Text

¶1בהוספה צו די ברכות האמורות לעיל, וואס דאס איז דאך זיכער חל אויף א חתן כלה, וואס זיי בויען דאך אויף א בית בישראל, א ”בנין עד דעד” על יסודי התורה והמצוה,

¶2און וואס דאס ווערט אויך א הכנה און א הקדמה און א דוגמא פאר מהרה ”ישמה ועראו יהודו בחוצות ירושלים, קול חתן וקול קלה”, כמוזכר כמה פעמים, און ווי פארשטאנדיק אויך בפשטות לכל אחד ואחת, ובמיוחד צו די וואס גייען בויען א 'בית חדש' בישראל,

¶3וואס דעמאלט האבן זיי דאך די אלע ברכות פארבונדן מיט שנה ראשונה, פון נקיא יהי' לביתיו און ניט שייך צו קיינע ענינים פון תירדוס, און אך טוב ושמחה, און טוב ושמחה גלויים, אימצין תמיד כל הימים, בטוב הנראה והנגלה, אנהויבנדיק פון טוב ושמחה האמיתית,

¶4”קול ששון וקול שמחה, קול חתן וקול” קוה בפשטות, בארצנו הקדושה, און וואס יעדער חתונה בכל מקום וואו אידן געפינען זיך אין דורות שעברה ובדורנו זה,

¶5ובפרט בשנה זו ובחודש זה, וואס דאס איז דער חודש כתבו, א חודש המזל'דיקער חודש, און א חודש פארבונדן מיט חתונות במיוחד, כמדובר כמה פעמים איז דאס נאכמערער מדגיש די שייכות פון די אלע ענינים צווישן זיך,

¶6און מיט כל עניני שמחה פון יעדער אידן און פון אלע אידן, ביז די שמחה העיקרית פון 'כלל ישראל', און צוזאמען דערמיט פון ”כל אחד ואחת מישראל”, וואס דאס איז די שמחה פון גאולה הארמיתית והשלימה.

¶7ובפרט אז דער ענין אז נתנה לצדקה איז דאך נאכמערער מוסיף אין כל עניני שמחה, אנהויבנדיק פון די שמחה האמורה, וואס דאס איז די חתונה פון עיקנסת ישראל מיט דעם אויבערשטן, וואס דערוויילע איז דאס ווי ער זאגט אין מדרש אין אן אופן פון אירוסין,

¶8בגאולה האמיתית והשלימה ווערט דאס תיכף ומיד דער ענין הנישואין, און נישואין אין א ”בנין עד דעד”, א גאולה שאין אחרי' גלות, ביז וואנענט אז מ'דארף גאר ניט דערמאנען גלות, און דאס וואס מ'דערמאנט אים דערמאנט אים דורך אריינשטעלן אן אלף גדול באמצע התיבה, ווערט פון גלות אן ענין פון גאולה,

¶9בגאולה האמיתית והשלימה וואס הויבט זיך אן אויך דערמיט, כאמור לעיל, אז פון ”ישמה ברא יהודה בחוצות ירושלים, קול ששון וקול קלה”,

¶10און די אלע פינף כוללות ווי מ'רעכנט דאס אויס, וואס זיי זיינען דאך כולל די אלע שמחות, אנהויבנדיק פון שמחה העיקרית, די שמחה פון 'כלל ישראל',

¶11וואס דאס איז כמדובר די נישואין 'כלל ישראל' מיטן אויבערשטן צוזאמען דערמיט אויך די נישואין, כביכול, פון יעדער אידן, מיטן אויבערשטן מיט עצמות ומהות, ביז וואנענט אז ס'ווערט ישראל וקובה כולו חד און דאס ווערט תיכף ומיד ממש, אנא די הנתינת הצדקה, ובהוספה בזה,

¶12וואס צדקה איז דאך מזרז ומקדים כל ענינים טובים, עאכו"כ א ענין ”עיקרי ושמחת חתן וכלה”, שמחה עד בלי סוף, און אויך די שמחת חתן וכלה העיקריים,

¶13והכללים, וואס דאס איז די נישואין פון ישראל וקודשא בריך הוא, און צוזאמען אויך אז ס'ווערט א ”יחוד נפלא” מיט דורך צווישן זיי ”והיו לבשר אחד”, דורך דערויף וואס מ'לערנט צוזאמען תורה, ווי איינגעפירט בדורנו זה,

¶14אז יעדער חתן וכלה, בפרט לאחרי הנישואין, וואס דעמאלט איז דאך דאס ניט פארבונדן מיט אנרירן אין צניעות, וויבאלד אז ס'איז שוין לאחרי הנישואין ווערט תיכף ומיד דער ”קול ששון וקול כלה”, צוזאמען מיט קול תורה און אלע חמשה, די ”חמשה קולות” פון תורה,

¶15ועוד והוא העיקר, מיט תורה חדשה מאיתי תצא פון דעם אויבערשטן אליין, פון עצמות ומהות בפשטות, ביז צו עצמות ומהות פון דער פשיטת פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אנהויבנדיק פון א חתן וכלה, און די עלטערן זייערע און די קרובים זייערע, און די מסר דקידושין ונישואין ואירוסין,

¶16בעיקר פון די נישואין, וואס דאס איז דאך דת לימות בכל ענינים אלו, ס'ווערט תיכף ומיד פון בקשת יעקב לשב ושלוה, ווערט דאס בא יעדער אידן און ביי אלע אידן, ובפרט בא חתן וכלה,

¶17אז ס'ווערט די נישואין אין אן אופן פון שלום ושלוה, און אין אן אופן פון שלום ושלוה בשלימות, וואס די שלימות פון שלום ושלוה איז דאך, כמוזכר לעיל, בגאולה האמיתית והשלימה,

¶18תיכף ומיד ממש, ו”לא יקרא אפילו כהרף עין”, און מ'איז ממשיך זיין צוזאמען בארצנו הקדושה, און דארט איז ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש, ועוד והוא העיקר, תיכף ומיד ממש.