Text

¶1הפוצה חיים רגע.

¶2דער רבי ס'איז על פי דין, און דער רבי האט דאס אמאל מבאר געווען, איז בא ענינים פון צדקה, אויב ס'איז א טפק, איז דארף מען אלעמאל ווי אין אלע ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט על דרך זה דארף מען אלעמאל נויטן צו דעם צד, אז מסתמא דארף מען ער דעם אויך געבן.

¶3דאס הייסט, אז ביז וואנענט ס'איז ניטא דער דבר ברור, אז ווער איז ניטן כלל פון ”ועמך כולם צדיקים” אפילו אלס א צדיק נסתר, צי במילא איז מחזקתו 'לא יצא' אז דאס איז ”נוצר מטעו, מעשה ידע להתפער”, וואס דערפון איז דאך די ראי' אז ”ועמך כולם צדיקים” אזוי איז בכלל איז דער סדר,

¶4אז יתות כסלו מאכט מען ניט קיין ספעציעלע מדגילות, אזוי ווי איצטער, ווי מ'האט געזאגט קריער, איז דאך אן ענין וואס מ'דארף האבן א הרחבה, ובפרט אין די ענינים פון הפצת המעינות חוצה און אין דעם ענין פון דעם שיכול אין 'ארץ הקדושה', איז מען אויך יותר מן הכלל, אז אויף די ענינים פון עד כסתו איז דאס איז בעזר ה' יתברך זיינען בא דארטן אין אן אנדער עצן,

¶5און אין דערויף איז מען ניט אזוי מעוני ווארום ניט דאס איז ווערט דער דער משל אין חסידות שטייט, אז בשעת מ'דארף אויפהויבן א בנין אינגאנצן איז ניט קיין עצה אז מ'הויבט אים פון מיטן, נאר מ'דארף אים הויבן גאר פון אונטן.

¶6ווי דערפאר, איז די הפצת המעינות פוץ איז דארט איז דאך אן ענין רוחני בערך פון דעם שיקון, איז דאס איז מען ניט מעוניין בהנוגע צו השתפס אין דערויף, בהנוגע אבער צו דעם שיקון אזוי ווי ס'איז דא אין דערויף א טייל וואס כ

¶7איז אט די אלע וואס זיינען דא און זיך זיכער מסתמא משתתף זיין בזה, כפי מדבש לבוי און אין סכומים הגומים וגדולים, און ניט אפלאזן דאס אויף הזמן לאחרי זה,

¶8נאר אדער היינט ביינאכט, אדער מגן, און ניט שפעטער ווי ביז שבת, כדי דאס זאל זיין פארבונדן מיט דעם יום פון גאולתינו ובדות נפשינו, ווי דער רבי דער דער שווער פטור שרייבט, אז דעמאלט איז געגעבן געווארן דער פנימיות הנפש וואס דאס פארבינדט זיך מיט די פנימיות פון דעם אויבערשטן,

¶9און דאס זאל אלץ שטיין אין אן אופן וואס דאס גייט אויך ארויס אין א נבטחון אין גאולה, ביז וואנענט אז גויים האבן אויך מכליז געווען, אז דער אלטער רבי איז חפשי און קען טאן די אלע ענינים ווי ס'איז ביי אים קומען אויס, וואס דאס איז דאך דער ת א התפשטות און א הפתה, ביז דעם חוטה ממש.

¶10אזוי איז בכלל מיינט איינער אז איך מישט דאך ניט וויפל יעדער גיד איז גארניט איז מערניט צו, און אדער וועלן צופרידן, אדער וועלן ניט צופרידן, און האלט זיך בשני עצמו, אזוי ווי דאס איז בכלל אן ענין היוצא מן הכלל וועל אויך זיין א יוצא מן הגדר און א יוצא מן הכלל,

¶11און צמאר וועט זיך מיר אויסווייזן, אז מ'גיט צו ווייניק זיי זיך מסתמא אפשעמען און הייסן יענעם מוסיף זיין מסתמא ווי ס'פאר מיר וועט אויסקומען, אזוי ווי דעמאלט וועט דאך זיין ניט בשעת ההתוועדות ווייס איך זיך ניט, ער וועט ניט חאלגן,

¶12אזוי ווי סווישן אלע אידן איז מען זיך מסתמא שעמען זאגן קאפויר איז דער תינוי אויף דערויף איז מזביר גלייך בכח אט די ענינים צוליב וועלכע מ'דארף האבן די געלט צוליב אט דעם שיקול,

¶13ובתוכני אז דער אויבערשטער וואס ער איז עומד בדיבורו, איז וויבאלד אז ער האט געזאגט אשר לפני שתתששב און וויבאלד אז ער האט געזאגט ובחנוני נבא זאת ”ואריקותי לכם ברכה עד לידי”, און וויבאלד אז דער אלטער רבי איז מבאר אין די הגירת הקודש בארוכה,

¶14אז אין צדקה אליין איז די צדקה פון ארץ ישראל קודמת לצדקה פון חוץ-לארץ איז ער קומט דאך אין דערויף צו נאך דער ענין פון א פתף-דין פון רביצונו נשיאינו, בפרט בהנוגע צו דער צדקה,

¶15איז אויב איימעט וועט זיך אויסווייזן אז מ'האט אים געהייסן געבן א סקום וואס דאס איז שלא ווי ביי אים קומט אויס, שלא לפי כוחו איז דאס די כוונה אין דערויף, אז דער אויבערשטער זאל אים געבן לכל הפחות פיר מאל אזויפיל, איז במילא אז ער וועט געבן מיט טויזנט דאלער מער וועט ער דאך האבן נאך פיר טויזנט פון דעם אויבערשטן,

¶16און דער אויבערשטער זאל העלפן אז מ'זאל ניט דארפן הייסן יענעם, נאר יענער ער זאל געבן אליין, בטוחו 'ובטוב לבב', און מ'זאל אויפבויען דעם שכן אין דעם שפר חב ד, און אין א צווייטן שפר חב ד, ביז אין תחב יד, ביז אייננעמען גאנץ ארץ ישראל, די קרוב ממש, על ידי משיח תקנום.

¶17ס'איז חיוב וחיוב.