Paragraph
Paragraph rh-rxp398rh
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-qwn5ptks
- order
- SB
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- צו אין זריזות און אין שמחה און אין הצלחה אין די ענינים וואס מ'גייט-טאן באופן מעלין בקודש, על דרך זה בהנוגע צו תשמח און תשמח און הקהיל, אנהויבנדיק פון דעם ענין וואס איז פארבונדן מיט צדקה, וואס דאס איז דאך יעדער תענית פארבונדן מיט צדקה, על אחת כמה וכמה אן ענין ווי צום גדליה וואס קומט לאחרי ראש השנה, וואס מ'זאגט בנוגע צו ראש השנה, אז ס'דארף זיין דער איכלו משמנים וששוו ממתקים און מ'זאל געבן מנות לאשר אין לו, וואס דאס איז דער ענין פון צדקה, איז מען דאס מדגיש צוזאמען מיט דער ענין פון איכלו משמנים וששו ממתקים א גשה במיוחד, בנוגע צו ראש-השנה, און מ'זאגט אשר אין לו, ואפילו אזא וואס ער איז טהיב לכל דבר, ער האט קיין זאקן ניט, חחמנא ליצלן, דארף ער אויך צוגעשטעלט אים די ענינים פון משמענים וממתקים כמדובר כמה פעמים לפני ראש-השנה ובראש-השנה, און על אחת כמה וכמה אז מ'איז נאך מוסיף בזה אין דעם יום שלאחרית, וויבאלד אז דאס איז נאך אן עלי'כמדובר, וויבאלד אז מעלין וקודש איז א כלל אין כל עניני קדושה, איז אף על פי אז דאס איז דאך א חידוש גדול ונפלא, איז דאך וויבאלד אז היינטיקער טאג קומט נאך די טעג פון ראש-השנה, וואס אין די ביידע טעג ראש-השנה איז כמדובר איז דאך אויך דא דער שיעור חומש זייערער, וויבאלד אז דאס איז יוםי אריכתא, איז דאך דאס איין און איינציקער שיעור, וכמוזכר, איז אין וואס איז דארטן מודגש? איז דאך דא ענינים וואס מ'דארף זוכן וואו איז דא נקודה משותפת אין דעם שיעור פון יום שני און אין שיעור פון יום שלישי, ס'איז אבער דא א נקודה וואס מ'דארף איר ניט זוכן. זי שטייט בגלוי דער זעלבער לשון,
- proofread
- 0