טקסט

¶1אז גלייך אז מ'קומט פון ראש-חודש אב, איז דאך דער זמן נאכאמאל אויף דערמאנען וועגן ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה, ובפרט נאך אז איצטער געפינט מען זיך בפשטות אין ערב שבת, וואס דעמאלט איז דאך די הפטורה פון דעם שבת, איז דאס איז דאך אויך דער ציון וחותם שלה, מיט דעם פסוק ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה, און וויבאלד אז בנוגע צו שנים מקרא ואחד תרגום, וואס מ'זאגט דאך בנוגע הויבט מען נאך שוין אן פון פרייטאג, איז דאך אויך כולל דער ענין פון דער הפטרה, ווי אויך בפשטות, אז מ'דארף אויך איבערזאגן פאר זיך די הפטרה, פונקט אזוי ווי מ'זאגט איבער די שנים מקרא ואחד תרגום, כמובן פון מנהג ישראל בזה האט מען דאך אויך, ובפרט אז בשעת מ'קומט פון תפילת ערבית האט מען דאך ביידע זאכן. דער ציון במשפט תפדה וואס במשפט גייט דאך אויף ענין התורה, און אין תורה עצמה גייט דאס אויף ענין פון הלכות שבתורה, ווי מ'ברענגט דאך אויך די ראי'אין לקוטי תורה פון תחילת הסדרה פון אלה הדברים, דערפון וואס מ'זאגט, אז במשפט איז טייטשן איבער כהלכתא קדמייתא, אז דאס איז אן ענין פון אין תורה גופא דער ענין פון הלכה. וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון קריאת-שמע, אף על פי וואס קריאת-שמע בכלל ווערט דאך אויך אנגערופן, ביז וואנענט אז ס'האט אויך א דין, מ'דארף האבן די ברכת התורה, אויב מאיזו סיבה שתהי'האט ער דאס פריער ניט געזאגט, קען ער ניט זאגן קיין קריאת-שמע בבוקר, ביז וואנענט וועט מען ניט האבן דעם ענין פון ברכת התורה? איז דאך אין קריאת שמע גופא די הלכות וואס שטייען אין קריאת שמע, איז דאך הלכות פסוקות, אנהויבנדיק פון שמע ישראל הוי'אלקינו הוי'אחד וואס דאס איז דאך די הלכה פון קבלת עול, וואס אין דערויף איז דאך ניט שייך האבן קיין שקלא וטריא, על דרך זה אויך ואהבת את הוי'אלקיך בכל לבבך, וואס

¶2איז דאך אויך א מצות-עשה וואס איז כולל כל המצוות-עשה, און כולל אויך די מצוה פון את הוי'אלקיך תירא וואס דאס איז דאך אויך א מצות-עשה, און וואס זי איז כולל אין זיך די אלע שאתה מצוות לא תעשה קומט דאך אויס, אז אין דעם פסוק פון ואהבת את הוי'אלקיך וואס דאס איז דאך בפשטות דער ציווי אויף אהבת הוי'האט מען אין דערויף אויך כל הציוויים כולם, סיי די מצוות-עשה סיי די מצוות לא-תעשה, כמדובר כמה פעמים. במילא, אז בשעת מ'קומט פון תפילת ערבית, וואס מ'באשטייט דאך אז לכל לראש האט מען די מצות קריאת-שמע, און דערנאך האט מען די תפילת העמידה, די תפילת ערבית, בפשטות, אבער קודם לזה איז דאך ענין פון קריאת-שמע, און די קריאת-שמע הויבט זיך אן גלייך פון פרשה ראשונה און פסוק ראשון, וואס כאמור איז דאס איז דער ציון במשפט אן ענין של הלכה, ניט א שקלא-וטריא אין תורה, וואס דאס איז דאך דא אין כמה פרטים אויך אין די פסוקים פון קריאת שמע, ס'איז דאך אבער לכל לראש איז דא דער ענין דער הלכה פסוקה שבהם, סיי בנוגע צו קבלת עול מלכות שמים, סיי בנוגע צו מצות אהבת הוי וואס זי איז כולל כל הציוויים כולם, זכר לעיל האט מען דערביי דעם ציון במשפט פדה, און דערנאך איז מען דאך אויך וכמנהג באסיפות כגן אלו, אז איידער מ'גייט זיך פאנאנדער איז מען מקיים די מצוה פון צדקה, אדער מאכן א שליח אויף צדקה, אדער מאכן זיך אליין א שליח אויף צדקה, דורך מוסיף-זיין אין די שלוחים אין די דלות וואס מ'גיט אויף געבן אויף צדקה, איז דאס גופא איז דאך אויך איז ער דאך מקיים דערנאך א מצוה, מצות הצדקה, בפרט אז ער איז נאך מוסיף פון ממון דילי אויך, ווי כרגיל ווי כגן זה האט ער דאך אויך בהוספה וואס ער איז דאס מקיים אלס א שליח, איז ער דאס אויך מקיים אלס א מצוה צדקה מצד עצמו, וויבאלד אז דאס איז ממון שלו, וואס אפילו אז פרוטה אחת איז דאך ווי ער זאגט אין תניא איז דאך היו יכול לקנות בו חיי נפשו

¶3עאכו כמה וכמה וואס דא רעדט זיך וועגן א גאנצן דאלאר, איז דאך דאס כמה פרוטות ווי פארשטאנדיק פון די דינים פון די קידושים וואס ס'דארף האבן א שוה פרוטה, איז דאך דא די שוה פרוטה על פי שולחן ערוך כמה וכמה שוה פרוטות אין איין און איינציקן דאלאר, ובפרט נאך אז ס'קומט נאך אויך צו וואס מ'איז מוסיף מדילי ווערט נאך עטלעכע דאלארס, אדער על כל פנים צוויי דאלארס, וכד כמה פעמים. און ויהי רצון, וכמוסכר כמה פעמים, זאל מען רעדן וועגן דערויף, אז נאך איידער מ'וועט דאס זאגן אין דער הפטורה, אין דעם פסוק פון ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה, וואס דער קריאת התורה און ס'איז דאך די מצוות אין תלים לעתיד לבוא, אין די ערשטע תקופה פון ביאת משיח צדקנו, על אחת כמה וכמה אין דעם ערשטן טאג פון ביאת משיח צדקנו, וואס ער וועט דאך קומען וויבאלד אז חכה לו בכל יום שיבוא קומט ער דאך אין דעם טאג פון דעם פרייטאג, און איי די שאלה פון אליהו הנביא פארענטפערט שוין די גמרא, אז ס'קען דאך זיין אז ער איז געקומען אין תברי אדער אין גלון, און האט שוין דארט אנגעזאגט אז משיח קומט אט דעם פרייטאג, און והורתין, אז די קשיא וועט קיינעם ניט איינגעמאכן, אבי ער זאל קומען לאחר אפילו רגע אחת און קומען נאך ביום ששי פון פרשת אלה הדברים אשר דיבר משה, און וואס די הפטרה דערפון איז סיום במשפט תפדה ושבי'בצדקה, און ס'רעדט זיך אויך דארט וועגן כיבוש הארץ וכו כולל אויך דעם כיבוש פון ארץ שיחין ויוג, וואס דאס איז דאך אויך דער סיום פון פרשת אלה הדברים, ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור בכל ענינים אלה זאל מען האבן די מעשה בפו מצד הקב,"ה, אז דער אויבערשטער ברענגט גלייך, כאמור, די גאולה האמיתית והשלימה, ותיכף ומיד, אין תחילת פון יום הששי פון פרשת עולה הדברים פון שנת תשמוד את ידיך, און דערנאך איז מען ממשיך און מוסיף ממעשינו ועבודתינו לאחרי זה ביתר שאת וביתר עוז.

¶4דיבור זאל מען גלייך אריינטאנצן אין דער מעשה בפועל, דעמאלט וועט דאך ניט זיין קיין שאלה צי מעג מען טאנצן, וויבאלד אז דאס איז די ניין טעג, וויבאלד אז משיח צדקנו איז מראה באצבעו ואומר זה און דאס איז די גאולה אמיתית והשלימה שוין דא, איז דאך אדרבא ניט נאר מען מעג טאנצן, נאר אדרבא ס'ווערט דאך יהפכו אין אן אופן, באופן פון בערך הירידה ביתר שאת וביתר רוז, כמדובר כמה פעמים, און ס'ווערט אויך דער גלייך דער ילכו מחיל אל חיל ביז יראה אלא אלקים בציון אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו שטייען אלע בתוך כלל ישראל ותוך כל הדורות שלפנינו און כל הדורות שלאחרונם, די נשמות, ונשמות בגופים וכו,' פארו עם ענני שמיא תיכף ומיד בארצנו, הקדושה, ובירושלים דארטן גופא אין די ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש, אין דעם מקדש אדנ'כוננו ידיך וואס דאס איז דאך דער פנימיות'דיקער אפטייטש, דער ציון במשפט תפדה ושבי'בצדקה, וואס ציון איז דאך אויך דער אפטייטש פון ירושלים, און אין ירושלים גופא דער נאמען פון ירושלים און דער אפטייטש פון ירושלים, און אין ירושלים גופא דער ציון וואס אין ירושלים גופא וואס דאס איז דאך א נשיא מנא, וואס דאס איז דאך דער בית המקדש, און אין בית המקדש דער קודש הקדשים מיט די לוחות, וכמדובר כמה פעמים, ותיכף ומיד ממש.