Text

¶1האט זיך

¶2גערעדט, אז די צוויי ענינים, פון איסור און טומאר, איז איסור איז א הארבערע זאך, דערפאר וואס דאס טוט מען אפילו היפך השכל, משא' כן טומאר וטהר איז דאך אן ענין פון ”חוקה חקקתי גזירה גזירתי” לאידך גיסא אבער, איז באפרייען זיך פון אן איסור אויף פועל'ן בא זיך טאן תשובה, און די תשובה זאל זיין א תשובה שלימה,

¶3אויף א דבר איסור איז א סך לייכטער ווי טאן תשובה אויף א זאך פון ”החוקה חקקתי גזירה גזרתי” דערפאר וואס בשעת ער האט געטאן אן איסור איז דעמאלט איז בשעת ער כאפט זיך אויף דעם איז ביי אים א דבר ברור אז ער האט געטאן א דבר לא טוב,

¶4ווארום ניט נאר נפש אלקית זאגט אים אזוי אפילו דער צלם אדם בשעת ס'פאלט אראפ דער 'רוח שטות', רוח הבהמה, כאפט ער זיך וואס ער האט דא אפגעטאן, במילא איז האט ער חרטו בלבב שלם.

¶5משא"כ אויף דעם ענין פון חוקים וגזירות, וואס דער תוחל פארשטייט דאס ניט, און ”אומות העלים מונים בהם את” ישראל איז אפילו בשעת ער טוט תשובה, איז בשעת מעשה טראכט ער זיך, אז נאך אלע זאכן איז זיין חטא אויך ניט געווען קיין גוואלדיקער, ווארום על פי שכל האט דאס ניט קיין ארט.

¶6על דרך ווי ס'שטייט דער חילוק פון אשם תלוי וואס דעמאלט דארף מען האבן א קרבן שתית לעיל און אכתת איז גענוג דאנקע, ווי ער איז מבאר אין תלמידי רבינו יונו, איז דערפאר וואס אכתת איז דאך אויף א עבירה ברורה טוט ער תשובה בלבב שלום, איז גענוג א קרבן של דאנקע,

¶7אשם תלוי וואס ביי אים איז א ספק טראכט ער זיך, אז מסתמא שומע נאכ איז די תשובה ניט קיין שלימה, דערפאר דארף ער האבן א קרבן שמים פון שתת לעיל.

¶8על דרך זה איז אויך, בשעת מ'טוט אן עבירה אין 'דיבור ומעשה', איז דאך דאס לכל הדעות אן עבירה, משא"כ בשעת מ'איז געכאפט אין דעות נפסדות איז דעמאלט דארף מען באווארענען, ווי דער רמב"ם שרייגט, אז מ'זאל ניט מיינען אז אן עבירה הייסט אז מ'טוט עפעס במעשה שלא כדמהי,

¶9אבער אין מדות אין דיעות מאכט ניט אויס זאל מען וויסן זיין, אז פונקט פארקערט, אז יענע עבירות זיינען הארבע חמורים יותר פון די עבירות, און תשובתם איז אויך חמורה יותר.

¶10וכמבואר בארוכה די יסודות אויף דעם אין די דרושים פון לקוטי תורה פון יום-כיפור אין פרשת אחר וואס דארטן איז ער מבאר די נפקא מינה פון מקיפים און פנימיים און ווי אזוי לטהר און כטהרו איז א סך א שווערער עבודה.

¶11אזוי ווי דער אויבערשטער האט זיך עמלו רחמים און ווייס אז מ'האט צוטאן מיט אנשים קרוצים אין חומר און וואס זיי שטייען אין אזוינע נסיונות, איז דערפאר איז די מסקנא איז, אז נידע איז אן ענין פון ניסור, ניט קיין ענין פון טומאר, און די צוויי פון די ראיות אין דערויף איז, איין ראי' איז, אז מ'זעט אז א ספק בזה איז מעיל העלך, טארף מטהר זיין,

¶12פרעגט תוספות די ”קשיא ממה נפשך”, אויב דאס איז געווען אין א רשות היחיד איז דאך דעמאלט ספקי, אט וויפל ספקות ס'זאל נאר זיין איז דאך אלץ תמוז.

¶13פארענטפערט תוספות, אז ס'האנדאלט זיך וועגן לא יסר על בערך דאס איז אן ענין פון איסור, און וויבאלד אז דאס איז אן ענין פון איסור פאלט אפ אויף דער גאנצער ענין, אז ספק ברשות היחיד און וויפל מ'קען מהרבה ספקות איז דאס אלץ תמוז.

¶14אונז איז דאך נוגע דער 'לימוד התורה' און 'קיום המצוות' ניט צוליב עולם הגה און ניט צוליב ענינים פון סבולות, נאר כדי ס'זאל זיין חביבה על בעלה כשעה ראשונה ווי ס'איז געווען קודם החטא און ווי ס'איז געווען בשעת מתן תורה, איז במילא לא יצרו על בעלה, מער איז אונז דער ענין ניט נוגע, מצד לא יצרו על בעלה איז,

¶15כאטש אפילו ווי זיי זיינען הכל מודים אז מ'געפינט זיך ”ברשות היחיד יחידו” של עולם איז דער אויבערשטער, וואס ער איז דאך דעם אופן התורה, האט אפגע'פסק'נט, אז א ספק איז טהור, ובמילא איז עמוטרת לבעלה, און ס'קען זיין דערנאך די הולדה בדומה לו.

¶16די צווייטע ראי' אויף דערויף איז, דערפון וואס די גמרא לערנט אפ, אז עד אחד נעמען ביסורים לערנט מען אפ פון וספר לה וואס א מדה איז נהמנת על זה כאטש אכפינו דאס איז עוד אחד?

¶17די נפקא מינה איז פון עוד אחד בשני עדים, איז איינע פון די חינוקים עיקריים, דער ענין פון עדות איז פארבונדן מיטן ענין פון בית-דין.

¶18און דערפאר איז דאך, כל-זמן עדות האבן ניט געזאגט בבית-דין קען מען זיך אראפה האבן און משנה זיין און גורע זיין און מוסיף זיין, זיי האבן נאך ניט געזאגט זייער עדות בבית-דין.

¶19זייער ענין ווערט אינגאנצן בתקפו, בשעת עד אחד איז דאס נאמנות פון א 'נפש האלקית', וואס זי זאגט עדות און מ'שטעלט איר בחסרת כשרות,

¶20זאגט ער, אז ווי מ'לערנט-אפ, אז אידן זיינען דאך אשה לבעליו, אט דאס איז ”מלך מלכי המלכים הקב"ה” האט דער אויבערשטער געזאגט, אז ער וויל ניט מ'זאל אנקומען אין בית-דין של מעליו,

¶21און אף על פי כן וויל ער אז ס'זאל זיין כמכה מנהג גוברי יהודי וואס דער בעל דארף געבן לאשתו דער שור און קסות און אומר, אבי נאר זי איז טהורה ומותרת לבענה זאגט דער אויבערשטער, אז ער פארלאזט זיך אויף אן עד אחד ער וועט ברענגען דעם נפש אלקית פון אט דעם אידן.

¶22און ער דארף ניט האבן דעם מדדין שלמטה און דארף ניט האבן דעם מדדין שלמעלה, במילא איז בטל דער גאנצער ענין פון עדות.

¶23און בשעת היא נחש אלקית גיט א קרעכט, און זאגט, אז ער איז זיך מתחרק על כל עניני הוי טובות, סיי במעשה, סיי בדיבור, סיי במחשבה, סיי אפילו בדיעות לויט טובות,

¶24און דער קרעכץ איז לפי מעמדו ומצבו ”באותו מקום ובאותו זמן” באמיתיות, וואס דעמאלט איז דאך ”בשעתא חדא ברגעא חדא” און ס'איז ניטא קיין הגבלות, ניט בית-דין און עדות האבן כמה וכמה הגבלות, ס'דארף זיין גדולים און ס'דארף זיין כשרים, און ס'דארף זיין בבית-דין, און אויב ס'איז דינע נפשות איז דאך מערניט ווי ביום, בשעת ס'איז עוד אחד אחד

¶25פאלן אפ אלע הגבנות, מ'דארף נאר האבן אז דאס זאל זיך ארויסבאקומען פון ”בני אברהם יצחק ויעקב”, און אט דער עץ זאל זיין אן אחד ער זאל וויסן אז ער איז ברשות היחיד אין חסידות של עולם, און אט דעמאלט האט דער אויבערשטער אפגע'פסק'נט, אז ער וועט נעמען די איסורים אויף זאגן אז זי איז כשרה וטהורה לבעלה,

¶26און אט דעמאלט ווערן די נישואין כדבעי, מיט א דור ישרים יבורך, אז ודבק בישתו להיו מבצר אחד אז דער אויבערשטער איז בדביקות בגלו, מיט כנסת ישראל,

¶27מיט עם ישראל ”השוכן אתם” בתוכטום אותם מצד דעם ענין פון טהלנטומא וטהריא, ווייס מען ניט ווי דאס איז, און דאס איז קיין נאך קיין מינה ניט אין דעם ענין, דערפאר וואס דער המבולט זיך וועגן 'עצם הנפש' פון א אידן,

¶28מיט עצמות פון דעם אויבערשטן, און אט דעמאלט זאל דער אויבערשטער בסוף תמושה און דאס איז מיר נוגע, וואס איז מיר נוגע אז ס'זאל זיין די רייד אחד, און ער זאל קומען צוגיין און ער זאגן אז זי איז טהורה לבעלה,

¶29און א חסידה דאס איז בלעלה, און א חסידה דאס איז ניט קיין גדול, און ווי איצטער איז ער ניט געווען קיין כשר.

¶30און במילא, נאט נאך ניט צובראכן די תצפיציהם מיט די אלע תשובות פון פרק זה באור, ווי ס'ווערט אנגערופן פסק'נט מען, אז ניט איז דאס אן ענין מערניט פון אן איסור אליין, און במילא איז א ספק אסתהר און אן ”עד אחד איז נעמן ביסורים”,

¶31במילא איז יצהורה ומוצרת לבעלה, איז וואנענט מ'פועל דורך דעם, אז דערנאך זאל זיין מספוך הטומא יאביר מן הארץ די גאולה שלימה והאמיתית, אז ס'וועט זיין וזרבת עליכם מים טהורים וטהרתם מקלטל מצאתם ומכל גילוליכם אז דער אויבערשטער וועט אונז ארויסנעמען פון אלע ענינים לא-טובים, באתערותא דלעילא,

¶32השיבנו הוי' אלקיך און דערנאך וועט מען ממשיך זיין על כל השנה כולה, ווי דער רבי'ס וועגט זאגן אז כתיבה והחצימה טובה אין תורת החסידות.

¶33און אין לימוד תורת החסידות, אין א הנהגה בדרכי החסידים והחסידות, וואס דאס וועט אראפברענגען דערנאך א טהרה נביאה צו די אלע ענינים, ביז די גאולה שלימה ואמיתית און פון פתיעות המתים, ווי ער איז מסיים אין דער ברייטער, אז דער נשיאה איז מיטן פעל השמחה בראשם און פארויס פון במילא און פון זירה בימין המה

¶34מאכט א ברכה. ס'איז

¶35דא איינט, ער האט איינגעשטייט? ס'איז במילא אוש פעם.

¶36איז דער שקען ער באקומען אויך א מיני איז דער אויך קענען מאכן שבעברכות, אבער צוזאמען קען מען ניט.

¶37ווען היינט, ער האט איינגעשטייט?

¶38ס'איז במילא ושפיים.