טקסט

¶1כוי מ'האט זיך ערשט אויסגערופן איז דאך דאס הויבט זיך אן די אמירת פון ושון תהל ומטה לברכה בשנה זו, ביז ימי הפסח, כרגיל, בכל שנה, און דאס איז אויך פארבונדן אז בשנה זו איז דאס ביום השלישי שהוכפל בו כי טוב,

¶2נוסף, וואס בכלל איז דאך די התחלת האמירת פון ותן טלמטר לברכה איז דאס קומט דאס אויס אין חודש כסלו, און בשנה זו, על אחת כמה וכמה וואס דאס איז דאך א שנת פון טשנ וואס ווי אידן זיינען דאס מפרש און הולך ומתפשט,

¶3אז קומט דאס א תוקף פון אן ענין ביז מן התורה איז דאס דער ראשי-תיבות פון טה' שנת ניסים, און אויך פארבונדן מיט דער סדרה, כאמור,

¶4אז מ'קומט פון דער סדרה פון ”יחזור ויתן” לך אלקים יתים 'ויחזור ויתן', און מ'גייט אריין אין דער סדרה פון 'ויצא יעקב' מבין שבא ויהי' לכרמה וואס דאס גייט דאך אויף יעדער נשמה, כמבואר במרוכה אין דרושי החסידות אין 'פנימיות התורה',

¶5אין אן אופן ביז וואנענט אז דאס איז מובן אויך אין שכל הפשוט, אפילו פון שכל פון 'נפש הבהמית', און לאו דוקא פון א חסיד,

¶6אז דאס באווייזט און דאס גיט כח און דאס איז מסביר יעדער אידן, אז דאס וואס ס'איז דא די 'ירידת הנשמה' בגוף, וואס דאס איז דאך דער רמז און דער פירוש הפנימי און ויאתי ”יעקב מבור שבא”, אז יו ד עקב וואס דאס איז דאך חלק אלוקה 'ממעל ממש',

¶7וואס דאס איז דער מרמז אין יו ד, און דאס קומט אראפ אין עקב ביז אין א גוף גשמי, און דורך די התלבשות און פארבונדן אויך מיט א 'נפש הבהמית', און דאס קומט מבור שבא, אז וואו נאר ער געפינט זיך אף על פי וואס דאס איז חרנה מיט פירוש הפשוט אין חרם, על אחת כמה וכמה ווי די רמזים בזה,

¶8און אף על פי כן איז דאך דוקא אין חרם האט דאך יעקב אויפגעשטעלט שבטי ישראל, אפילו דער שבט הי' ב'ת וואס נולד בדרך,

¶9איז דאך אויך געווען די התחלה בזה, אז דאס איז פארבונדן מיט נישואי רחל וואס זיי זיינען דאך געווען אין חרם, און נישואי רחל עצמם, אויך קרוב לאחרי ההמשך, וואס ער איז שוין דארט אפגעווען א ריבוי שנים, ביז עשרים שנה,

¶10ארבע עשרה שנה און אויך נאך שש שנים ווערט דאך דאס עשרים שנה, בגימטריא כתר, וכמדובר תמה פעמים, ומבואר בארוכה.

¶11איז אויך ווערט דאס, אז ס'איז ניכר ווען ער געפינט זיך אין חרם, וואו ס'זאל ניט זיין דער חרם און ווי ס'זאל ניט זיין דער חרם איז אט דעמאלט איז אלץ ניכר אז ער ווערט אויפגעשטעלט א ”מטתו שלימה”, וואס דאס איז דאך געווען דוקא בא יעקב'ן,

¶12משא"כ בא אברהם איז יצא במנו ישמעאל און יצחק איז יצא במנו עושה און דוקא יעקב איז געווען ”מטתו שלימה”.

¶13און וואו איז דאס געווען און מיט וואס איז דאס פארבונדן, וואס בשעת ביצא יעקב האט מען אים געגעבן די כוחות מיוחדות, אנהויבן די ברכות פון יצחק און פון רבקה, און ברכות פארבונדן מיט ברכת יצחק, וואס כמדובר בארוכה, ובפרט אין די דרושים פון ראש השנה, איז דאס ברכות הכי גדולות,

¶14איז דערפון אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז דאס איז געווען רבקה, איז דאך געווען זוגתו של יצחק, און כל עניני יצחק געווערן דאך נמשך על ידי זוגתו, בדוגמא ווי דאס איז דוקא על ידי הגוף,

¶15כמדובר ומבואר כמה פעמים, איז דאך אויך פארשטאנדיק בענין זה, אז סיי ברכת יצחק און אפילו ברכת רבקה, וואס ס'איז געווען אויך ”ברכות בפני עצמה”, איז אויך דורך איר דורכגעגאנגען אויך די ברכת יצחק.

¶16און דאס ווערט אזוי נמשך כל זמן ס'איז דא דער ענין אז יעקב געפינט זיך אין חרן, וואס בכללות איז דאך דאס דער 'עולם הזה' התחתון,

¶17אבער אין 'עולם הזה' התחתון בשעת חרן שטעלט זיך אויף אין אן אופן אז ס'ווערט כולו בטוב הנראה והנגלה, ביז וואנענט אז ס'ווערט די רגעים האחרונים ממש, לפני גאולה האמיתית והשלימה,

¶18איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז פאר דערויף דארף זיין תוספות ברכה מהקב"ה אויף דאס אויפנעמען און זיין דערצו צוגעגרייט, און וואס דוקא בטוב הנראה והנגלה, וואס דערפאר איז דאך אויך זעט מען דאך בפשטות אויף בכמה ענינים,

¶19ובמיוחד בנוגע צו הפצת המעיינות חוצה, איז דוקא בדור זה האחרון, און אין דור זה האחרון ממש, אין שנים הכי אחרונות, האט מען זיך מפרסם געווען, ביז אין אן אופן פון דפוס פון 'פנימיות התורה', ענינים ודרושים, וואס ביז דעמאלט זיינען זיי געווען מערניט אין כתבים,

¶20און געווען צוגענגליך מערניט ווי יחידי סגולה, אנהויבנדיק פון די רבותינו נשיאינו, און די צו וועמען זיי האבן באוויזן אדער געהייסן אריינקוקן אין אט די ביכלך חסידות, און אזוי איז דאס ניט געווען שייך זאגן בזה ”יפוצו מעינותיך חוצה” בשעת די ביכלך זיינען געווען בא די רביים,

¶21און זיי האבן דאס טאקע גענוצט, און מזמן לזמן אויך מפיץ געווען, אז קתא שם דאס קומט אבער ניט צו דער רוב בכמות פון אט די ביכלאך, וואס דאס איז דוקא ארויסגעקומען בגלוי און דוקא אין שנים האחרונות, און אין שנים האחרונות ארץ פון דוקא אין שנים הכי אחרונות, והלוך והוסיף ואור,

¶22ביז וואנענט אז אויך אז אין די דרושים וואס ס'האט מפרסם געווען און אפגעדרוקט אין די שנים און דורות שלפני זה, און די שנים שלפני זה, איז צוגעקומען שלא בערך פון די ביכלאך וואס ביז דעמאלט איז נאך ניט געווען מפורסם, איז אויך דאס האט מפרסם געווען, ווי מ'זעט דאס אין די הארות,

¶23און די הארות אויך מיט אן אלף, סיי אין די דרושים פון ”תורה אור” און אויך אין תורת חיוב, און אפילו אויך אין אור התורה פון צמח צדק, וואס היינטיקער יאר איז דאך שנת המאסייא,

¶24איז דאך אויך קומט דאך דאס ניט צו די העתקה אויך פון צמח צדק'ס דרושים, וויפל ס'איז נתפרסם געווארן, און נתפרסם געווען אין אן אופן של דפוס, דוקא בשנים הכי אחרונות,

¶25והולך והוסיף, און מ'ווערט אלץ מערער נדפס אין די דרושים פארבונדן מיטן צמח צדק און אויך פון מיטעלן רבי'ן און אויך פון דעם אלטן רבי'ן, וואס אין זיי איז דאך אויך נכלל די דרושים און די תורות פון דעם מגיד ולפני זה פון דעם בעל שם טוב, וואס אין זיי איז דאך נתגלה געווארן אין אן אופן פון 'חכמה בינה' דעת,

¶26די דרושים און די ענינים פון דעם אריז"ל, וואס אע' פי וואס שוין בימיו האט ער געזאגט א ”מצוה לגלות את זאת החכמה”, קומט דאך דאס ניט ביז וואנענט ס'איז נתגלה געווארן אין אן אופן פון 'הבנה והשגה', ביז וואנענט אז יע נעשה ”יחוד נפלא” אז ס'ווערט איין און איינציקע זאך דער לומד,

¶27דער משכיל מיטן מושכל מיטן שכל, וכמדובר כמה פעמים, והולך והוסיף ואוד.

¶28און ווי מ'זעט דאך פון כמה סימנים, סימנים טאקע אזוי טובה, כמבואר אין די התוועדות שלפני זה, אז מ'זעט וואס ס'טוט זיך אין דער וועלט, און מ'קוקט זיך אריין אפילו אין ענינים וואס לכאורה האבן זיי ניט קיין שייכות מיט אידן, גאר שייכות מיט אומות העולם,

¶29זעט מען, אז דארט קומט אויך פאר מהפוחות, סיי בגשמיות און סיי אין הנהגתם, וואס בא זיי איז דאס אויך אן אהבה רוחנית, נאר וואס דען אין אן אופן של חסד ברחמים, ביז בטוב הנראה והנגלה דוקא, ווי דערמאנט אין די התוועדות שלפני זה.

¶30און יהי רצון, אז בקרוב ממש זאל זיין דער ”ויצא יעקב בן” שוה ויהי לחרנו, וואו ער איז דערנאך ממשיך בזה, אז עשור ”אתרנו לך ולפני זה”,

¶31אז ”ושבתי בשלום אל בית אביו” בית שלום, סיי שלום נאכל עליונים און נאכל לתחתונים סיי שלום בגשמיות און סיי שלום ברוחניות, און אין אן אופן ”ושבתי בשלום אל בית אביו” יאביא יצחק, וואס אויך די גאולה השלישית פון איצריקן גלות איז דאך אויך פארבונדן דוקא מיט יצחק'ן,

¶32איז ושבתו בשלום ער בית אביו בית שלום, שלום לרחוק און שלום לקרוב, וואס די תשובה פון איצ און די גאולה פון איצריקן גלות איז דאך דוקא פארבונדן מיט ”לרחוק שנעשה קרוב” די עבודה פון בעלי תשובה,

¶33און ס'קומט אלץ פאר אין אן אופן פון שלום בפשטות, ומתוך שמחה וטוב לבב, ומתוך בריאות הנכונה, בריאות הגוף ובריאות הנשמה, באופן דמוסיף והולך ואור נאך אין די לעצטע רגעים פון גלות, און גלייך תיכף ומיד לאחרי זה,

¶34ובפרט אז מ'האט דאך לויט אלע סימנים איז פארשטאנדיק אז מ'געפינט זיך אין די לעצטע רגעים פון גלות, במילא איז דאך תיכף ומיד ממש ווערט מקויים ”ושבתו בשלום אל בית אבי” בא יעדער אידן,

¶35און יעדער איד האט שוין מחליט געווען אז אסור אתרנו לך בפשטות, איז דאך דאס פארבונדן מיט 'מצוות הצדקה' און מתנת כהונה ווי ס'איז געווען בזמנו און די דירות לאחרי זה,

¶36און אויך אסר העשרה מלכו איז דאס איז אלע כוחות הנפש, סיי פון נפש אלקית און סיי פון 'נפש הבהמית', גייען זיי ביידע צוזאמען ווערט דאס אסר פון נפש אלקית און אסר פון 'נפש הבהמית', אדער מיט א סדר הפוך, אז דער ערשטער אסר איז גאר פון 'נפש הבהמית', און דער צווייטער אסר איז פון נפש אלקית.

¶37ועוד והוא העיקר, אז ס'קומט תיכף ומיד, און נאך גלייך היינג ביינאכט, ובפרט נאך אז מ'האט שוין אנגעהויבן זאגן ותן תלו מטה לברכה וואס אין דערויף האט מען דאך א חידוש, לכאורה איז דאך מבואר בכמה מקומות אז פל איז לא מצר, און דערפאר זאגט מען דאך מוריד הטל אויך בימות

¶38הקיץ, און אויך דערנאך ממשיך, ”ויתן טל ומטר” לברכה איז דאך ניט פארשטאנדיק וואס איז דער חידוש פון ”ויתן טל ומטר” איז א חידוש וואס הויבט זיך אן ווי די אמירת ווען מ'הויבט דאס אן זאגן, ווי היינט ביינאכט,

¶39משא' כן וואס מ'הויבט אן ויתן טל און דוקא דערמיט הויבט מען אן, איז דאך דער ענין פון טל איז דאך לא מצר האט דאך שוין דער אויבערשטער געגעבן דעם טייל נאך בימות הקיץ, און ניט ווארטנדיק אויף יום השלישי שהוכפל בו כי טוב פון דער פרשה און פון חודש כסלו, און פון שנת תשנ"ש, כמוזכר לעיל.

¶40און וואס איז שייך זאגן דער שני טייל?

¶41דאס טייל איז דאך לו נצר, איז דאס גופא איז מכריח אז אפילו אין טל, אז דאס איז 'אתערותא דלעילא' איז אויך דא אין אן אופן וואס ס'קומט אז 'אתערותא דלעילא' איז נאך אין א גרעסערן אופן,

¶42ביז אין אן אופן פון וסול וואס ”כל הנותן בעין יפה נותן”, במילא ווערט אויך די נתינת הטל באופן הכי נעלה, ווי אויך כמבואר ומובן גם בפשטות, אז די אלע ענינים וואס ווערן איצטער געגעבן וכל הדורות שלפני זה אין אן אופן פון אתערותא דלילא,

¶43און דערפאר ווערן זיי אנגערופן טעו איז בשעת ס'וועט זיין די גאולה האמיתית והשלימה תיכף וביד ממש האט אויך אין זיי צוגעגעבן ווארן דער ענין פון ”נתינה, בין יפה, נותן”, מידו ”המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה”.

¶44איז במילא וועט אויך צוקומען אז אויך אין טל וועט אויך זיין דער ענין דוקא פון ותן, און דערפאר, וויבאלד אז דאס קומט מלמעלה בכל 'סדר השתלשלות', דערמיט איז אויך מבואר פארוואס מ'איז מקדים פריער דער ותן טל און ערשט דערנאך ברכה, לכאורה האט דאך געדארפט אנהויבן זיך פון ותן ברכה וואס דאס איז דאך דער חידוש,

¶45משא"כ דערנאך קומט-צו נאך א חידוש נוסף אז אפילו אין טייל איז מען אויך מוסיף אז ס'זאל זיין נאך א טייל פון א העכערן אופן, איז דאך דערפון גופא פארשטאנדיק, אז דאס נעמט זיך פון אזא מין ארט וואס דאס איז העכער מכל הענינים,

¶46וכמבואר בכמה מקומות אז ס'איז דא אין 'אתערותא דלעילא' וואס זי איז שריא בא א ”שר שלים”, און דארטן גופא איז זי נאך העכער פון 'אתערותא דלעילא' על דרך הרגיל.

¶47וכמדובר כמה וואס דערפאר קומט אויך פריער אט דער טייל, וויבאלד אז ס'קומט פון אן ארט וואס איז העכער פון אלע ערטער און פון אלע דרגות און פון כל הענינים, און ס'ווערט אויך דעמאלט גלייך אראפגענומען און נמשך, ביז ווי יעקב געפינט זיך אין חרנה, און דארטן אין חרנה מאכט ער א דירה לו יתברך בתחתונים,

¶48במילא איז פארשטאנדיק אז דערנאך איז אויך דער ושבתו בשלום בית שלום אויך פון לרחיק שכן עשה קרוב און דערנאך אויך ביז עשר אתרענו לך די עשר כוחות פון 'נפש האלקית' און עשר כוחות פון 'נפש הבהמית', און ווי עשר אתרענו לך בגימטריא כתר, וואס דאס איז בגימטריא עשרים און צוויי פעמים עשרים,

¶49וואס דאס איז דאך בכלל ווי דער ענין פון כתר שטייט ביתגלות, און ”דוקא לעתיד לבוא”, וואס דאס איז שלא בערך אפילו ווי תל ולא מצר בכל השנים והדורות שלפני זה,

¶50והוד והוא העיקר, אז ס'ווערט גלייך דער ”ושבתו בשלום אל בית אביו” און פון וילך ער נה קומט יעקב מגמיתתו שלימה, ועל דרך זה ווערט דאס נמשך צו יעדער אידן,

¶51וואס ער האט זיך אויפגעשטעלן אויפגעשטעלט אין מעשינו ועבודתינו, אויך אין אן אופן פירותיהם של צדיקים וואס דאס איז דאך מעשים טובים, האט ער אויך אויפגעשטעלט אז דאס איז ”מטתו שלימה”.

¶52און דאס ברענגט אויך אראפ די שלימות בכל העולם כולו, אנהויבנדיק דוקא פון ”למטה מטה יותר”, וואס דעמאלט הויבט מען דאך אויף דעם גאנצן 'סדר השתלשלות', כמבואר די דוגמא אין חסידות,

¶53אז בשעת מ'הויבט אויף אן ענין הויבט מען אים אויף דוקא מתחתון תחתון ביותר, און אט דעמאלט איז מען בטוח אז ס'ווערט אויפגעהויבן אפילו דער ”גבוה גבוה ביותר”.

¶54ועוד והוא ועיקר, אז פון דעם דיבור בכל ענינים אלו און החלטות טובות קומט דאס גלייך ארויס בפועל, אז ”מראה באצבעי ואומר זה” אט די רגע פון גאולה האמיתית והשלימה במילא איז פארשטאנדיק,

¶55אז פאר דערויף האט מען שוין דעם לעצטן רגע פון גלות, און ס'ווערט נקויים בפשטות דער עשר הנה לך בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו בארצנו הקדושה, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובבית המקדש,

¶56און דארטן אין קודש הקדשים, ועוד והוא העיקר, תיכף ומיד ממש, ובפרט אז מ'איז זיך אויך ממשיך ומסיים וחותם מיט נתינת הצדקה, איז דאך צדקה איז זיך מזרזת הגאולה און מקרבת הגאולה, ובפרט אז צדקה וואס מ'גיט דאס ביום שהוכפל בו כי טוב,

¶57און אין חודש כסלו, און אין שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת שנת התוועדות ובפרט א צדקה וואס מ'גיט דאס ביום שהוכפל בו כי טוב, א מ'רעדט וועגן דערויף און מ'הויבט אן די התחלה אין דער נתינה, בדוגמא ווי די אמירה פון ”ותן תל ומטר לברכים אין” דעם אופן האמור אין א בית ”שמגדלין בו תפילה” און ”שמגדלין בו תורה” און שמגדלין בו מעשים טובים,

¶58און מ'איז דאס אלץ ממשיך אין דעם אמת'ן בית גדול, וואס דאס איז דאך דער בית ה”מקדש השלישי, מקדש אדנ' כוננו ידיך”, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש.