Paragraph
Paragraph rh-qgcwgtbq
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-jraw85e1
- order
- RY
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ביום שמחת לבו, צו דעם תענית פון חמשה עשר באב, ווארום חמשה עשר באב ברענגט דאך אויף דערויף די גמרא כמה וכמה טעמים, ווי אין דעם סיום פון מסכתא תענית, וכמדובר אמאל בארוכה די פרטים פון דעם תענית. דערנאך קומט דערפון ארויס כמה מנהגים בכל המקומות און בכל הזמנים. ווי עצות וחולות בכרמים איז דאך געווען דעמאלט אין זמן הגמרא, אין זמן ברייתא וכו אבער אין בבל געפינט מען דאס ניט, אפילו דעמאלט, עאכו כמה וכמה מחוץ לבבל, אדער משחרב בית המקדש בכלל, איז געבליבן כמה וכמה מנהגים, כמבואר אין ספרי המנהגים פארבונדן מיט חמשה עשר באב, וואס ס'איז אבער דא אן ענין חמשה עשר באב, וואס דאס ווערט דערפון א הלכה, ביז וואנענט אז אויך דער מגן אברהם ברענגט דאס אראפ, און דער אלטער רבי ברענגט דאס אראפ וכו דער ענין פון מוסיפין לו, אז ס'קומט ארויס מנהגים פארבונדן מיט חמשה עשר באב, ס'איז אבער דא א הלכה פארבונדן מיט חמשה עשר באב, אז דעמאלט דארף יעדערער מוסיף זיין אין לימוד התורה, אף על פי וואס דעם טאג שלפני זה האט ער אויך מקיים געווען כדבעי מצות תלמוד-תורה, קומט חמשה עשר באב און זאגט אים, אז איצטער האט ער א הלכה מיוחדה בכל מקום, סיי אין חוץ-לארץ, על אחת כמה וכמה אין ארצנו הקדושה, על אחת כמה וכמה אין ירושלים עיר הקודש, על אחת כמה וכמה אין ירושלים עיר הקודש, לפנים מן החומה, קומט אבער צו דער ענין וואס ס'איז בכל מקום, און אויך דער ענין בכל זמן, ביז אין עקבתא דמשיחא, חושך כפול ומכופל, יכסה ארץ איז דעמאלט איז דא ניט סתם א מנהג, נאר א מנהג וואס ווערט אראפגעבראכט, ביז אראפגעבראכט אין א הלכה,
- proofread
- 0