Paragraph
Paragraph rh-qzkqz3gd
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-kf2bkykt
- order
- A
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס אט דאס איז אויך די שייכות מיוחדה צו דעם ענין און דעם ביטול, בדוגמא ווי גערעדט פריער, אז חמשה עשר באב האט מבטל געווען די ספיקות וואס ס'איז געווען אין תשעה באב, ביז מבטל געווען אויך דעם גלות פון תשעה באב, על דרך זה אויך בהנוגע ווי דער פסח איז פארבונדן מיטן סימן פון אלף תב, ווי אראפגעבראכט אין סידור, אז דער אלף גייט אויף יום ראשון של פסח, און דער טאג גייט אויף תשעה באב, וביום בשבוע שכל ראשון של פסח איז דער זעלבער טאג בשבוע איז חול תשעה באב, וואס דאס איז דאך א סימן על פי תורת אמת, איז דאך דאס דערפאר וואס די ענינים האבן צווישן זיך א שייכות, וכמדובר כמה פעמים יש לומר, אז דאס איז בדוגמא פון הקדמת רפואה צו דעם ענין פון דעם היפך פון רפואה, ווי אט דאס איז דער ענין אז ימי צאתך מארץ מצרים כמדובר כמה פעמים האט געמאכט פון אידן א מציאות, אז זיי קענען ניט זיין קיין עבדים. ביז ווי דער דין איז עבדי אתם במילא קען מען ניט זיין ולא עבדים לעבדים ווערט דאס א הלכה אין תורת אמת און אין תורת חיים, וואס האט דאס אויפגעטאן די גאולה פון ימי צאתך מארץ מצרים וואס ווען האט זיך אנגעהויבן די גאולה? און ווען איז געווען די גאולה? איז דאס געווען ביום ראשון של פסח. במילא ווערט דאס די הקדמה צו דעם תי'אז אנשטאט דערויף וואס דער תי'איז געווען א רגע קטן אזבתיך איז געווען באופן מסויים, ווערט דערנאך אן ענין, אז ער ווערט קומט דער ראשי-תיבות פון דעם ווארט את איז דער אלף שבו, ניט דער תי און דער תי און דער תי קומט נאכן אלף ובהמשך לו, און דערנאך ווערט דאס אן ענין אז ס'ווערט דערנאך די נתינת-כח על מנת, כדי ער זאל זיך פארבינדן מיטן אלף, און אין אן אופן אז ס'זאל זיין אלף פארן תי כמדובר לעיל אין די התוועדות שלפני זה, אז ס'איז געווארן א מנהג ישראל, אז
- proofread
- 0