך אנהויבן אזוי ווי אין אן אופן פון די שמחה פון בדוגמא וצמחת תורה, איז דער ענין פון שני מלשון שינון איז דאך אויך פארבונדן מיט זאגן חידושי תורה וואס דאס איז בכלל פארבונדן מיט שמחת בית השואבה, ווארום ושאחתם מים וששון איז דאך אין מים אלא תורה און ס'איז פארבונדן בפרט מיט די שמחה, למעלה מדידה והגבלה, וואס דאס איז פארבונדן פארבונדן מיט שמחת תורה. במילא איז מת

¶15אז מ'זאל גלייך אנהויבן מיט א ניגון פון שמחת תורה, און אף על פי אז ס'איז דא שמחת תורה, מיט א שמחה למעלה אין מדידה והגבלה, וואס אף על פי אז ס'איז דא אן ענין פון א מדידה והגבלה, אז מ'מוז דערנאך גלייך גיין עסן סעודות יום-טוב, וואס דאס איז אויך פארבונדן מיטן ענין פון מצוה, ובפרט פון סוכות, וואס דער אכילה איז אויך פארבונדן מיט מצות ישיבה בסוכה, און היינט ביינאכט דאס איז ניט, וואס סת אמית'ס די שבע סוכן, אט דערויף קומט אויך דא די ברכת שהחיינו. און דא האט דער רבי'ן מורא געווען, אז ס'איז דא די שאלה טאקע, פארוואס דער חילוק פון סוכן אין לוליב וואס בנוגע צו סוכה מאכט מען די שהחיינו ביידע נעכטן. משא ענכון בנוגע צו לוליב איז דארטן מאכן די שהחיינו מענעגד דעם ערשטן מאל וואס מען מענעגד די ערשטע מאל ווען די ערשטע טאג, אבער ניט די צו עי מאכן ניט קיין שהחיינו. וואס דער דארט אין כאן מקומו. און בכל אופן ער האט געזאגט, אז יעדער איינער זאל זיך שאקלען, ווי ער האט געזאגט, על-דרך ווי הלוי, און אבער ניט ווי הלוי, ווי הלוי, אז מ'וועט שקלן צופי ל, איז דעמאלט קענען פעסל ווערן, וואס מ'וועט שקלן די לוליב מרובות פעלות קען דאך ווערן נפרד וכל עליו ווערן פסל און וועט האבן וואס צו שאקלע

¶16מ'וועט עסן אביסל ווינסיקער פלייש, אביסל ווינסיקער פלייש, מ'וועט טרינקען אביסל וויין, וואס מ'דארף טרינקען אפסקפי עמידה, אדער דארף מען עסן מיט א מדה, אבער בכל אופן אזא שמחה דארף זיין מ'וועט גלייך אנהויבן מיט א שמחת תורה ניגין, און דער רבי האט גלייך אנגעהויבן מיטן טאטן'זינגען דעם טאטנ'ס ניגין. נאכן זינגען דעם טאטנ'ס ניגין וואס נאך הא� געזונגען דעם טאטנ'ס ניגון האט רבי אנגעהויבן ווייטער, המעשה הוא העיקר איז, אז מ'זאל זען, אז מ'זאל אנהויבן גלייך מיט א שמחה, און די שמחה ניט נאר מיט זיך נאר ווי געזאגט פריער אויך אז די גזל טאנצן, און מ'זאל אומקומען אומעטום ביז וואנענט אז וואו נאר ס'איז דא א גז זאל מען זען אז די גזל טאנצן! און ס'איז אויך ווי כרגיל אויך צו דערמאנען און צו פארבינדן דאס מיט די אושפיזין, סיי מיט אושפיזין וואס שטיינען אין זהר, וואס דאס איז אברהם יצחק ויעקב משה, אהרן ויוסף און דוד, אדער ווי ס'ברענגט זיך אין אמאל מיט אן אנדערע גירוסא, וואס אין כאן מקומו. און אויף דער זעלבער זאך אויך איז חסידי אושפיזין, ווי דער סיפור פון נשיא דורנו, וואס ס'וועט זיין דא א זאך וואס ס'וועט זיין דאס גע

¶17ען, ווי דער רבי האט געזאגט, האט אנגעוויזן דעם צבעי הגשמי, און געזאגט דאס איז דער בעל שם פיר, דאס איז דער מגיד, דאס איז דער אלטער רבי, דער מיטעלער רבי, דער צמח צדק, דער רבי'ן מר אש, און ווי ער האט דערנאך אויסגעפערטן אויך בנוגע אז דאס איז די טאטע, אף אנאן בת רי בנשיא דור ענגל. וואס ער איז געווען דער ממלא-מקום פון זיין פאטער, און ממ מקום פון רבי'ן מר אש, ביז וואנענט אז בפרט אז קלשתא פניו איז געווען דאימא'סער רבי'ן מר אש, און דער מעלה-מקום פון רבי'ן צמח צדק, און מעלה-מקום פון מיטעלער רבי'ן, און מעלה-מקום פון אלטן רבי'ן, און ער איז געווען דער וואס ער האט מגלה געווען, ביז אין אן אופן פון הפצה, די תורה פון דעם בעל שם און דעם מגיד, און די מעשים פון דעם בעל שם און מגיד, און די הוראות פון בע הם ומגיד. וואס דער נוגע צו די אושפיזין פון היינג ביינאכט איז דאך די עיקור אושפיזין איז דאך חסידי אושפיזין איז דאס דער דער אושפיזין, און דאס איז דער בעל שם טוב מיטן מגיד, און דער... און די זעלבע זאך, די אושפיזין פון זוהר, אז ער האט געזאגט אז בקר אברהם און יחק, איז דאך די פועל איז דער נוגע... ופועל דער רבי, אז וואס וועט זיין דער פועל, אז מ'דארף זיין אזוי ווי ד

¶18גאנצער מצלות פון היינטיקע טאגות פארבונדן מיט די אושפיזין, זאל מען זען מ'זאל לערנען מיט תורתו פון די אושפיזין, ובעיקר נאכאמאל, אזוי האט גערעדט נאכאמאל וועגן זען, אז ס'זאל גלייך אנהויבן מיט דער ענין פון שמחה, און גלייך יעצט זאל מען אנהויבן מיט די שמחה אן אופן פון למעלה מדידה והגבלה, ביז אין התפשטות עד אין צא! וואס אף על פי אז מ'געפינט זיך אין א בית הכנסת, וואס איז א מקום מוגבל, און אויך'ן זמן, וואס מ'דארף פריער גיין עסן אין סעודות יום-טוב, און פון פאראן א זאך וואס דארף נאך דאווענען תפילת ערבות אויך, אבער פון דערצו וועגן איז אן ענין קדושה איז דאך פארבונדן מיט אן ענין פון איין-סוף, במילא זאל מען גלייך אנהויבן מיט די שמחה, און אויך אין אופן אויף וגזל טאנצן.

¶19ובפרט אז מ'געפינט זיך שוין אין שנת ניסים. וואס דאס איז דערנאך דערויף וואס דאס איז שנת ניסים, פאר טעס סקונדע, וואלט מען שוין אין שנת ניסים, וואס דאס איז נאך העכער ווי ס'איז געווען פריער אין שנת וואס דאס איז נאך העכער פון שנת תשמוד ידיך און נאך העכער אפילו ווי ס'איז געווען דערפי יאר פאר דעם שנת תסמך, וואס אף על פי שנת תסמך איז שוין ניט ניט ארי דער ראשי בונן מצמחה, נאר די טובות אליין אי פון בונן מצמחה. פון דער וועגן קומט דאס אבער ניט צו די דרגת הצמחה ווי דאס פון שנת ניסים, וואס דאס איז אים גאנצן למעלה מדידה והגבלה, און אז דער רב האט אויסגעפירט, אז ס'זאל זיין די נס פון די גאולה, און דער רב האט אן די גרעסטע נס זאל זיין, אז יעדער איד יעדער איינער זאל זיך אויפהויבן אינגאנצן למעלה מדידה והגבלה, אין אן אופן פון נס לגבי ווי ער איז געווען ברגע לפני זה ובלילה זה, און דער אויבערשטער וועט אויפהויבן יעדער אידן אין אופן פון נס אין ארץ-ישראל אין ארץ-ישראל, אין ירושלים, מיר הקודש, און בית המקדש השלישי, ביז אין קודש הקדשים, מיט א ניגון שמח, און דער רבי גלייך אנגייבן זיגן אתה בחרתנו! דאס איז פון דער צווייטער נאכט, און יעצט האט מען חזר'ן פון דער ערשטער נאכט ברכת

¶20דער רבי'ן געזאגט מסוכות. אזוי ווי מ'געפילט זיך אין אן אנדער מעמד ומצב פון פריער, וואס פריער איז מען געווען א מעמד ומצב פון א בית הכנסת, וואס ס'איז געווען א בית, און וואס דאס איז גופא א בית-הכנסת, און דערנאך איז מען אריינגעגאנגען יעצטן א מעמד ומצב פון א סוכה, וואס הדירת ארעי איז זיכער, דא דארף מען דאך איבער'חזר'ן די ברכה, ביז די ברכה המ� שלשת פון גדט שבת און גדט יום טוב, פון דריי מאל גדט שבת און גדט יום טוב, און איך וועל נישט ווארטן צו זען צי איר וועט שווייגן און ענטפערן אדער נישט, איך האב שוין זוה אויך געווען מיט דעמאלט, און איך וועל נישט ווארטן צו זען צי וועט גלייך ענטפערן, אדער וועט ווייטן אויף שפעטער, אדער וועט מאכן א גאנצן אסיפות, און ביז אסיפה רבתא, וואס וועט טאן. און יהי רצון

¶21פון חמשה עשר בתשרי, און נאך פריער, אין די ביין השמשות וואס מצד תוספת שבת און תוספת יום טוב איז אויך דא די ביין השמשות, וואס מ'הויבט זיך שוין אן די אלע ימים אין ביין השמשות, און ביז מ'קומט צו דער שמחה, און ווי די שמחה דריקט זיך אויס דער ענין פון הכנסת עכם. וואס בנוגע צו הכנסת עכם איז דא פארבונדן מיטן אשפיז פון היינטיקן טאג, אז דער אשפיז פון היינטיקן טאג איז אברהם אבינו, וואס אברהם אבינו, דיין ענין איז געווען הכנסת איכם, ביז דער עיקר ענין איז געווען הכנסת איכם, און פון דעם איז ארויסגעקומען דער נפש אשר עשו בחרן איז געווען פון הכנסת איכם, און מ'זאגט, אז למען אשר יצוה את ביתו ותבנה ואחריו, איז דער עיין פון סתקל משפט, אנהויבנדיק פון הכנסת איכם דערנאך בכלל דער ענין פון סתקל משפט, איז יהי רצון, אז דער אויבערשטער זאל טאן דער אמת' סתקה ומשפט מיט יעדער איינער פון אונז, און וועט ארויסנעמען תוקף מיד פון גלות און אריינברענגען רצון הקדושה אין יעשלים הקודש. און דער עיקר זאל זיין תוקף ומיד. איי ס'שטעלט זיך א שאלה, ווי אזוי קען זיין אז ס'זאל זיין תוקף ומיד? אויף דעם ווי ס'איז דא די חסיד'ישע אושפיז פון היינטיקן טאג, פארבונדן מיט דעם על שם וואס זיין נאמען איז אין זיין הנהגות איז געווען אן א

¶22ווי דאס איז נקרא על שמו, און מיר האבן זיי אויך געווען צו האבן א שייכות מיטן בעל שם טוב, דורך נשיא דורנו, וואס ער איז געווען ממלא מקום פון זיין פאטער, און ממלא מקום פון דער קלאסטער פני וואס איז ממלא מקום פון לכתחילה אריבער, און ממלא מקום פון דער צמח צדק און פון מיטעלען רבי'ן און פון אלטער רבי'ן, וואס זיי האבן ממשיך געווען, די תורת החסידות, זיינען אפגעבראכט אין חכמה ב ודת, פון תורת המגיד, און דערנאך פון לפני זה, פון דער תורה פון בעל שם טוב. און מיר האבן א זכות און יעדער איינער האט א זכות. האבן מען נאך א שייכות מיטן בעל שם טוב. ביז אז יהי רצון, אז ס'זאל ווערן יעדער איינער זאל נתגלה ווערן דער שם טוב וואס ס'איז דא ווי אים, וואס יקשו זה מיטן שיעור חומש פון היינטיקן טאג. דער שיעור חומש פון היינטיקן טאג איז ויעל משה על הנה ו וואס דאס האט שייכות מ יעדער אידן, ווארום יעדער איינער האט דעם משה בקרבו, און אין דעם האט ער דעם נו ן בו, די נו ן שערי בינה, און יעדער איינער האט דאס מצד דעם משה שמקרבו. און נאכמער, ווי פאטאמא זאגט אז משה איז משה רבינו, וואס רבינו דער טייטש איז, אז ער איז דער רבי פון יעדער איד, און א תלמיד קען נעמען פון זיין רבי, וואס זיין רבי וויל אים געבן, און ס'איז א זיכערע זאך אז משה

¶23בינו וויל אים געבן, ווארום טוב עין הוא יבורך כי מולך מען נתן לדל איז א זיכערע זאך, אז יעדער איינער האט אים און שערי בינה און אלע ל'ב פתיחות און שערי חכמה, וואס בכללות איז פארבלוגן מיט כתר, וואס דאס איז פון סוכה, וואס מ'געפינט זיך אין א סוכה וואס סוכה איז עניני מקיף. און יהי רצון, אז מ'זאל זוכה זיין צו זען זיין אין דער סוכה פון אורו שלובי תן, איז עשו מ'פועל אין סוכות אורו תורה אידן? און דא קען מען דאך נישט, ווארום א סוכה בתוכ של דרג איז דאך נישט קשה נאר מ'טאנצט אריין פאר'ן עסן, און צווישן עסן, און נאכמען עסן, אן אופן פון היו'לך בחוזר און רצוי ושוב, און מ'גייט גלייך מקוות זיין פני משיח צדקנו תוכף ומיד ממש. און דערנאך נאך דעם האבן דער עולם אנגעהויבן כדי שבת, און כדי שבת, און כדי שבת, כדי שבת, כדי שבת, און דער רבי האט דאך זיי סטייק שמחה וועט מען גלייך אנגעבן זיגן, ושמחת לך גחל. און יעצט וועט מען איבערגעבן פון די נייעות פון די פארבונדן פון די ערשטע צוויי טעג יום-טוב, דורכן חשבון בחור הטמא מהר שרשקן. א גוטע וואך און א גוטע וואך מ'וועט אנפאנגעבן מיט די נייעות פון ערב יום-טוב, וואס ערב יום-טוב על א האלבער שעה נאך שחיות איז געווען די חלוקת הד' מינים צום גאנצן וועלט,

¶24פון די נציגים פון דעם גאנצן וועלט.

¶25במשך הפערטער שעה, און געוואונטשן יעדן איינעם אויף עיילעכן יום טוב. געטייט איין דאלער צו יעדן איינעם. אן ערך צוואנציק צו דריי איז דער רבי געפארן צום עהל און געקומען צוריק צו ליכטן אןום זעקס, צוויי מינוט פאר ליכטן, און ארויס צום מנחה איז שקיעה צייט. מ'האט מדי געווען, כרגיל, און אין די פער שעה נאך ליכטן, דריי פער שעה נאך ליכטן, צו מעריב'ס מאריב דאס איז פאר... בא דער שיחה וואס דעם מאל איז געווען א שינוי מ'האט געמאכט נאך א שטיקל בימא נאך דעם רבינ'ס בימא, און דער רבי זאגט דערום, דעם בימא וואס ער איז געשטאנען אויף דערויף בשעת רבי'ן'ס די שיחה איז געווען מערער אין צענטער פון שול, אין דעם פנים פון רבי'ן, ווי ס'איז דעם סטענד דארט מערער צום טאפן. נאך דערויף וואס מ'האט מא� איז געווען, ווי דער רבי האט געבעטן גוט שבת, גוט יום טוב, וואס דער רבי איז אנגעפאנגען זינגען ושמחתם, און געמאכט זייער שטאק, מיט די הענט, און געקוקט אויף קינדער, און געמאכט זייער שטאק. די שיחה איז געווען אן ערבן, עבשט אויף צענד פינוט פון צוואנציקטר נאך ביז היל נאך זיבן. א צוו אנציקניט שפעטער איז דער רבי אריינען סוכה, ווען א גרו

¶26מאכות זיין דריי מאל גודשעבת געט ויום טוב, און ווי ס'איז טאקע ווי מ'האט פריער גע'חזר'ט, אז ס'איז טאקע געווען אזוי אז בנאכן שיחה האט דער עולם די שיחה געוודוי'ט אן ערך צמון נהויבט האט דער עולם מאכות געווען גודשעבת גודשעבת געט ויום טוב, און דער רבי זואש טאקע צושמייכלט זיך. צום צווייטן נאכט, צום במשך דעם ערשטן טאג פון נעמטער וואס די נעכטן איז ניט שפעציעל, וואס מפתיב איז געווען הויך וכו'ניט שפעציעל. בעיקר וואס ביים צווייטן נאכט, פאר'ן אנפאנג פון דער שיחה, דאך האט דער גבא ר'יושע פינצון מאחיות געווען בקול גדול דריי מאל נאך אים דעם גאנצן עולם מיט א גרויסן שטורעם, עוד שבת, ניט יום-טוב, האט דער רבי נאך גע'האלץ געווען בא זיין ארט, און ווען דער רבי איז צוגעגאנגען צום שטענדערף און רעד דער רבי איז דאך זייערס תרגיש מוחלט, ווי ער זייער צופרידן, אזוי טוי זי קוקט. עבן אויך געווען א כהן ארוה אז מ'דארף אויך זינגען, און מ'האט אנגעפאנגען זינגען ושמחת און נאך דער שיחה, ווי מ'האט איבערגעגעבן פריער ווען דער רבי האט גערעדט א ניגון, א שמחתיהו ניגון, און דער רבי האט דאס אנגעפאנגען דעם טאטנ'ס ניגון,

¶27און ווי דער רבי האט געמאנט, אז ס'זאל זיין שקל דקהץ איז טאקע געווען אזוי ווי דער רבי האט זיך געשקל פון איין זעצן צווייטן, און געמאכט זייער שטאק, און בפרט דא די צנועה הידועה, איבער צען מאל, און דער רבי האט זיך אומגערערט אינטער אים, און ס'איז געווען דער עולם זרותן די כלים. נאך דערויף איז געווען נאך א קולצע שיחה, וועגן א מעשה עיקר און דעם אנדער אישפיזין, ווי מ'האט פריער גערעדט, און דער רבי האט אנגעפאנגען נאך דערויף זינגען עתה וחתנו וואס ווי דער רבי איז אנגעפאנגען זינגען, האט דער רבי זייער מאיך געווען אין דעם עתה און שפעטער האט ער געזונגען וחתנו און דער עולם גלייך אנגעפאנגען זינגען. דאס אלע ס'איז ווארן אן ערש צוואנציקער פון צוואנציקער מינוטן. וואס כמובן, אז נאך דערויף האט דער רבי גערעדט וועגן דעם שמחת השובה וואס ס'איז נישט געווען אזויפיל בא דער ערשטער נאכט ווי ס'איז פאראינקומען די ידיעה, וואס הלואי אז ס'האט נישט קיין נסעד, ווי דער רבי האט זאגן גערופן, איז דער שטוועמן דער נאכט איז געווען גאר מוילענדיק. ס'איז ממש געווע

¶28אז דער רבי גייט ניט טאנצן מיט די טאנצן דארטן, עדי רבוקם. היינט דער פריער, דער רבי, זאל געזונט זיין, איז ארויס פון מחדרי הקדוש צום סוכה פון דרויסן, וואס איז אין דרויסן פון ססמדין, מיט לוליב און נעפרי'ן אין האנט, און ס'איז געווען א נע רך פינף נאך אכט און פינף מינוט שפעטער איז אריין פון מאה הלג און גענומען דעם לוליב, און נעפרי'ן געזאגט אז מתנה את להחזר די סדר ווי ס'איז געווען איז אז מ'איז אלץ זיין געגאנגען דורך יונין, אז ס'איז א סדר מסודר, און פון דארטן איז מען אריין אין שולה, דורך דורכת דורכגעגאנגען די סוכה.

¶29סטענדער, און שטאק, אויפן ניגן עתה וחתנו. בשעת דער רבי איז איינצומעריב, פון היינט, פון מצוי יום-טוב, האט מען געזונגען על הסל ההך, און דער רבי ווען אויפהרפן שטענדער, אויפן בימא, איז נאך דערויף וואס ס'האט געלייגט דעם סידור האט ער ווייטער ממשיך געבן מאכן שטאק, און האט זיך אומגעדרייט צו אלע זייטן, געמאכט זייער סטאק מיט די הענט, און ס'איז ג דערויף האט מען שוין געהערט היינטיקע שיחה, מיט די שטורעם וכו'וכו', עד כאן וואס ס'איז דארט איבערגעגעבן פון די צוויי טעג, און א פריילעכן גוט יום טוב און א גוט מעץ, און ס'זאל זיין היש טעת ניסון. אזאריינגעדארף. . . . . . . .