פסקה
פסקה rh-qj63efta
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-2bg3dpnz
- order
- V
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- איז בשעת מ'זעט אז דער רעדן בדברים אלו איז דאס פועל, און דורך דערויף ווערט מען נתר גש, במילא ברענגט דאס א הוספה אין יראה אותו כל הימים באיזה אופן שיהיה, מאיזה סיבה שתהיה, אפילו ווען די מסקנא קומט ביי אים אויס אנדערש, אבער דאס רעדט ער וועגן יראת הוי און יראה אותו כל הימים וכו'וכו איז דאס גופא ברענגט אין אים א תוספת און אן עלי'אין דעם יראת הוי בפרט נאך, אז ס'קומט דער זמן מסוגל הזה, וואס בשעת ער רעדט מיט אים וועגן די ענינים אלס א הכנה צו סוכות, און רעדט מיט אים בסוכות עצמם, און דעם טאג ווען מ'האט געמאכט הקהיל אויך אדער ערב פון דעם טאג, אדער אין די וואך וכיוצא בזה, זעט מען דאך בפועל, אז דעמולט קען ער זיך אויפפרעגן, און ס'וועט זיין פארשטאנדיק פארוואס ער רעגט זיך אויף אין א גוטן אופן און א פריילעכן אופן, אין די ענינים אלו, במילא דברים היוצאים מן הלב, און פון נאך טיפער פון הארצן איז פועל און פעולתם נאך מערער ווי דברים טאקע טובים, אדער היוצאים מן חיצוניות הלב אדער מפנימיות הלב, אבער ניט מפנימיות די פנימיות הלב איז אט דא ווערט דאך די שטורעמדיקע שאלה. הערט זיך איין אידן? מ'גיט יעדערן פון אייך יומא זכאין, און מ'גיט יעדערן פון אייך דער ביאור בארוכה, ובפרטיות, ובפרטי-פרטיות, אז מ'קען דאס אפטייטשן אויף דזשארגאן אין פשוטם של ענינים, וואס הכל איז געווען, און מ'זאגט אז א איד איז העכער פון הגבלות פון זמן ומקום, און יעדער איד קען דאך איצטער אוועקשטעלן א מעמד ומצב, אז ביי אים וועט ווערן ליראו את הוי'כל הימים מצד זיין מעמד ומצבו עתה שטייט ער שוין אין א מעמד ומצב, בדוגמא ווי מ'זאגט אין תניא, אין תשובה, אדער אין דעם רמב״ם שוין, אז די תשובה איז, אז ער טוט תשובה, אז לא יחטרי עוד לעולם לא ישוב עוד לכסלו,
- proofread
- 0