Text

¶1א'ד' טבת תשמ'ט.

¶2דעם סך-הכל פון די אלע אכט טעג, וואס קומט דערנאך ארויס בנוגע למעשה בפועל? איז דאך פארשטאנדיק, אז כל זמן אז מ'האלט אין מיטן פון די אלץ טעג, אפילו אז מ'האלט שוין צום סוף פון די אכט טעג, איז נאך אלץ ניטא די בחינה האט ער זיך אויסגעפרואווט בנוגע למעשה בפועל, און אויב ער האט זיך אויסגעפרואווט האט ער דעמאלט געהאט די בחינה בזה מיטן סך הכל אז ס'איז געווען דער ענין המעשה בפועל, און ס'איז געווען בתכלית השלימות, ניט נאר שלימות אז ס'איז ניטא קיין ענין שלחתו, נאר אויך שלימות אין דעם אפטייטש פון לעתן שלימות אז די זאכן וואס ווערן אויפגעטאן ווערן אויפגעטאן בתכלית השלימות. און וואס אין דערויף גופא, על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו חנוכה, אז חנוכה לערנט אז יעדער טאג דארף צוקומען אלץ מערער און מערער מעלין בקודש, אפילו אז ער האט שוין דורכגעטאן דעם ענין פון מעלין בקודש גלייך ביים צווייטן טאג האט ער שוין באוויזן אז ער איז מעלין בקודש איז דאס ניט מספיק, און ער דארף אזוי אויפטאן במשך פון אלע גאנצע זיבן טעג, וואס זיי זיינען כולל אלע שינויים פון ימי השבוע. על דרך זה איז אויך פארשטאנדיק, אז לאחרי ווי ס'ענדיקט זיך ימי החנוכה, איז מען נאך אלץ ניט ברור, און מ'קען ניט זיין זיכער מיט זיך, אז מ'האט אין דערויף די שלימות, על כל פנים אויך די שלימות אין דעם אפטייטש פון תכלית השלימות, ניט נאר אז ס'איז ניטא קיין חסרון נאר שלימות און תכלית השלימות, דארף מען אויף דערויף האבן אז ס'קומט די בחינה אין א זמן ווען ס'האט זיך געענדיקט די אלע אכט טעג, און דערנאך זעט מען ווי אזוי ער פירט זיך אויף, ובפרט בנוגע למעשה בפועל, און מ'זעט אז דעמאלט איז ניכר אין דער מעשה בפועל, ניט נאר אז ער איז דורכגעגאנגען אין חנוכה, און ניט נאר אז ער איז דורכגעגאנגען חנוכה ווי מהגרים מן המחשבה

¶3האדרין אז ס'איז געווען בכל יום ויום איז ער הולך ומוסיף, און האט אויך אזוי דורכגעטאן, אז כל בני ביתו מן המהדרין איז איז יעדערער באזונדער איז קומט צו דער שלימות פון הולך ומוסיף מיום ליום, און הולך ומוסיף מיום ליום אין אלע שבעת ימי השבוע, וואס דאס איז דאך די זיבן טעג לאחרי יום הראשון פון יום החנוכה. און אט דעמאלט האט מען אויך, כמדובר, די בחינה, אז ער האט די מעשה, אז די מעשה איז אויך געווען און איז, און איז אין אזא אופן א הכנה צו די מעשה וואס קומט גלייך למחרתו, אז דאס זאל זיין אויך אין אן אופן פון הולך ומוסיף ואור, נר מצוה ותורה אור און אלע ענינים פון אור און אלע ענינים פון תורה ומצוותי אף על פי וואס ס'איז שוין נאך חנוכה, און שוין א טאג נאך חנוכה, און נאך מערער ווי א טאג נאך חנוכה, און ער איז אלץ נאך הולך ומוסיף ואור. ואדרבא, וויבאלד אז דעמאלט איז דאס אינגאנצן בכח עצמו, אפילו ניט אט דעם כח וואס מ'גיט אריין אין א אידן דורך דערויף וואס מ'זאגט אים אז ער האט א נייע מצוה, און האט א נייע מצוה פון מהדרין מן המהדרין וכו' און אז דערנאך איז ער מוסיף מדילי אף על פי וואס לא נצתוה. און ווי גערעדט כמה פעמים בהנוגע צו דער אויפטו פון די שמחה פון הקפות, איז מערער אפילו פון די שמחה פון שירת היין, אפילו מערער פון שירת היין, וואס מי שלא ראה שירת שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו, וואס דאס איז אבער נאך אלץ, אויף סיי מים סיי עין און אפילו מעיין האט נאך אין זיך אויך אריינגעשטעלט א ציווי וואס דאס טראגט אויך צו אין דעם מקיים זיין. ובפרט אז דאס רעדט זיך דאך ביי א אידן, וואס ער איז דאך כולו א קבלת עולהיק, און גלייך ווי מ'זאגט אים מצד קבלת עולה נעמט דאס אים אינגאנצן דורך, און דאס איז אן ענין וואס ער טוט דאס אינגאנצן על דעת עצמו,

¶4ובכח עצמו, און וואס נאך מערער, אז דאס אינגאנצן הויבט זיך אן פון נתערותא דלתתא ער האט דאס אינגאנצן אנגעהויבן בכח עצמו און דאס ממשיך בכח עצמו, און דוקא דעמאלט, בדוגמא פון דער שמחת פון הקפות, וואס זי איז נאך מערער פון שמחת פון שבעת המים, ועל אחת כמה וכמה פון שמחת היין, וכמדובר בארוכה כמה פעמים במשך שנה זו במיוחד.

¶5לל, נר מצוה לתורה אור על פסח ביתו מבחוץ, נאר אויך אין אן אופן אז הולך ומוסיף מיום ליום. און אפילו אז ס'קומט דערנאך א טאג נאך דערויף איז ער זיך ניט משתפק, כמוזכר לעיל, דערמיט וואס ער האט שוין באוויזן אז אויך דערצו איז ער א שייכות, נאר על דרך ווי אין ימי חנוכה עצמם איז ער מוסיף נאך א ליכט נאך מערער ווי בלילה השני און דערנאך בלילה השלישי וכו און דערנאך איז ער אזוי ממשיך במשך כל ימי השבוע, ניט קוקנדיק אויף די שינויים וואס ס'דארף זיין על פי הלכה און נסדעו על פי הלכה אין ענינים פון אידישקייט אין פארשידענע אופנים, אין עבודת ה'אין עבודת הוי איז ער נאכמערער מוסיף אויך אין דעם אופן פון הולך ומוסיף באור, ובכל עניני טובה וקדושה, ובכל עניני נר מצוה ותורה אור, און אויך אין די אלע ענינים פון בכל דרכיך דאור וכל מעציך לשם שמים, כמדובר כמה פעמים בארוכה. און דאס ווערט ביי אים א הנהגה תמידית בכל השנה כולה, און ניט א הנהגת מדות אין דער נקודה, אז דאס איז אין דעם זעלבן מדה והגבלה, אדער אפילו שלא בהגבלה, אבער בכל אין דעם זעלבן אופן און אין דעם זעלבן סופ, נאר אין דערויף גופא גייט ער אריבער פון איין בלי גבול אין א בלי גבול וואס דאס איז בערך דעם פריערדיקן בלי גבול, כמדובר כמה פעמים, אז אויך אין בלי גבול איז דא כמה דרגות בזה, בדוגמא ווי מ'זעט אז בלי גבול אין מספר הנקודות, אין א קו, און דערנאך איז דא א בלי גבול אין מספר הקוים, אין א שטח, אף על פי וואס יעדער קו האט באזונדער א בלי גבול נקודות, אין דערויף גופא קומט-צו נאך א צווייטער בלי גבול, און דערנאך בשעת ס'קומט ניט נאר א שטח

¶6נאר א גאנצער כמות, וואס ס'האט דריי ענינים, אורך ורוחב ועומק, אט דעמאלט קומט נאך צו א דריטער בלי גבול. און דערנאך, אז ס'רעדט זיך אין ענינים רוחניים, קומט נאך צו כמה אופנים אין בלי גבול וואס ער איז מוסיף פון רוחניות על גשמיות און די רוחניות עצמיות מוסיף מעולם לעולם, וואס יעדער עולם לגבי דעם עולם שלפני זה, אויך אן אופן פון בלי גבול, וכדובר בארוכה כמה פעמים.

¶7אויך אין אתערותא דלתתא מאנט מען, אז ער וועל אויך האבן אין זיך דער ענין פון מוסיף מיום ליום, און פועל'ט אזוי אויך בכל ביתו, וואס בכללות איז דאך דאס כל עם ישראל זיינען דאך בני בית פון יעדער אידן, ווארום ס'איז דאך אן עם אחד ואב אחד לכולנו, כמדובר כמה פעמים, מאנט ער אויך בא יעדערן פון זיי אויף, אז בא יעדערן פון זיי זאל אויך זיין הולך ומוסיף ואור מיום ליום במשך כל השנה כולה, און הולך ומוסיף ואור אויך אין אן אופן ניט דער זעלבער אור, נאר דער זעלבער אור, און דערצו קומט-צו נאך אן אור און נאך אן אור און נאך אן אור און נאך אן אור, וואס בשעת ס'קומט-צו אין ענינים של קדושה נאך אן אור מאכט ער אויך א שינוי אין דעם אור וואס איז געווען אויך פון א טאג פריער לפני זה, דובר כמה פעמים, אסתכל באורייתא, איז אזוי פירט זיך אויך אין וועלט זאכן ביי א אידן, אז בשעת מ'גיט א קוק אין תורה, אז בשעת ביי אים קומט צו א ידיעה נאך אין אן ענין שבתורה קומט ביי אים צו א ידיעה בכל ענינים פון תורה וואס ער האט שוין געוואוסט פאר דערויף, וויבאלד אז ער האט נאך א ידיעה און נאך א ידיעה, ועצת ס'קען אויך אין דערויף זיין אן אופן שבלי גבול, וואס אף על פי וואס ווי איז שייך זאגט אין א שכל פון א בן אדם בלי גבול, איז דאך אבער זעט מען דאך בפשטות אין ענינים אין שכל, אז ביי אים ווערט נתחדש א סברא און א שכל וואס דאס איז אינגאנצן שלא בערך צו זיינע ידיעות אין שכל שלפני זה, אדער על כל פנים א נייע סברא וואס אין בדוגמת האט ער ביז איצטער ניט געהאט, וביחד עם זה איז דאס אויך פועל, אז דאס קומט א נייע באלייכטונג און א נייע השכלה והסברה אין די אלע שכלים און סברות וואס ער האט געהאט פאר דעם, ביז וואנענט אויך אין אן אופן שלא בערך, און אויך אין אזא אופן, אז די סברא וואס איז ביי אים צוגעקומען גיט אויך א מעגלעכקייט אז דערנאך זאל אויך זיין,

¶8אויף מארגן, בסמיכות זמן, זאל אויך גלייך זיין נאך א סברא, אן אייער שכל, וואס איז שלא בערך, אז חידוש גדול אפילו לגבי השכל וואס ער האט מחדש געווען היינט, איז דאס שלא בערך דעם שכל וואס ביי אים קומט צום מארגן, ועל דרך זה דעם יום שלאחרי זה וכו.' וואס בכללות איז דאך דאס אט די נקודה האמורה, אז דוקא דעמאלט וואס מ'גייט ארויס פון זמן, פון חנוכה, אט דעמאלט הויבט זיך אן די בחינה אז המעשה הוא העיקר, און ער האט דאס דורכגעטאן בשלימות, און דורכגעטאן אויך בשלימות אויך אין דער נקודה אז הולך ומוסיף ואור, און על אחת כמה וכמה אז ער איז הולך ומוסיף ואור זאל זיין א פסח ביתו מבחוץ ביז אין א חוץ שאין חוצה מחוץ הימנו, ביז וואנענט ס'ווערט נתהפך דער חוץ, און ס'קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, און ס'ווערט אויס חוץ, נאר ס'ווערט יפוצו מעיינותיך חוצה הפריער קומען אן די מעיינות אין חוץ, ווי דער חוץ איז נאך חוץ, דערנאך זיינען זיי גלייך דארטן פועל פעולתם און דער חוץ ווערט א דירה לו יתברך בתחתונים.

¶9וכמדובר כמה פעמים, אז דאס איז ענינים וואס מ'קען דאס פארטייטשן, אז אפילו א בן חמש למקרא זאל דאס קענען אויך באנעמען לויט זיין הבנה והשגה, על אחת כמה וכמה דער וואס איז שוין א בן עשר למשנה און בן י'ג'למצוות, און בן חמש עשר לגמרא, על אחת כמה וכמה בן ארבעים לבינה, און מ'זאל צוקומען תיכף ומיד צו דעם ענין פון למטבי המסרע, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט ענין הבינה, צו גאולה האמיתית והשלימה, בדוגמא פון חנוכה שמונה ימים, וואס דאס איז דאך אין הבנים שמחה, ועדו בפשטות, והוא העיקר, אז מ'קומט גלייך צו גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, און ערשט דעמאלט איז מען הולך מחיל אל חיל ביז אין אן אופן פון איין דרגא צו דער צווייטער, אין אן אופן וואס באין ערוך, ביז יראה אליהם בציון, און דארטן האט מען דעם ענין פון אין ערוך ווי דאס איז אין אלקות, וואס דאס איז דאך שלא בערך העכער פון דעם אין ערוך ווי ס'איז דא אין בריאה, כמדובר כמה פעמים, ביז וואנענט אז ס'ווערט ישראל וכודשא בריך הוא כולא חד, ובפרט אז מ'האט דאך אין זיך דעם אסתכל באורייתא, כמדובר לעיל, און מ'נעמט אויף דערויף דעם כח אויך פון די ימי חנוכה ופון וועלכע מ'איז געקומען, און זיי האט מען קולס געווען אין אן אופן אז ס'איז געווארן א יחוד נפלא, במילא האט ער שוין דאס אלץ איז דאס געווארן שוין זיינע, ביז אז נקרא על שמו, על אחת כמה וכמה אז ער נוצט דאס אויף נאכמערער שטייגן וכל ענינים אלו, און נאך לפני זה גלייך אראפברענגען די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, בהוספה וואס קינא דלתיד לבוא של שמונה נימין איז דא נאך העכער של עשר נימין, און מ'קומט צו אלע ענינים פון עשר, אנהויבנדיק פון שירה עשירית, כמדובר כמה פעמים, בגאולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש,

¶10און כדי נאכמער דא צו מזרז זיין, וכרגיל כמה פעמים, אויך מסיים זיין מיט דעם ענין פון א שליחות הצדקה נאכאמאל, אף על פי וואס מ'גיט איין דאלאר, איז דאך כמדובר כמה פעמים, אז אמאל איז איינער כולל אין זיך דוקא מצד דערויף וואס דאס איז איינער איז ער כולל אין זיך הקול, וכמובן וגם פשוט במכל שכל וקל וחומר, אזוי איז דאס. רוחניות'דיקע זאכן, על אחת כמה וכמה אין רוחניות'דיקע זאכן, על אחת כמה וכמה אין פנימיות התורה זאכן, און בימינו אלו, וואס מ'האט זוכה געווען, אז מ'האט די יפוצו מעינותיך חוצה און יפוצו המעיינות חוצה און מ'האלט שוין נאך די טעג פון חנוכה האט יעדער איד בכח האנשים ואנשים והטף אויפטאן אין די אלע ענינים בלי גבול ממש, ביז וואנענט אז ער אליין טאפט אן אז דאס איז בערכו, ביחד עם זה איז דאס שלו בערך שלו ולמעלה מהגבלה שלו, און גלייך אריינטאנצן אין גאולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש.