Text

¶1דער רבי האט דאך עטלעך א סך וואס דערמאנט, אז וועגן דעם מנהג וואס איז געווען אין ליובאוויטש, אז מצוי 'שמחת תורה' פלעגט מען מכריז זיין ”ויעקב הלך לדרכו”.

¶2ובכללות איז דאך דאס, כפי פשטות הענין, אז מ'גייט אוועק פון די עבודות כללות וואס איז אין חודש תשרי אין די עבודות פרטיות ”של כל השנה כולה”,

¶3ובכללות הענין מ'גייט אוועק פון יום-טוב, פון תשרי אין ל' טס 'עובדין דחול' פון 'ימות החול' ”של כל השנה כולה”.

¶4און אויף דערויף זאגט מען, אז ”ויעקב הלך לדרכו” אז ”מעשה אבות סימן לבנים”.

¶5און וואס דערפון איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אזוי ווי בא ”ויעקב הלך לדרכו” איז דאך דערנאך דאך געקומען פון דעם דרך מיט אלע ענינים ווי ער רעכנט אויס דערנאך אין פסוק, ביז וואנענט אז גדול מאוד ניט נאר אין ענינים רוחניים, נאר אויך אין ענינים גשמיים,

¶6ובתכלית ובעיקר ”שהיתה מתתה שלימה”, אז ער האט אויפגעשטעלט א דור ישרים יבורך זה רב ברך הוי און דאס איז געגאנגען צוזאמען מיט טוב גשמי כפשוטו, ווי ער רעכנט אויס דער שור וחמור, ביז וואנענט אז גדול מאוד

¶7וואס אט דאס איז אויך דער סימן לבנים אז מ'זאל וויסן זיין אז דער אויבערשטער שיקט זיי אוועק אין 'עובדין דחול' של כל ימות השנה, איז מען מבטיח דער אויבערשטער, דער בורא עולם ומנהיגו,

¶8אז אויב מ'וועט גיין אין דעם דרך וואס ודרכו יכפץ דער הלך לדרכו איז אט דעמאלט וועט זיין דער סימן לבנים על דרך ווי ס'איז געווען בא יעקב'ן, וואס אויף יעקב'ן זאגט דאך די גמרא אין בבא בתרא אז שופרו דיעקב איז דאך ”מאין שופרו דאדם הראשון” וואס ער איז דאך כולל אין זיך די אלע נשמות פון אלע אידן ”עד סוף כל הדורות”,

¶9דאס הייסט, אז בשעת מ'זאגט ”ויעקב הלך לדרכו” איז אין יענער הליכה איז אויך געווען אט די נשמה פון דעם אידן וועמען מ'זאגט אן בשנה זו, אז ”ויעקב הלך לדרכו” דאס איז זיין נשמה געגאנגען דעמאלט ווי זי איז געווען כלול בנשמת יעקב אבינו, און וואס דאס גיט דאך אויך א כח והתעוררות אויף דער הליכה פון שנה זו.

¶10וואס אויף דערויף איז דאך אויך אין דעם סיום הכתוב זאגט ער דאך ”ויעקב הלוך לדרכו ויבגו בו מלאכי האלקים” איז דא אין דערויף דרשית רז"ל ווי דאס שטייט אין תנחומא און ווי ס'שטייט אין זהר.

¶11וואס ער זאגט אין תנחומא טרש'נט ער, אז דאס איז וואס ס'שטייט כ”מלאכיו יסוה לך לשמרך בכל דרכיך” און ער ברענגט דארט אראפ די דיעות וויפל מלאכים ס'זיינען דא.

¶12דערציילט ער, אז סיפור זוהר איז דאך 'פנימיות התורה', וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט מאיר שבתורה, ווי ער זאגט אין ירושלמי, אז ”המאיר שבה מחזירו למוטב” מאכן די מפרשים אז דאס גייט אויף סודות התורה, וואס דאס איז דאך דער ענין פון 'פנימיות התורה',

¶13ווי צד דערויף וואס דאס ווערט אנגערופן מאיר איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז דארטן גיט זיך אויך ארויס בכל ענין ופירוש דער מאיר שבדבר, דער וואס דערפאר, אז ער ברענגט אז ער דרש'נט אין זהר דעם פסוק פון ”ויעקב הלך לדרכו ויבגבו מלאכי אלקים” פארטייטשט ער דאס, אז דאס גייט אויפן אויבערשטן.

¶14ער ברענגט אויך אראפ דעם פסוק, כמלאכך יוצא ולך אבער ער זאגט אז דאס גייט אויפן אויבערשטן מיט די מלאכים צוזאמען.

¶15און דער עיקר ברענגט ער, דעם אויבערשטן דערציילט, אז ר' יצחק איז געגאנגען ביור האט אים ר' חי' געזאגט אז ער דערקענט אין אים אז ער איז פארבונדן מיט מקבל זיין פני השכינה מאכן די מפרשים אז ער איז געגאנגען צו ר' שמעון בן יוחאי,

¶16וואס אויף ר' שמעון בן יוחאי זאגט ער דאך אין א צווייטן ארט אין זהר אז ”מאן פני האדון הוי דא ר' שמעון בן יוחאי”.

¶17און דערנאך האט אים געזאגט ר' יצחק אז דאס איז אזוי, און וויבאלד אז ער גייט לקבל פני השכינה איז לא דחיל האט ער קיין מורא ניט, וכמו שנאמר ווי עס שטייט ”ויעקב הלוך לדרכו ויבגבו מלאכי אלקים” אז דאס גייט אויף קובה בריך הוא,

¶18ווארום ”שלוחי מצוה אינו ניזוקין לא בהליכתן ולא בחזירתן”.

¶19און ער איז דאך נאכמער מבאר דארטן, אז כד ישראל שריום דאס הייסט ווען אידן זיינען אין אן אופן פון שריעה והכני' איז א קובה עמהם, און ווען חכמי ישראל הלכין, ווען חכמי ישראל גייען איז אויך קובה עמהם.

¶20און ווי די מפרשי אז זיי זיינען מדייק אין דעם, אז ווען ס'רעדט זיך וועגן סתם אידן איז דעמאלט דארף מען האבן אן ענין פון שריעה ו”הכני"א ענין של” קביעות, ווען ס'רעדט זיך וועגן חכמי ישראל, נשיאי ישראל, ראשי ישראל, איז דעמאלט אפילו בהליכתן איז אויך קובה אין אן אופן פון גילוי.

¶21און דערנאך איז ער אויך מסיים, אז דאס איז אויך דא דער ענין פון ”כמלאכה ויצוה לך, לשמרך בכל דרכיך”, ווארום ס'דארף דאך דערנאך אראפקומען אין ענינים פון שמירה, פון ענינים וואס זיי זיינען אין עולם, איז אויף דערויף קומט דאס על ידי שלוחים, וואס דאס איז דער ענין פון מלאכים.

¶22וואס אט דאס איז אויך בהנוגע לעניננו, אז דער ”ויעקב הלך לדרכו” איז גלייך ”ויפגו בו מלאכי אלקים” און ווי ער איז מפרש אין אן אנדער ארט אין זהר, אין תיקוני זהר אז ס'איז דא אין דערויף דער דיוק וואס מ'געפינט בא יעקב אין צוויי מאל דער ענין פון פגיעה,

¶23איז דא ווען יעקב איז געגאנגען אין חרם שטייט ”ויפגע במקום”, ווען יעקב איז געקומען צוריק פון חרם, אין ער האט געבראכט מיט זיך די מתתה שלימה איז דעמאלט ”ויפגע בו מלאכי האלקים” ווען ער איז געגאנגען צוריק לאחרי עבודתו,

¶24און דערנאך איז אין דערויף, מדייק אין די קוני זהר, דער דיוק, אז דא שטייט ויף גב המקום אז יעקב איז געגאנגען צו מקום, און דא שטייט ויף גבו אז מ'איז געגאנגען צו יעקב'ן.

¶25און מ'איז מבאר און מפרש אין דערויף, אז בשעת יעקב איז נאך געווען קודם העבודה און איז געווען פאר זיך, איז אט דעמאלט איז דאס געווען האט ער געדארפט גיין און זוכן ביז וואנענט ויף

¶26בשעת מ'קומט צוגיין מיט אידן, וואס דאס איז דאך געווען על דרך ווי יעקב איז געווען לאחרי עבודתו פון חרון ער איז דאך געקומען אמך ובניו ווי דער לשון הכתוב, וואס דאס מיינט מען דאך די בנים, אין תתו שלימה איז אט דעמאלט, בשעת ער האט צוגעשטעלט וואס ער האט אויפגעטאן על ידי עבודתו, איז ניט ער האט געדארפט גיין זוכן נאר ויפגו בו און ווי ער איז מפרש אין זהר אז דאס

¶27וואס דאס איז די כללות הענין ווי על פי חסידות, דער חילוק אז פריער איז דא די 'אתערותא דלעילא', בשעת מ'דארף מעורר זיין אתערותא דלתתא איז דאס אין אן אופן פון מקיף און מ'ווייס ניט צו דאס וועט האבן א קיום, און מ'דארף האבן אויף דערויף כמה השתדלות, בשעת ס'איז דא די אתערותא דלתתא און דאס ווערט אן ”אתר שלים” איז אט דעמאלט טוט זיך אויף, אז דאס איז ממשיך כביכול מכריח,

¶28אז ס'זאל זיין דער ענין פון 'אתערותא דלעילא' בערך אתערותא דלתתא, און דערנאך אויך 'אתערותא דלעילא' וואס זי איז נאך העכער פון 'אתערותא דלעילא' וואס זי איז בערך אתערותא דלתתא.

¶29וואס דאס קומט דערנאך אראפ אין עבודה בפועל, אז בשעת א איד איז פאר זיך, איז ווי גרויס ער זאל ניט זיין און וויפל ער זאל ניט אויפטאן מיט זיך, איז כל זמן דאס איז 'לשון יחיד', ער איז אליין פאר זיך, איז אט דעמאלט איז דארף ער זיך משתדל זיין ביז וואנענט ער קען אויפטאן ”ויפגע במקום”, און ווי ער איז מפרש נאך אין תיקוני זהר, אז וואס האט ער אויפגעטאן איז ער נאך אלץ געווען בחלום,

¶30ווארום דעמאלט איז דאך דער מראה הסולם איז דאך געווען דער ויחלם.

¶31בשעת אבער א איד טוט-אויף עבודתו און שטעלט אויף נאך א אידן און נאך א אידן און נאך א אידן און פירט אויף אט די שליחות און קומט דערנאך און באווייזט וואס ער האט אויפגעטאן ביז 'למטה מטה' וואס דאס ווערט אנגערופן בשם צן איז אט דעמאלט איז דאס ניט בחלום, נאר וואס דען דאס איז בהקיץ, און דעמאלט איז ניט ער דארף זוכן, נאר וואס דען מ'זוכט אים,

¶32און אט דעמאלט האט מען קובה בריך הוא ”מלאכו ויצוה לך לשמרך בכל דרכיך”.

¶33וואס אט דאס איז אויך די כללות ההוראה בהנוגע ”לכל אחד ואחד”, און בפרט אט די וואס זיי זיינען ישבי אוהל, וואס פון זיי פאדערט זיך דאך אויך אז זיי זאלן דערנאך טאן בעולם, כל אחד לפי ענינו ולפי השליחות וואס מ'האט,

¶34על דרך ווי ער זאגט אין מאמר וואס גזר עלי אדם הראשון אין וואס פאר אן ארץ ער זאל זיך מתעסק זיין און אין וואס פאר א קו ער זאל זיך מתעסק זיין, צי אין דער גזירה לאישוב צי אין דער גזירה להיפך איז אט דא דער חילוק, קודם העבודה, און אויב על דערויף וועט מען זאגן בשעת מ'איז פאר זיך, איז אט דעמאלט קען זיין דער סדר פון ויבגל במקום אמת טאקע על ידי השתדלות וועט ער סוף כל סוף טרעפן דעם מקום, ס'וועט אבער אלץ זיין בחלום,

¶35בשעת אבער מ'מלא די שליחות אין דעם אופן ווי מ'שיקט, ווי מ'האט מ'געשיקט, און ניט קוקנדיק אויף דערויף וואס דאס דארף זיין בחרן רחוק מארץ ישראל איז אט דעמאלט איז דער אופן ההמשכה מלמעלה אין דעם אופן פון ויבגבו ”מלאכו אלקים”.

¶36וואס אט דאס איז אויך די נקודה וואס מ'האט דאך געזען פון די רבינו נשיאים וואס מ'האט אזוי געלייגט די הדגשה אז דוקא טאן אין מזולת און אין עקו אין מעבודה זו אט וויפל מ'זאל ניט קענען אויפטאן מיט זיך, איז אט דאס איז ווי כל הענינים שבפנימיות התורה זיינען זיי דא אין נגלה דתורה,

¶37ביז אין תורה שבכתב, אז דאס איז דער אויפטו פון ויפגעו בו לגבי ”ויפגע במקום”, וכמבואר בפירוש אין 'פנימיות התורה', אין תיקוני זהר און אין זהר, און ביז וואנענט אז דאס קומט אראפ דערנאך בהנוגע לפועל, וואס דאס איז דאך די הכרזה, א ענין פון הכרזה איז דאך אויף מפרסן זיין ברבים,

¶38אז ”ויעקב הלוך לדרכו” הויבט זיך אן גלייך נאך 'שמחת תורה', לכאורה אין 'שמחת תורה' זאגט מען אז דעמאלט איז שטייט מען מער ניט ווי א איד מיטן אויבערשטן אליין אין לזהי' ”לך לבדך ואין לזרים אתך”.

¶39און די הוספה נאך אין 'שמחת תורה', אז דעמאלט ווי ער איז מבאר אין לקוטי תורה און האט זיך גערעדט אין פריערדיקע מאמרים, אז דאס איז דער ענין פון 'כתר תורה', וואס דאס איז נאך העכער אפילו פון די ענינים וואס מ'האט ממשיך געווען אין די יומין דחול,

¶40וואס דאס איז דער ענין פון הלוך לדרכו, איז אויף דערויף איז מען מדגיש אז דאס איז דער ענין פון ודרכו יכפץ, ווי דער בעשם טוב האט אלט רבי'ן געטייטשט, מה' מצד דער גבר כננו, ”מהווי' מצד דער גבר כננו”,

¶41ודרכו יכפץ, און אט דעמאלט פועל"ט מען אויף, אז מ'דארף ניט זוכן, נאר מ'שלאגט זיך אן מלמעלה אין דעם עזר וסיוע ומילוי כל הצרכיו, און דאס ווערט געטאן אין אן אופן פון ויבגאו בו ובהקיץ אז מ'זעט דאס ביז אין א ראי' 'בעיני בשר', וואס דאס איז א הקדמה וכלי ווי דאס וועט זיין דערנאך בכללות בני ישראל, בגאולה הכללית בקרוב ממש, על ידי משיח צדקנו.

¶42לחיים. לחיים.