Paragraph
Paragraph rh-q8hrv66g
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-5d41trk0
- order
- G
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- האט זיי דאס אליין געהערט פון דעם אויבערשטן אליין. און מ'ווייער אויף דערויף, אז דער ענין פון לומר איז, אז א אידן איז געגעבן געווארן דער כח, אז בשעת ער זאגט אנכי הוי'אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים איז ווערט דאס די זברים האלה אשר דיברי הוי'אלקיך בשעת מתן תורה, און אין אן אופן לומר, אז גלייך דעמאלט איז שוין געגעבן געווארן אין דעם ערשטע רגע פון דעם מתן תורה, און נאך קודם לעבד די דיבורים פון מתן תורה, און פאר דעם ערשטן דיב און עשרת הדברות, איז שוין געזאגט געווארן אין תורה תורה אור דער ווארט לומר אז דאס גיט יעדער אידן דעם כח, אז ער איז יושב וקורא ושונה, על אחת כמה וכמה אין עשרת הדברות עצמם און אין תחילת עשרת הדברות, ביז פון דעם ערשטן דיבור, וואס אין דעם ערשטן דיבור זיינען דאך נכלל די ערשטע צוויי דיברות, ובפרט אין דעם ערשטן דיבור איז נכלל נכללים כל עשרת הדברות, במילא אויך כל משתלמיד ותיק עתיד לחדש. וואס אט דאס ווערט צוגעגרייט דורך דער הקדמה פון נעשה לנשמע, און ווי מ'ברענגט אויף דערויף אראפ די דוגמא, אז משל בני מדינה, וואס זיי האבן געגעבן דעם מלך המדינה ג'כתרים, נטל כתר אחד לעצמו שני כתרים סמם בראש בניו בראש אנשי המדינה, וואס דאס איז החד כנגד נעשה והחד כנגד נשמע, און דאס חרדט זיך איבער הימים האלה נזחרים ונעשים מידי שנה בשנה בכלל, עאכו כמה וכמה אין דעם זעלבן טאג און אין דעם זעלבן רגע, ובפרט ווען מ'לייענט די עשורת הדברות, וואס דערפאר איז דאך אויך דער דיוק, אז מ'דארף זיין, אז האנשים ואנשים וטף זאלן הערן די עשורת הדברות ווי זיי ווערן געלייענט בציבור, ברוב עם הדת מלך
- proofread
- 0