transcript · אידיש
טקסט
טקסט ממוחשב שטרם נבדק בידי אדם - אין לצטט אותו כדברי הרבי.
¶1דערמאנט פריער איז אזוי ווי מ'זוכט אן אויסגעטיילטקייט פון דעם יאר אין וועלכן דער סוכות געפינט זיך, פון סוכות'ן פון אנדערע יאר-אזוי זוכט מען אויך אן אויסגעטיילטקייט אין דעם ארט און אין דעם טאג אויך, לגבי די טעג, דער פערטער טאג סוכות אין פריערדיקע יארן אדער אין די יארן וואס וועלן קומען נאך דעם יאר, און אזוי אויך איז אויסגעטיילט אז בנוגע צום מקום, צום פלאץ. און ווי דערמאנט פריער, וואו געפינט מען, וואו זוכט מען און וואו געפינט מען? אין א קלארן אופן, אין וואס איז דאס אויסגעטיילט? זוכט מען אלץ אין תורה, אין דער טייל תורה וואס איז ספעציעל פארבונדן מיט דעם דו אין צוגאב מיט דעם יאר, וואס דאס איז דאך די סדרה פון תורה וואס מ'לערנט דאס, א קרבן ענגלי ווי ס'איז פארבונדן מיט די טעג אין יאר יעדער טאג האט דאך זיך זיך זיין חלק אין תורה וואס איז פארבונדן מיט דעם ספעציעלן טאג, און וואס די פארבונדנקייט איז ניט די זעלבע ווי דער פערטער טאג סוכות אין דעם יאר וואס ס'איז געווען פאר דערויף, אט דער פערטער טאג סוכות אין דעם יאר וואס וועט זיין נאכדעם האט אנדערע פסוקים אין תורה, וואס יעדערער פון זיי הנטהאלט דאך אין זיך דעם ארדער פון דעם טאג וואס ס'איז מיט אים פארבונדן, וואס דאס איז אנגעוויזן אין די פסוקים, וואס דערפאר איז אויך, אויף כאטש דאס איז דער זעלבער פערטער טאג אין דעם זעלבן יום-טוב, און אפילו אז מ'וואלט געפונען אזא זאך אין א לי-פי אין אן איבערייאר, איז דאס אויך אנדערש ווי א טאג אויסגעטיילט, אז וויבאלד אז דאס האט אנדערע פסוקים אין דער פרשת התורה, ווארום די פרשת התורה וואס איז פארבונדן מיט יעדן טאג איז ניט פארבונדן און ס'איז ניט
¶2אנגעוויזן און באשטימט צי דאס איז א שנה פשוטה צי א שנה מעוברת דאס האט אין זיך אנדערע רולינגס אין דעם ארדער-בוק ווי אזוי מ'זאל באשטימען די פרשה, און לויט אט די אנווייזונגען אין דעם ארדער-בוק אין דער תורה ווייס מען, אז דער פערטער טאג פסוקות פון היינטיקן יאר איז פארבונדן מיט די פסוקים אין תורה, וואס זיי געפינען זיך אין פרשה בזאת הברכה, פון חמישי ביז ששי, ווארום דאס איז דער פינפטער טאג אין וואך, במילא איז דאס דער פינף טער טייל אין דער פרשה פון דער וואך וואס דאס איז בזאת הברכה, אין דער סדר פון דער וואך וואס דאס איז בזאת הברכה. וואס אין דער חלק, אין דער הוראה, איז דא מערערע פסוקים, איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'איז דא מערערע ארדערס. זוכט מען אויסגעפינען, אפשר וועט מען געפינען אזא ארדער וואס ער איז דער זעלבער אנגעוויזן אין די אלע פסוקים פון דער גאנצער פרשה. וואס אט דאס אונטערשטרייכט נאכמערער, אז דאס איז נאכמערער פארבונדן מיט דעם טאג, אז כאטש אפילו מ'רעדט זיך וועגן כמה וכמה ארדערס, וואס דערפאר דארף מען האבן מערערע פסוקים, וואס יעדער פסוק האט דאך זיך אנדערע הוראות און אנווייזונגען, איז דא אבער אן אלגעמיינע אנווייזונג, וואס זי נעמט-דורך אלע פסוקים פון דעם חלק אין תורה, במילא איז פארשטאנדיק די וויכטיקייט און די ערנסטקייט, און אויך פארשטאנדיק די גרויסקייט פון דער ברכה וואס מ'באקומט און בפרט נאך אידישע קינדער, דורך מקיים זיין אזא ארדער וואס ער נעמט-דורך מערערע ארדערס, ווי אויסגערעכנט אין די אלע מערערע פסוקים פון דעם חלק, פון חמישי ביז ששי, האבן זיי אלע אן אלגעמיינעם ארדער, אן עיקר'דיקער ארדער און אן עיקר'דיקן ריזן, וואס ער גיט דעם טעם און ער גיט די מטרה, ער ווייזט אן די ציל,
¶3וואס מ'דארף דורכפירן און וואס מ'פירט דורך דורך דורך ערפילן די פארשידענע פקודות, פארשידענע ארדות, וואס זיי זיינען אויסגערעכנט אין א גאנצע צאל פסוקים. וואס בשעת מ'גיט א קוק אין דעם חלק אין סדרה געפינט מען אן אלגעמיינע זאך וואס דאס פארבינדט אלע פסוקים פון דעם חלק הסדרה, פי כאטש אפילו די פסוקים ווערן קלאר פאנאנדערגעטיילט אין דריי חלקים, און דארט רעדט זיך וועגן דריי באזונדערע שבטים, וואס יעדער שבט האט זיך געהאט זיין באזונדער ארדער פון זיין שבט, און אף על פי כן געפינט מען ביי זיי אן אלגעמיינע זאך וואס דאס נעמט-דורך אלע ארדות פון יעדער איינעם פון די דריי שבטים באזונדער, און מ'געפינט ארויס די תכלית די כוונה און די מטרה וואס מ'פירט-אויס יעדער שבט דורך זיינע ארדערס, אבער ער פירט-אויס און לייגט אכט, אז ס'זאל זיך דורכפירן די אלגעמיינע ציל און דער תכלית און די כוונה, וואס דאס איז ווי שוין דערמאנט מערערע מאל די אלע דריי שבטים, זיינען דריי באזונדערע שבטים, דאס איז דן און נפתלי און נשיא, וואס זיי זיינען געווען באזונדערע זין בא יעקב אבינו, געהאט באזונדערע קינדער און איינע קלאפ און דערנאך גאנצע שבטים יעדערער פאר זיך, יעדערער פאר זיך א נחלה אין ארץ-ישראל, אין א באזונדער ארט, מיט באזונדערע פעלדער און באזונדערע גערטנער און באזונדערע הייזער, און אלע ענלעכע נכסים, צוזאמען דערמיט האבן זיי געהאט איין אלגעמיינע זאך, און דאס איז ווי תורה דער אדערבוק אליין מאכט כלף און זאגט, אז דן און עשור און נפתלי זיי האבן אלע געהאט אן אלגעמיינע זאך, און וואס איז דאס? זיי זיינען אלע געווען אין דעם זעלבן דגל, אלע שבטים זיינען געווען פאנאנדערגעטיילט אין פיר דגלים, און זייענדיק צוועלף שבטים האט יעדער
¶4דגל פארמאגט דריי שבטים, וואס ווי געזאגט, אט די דריי שבטים זיינען געווען לכאורה אינגאנצן פארשידן ארטיק, עד כדי כך זיי האבן געגאט באזונדערע פעלדער און באזונדערע געטלער און באזונדערע הייזער און באזונדערע ענינים של פרנסה, בשעת ס'קומט אבער אין דער ארדער וואס זיי האבן אלס א דגל, האט דער אויבערשטער באשטימט פאר יעדן דגל אין צוגאב צו זיינע ארדות אין וועלכע ער איז אויסגעטיילט די שבטים צווישן זיך און די מענטשן אין יעדער שבט צווישן זיך, האבן זיי אויך איין ארדן, וואס דאס איז דער זעלבער פון די אלע דריי שבטים פון יעדער מענטש, אנשים נשים אדער טף, איינגעשלאסן אויך די קינדער פון די שבטים, סיי די קינדער פון שבט דם און סיי די קינדער פון שבט עשור און סיי די קינדער פון שבט נפתלי האבן אן אלגעמיינע ארדער, דערנאך בשעת ס'קומט א צייט וואס דעמאלט זאגט מען, אז אלע שבטים פאראיינציקן זיך מיט די שבטים וואס דעמאלט לייענט מען זייערע פסוקים.
¶5אין צוגאב וואס מ'טוט די פריוואטע ארבעט פון דעם שבט, דארף ער אויך טאן און נעמען איינטייל פונקט אזוי ווי ס'טוען די שבטים פארבונדן מיט דעם טאג, אזוי איז אויך בהנוגע צו אונזער צוזאמענטרעפער זיך, אז מ'טרעפט זיך אין דעם טאג וואס ווי געזאגט פריער, איז אט דעמאלט לייענט מען דעם ארדער תורה, אז דעמאלט שטייען דן, נפתלי און עשיר אלע צוזאמען אין דעם זעלבן טאג. במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז זיי האבן אויך א זעלבע זאך פארבונדן מיט דעם טאג, ניט קוקנדיק וואס דער איז פון דן און דער צווייטער פון נפתלי און דער דריטער פון עשיר וויבאלד אז דער אויבערשטער האט זיי צוזאמענגעבראכט אין דעם זעלבן בגל, און זיי איז אנגעוויזן, זייער ארדער אין די זעלבע פסוקים, און האט אויך אנגעוויזן אויף א קלארן אופן, ווי דערמאנט פריער, וואס אן ארדער דארף דאך געגעבן ווערן אין א קלארן אופן, אז דער דגל דן האט געהאט אין זיך אלע שבטים וואס פון אים און אלע מענטשן וואס פון אים, סיי אנשים סיי נשים און טף, זאגט אור אין קלארע ווערטער, אז דער דגל דן איז געווען מעסוך לכל המחלות און ווי ער האט די טייטש וואס הייסט מעשוף, מסיב ווי דער טייטש, אז ער קלייבט צוזאמען אט דאס וואס ס'קען ארויספאלן אדער ניט אנקומען צו יעדער מחנה פון אידן, פון אלע איבעריקע שבטים, האט דער שבט דגל דא און געהאט א ספעציעלע שליחות, ער זאל צוזאמענקלייבן אט די אלע וואס גייען פארלארן און ווייסן ניט וואו שבט געפינט זיך, אדער ער פארליט אייניקע פון זיינע ארדערס, וואס ער האט געדארפט ממלא זיין, ער וועט פילן האט ער מאיזו סיבה שתהי און דער עיקר, ווארום דער יותר האט זיך אריינגעמישט, און אנשטאט צו ממלא זיין דעם ארדער האט ער דאס ניט ממלא געווען, אדער געטאן פארקערט, ניט ווי א אידיש קינד דארף זיך אויפפירן, האט דער גאנצער שבט די אלע דריי שבט
¶6דער גאנצער דגל, אלע דריי שבטים וואס אין דעם דגל די זעלבע שליחות, די זעלבע ארדע אויף צוזאמענקלייבן די אלע אידן פון כל המחנות, צוזאמענקלייבן אלע זאכן וואס געהערן צו די אידן פון כל המחנות, ער זיי צוזאמענקלייבן ווי דער אויבערשטער וויל, און ווי דער אויבערשטער וויל, בשעת מ'געפינט אן עבודה גיט דער אויבערשטער א ספעציעלע מצוה, אז מ'זאל מושיב זיין די עבודה, אומקערן די עבודה צו דעם וואס מ'האט אים געפונען, צו דעם וואס האט דאס פארלארן, און דעמאלט איז מען מקיים א באזונדער מצוה, אן עקסטרע מצוה, און באקומט א באזונדער שכר, און זיכער באקומט מען צום אלעמענשטן דעם שכר, אז טאמער האט ער אליין חס ושלום עפעס פארלארן איז מדה כדמידה", נאר כמה פעמים ככה, קערט אים אום דער אויבערשטער אליין זיין עבודה, קערט אים אום ידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, און קערט אים אום, ווי דערמאנט פריער, אין אן אופן פון שמח און תשמח,, און אויך ער קערט-אום דער הקהל את האם האנשים והנשים והטף, אז אויב איינער פון די אנשים אדער נשים וטף, איז געגאנגען פארלארן, קערט אים אום דער אויבערשטער אליין אט די עבודה, און מאכט אין דערויף שליחים פון דעם אויבערשטן, דעם דגל דם. און דאס ווערט א ספעציעלע מישן, א מצוה איז דאס כאן דעם גאנצן יאר, א ספעציעלן כח און א ספעציעלן מזל און א ספעציעלער ארדה רף זי דעה איז דאס, בשעת מ'לערנט אין דער תורה, און מ'לערנט דאס מיט א לעבעדיקייט, ווי אידישע קינדער לערנען דעם אויבערשטנ'ס תורה, און מ'לערנט די אלע פסוקים פון דעם חלק פון תורה, וואס יעדערער פון זיי געהערט זיך צו דעם טאג, איז דאך א זיכערע זאך אז ער וועט ניט גיין פארלירן א חלק פון דעם טאג, בשעת ער איז גאר דער מייסב לכל המחליות, ער דארף צוזאמענקלייבן די עבודה
¶7פון אלע איבעריקע אידן, איז דאך א זיכערע זאך, אז ער קען ניט פארלירן א חלק פון זיינע ענינים, וואס דאס איז דאך יעדער פסוק פון אט די פסוקים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט דעם טאג סוכות אין דער קביעות פון היינטיקן יאר. ובפרט נאך, אז דאס ווערט דאך אויך אויסגעטיילט אין מקום, מ'פארבינדט דאס, אז דאס איז מעסריב לכל המחנות. ווען איז שייך זאגן א מחנה? ווען מ'פארבינדט זיך מיט א באשטימטן ארט, אז ניט איז מען ניט קיין מחנה, וואס דאס איז פארבונדן מיטן לשון חניה רועין אויף איין ארט דעמאלט איז מען א מהלך, מ'גייט ארום. און דא זאגט מען, אז ער איז מעסריב לכל המחנות, און ווי דער דין איז טאקע בא אן עבודה, ס'איז ניט גענוג ער זאל נעמען די עבודה און אריינווארפן איר צו דעם וואס האט פארלארן די עבודה, ניט אנזאגן געקערט, און ניט זעענדיק וואוהין ער ווארפט דאס אריין, ער דארף דאס אומקערן ניט אריינווארפן, נאר אומקערן דאס איז דער לשון ההשיב אויך פון לשון תשובה, אז ער קערט דאס אום אין אזא מין אופן, אז דאס זאל אנקומען ווי ס'איז געווען פריער ביי דעם וואס האט דאס פארלארן, אז דאס ווערט ביי אים אן ענין פון זיין מחנה, פון זיין רועה, און פון זיין חניה, און פון זיין מחנה אויך אין ארץ-ישראל לעתיד לבוא, ווי גערעדט מערערע מאל. וואס דאס איז, כאמור, ווי געזאגט, אז מ'פארבינדט דאס, אז מ'האט אויף דערויף דער סיוע פון דעם אויבערשטן, דער ענין פון סוכה איז, אז אפילו בשעת מ'געפינט זיך מחוץ לסוכה, ווי מ'געפינט זיך איצטער ניט אין א סוכה נאר אין בית-הכנסת און א בית-המדרש, ווייס מען, זיצנדיק אין בית-הכנסת און בית-המדרש, אז דאס איז א הייליקער ערצער, וואס מ'דאווענט דארטן און מ'לערנט דארטן, דערנאך האט דער אויבערשטער געזאגט, אז דאס איז אזוינע טעג וואס זיי האבן
¶8נאך אין צוגאב דערצו א ספעשל אדער, אז בשעת מ'וויל עסן אדער עסן א סעודה, ווי ער רעדט נאך א סעודת יום טוב של תביעות וכיוצא בזה, גייט מען ארויס פון בית הכנסת ובית המדרש, ווארום דער אויבערשטער האט געזאגט, אז איצטער האט ער זיין אדער אויף זו בו אויף מקיים זיין דאס דוקא אין א מקום מיוחד אין א ספעציעלן ארט, וואס ער איז געבויט, אין א ספעציעלן אופן, און מ'זעט דאך אז די אסוכה איז געבויט אנדערש ווי מ'בויט א בית, א הויז, און זי איז געבויט אנדערש זיכער ווי ס'איז געבויט געווארן אין א פעלג אדער אין א מדבר וכיוצא בזה, ווארום דאס דארף האבן גאנצע הלכות ווי ס'שטייט אין תורה. און מ'זאגט דערביי, אז אף על פי וואס מ'באטראכט דאך, אז מ'איז דאך א קליין קינד, און נאך פאר ברוך מצוה אדער בת-מצוה, אדער נאך מיט עטלעכע יאר הינגער דערפון, זאגט מען אים גלייך, ער זאל וויסן זיין אז דער אויבערשטער האט מסדר געווען אין אידישן פאלק, אז ס'איז דא א מעצוף לכל המכניס. במילא ווייס יעדער קינד, אז אויב חס ושלום ביי אים וועט עפעס גיין פארלארן האט דער אויבערשטער אויסגעטיילט פון זיין אידישן פאלק א גאנצן דגל, וואס ער איז געווען א מרובה בוחלית, מיט מערערע אנשים נשים וטף, וואס זייער שליחות איז, זייער אדר וואס זי באיז, אויף נאכקוקן, אפשר האט ערפעס א איד עפעס פארלארן, אפשר האט א אידיש קינד עפעס פארלארן, ווארום דער יצר-הרע האט צו אים געפונען א ספעציעלן פריק, און אן עצה, און ער האט זיך ניט געכאפט, אז ער גייט אים עפעס אויסנארן, וכיוצא בזה, און ס'שטייט א גאנצער דגל פון אידן וואס האבן אין זיך אט די שליחות, על אחת כמה וכמה אידן וואס געהערן צו צבאות השם איז דאך א זיכערע זאך, אזוי ענין ווי יעדער צבא האט דאך די שליחות אויף באשיצן דעם גאנצן פאלק און די גאנצע לאנד פון וועלכן זיי זיינען די צבא, אז די לאנד זאל ניט געריט
¶9ווערן און ס'זאל קיין זאך ניט גיין פארלארן, און אויב אפילו ס'איז געגאנגען פארלארן גייט דער צבא און קערט אום צוריק, מעסף לכל המתנות, קערט צוריק אום, בשוית שבעי יעדער זאך צו זיין באלעבאס און צו יעדער קינד וואס געהערט צו דעם קינד, און דער קינד ווערט א גאנצער סאלדזשער, און א געזונטער סאלדזשער, און ווי דערמאנט פריער, אן עיבור יאר, א שנה תמימה, א גאנצער סאלדזשער מיט די גאנצע תמימות, דורך תורת הוי'תמימה, און דורך דערויף וואס ער פירט זיך אויף מיט תמימות, מיטן אויבערשטן, און מיט זיין פאטער און מיט זיין מלמד ומחנך, און פירט זיך אויף בתמימות מיט גאנצקייט און מיט ערלעכקייט, מיט אלע זיינע חברים אדער חבר'טעות, צוזאמען מיט תורת הוי'תמיבא, ווערט דאס, ווי מ'האט אנגעזאגט דעם ערשטן אידן צו אברהם אבינו הלך לפניו והיו תמים און דערנאך האט ער דאס געגעבן בירושה צו יעדער איד און אלע אידן, ביז סוף כל הדורות, וואס א יורש ווערט מען דאך גלייך מורשה קהילת יעקב גלייך ווי מ'ווערט געבארן, איז ער שוין א יורש פון אברהם אבינו, און דאס וואס דער אויבערשטער האט געגעבן כח אברהם'ן, את התחלכה לפני דהי'תמים באקומט ער דאס בירושה, אן קיין הארעוואניע ווערט ער אויך אין צוגעגרייט ער זאל קענען זיין אן אמת'ער תמים ווי דער אויבערשטער וויל, במילא, איז אלע זאכן וואס ער דארף ערפילן ער פילט ער דאס מיט גאנצקייט, און אלע ברכות וואס דער אויבערשטער דארף אים געבן, באקומט ער זיי אויך אין א גאנצן אופן, און נוצט דאס אויס מיט א גאנצן גוף און מיט א גאנצע נשמה, און ער שטעלט-צו דעם גאנצן און פולן נחת צו דעם פאטער און דער מוטער און דעם מלמד און די מלמדת און צו דעם מחנך און מחנכס, און מ'שטעלט אלע צוזאמען אויס, ווי מ'לייענט אין זאת הברכה, ווי איז רשי מפרש, אז נאך
¶10ווי מ'רעכנט אויס בא יעדער שבט זיין ברכה, זאגט מען, אז מ'האט כולל געווען, אז דערנאך האט מען געגעבן פון אלע ברכות צו אלע שבטים און צו יעדער שבט, וואס דאס איז דאך אט דאס וואס איר האט פריער געזאגט ואהבת לרעך כמוך, און אזוי זאגט יעדער איד נאך קודם התפילה, ווי דערמאנט מערערע מאל, באקומט דאך יעדער איד וואו נאר ער געפינט זיך באקומט ער אלע ברכות פון אלע שבטים, פון אנשים נשים וטף, און באקומט דאס מיט א גאנצן אופן, בפרט נאך אז מ'האט א שנה תמימה, און מ'פארבינדט זיך ווי א אידישער סאלדזשער פארבינדט זיך מיט תורה תמימה, במילא ווערט ער אויך אן איש תמים, ווי געזאגט פריער, ווי אנגעזאגט אברהם'ן דער ערשטער איד אז ס'זאל זיין והיו תמים און דערנאך האט ער דאס איבערגעגעבן את בניו ואת ביתו אחריו, און דערנאך אויך אראפגעבראכט אין צו א אות פון דעם בעל שם טוב, וואס ער האט איבערגעגעבן דערנאך כמה פעמים פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, אז א איד אויף אנהויבן דין אין דעם אויבערשטן, וואס דערפאר הויבט ער דערמיט אן די צוואה, אז ס'דארף האבן אן עבודה תמה, וואס איינער פון די אפטייטשן אין דערויף איז, אז יעדער זאך וואס ער טוט פאר דעם אויבערשטן, וואס דאס איז דאך דער גאנצער אויפטו און די גאנצע שליחות פון דער ארמיי דארף ער דאס טאן אין אן אופן פון עבודה תמה, א תמימות'דיקער טאן, טוט ער דאס אויף און טוט דאס אפ, און טוט דערביי אויף אין דער פולסטער מאס, און באקומט אויך די ברכות והצלחות פון דעם אויבערשטן אויך אין אן אופן פון תמימות, אין א גאנצן און א געזונטן אופן, סיי בגשמיות סיי ברוחניות, און דאס פועל'ט אויך די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט זיין די אלע דער גאנצער אידישער
¶11פאלק, אין אן אופן פון תמיד, און די גאנצע תורה וועט געלערנט ווערן פון דעם גאנצן אידישן פאלק, און זיכער פון אידישע קינדער אין אן אופן פון תורת הוי'תמימה, וואס דאס פארשטארקט נאך מערער, און איז מקדים נאך מערער, מזרז נאך מערער די גאולה התמימה האמיתית והשלימה, במהרה בימינו ממש, על ידי משיח צדקנו. בא רבי, following through with what temple
¶12אייטש דעי האסט א ספעשעל מעסעדזש אין די פסוקים, אדער וואס ס'איז די סיים דער ווי דער יו נטוב, און אין א לאלפי ער, איז דאך דיפערענט אין דעם פרשת דתורה בקש אייט דעי איז נאר די סיים ווי ווי וואס י'איז רעדן אין א רגעלע יאר און א לאלפי וואס ס'איז דיפערן רולינגס פארטענינגט די ס. דאס יער, נוי נאו, שש, די פשטות טייער אין ווי די הודות הבכ�ים פחמישי די ששי, די פינף טעג of דער וויק, און די לעסון וואס קומס פו לץ פון הנהר, ווי די מיני-מיני פסוקים, די מיני ערות אין די פסוקים, און יא לוקט פון סאמפען אין די ערות, זיי טייער אין פון דעם ספעשעל די, ווי דאס זען מעני-מיני ערות, שש, דא איז א ביאוריפול טוט הער, דער איז א גענרעל ער, א סענטראל theme, וויטש ties-in everything all together. And if you fulfill that, this sort of ties-in everything together, and this seems to be the central part of the whole thing, and it gives us the explanation and the goal exactly what we have to strive for, and this has accomplished accomplished by doing everything according to the order דא וואס דא איז ריטן.
¶13און ווען ווי טי ג דיסט גענערל רייל, וויף טיילט אן די פסוקים אויף דער סדרה, אלא ווי זיי איז אין פריער סעפ רעט קארגאריש, אין די פרשטן חמשי די ששי, און ספעקסט זיי אויף פרי סעפריט טרייבס. אויף די רעיבס, אייך און האס איז אין אהרה, nevertheless, אדער זיי איז ער אבערט נקחק?? און אי טשוט די שבטם איז דאך דא יז. יארף שבט נפתלי'אין שבט תשע? וואס פרי, זיי ווען פריער צילרן אזוי יעכב לבינו, און אייטש-און האט דייר און צולרן און גרענטשילרן, און אייטש-און האט דייר וועלף, און אייטש-און האט דייר און פילדס און די לענז און ער נס און ארו רענט ין אלס, pero'ס ווי ס'פערט ט ין, דארף ענין, דארף ענין, דארף ענין, דארף ענין, דארף ענין וואס דערנאך וואס דערנאך דער טייט די שבטים, דן און נפתלי און אשר, טאגעדער? דאס איז עניבארי נו? וואס איז עס? זיי איז לאו ט,
¶14וואבר your teacher has helped to give you a prize, okay, the דגל. now, you know, there were 12 tribes, and the 12 tribes were broken up into four groups. Each group had its own flag, the Don and Naphtali, and the Asher, while they were separate tribes, but nevertheless, they were tied in with one flag, they were all on the one flag, . And there was one binding order, the men and the women and the children, have all these together. What was that thing that they had to do? And just as it was for them, says the רבי צולצו, but with us today also, when we read the order of the day, they had one thing that they had to do all together, and that is, he was מעשוף לכל המחנות. When it was like this, they went behind אז די children of Israel טרא לד, שבט דן הנא גאל ביי היינט, און אויף עניבארי לאזט ענייט יג, ווי ענט פייט, און רטיינעט טויט אין דער ווי.
¶15ו.לערווייס, אויף עני-וואן אויף די סוועלף טרייבס לאזט עני יענעפינג, און ווי ער א לטע פעיפל דער כנהרה, זיי ואינדערסטי ן, דארט נעמע ולעס, ווי ס'וויס וויס וויס זי ן זא ן זא ן, און וויס וויס ווי ס'זאל זיך, אז ער בוענט א סטעפ פורדה. אויף סמברי ידן טאקענפלעש סאנפינג, בקעס אז ניי איז דאך, אות איז אריינג,‰ ער ניט ביאור אלול ה'תשמועט וויין, בקעס ווי לויט ער זאגט אים דו אין? צי דו וואס וועט זי שוועט פולפיל די מצוה דארף וועט פולפיל, וואס די יצא הרה די לעבט אים דו. און דאס איז די כל השבת עבודה. יא נעמאל וואס השבת עבודה איז? רעטוירן א לאסט אריקל. דאס איז א ספעשעל מצוה דאס ווי פיינד אין דער תורה, פאר די שוי געט ספעשעל פיימענט פון גאר, if you do that, and especially if the price-טו-מ-סעל פסט זאגט זאנפען, ס'איז דער רבינו שלום גיז בעק טיט פור טאט, און דער רבינו שלום גיזט מידו המלאה הפתוחה הקדושה, ופאר מהיר ס'הענגט פון above, and especially with צסבח און תסמך און הכל, אזוי עניווי עניוו אןו נאזט ענייטיג, גאר רטיינדט די עבודה.
¶16און די וואס די ווארט דן האט דו, די שוועט דן. און די גייבן א ספעשל כח, און אן עורר אויף די די, אז ווי שוין לערנען פון תורה, אז ווי צולרן, אז צולרן ווי לערנען ווי א לעבעדיקייט, surely we אנדעסטענד, אז ווי וואנט to make use of every סינגל פארט אויף די די, and God forbid if anything is lost, that we should be דמי עסף, דער ווי שוי-אויבא דמי עסף אויף דז וויס, און ווי שו רי דא נט וואנט וואנט אים to לוז עני יט! ער דאס ווען לוז די זונה, ער דאס ווען עניבאנעבאלט צו לוזען עני יט ין לייט ין לייטן לייטן לייטן לייטן. און דאס וואס עס וואלט דער מעשה ולכל המחנות. ער רבי'ס עספעלד אויבער אן עינטרעסטענג פוינט. ווען איז ער קול, די מחנה? א מחנה קולט ווען ער האט סארא אנייטעט אין צו א קעמפ, עס א גרופא טעג, otherwise ווען ווי קולט אים א הלח. און דאס איז וואס רעטוירנער די לאוסט אריקל איז זאל אבעט, אזוי קודט זאסט רו ער אין צו דער נעקסט און, צו די לוזער, וואס ער האט ב רענגער פון אים און רעטוירן ער פון די סע ין ווי ווי ער וואס ער ווי איז ערידזינלי, בקעס דאס האסט באקומט פאט אויף דעם קען, פאט אויף דעם זיין לייף.
¶17און דא, אז ווי פיינד, דא, דא, דער סוכה ווי ס'זעט דער רבי'ן, און דאס איז די סיי ניין וואס אין ארץ ישראל, אז ס'איז טייער אין סיי תא דשמיא, ווי ער דארף אויף די חבונות של עולם, אז דער חליטה ווי לרעג, ווי לרזט סאמפענג, עט זיך ווי רטיינג בעק טו אוס. וואס דער רבי זעט דער רבי, אז נאו ווי סידן אויסצייט די סוכה. ווי אויס סידן ווי סיום גרען אין בית הכנסת, אין אין שולל און אין בית המדלש, ווי ווי לערנען תיילה. ווי נאו דאס איז א הולי פלויס. און, וי האבן א ספעשיל ערב אויף וו ענט עיר סא נפינג, סא דער רבינו שלימו זייז, ווי ער זאגט ווי ער זאל זיין א ספעשיעלי יום-טוב'דיקע סעודה, יא רב דבית הכנסת ובית המדרש, און די ערב דבי איז, ווי האבט פולפיל דאס מצוה אין א ספעשיל פלייס, ואס איז געווען די תורה, און די סוכה, וואס בילט אין א ספעשיעל ווי, דיפערן פון די ווי ווי א ה וואס איז בילט, און דאס איז קורא-נגטו סערטן ספעשיעל דינים אין דער תורה, אז דער תורה איז געווען צו אוס, אזוי ווי מיי בי ווי יונג, בפועל-בית-מצוה האבי נהבה, יונגער בן-בעט, סו גאד סעזט טו ים, ליסן, גאד ביי דאס ווי שבידה מעשיב לכל המחנות, און אלי קידס נאר, אז איף ווי לוז סאנפינג, גאד וויל פיקט ער אפ, און ווי דער ווי פיקט ער אפ, די דעגל-מאכט און ד ני, זיי ווער וועלטפי, זיי ווער לאוד עד וויט מענע, מענע פינקס. התוועדות חמשה עשר בשבט תשמונו ווי ע have a job, that we should be able to see to it, that if we lose, oh, would anybody else lost everything, that we should be able to return this, and see to it that.
¶18קעת סאמטעמס, יש! אין קעת די יצא-הרע, וואס א סמאט-גי, און ער טריקט ים, י'דעדן נאו רעדעצו יצא-הרע טאקען, ווארום ער איז דער וואס די יצא-הרער טאקען, מצוה, so you ווארנט smart enough to קעטש אנטו דיס, but דער איז א ספעשעל דגל, דער איז א ספעשעל פלאג, און דער פלאג איז שבת השם, און דער פלאג איז, וועט ווי שוועט זי צו א יט, to פראטעקט עווערטינג, און נפקא-אטפא ביד, עניט ין איז לאזט, דו רעטו רעטו רעטו רעטוירן ער צו דער אינדיוויזשעל, ושבית שבי רעטו רעטו רעטו אי טשילד, צו איר שוין בעבל to בקאן א האלטע
¶19סולדזער. בכם צמימים, און because תוחת ה'צמימה, because גאדס תורה איז genuine and wholesome. און ווייניש לוי מ'זעט אברהם אבינו, די פרסט שו ו, יזעט זיך אים, ליסן, אתח לפניי והאותמים. I want you to be genuine, I want you to be complete, I want you to be a whole person, and that was handed down to us until the end of all generations, as soon as we are born, we have that same commandment, אתח לפניי והאותמים, that which he gave to ר'הבן אבינו! ר'הבן אבינו! Hand it down to all the generations, and until the end of all time. But he gave it to which we should be able to have this without doing any work! We should be able to fulfill-ביא מי צי ה' צמימים, the way we're supposed to be, and as God wants us to be, and this should be able to fulfill everything that די רבונות שלו וואנסט אוס ווי דער ווי רי קאמפליט ווי, און גאר גיבס, אז ווי שוין העלטפי בודדות און העלטפי נשמות, אז א פערענט שוועט זי א גרייט דייל פון נחס אין א מחנכם, א ור טיטשערס, א ור רבי'ס, א ור טיטשערס אין א סקולס, די ווימען טיטשערס, שוועט זי א גרייט דייל פון נחס פון זייער טשולדען, אז ווי פיינד אין דער וזאת הברכה.
¶20אפטער אייט שבט, אפטער אייט טרייב איז בלעסט, דער איז א ברכה וואלט, of course, טיינגסט-אין הי רעניט אלס, און דא איז די ברכה, ואהבת לרעך כמוך. דאס איז לאו די פעלו דזשויות דיינ'סעלף, און דאס איז סאנפענגען ווי רעשייט דאס בי פארו בגין צו דאוועדן. עברי-דעי, בפור ווי דאוועדן, ווי האבט זיין, אז איני מקבל עלי, I take upon myself די מצוה, ואהבת לרעך כמוך. נשיא", and just as we get all the we receive all the ברכות ובהשמיות בך, פון אלע שבטים, די אנשים וטף, מעין ווימען און שילדן, פון אים רעבארבי די טאגעדער, אל די טרייבות פוט טאגעדער, נאר די שביע שנה תמימה, א קאמפליט and fulfilld year, because we learned תורה תמימה, א קאמפליט and fulfilld תורה, און each and every one of us should be אן איש-תמים, א קאמפליט און גענוען און פולפילט אינדיווידזשועל, אז רבינו שלא למצטא אברהם אבינו, בהעתמים אברהם, you should be genuine, and you should be genuine און קאמפליט.
¶21And this is the way we give this over, וואס אברהם אבינו גייב over to his children, and to each and every one's until the end of all time. אין, און דער צבא וואס דער בעל שם טוב דער רבי זעסט, ווי שוין פראוועט אים ביי דער פריערדיקער רבי, און א צבא וואס זעסט, יצטארץ אויף ודאיר הסתר בי עבודה תמה, דער אייטש טינג וועגן פאר גאנט האסטו בי דאן אין א דזשענועין און אין א קאמפליט ווי. און די שליחות, די ס איז די מישאן פון דעם ארמי, און די ארמי סאלדזשע הסתר דו אן עבודה צבימה, איר הסתר דו א קאמפ אין פול מעשער. ס'זעט דא רבי, דיס וויל ברענגע ברכות והצלחות פון די גבונות של עולם, די ברכות שוין קאמפליט אין א פיזיקל סענץ און אין ספריטשעול סענץ, און עס שוין קאמפליט און פולפילט גאולה רעדעמשאן, און עס שוין א קאמפליט אן אמיתית פארשלימה, א סאלע טער גאולה, א ריעל אן, נראה, נראה, נראה, נראה, איז דאס איז דאס איז דא נראה, נראה איז דאס איז דאך איז דאס איז דארף עיקעט און, but something that's really, א הונדיק פראסענט!
¶22פארסעט! און ווען איז דאס איז דא אין תורה, און פילין די מצוות, ווען געטאן, ווי ספיד-אפ די גאולה אמיתית, to די טרו און קאמפליט די תמימות'דיקע גאולה, and which will bring us משיח צדקנו.