טקסט

¶1מצלוי עצמו ומצלוי פון סיום, און וועט מען פאר מיט פאר מיט פארן אידן, און ווי מ'האלט דאך ביים סיום פון חי אלול פון היינטיקן יאר, וכמוספר לעיל, בפתגון פון רבינו נשיאינו, פון דעם שווער, אז דער ענין פון חי אלול איז אויך וואס ער טראגט אריין חיות אין די אלע ענינים פון אלול, וואס אלול איז דאך דער ראשי תיבות כמדובר כמה פעמים, כולל האט אין זיך פינף ראשי-תיבות, און וואס זיי זיינען כנגד די ג'קוין שעליהם העולם עומד, תורה עבודה וגמילות חסדים, און דער קו התשובה און דער קו הגאולה, און וואס במיוחד דא רט דאס אויך א שייכות צו אין שיעורי חתת, איז דאך דער סיום פון חי אלן דער סיום פון דעם שיעור אין חומש,

¶2מיטן פסוק וואס אויך איז דאך איינער פון די ראשי-תיבות'ן, ומלא הוי'אלקיך את לבבך ואת לבב זרעך, וואס דאס איז דאך אויך ווי די פשטים וואס מ'זאגט אין דערויף, אדער דאס גייט אויף קו התפילה אדער דאס גייט אויף קו התשובה, וואס בכל אופן איז דאך דאס א שייכות מיוחדה צו אלף בכלל און צו חי אלף במיוחד, און בפרט נאך אז מ'האלט אין חיי אלול באם סיום וחותם פון דעם טאג, וואס דעמאלט מאכט מען דאך דעם סך-הכל, וואס ס'איז אויך כולל אין זיך, וואס אויב מ'זאל גלייך אריינטראגן דעם חיות פון חיי אלול אין דעם טאג וואס ס'קומט גלייך נאך דערויף, וואס בקביעות שנה זו איז דאך דערצו נאך אויך דער יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, טוב לשמים וטוב לבריות, וואס דאס איז דאך אויך אן ענין פון תפילה, וואס תפילה איז דאך מלשון טופל, אז דאס ווערט א חילוב פון צוויי ענינים באזונדער לכאורה, מ'מאכט פון זיי איין זאך, על דרך זה אויך טוב לשמים וטוב לבריות, וכמדובר כמה פעמים.

¶3על דרך אויך, ווי דערמאנט אויך שוין נעכטן, איז כוין שנה זו איז דאך נצבים וילך צוויי באזונדערע פרשיות, גייען זיי ביידע צוזאמען, און דוקא מצד דערויף איז ביום שיעור פון יום השני איז דער פסוק ומלא הוי'אלקיך ואת לבב זרעך און דאס איז אויך וואס צוויי ענינים, וואס כמוזכר לעיל איז דאס אויך לכאורה הפכים, נצב איז מדגיש דער זאך, אז ער איז נצב מתוקף במקומו וואו ער געפינט זיך, וילך איז מדגיש די זאך וואס ער האלט אין איין ההליכה, וכמוז כלאיל בארוכה. וואס דערפאר איז אויך און מען דאך רגיל אויף מסיים-זיין די ענינים מיט די רייד כיוצא בזה, אויך נתינת הצדקה האט אויך אן ארט אז ס'זאל זיין כפליים לתושי,' לעוד והוא העיקר, אז מ'זאל תוכף ומיד האבן די צדקה, כמוזכר לעיל, די צדקה שבאחרית הימים, וואס דאס איז דאך אויך די עקבתא דמשיחא, ימים אלו ממש, וואס דאס איז די צדקה פון גאולה האמיתית והשלימה, און גלייך נאך דערויף ווערט דאך אויך דער מעמד ומצב פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אין אן אופן, ווי דערמאנט אויך אין אנהויבס פון

¶4הילול, אז ס'ווערט האזין השמים ותשמע הארץ, אז שמים שטייט אין אן אופן וואס דאס איז בקירו און וואס דערפאר זאגט מען דעם לשון האזינו משא'כן ארץ וואס דאס איז דאך אויך א טייל וואס איד דארף דארטן ארבעטן און דארטן אויפטאן און דארטן מאכן די דירה לו יתברך, וואס צוליב דערויף איז געווען די ירידה, הרירות הנשמה, פון שמים מן ארץ דארף דאס אויך זיין אין אן אופן אבער איין אבער אי אופן פון ניט האזינו נאר וששמה הארץ, וכמדובר כמה פעמים ועוד והוא העיקר, אז דאס זאל גלייך אראפקומען אין גאולה האמיתית והשלימה, וועט מען אט דעמאלט האבן שוין גלייך אין דעם רגע שלאחרי זה, ניט קוקנדיק וואס דאס איז נאך אין מיטן פון יסבין וילך וועט מען שוין האבן דעם מעמד ומצב, אז עניני שמים שטייט אין אן אופן פון האזינו, און אין ימי הארץ שטייט אין אן ותשמע, און בשעת יעדערער וועט נאך מוסיף זיין, נעמען די שליחות, נאך מוסיף זיין אויך מיט דילי ובשריזות ובשמחה ובטוב לבב וועט דאס פורץ-זיין כל הגדרים וההגבלות פון זמן ומקום, און וועט גלייך האבן די גאולה האמיתית והשלימה אין זמן ומקום וואו מ'געפינט זיך איצטער, אין דער זמן וואס קומט גלייך נאך די אמירת פון אחת צדיקים יודו לשמך יושב ישרים

¶5את פניך, און אויך אין מקום וואס דאס איז אין גלות, אין גלות עצמה, אבער איז דאך דאס שוין אויך עקבותא דמשיחא, איז דאס עקבות הגלות, און גלייך נאך דערויף, והראוי ומנעמנו שמיא, איז גלייך בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו שטייען האנשים ואנשים והטף, אין א מעמד ומצב פון קהל גדול ישובו אינה לארצנו הקדושה, און דארט אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש, ועוד ועיקר תיכף ומיד ממש.