Text

¶1דער 'כללות ענין' אויף פארברענגען א התוועדות, וואס לכאורה איז דאך דאס א 'דבר חדש' איז דאס בהמשך לזה וואס אין חדשים האחרונים איז מען זיך משתדל אז מ'זאל קענען אזוי איבער'חזר'ן א ווארט פון רבותינו נשיאינו,

¶2אויך אין תורה שבכתב און תורה שבעל-פה אין אזא אופן, אז פון דעם ארט וואס ס'איז געווען די ד' אמות של תורה, ד' אמות של תפילה, פון נשיא דורנו פון דעם שווער זאל דאס אנקומען גלייך בכל מקום וואוהי מ'קענט דערגרייכן,

¶3אויסנוצנדיק אויף דערויף די השגים, די דערגרייכונגען צו וועלכע מ'איז צוגעקומען דוקא בשנים הכי אחרונות, צי דאס איז דורכן טעליפאן זא וכיוצא בזה,

¶4וואס דאס איז דאך ניט שייך אין א פארברענגען אין א זמן ווען מ'טאר ניט נוצן דעם טעלעפאן מיט אט די דרכים.

¶5וואס אט דעמאלט איז מען מוגבל אין דעם מקום צו ויהי ס'קען דערגרייכן דער קול המדבר, און אויף די איבעריקע ערטער דארף מען זיך פארלאזן, אז מסתמא וועט מען דערנאך איבערגעבן אדער וויבאלד אז דאס איז א ווארט פון רבותינו נשיאינו וועט די נשמה דערהערן אפילו אז אין מיטן איז ניטא קיין גשמיות'דיקע טעלעפאנען,

¶6וויבאלד אז דאס קומט אראפ אין אויר העולם נאכאמאל, בזמן רצון, ובפרט נאך פון ”מועדים לשמחה”, וואס שמחה איז פורץ גדר.

¶7ס'ווערט דאך אבער מערנטער צו גאולה האמיתית והשלימה וואס דעמאלט זאגט מען דאך אויף דערויף ”ונגלה כבוד הוי' וראו כל בשר” איז דאך דער מיטעלער רבי מדייק, אז דאס שטייט גאר אפילו ניט וראו כל אינו בשר ניט נאר דאס שטייט ניט וראו כל אדם וואס דעמאלט קען מען דאס טייטשן אויף דער נשמה,

¶8ס'שטייט גאר בפירוש וועגן ענין הגוף, און אין ענין הגוף גופא איז זאגט מען ניט וראו אינו בשר צי וראו בו אינו בשר וכיוצא בזה,

¶9און מ'זאגט ותחזינה עימנו נאר מ'זאגט ”וראו כל בשר” אז דער בשר וועט ניט נאר דערפילן נאר אויך דערזען דעם 'כח הפועל' בנפעל, ביז ער וועט דערזען דעם כבוד הוי איז דאך דערפון אויך פארשטאנדיק?

¶10א ביאור נוסף אט דאס וואס ער זאגט אין זהר, אז ס'גייט ביידע זאכן צוזאמען, אז נפקו ”מעיונות רבה וארובות השמים” נבטחו איז דאס בשש מאות שנה, ווי ער טייטשט דאס דארטן אפ אז דאס קומט אלס א הכנה צו גירולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו,

¶11וואס דאס הויבט זיך אן פון שש מאות שנה אין אלף הששי, כמבואר במפרשי הזוהר, וואס דאס וועלן זיך אויך מקשר'ן מיטן גילוי פון בעל שם טוב, וואס ס'האט זיך אנגעהויבן א פאר יאר פאר דעם ”שש מאות שנה לחיי נח”,

¶12איז ער דארט מבאר אין זהר, אז ס'גייט ביידע זאכן.

¶13ס'איז דא די מעיינות רבם, מעיינות צום רבם ”וארובות השמים”, אז אפילו אז תינוקות וועלן אויך פארנעמען זיך און נוסק זיין זיך אין רזין דאורייתא, און אויך דער ענין החכמו פון חכמות העולם.

¶14און ווי מ'זעט דאס אויך בהנוגע צו התפתחות פון חכמות וואס מ'דארף זיי נוצן, ווי ער זאגט אין תניא לעבודת השם איז אויך געווארן אין אן אופן פון מבקעו ונבטחו בפרט אנהויבנדיק פון שש ”מאות שנה לאלף הששית”.

¶15וויבאלד ער זאגט אין תניא אז ענינם איז אז מ'נוצט דאס לעבודת ה איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז מ'דארף זען זיי אויסנוצן לכל לראש אויף הפצת עניני תורה בכלל, און הפצת המעיינות ”דברי אלקים חיים” במיוחד,

¶16וואס דערפאר איז נאך, אז ס'רעדט זיך אז די התחלת העבודה על כל השנה כולה פון ”ויעקב הלוך לדרכו”, נאך דערויף ווי ס'פארענדיקט זיך דער סיום וחותם פון דעם חודש הכללי, וואס ער ווערט אנגערופן תשרי אותיות ראשית אז דאס איז דער ראש פון כל השנה כולה,

¶17מער בפרטיות ווי ראש השנה איז דער ראש על כל השנה כולה קומט דאס אראפ נאכמער בפרטיות, אז דער גאנצער חודש ווערט א כלל און א ראש לכל השנה, אבער דא שטייען שוין די ענינים מער בפרטיות, אין ראש-השנה דעם ענין פון קבלת עור,

¶18ביז אין זמן שמחתינו דער ענין השמחה, ועל דרך זה שאר הענינים פון חודש תשרי, איז כדי די הכרזה פון לי ברך פון ”ויעקב הלך לדרכו”, ווי רבינו נשיאנו האט דאס מודיע געווען, אזוי איז געווען דער סדר צו מכריז זיין במצאי 'שמחת תורה', איז וויבאלד אז מ'דארף דערגרייכן ביז ישראל יכנות

¶19אלס א הכנה צו נדחי ישראל יכנות על ידי משיח צדקנו זאל צו זיי דערגרייכן דער ווארט, און דורך דערויף זיי מחנש זיין און מאחד זיין מיט אנדערע אידן און מיט אלע אידן וואס רעדן דעם ווארט איז דערפאר איז דאך אויך א דבר נכון וטוב ביותר,

¶20אז ס'זאל זיין די הכרזה און די הודאה פון ”ויעקב הלך לדרכו” בבת אחת ווען דאס ווערט געזאגט אין די ד' אמות של תורה ותפילה פון רבינו נשיא דורנו פון שווער,

¶21זאל דאס ברגע כמימרא געהערט ווערן בכל קצווי העולם וואוהין מ'קען נאר דערגרייכן על ידי די ימים וואס זיי זיינען פארבונדן מיט מעיינות תאור, ווי דאס קומט דערנאך אראפ 'למטה מטה', דורך די חכמות העולם,

¶22אז מ'מאכט פון זיי א כלי און א ווי און א מיטל, אז זיי זאלן בטל ווערן צו זייער תכלית, וואס דער תכלית איז, אז דורך דערויף ווערט דער דבר הוי און קול הוי דער בקולות ישמעו דערגרייכט דאס בכל מקום ומקום.

¶23וואס לכאורה איז דאך דאס ניט דוקא פארבונדן מיט היינטיקן טאג, קען דאך דאס זיין א טאג פריער, אדער א טאג שפעטער, איז אבער דא עטלעכע ענינים פארוואס מ'האט אויסגעקליבן היינטיקן טאג, אנהויבנדיק פון דעם ענין עיקרי,

¶24אז היינט האט מען ממלא געווען די שליחות ווי די ידיעות איז שוין געווען פון דארטן אויך דורכן טעלעפאן וכיוצא בזה, אז דאס וואס ס'האט זיך גערעדט אין ”שמיני עצרת אין” 'שמחת תורה', אז ס'איז א המשך פון די הקפות אין די ד' אמות פון רבי'ן דעם שווער זאל מען גיין מיטן זעלבן לגן און מיט די זעלבע ווערטער און אויך מיט א ספר-תורה, אין חברון,

¶25וואס דאס איז ”קרית ארבה היא חברון” און אויך אין ירושלים, און אין אמיתית עיני אין ירושלים, וואס דאס איז ירושלים העתיקה מוקפת חומה אויך לפני כותל המערבי, ובפרט נאך וואס איז פארבונדן מיט בית הכנסת ובית המדרש פון רבי'ן צמח צדק,

¶26וואס נשיא דורנו דער שווער איז דאך ממלא מקומו, איז געווען מיט א פאר שעה צוריק האט זיך פארענדיקט דער מילוי השליחות, פריער איז געווען אין חברון, און דערנאך ביים כותל המערבי און בית הכנסת ובית המדרש צמח צדק, ווי לויט די ידיעה פון דארטן, און ס'קען נאך זיין אז מ'איז דארט נאך ממשיך אין דעם פארברענגען.

¶27וואס דעמאלט איז דאך דאס נאכמער שייך צו ”ויעקב הלך לדרכו” במוצאות שמיני עצרת ושמחת-תורה וויבאלד אז דאס איז דער מוצאות און דער סיום און דער חותם פון די הקרפות פון שמיני עצרת ביינאכט, און דערנאך די הקרפות פון שמחת-תורה ביינאכט,

¶28און אז מ'איז דאס מכריז גלו פארבינדט דאס מיט א ניגון מיט א מר של נצחון וואס דאס איז ווי האט דער שווער איינגעפירט, אז מ'זאל אים ניט ניסן 'אין מצוי' יום הכיפורים וואס דאס איז דאך די התחלה אין ”ויעקב הלוך לדרכו” ווי דערמאנט פריער, ווי ער איז דאס מבאר אין המשך פון וככה,

¶29וואס דעמאלט פארבינדט דאס די אלע פרטים אין ”ויעקב הלוך לדרכו” אנהויבנדיק פון מצוי יום הכיפורים און דערנאך מצאי ”שמיני עצרת ושמחת תורה”,

¶30ביז ווי בשנה זו איז דער מאיר דמיקתאים מיט דעם סיום וחותם פון די הקפות ווי מ'האט זיי געמאכט אין עיר האבות וואס דאס איז ”קרית ארבה היא חברין” די אמת"ע חברין ועל דרך זה איז ירושלים בה ”חנה דוד” וואס מציון תצת אור ודבר הוי' מירושלים דאס איז דאך די הכנה און די ראי' פון תורה אויף דער ענין

¶31העקפות ווי גערעדט בארוכה אין די התוועדלות פון 'שמחת תורה', וואס דערפאר זאגט מען דאך דעם פסוק לפני העקפות און אתה סיום וחותם.

¶32וואס דא קומט אויך דער כאן המקום להאיר אט דאס וואס מ'זאגט אויף חברון, אז דאס איז ”קרית ארבה היא חברון” און ווי ער טייטשט דאס אפ אין זהר, און דא די פארבינדונג מיטן ענין פון אהבת ישראל וואס ווי גערעדט פריער איז דאס איז דער יסוד של ”כל התורה כולה”, ווי ער זאגט אין תניא פרק לב פון מאמר ר' עקיבא,

¶33אז דאס איז 'כלל גדול בתורה' און דערפון איז פארשטאנדיק וואס דאס איז דער יסוד של התורה כולה.

¶34און דאס הויבט זיך אן בראש השנה, וואס תמיד כהנים בתורה בשבת שלפני ראש השנה אתם ניצרים היום כולכם טייטשט אפ דער אלטער רעדער לאחדים כי אחד קומה אח ממש ”קומה אחת שלימה” דערמיט גייט מען צו דעם תמליכוני עליכם בראש השנה.

¶35ועל דרך זה אויך דערנאך איז ”שמיני עצרת ושמחת תורה”, וואס דאס איז די זעלבע קביעות אין ימי השבוע ווי ראש השנה איז דאך דעמאלט אויך ”פר אחד עיל אחד” און ער איז מבאר אויף דערויף אין מדרש,

¶36אז דער אויבערשטער זאגט לא אוהבו בו ומדלבו אני ועתה און ווי ער איז מבאר נאכמער אין זהר ישראל ומלכו בן חודו איז דער ”לך לבדך ואין לזרים מתך” אז אוהבו איז דאס 'לשון יחיד' און ”פר אחד אייל אחד” איז דאס מערניט ווי יחיד אחד וואס דאס באווייזט,

¶37אז דעמאלט שטייט אוהבו וואס דאס גייט דאך ניט נאר אויף יעדער איד, נאר ווי אלע אידן זיינען צוזאמען זיינען זיי אוהבו לשון אחד און דער קרבן זייערער איז אויך ”פר אחד אייל אחד” ביז וואנענט אז בגשמיות איז מערניט ווי איין פר און מערניט ווי איין עייל,

¶38און דאס איז דער קרבן פון ראשיכם ביז שואב נמך, כמדובר בארוכה אין די פריערדיקע ישראל עדות.

¶39וואס דאס איז אויך די פארבינדונג מיט ”קרית ארבה היא חברון” וואס דאס מיינט מען דאך די אמת"ע חברון מיט די ענינים וואס כל הענינים שבה, ביז דער ענין פון מרות המכפלה וואס דאס איז דאך אויך דער ענין כפשוטו פון ארבה, פון די ד' זוגות, וואס

¶40אין די ד' זוגות איז דאך דער אדם הראשון וחוה, און דערנאך די ”שלשה אבות, אברהם יצחק ויעקב”, און יעדערע אברהם מיט שרה, און יצחק און רבקה און יעקב ורחוק און יעקב ולאה, וואס

¶41דאס איז דאך אויך דער קשר און דער ביאור, וואס ער זאגט אויף דערויף אין זהר, אז ”קורית ארבה” גייט דאס אויפן 'גוף האדם' וואס ער ווערט צוזאמענגעשטעלט פון די ד' יסודות, און דורך וואס איז ער אן אדם בשעת ס'איז היא חברון אז זיי שטייען בחיבור.

¶42וואס דא איז דאך ווי מ'זעט בפשטות, ער איז ניט מספיק אז זיי שטייען בחיבור און קריגן זיך איינער מיטן צווייטן, אדער אפילו ווי זיי שטייען בחיבור, אבער ס'איז ניט קיין התאחדות גמורה איז אט דעמאלט איז דאס ניט מציאות האדם.

¶43אז מ'וועט נעמען דער אש און מים און רוח און רפל און אוועק להן איז זרבע כלי און די כלי לכאורה איז דאך דאס מצרף זיי ”לכמה עניני הלכה”, אבער דערפון ווערט ניט קיין אדם, בשעת די דלע געסודות מישן זיך צוזאמען.

¶44ביז וואנענט אז ס'ווערט אזא התמסדות, אז מ'קען גארניט מבדיל זיין און מ'וועט קען גארניט מפחיד זיין וואו איז דער עפר בפני עצמו, און עין בפני עצמו, רוח בפני עצמו, מיין בפני עצמו דאס וואס ער זעט, זעט ער בשר אדם, אן אבר האדם, גיטל האדם, אבער ניט די יסודות, און אין יעדער פרט פון דעם אדם איז דא די אלע ד' יסודות.

¶45בשעת די ארבה ווערט פון זיי אין קירות, ווערט פון זיי אין אן אופן פון חברון אט דעמאלט ווערט דאס דער שימות פון ענין האדם.

¶46וואס דאס איז דאך אויך דער קישוב וואס מ'זאגט בהנוגע צו סוכות, אז אף על פי וואס 'כללות ענינו' איז מקיף,

¶47ווי דער ענין הסוכה, וואס דאס איז מקיף את האדם ווערט שוין אבער גלייך נמשך אויך בפנימיות, כמבואר בארוכה אין המשך פון וכחה אין ”פרי עץ חיים” און נשיא דור וכו דורך וואס ווערט דאס נמשך?

¶48דורך די ד' מינים, אויך ארבע וואס אין די ד' מינים, כמובן פון זייער חילוק, איז דאס אויך בדוגמא פון דער חילוק פון די ד' יסודות.

¶49נאר וואס דען, ווען ווערט דאס א מצוה?

¶50איז דאס ניט אז יעדערער שטייט זיך פאר-זיך און ניט מסייע דעם צווייטן, אפילו אז ער זאל זיך ניט קריגן איז דאס נאך אויך ניט קיין 'מצוה אחת'.

¶51בשעת ער מאכט דערפון א 'מצוה אחת' איז אט דעמאלט ווערט דאס א חברית ווערט אינגאנצן נתחבר, בלשון הידוע ולשו ”כולם עבודו אחת” וואס וואס קען זיי מאחד זיין לאמיתתם דער ענין פון 'לעשות רצונך' וויבאלד אז מצוות זיינען געגעבן געווארן פון אחדות הפשוטה, פון עצמות כמבואר בשיחה הגדועה,

¶52קומט אף על פי וואס דערנאך קומט דאס אראפ אין פרטים, און א חילוק ”מן הקצה אל הקצה” וואס ס'איז דא אין די מצוות בא די וואס זיינען מקוה חסד, מקוה גבורה,

¶53מקוה רחמים מיט אלע פרטים ופרטי-פרטים וואס לכאורה זיינען גאר כמה מצוות בשתירה זו לזו, אבער לאמיתתם איז דאס דער ענין פון רצון, וואס דערפאר איז דאך אין ברכת המצוות איז די התחלת המוסח דער זעלבער אשר קדשנו במצוותיו וצונו.

¶54און דערנאך קומט דאס אראפ אין א פרט צי דאס איז ”לשמוע קול שופר” אדער דערנאך די שהיינו וקיפטו ענין פון מצוות פון די ד' מינים, אדער לשר בתוכה וכיוצא בזה.

¶55וואס דאס איז אויך ווי דאס קומט ארויס אין 'עבודת האדם' דער ענין פון אהבת ישראל אמיתתה איז ניט מספיק אט דאס וואס ער איז ניט קיין מנגד און לאזט דעם צווייטן אויך זאל זיין א מציאות וכו ס'איז אויך ניט מספיק, אז ס'איז דא דער חיבור וקישוב שניהם,

¶56אבער מ'קען אפטיילן, אז דאס איז ער און דאס איז דער צווייטער, דאס איז ”שלי ושלח שלח” ניט דאס איז דער ענין פון על פי התורה, ווי ס'דארף זיין.

¶57דער ענין על פי התורה איז, אז מ'קען ניט מבחין זיין בלשון פון צמח צדק דאס איז עצמו ובשר מבשרים על דרך ווי דאס הייסט בא מצוות, ווי גערעדט פריער, וואס ”עוסק במצוה פטור מן המצוה” דערפאר וואס אין יעדער מצוה איז דא מכל המצוות.

¶58וואס דאס איז אויך בכללות הענין און אין דער פארבונד במיוחד פון הקפות אין כי ישר בה היא חברין ובפרט נאך אין מרות המכפלה וואס דארטן שטייען די ד' זוגות וואס זיי זיינען אויך לכאורה ”מן הקצה אל הקצה אברהם אין” מדתו אברהם אויך, ווי ענין החסד והאהבה,

¶59יצחק ומדתו ”פחד יצחק, ענין” הגבורה והצמצום, יעקב ומדתו 'מדת רחמים', און דערנאך קומט נאך אדם הראשון וחבי, וואס דאס איז גאר לעילה, ביז וואנענט אז מ'זאגט אז דאס איז יצוק כפיו של הקב"ה דער ענין פון כתר, מיט די אלע פרטים וואס מ'זאגט אויף אדם הראשון,

¶60און מ'זאגט אז די מערה ווערט אנגערופן על שם כולם יחד מ'זאגט ניט אז דאס איז מער עוז 'לשון רבים' דאס איז איין און איינציקע מערה, נאר וואס דען זי איז מכפלה זי שטייט אין אן אופן פון כפול ומכופל, כמבואר דער דיוק הלשון אין די דרושים פון מרת המכפלה.

¶61וואס דערפאר איז אויך מלכתחילה בטל די ווילדע סברות פון פאנאנדערטיילן, אז דאס געהערט צו אברהם ושרה, און דאס געהערט צו יצחק ורבקה, און דאס געהערט צו יעקב ולאה און דאס געהערט צו אברהם צו אדם האריתים וחו ה דאס מ'דארף האבן די אלע פרטים כדי פון ארבה זאל מען קענען מאכן ”אגודה אחת”,

¶62לעשות רצונתך בלבב שלום פון איין זאך איז ניט שייכות צו מאכן קיין אגודה.

¶63בדוגמא ווי די מעלה פון אחד לגבי יחיד, וואס ניט קוקנדיק אויף גודל העילוי פון יחיד איז מען דאך מבאר, אז אין שמעי ישראל זאגט מען ניט א ענין פון הוי' יחיד, אף על פי וואס דער אויבערשטער איז דאך יחיד חוי העולמים אבער דא איז מען מדגיש די מעלה, וואס ס'איז נאך א העכערע,

¶64אז פון ח וואס דאס איז ”ז' רקים וארץ פון ד' רוחות העולם” איז הויבט ער דאס אן מיט 'אלופו של עולם' און דאס איז דער ראשי תיבוץ און ס'ווערט איין ווארט, ווען איז שייך זאגן אחד בשעת ס'איז דא באזונדערע ענינים און מיט זיי מאחד.

¶65על דרך זה בהנוגע צו ”קרית ארבה, היא חברון” אז ער דארף שטיין אין אן אופן פון חברון וואס דאס איז מבטל מלכתחילה דער ענין פון די ווילדע סברות פון פאנאנדערטיין וכו און ווי גערעדט כמה פעמים מצד דעם חושך כפול ומכופל איז אילה זכינה וואלט מען דאס גלייך בנומען פון תורה,

¶66וויבאלד אז לא זכינה האט מען דאס געהערט פון א גוי.

¶67בשעת ס'איז געקומען אט די ווילדע סברא איז אויפגעשטאמען א ישמורא, און האט דער טומל"ט און געמאכט א טומל, און מ'האט דאס אפגעדרוקט מיט 'אותיות מרובעות' אין די צייטונגען דארטן, אז היתכן אויף אמרות המכפלה, וואס זי געהערט טויזנט יאר און נאך מערער צו פלוני בן פלוני, און זיי האבן דארט מתפלל געווען, ווילן דארט מאכן א חלוקים.

¶68און בפלא ”וצער הכי גדול” מ'האט זיך ניט געכאפט, אז דאס איז די הוראה מלמעלה, א גוי האט ניט קיין בחירה.

¶69ס'איז א כלב בא חוקים און בא השקבלים און אין חסידות וכו' וכו.'

¶70און מלכים ושמים מיד ה וכמבואר בכמה מקומות, אז ”הן האדם הוי' כאחד ממנו” איז ענין הבחירה איז דאס מערניט ווי ביי א אידן.

¶71בשעת א גוי זאגט, איז דאס כידוע בכמה שיפורים פון בעל שם טוב ותלמידיו, אט דא דערהערט א איד א הוראה, הוראה בגלוי.

¶72דער גוי אליין האט ניט געזאגט, אז דאס איז ווען מ'האט געמאכט דעם ענין פון די ד' עוגיות אין יענעם ארט איז דאס דעמאלט געווען זיינע, ער האט געזאגט אז ס'איז דא העכער טויזנט יאר וכו וואס דאס איז לאחרי ווי ס'איז געווען דער ”בית המקדש ראשון” און גלות בבל און בית המקדש שני,

¶73על אחת כמה וכמה אז ס'איז געווען לאחרי ווי דארט איז געווען דער שמא ”קברתי ושמה קברא את יעקב ואת לאה אשתו” און דעמאלט איז געווען פשוט בגלוי ”לא נקול, אין” דעם גוי'ס ווערטער שטייט דאס,

¶74און מ'גייט זיך ארום און מ'דיעט, און מ'קלאפט אויס א אידן, שטעלט ער זיך אוועק בגלוי, און טראגט אריין א הצעה, אז אוי ווי ער האט סמיכות אויף רבנן זאגט ער דאס אלס א רב.

¶75וואס זאגט ער אלס א רב? מ'זאל פאנאנדערטיילן די מערת המחת המחפלה, רחמנא ליצלן.

¶76ווען דאס זאגט א פאליטיקער קומט צוגיין און זאגט, אז רב רחמנא ליצלן איז ערשטע זאך, אפילו מצד פאליטיקע, ווייס דער גוי, אז האלב געהערט זיכער צו אים,

¶77וואס דאס האט דער רב אליין געזאגט בגלוי, אז קיינער האט אים ניט אפגעפרעגט, אז דער צווייטער האלב געזאגט אויך גלייך א מחאה, און דערנאך, אין דער מחאה גופא, זאגט דער גוי בגלוי, אז די טענות זיינען קיין טענה ניט, דערפאר וואס זיין באל ווייניקער מיט צוויי טויזנט יאר, טויזנט יאר מיט נאך ערטעכער הונדערט יאר,

¶78ווארום פאר דערויף איז די כלל ניט געווען דער גאנצער ענין פון דף הישמונים די גאנצע מציאות איז ניט געווען.

¶79ניט נאר ס'איז געווען א מציאות וואס ס'האט געטראכט וועגן דערויף די גאנצע מציאות איז אלט פערצן הונדערט מיט זיבעציג יאר!

¶80און ער ארון שטעלט דאס אין דער טענה.

¶81לכל איז ד אז פערצן הונדערט יאר זינט אברהם אבינו, זינט יצחק, זינט יעקב איז דאך געווען דער איינציקער בעה'ס אינע, ניט וואס איז דאס געווארן דיינע.

¶82און אט דאס איז, ווי געזאגט פריער, אילו זכינו שטייט דאס אין תורה, מ'דארף ניט ווארטן אז א מובטי וועט דאס זאגן, מ'וועט דאס אפדרוקן מיט 'אותיות מרובעות' און מ'כאפט זיך ניט וואס דאס שטייט, אבער על כל פנים, נאך דערויף ו

¶83איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'איז ניטא קיין מציאות אויף די סברא משונה, אז דארט האט איימיצער נאך א חלק, אפילו א חלק באופן הראי בשעת ס'איז הכל מודים אז צוויי טויזנט יאר, און דערנאך לאחרי זה אויך, האט דאס געהערט ס'איז מערניט ווי צו אידן אליין, ישראל למלכא בלחודו.

¶84וואס דערפאר איז א הכרח גמור, אז מ'זאל מבטל זיין מלכתחילה אז ס'האט קיין שייכות ניט צו רך מנא ליצלן צו תורת ישראל זאגן אזא זאך, און

¶85ניט נאר צו תורת ישראל צו טדק ויושר וואס דאס איז אנגענומען אפילו באותו אופן ווי דאס איז בא אומות העולם זיינען זיי הכל מודים אז בשעת מ'האט געהאלטן אן ענין אזויפיל און אזויפיל טויזנטער יארן, און נאך פאר דערויף און נאך דערויף איז דאס געווען אין די השליטה און אין ממשלה מערניט ווי פון אידן,

¶86איז דאס כן ”יקום לעד ולא מעולמים על אחת כמה וכמה”, אז ”תורת אמת” זאגט, אז דאס איז ”בריות עולם” און די גאנצע שטאט געהערט צו בני לוי, כמדובר לעיל בארוכה.

¶87וואס דאס קומט אויך בהמשך וואס גערעדט פריער צו דער ענין פון מבצע תורה, וואס דאס איז דאך פארבינדן מיט שלימות התורה, וואס שלימות התורה איז פארבונדן מיט שלימות פון ארץ-ישראל אינגאנצן,

¶88על אחת כמה וכמה פון די ד' ארצות אין ארץ-ישראל, אנהויבנדיק פון איר הבות, און ווי ער זאגט אין ירושלמי און אין בבלי מדשי רז זל,

¶89אז ווי אזוי האט זיי אנגעהויבן, דער קידוש הארץ איז דאס געווען על ידי אברהם, און דורך דערויף וואס דער אויבערשטער האט אים געזאגט ויתהלך בארץ און ער איז געגאנגען דורך די ארקה ולרחבה ולך את נענו און דערנאך ”נתתי בי” רש"י טייטשט אפ,

¶90אז בשעת דער אויבערשטער האט דאס געזאגט אברהם'ן, איז דאס זעמאלט געווארן א נחלת עולם פאר אים עולם פאר אידן אין אן אופן פון ”ברית עולם” ווארום דאס איז פארבונדן מיט ווי גערעדט פריער אז עמה איז ראשי תיבות אלקינו מלך העולם ביוצאנות לקחה מהם ונתנה למה וואס דאס גייט אויף גאנצע ארץ ישראל.

¶91אויף ענין פון חבלין און מרות המכפלה האבן גאר אומות העולם אליין איז געהאט קיין טענה, דערפאר וואס דאס איז געווען אפגעקויפט לעיני ”כל בני חוץ”, און באצאלקט דער ענין פון ארבע מאה שקל תשף אורה לעשות כד און ס'איז געווען מיט אלע פרטים א קני אפילו לויט דינא דמלכותא לויט מנהגי העולם.

¶92מ'דארף דאך אבער האבן די שלימות הארץ, פונקט ווי מ'דארף האבן שלימות העם, פונקט ווי מ'דארף האבן שלימות התורה, און דערמיט איז פארבונדן שלימות פון דעם אויבערשטן כביכול,

¶93ווארום כל זמן די אידן זיינען אין גלות איז אויך דער אויבערשטער כביכול ”שכינתא בגלותא” און אים ”אתה הוא גדול כשהוא בעיר אלקינו” דארף מען דאך האבן דער ”עיר אלקינו” ברוחניות, וואס דאס איז פארבונד אויף דער גים בית זאת ות בעונות שתי דקים ועל דרך זה ווערט אויפגעבויט גאנץ תורה-שבכתב און תורה שבעל-פה.

¶94וואס דעמאלט ווערט דערנאך דער מבצע תפילין, אז ס'ווערט דארט אויפגעשריבן די פרשיות וואס זיינען געשריבן בתורה, און אן אכט פון זיי, פון די ד' פרשיות מבצע תפינין, על דרך זה דערנאך מבצע מזודה דורך בית פרשית, און דערנאך קומט דאס אראפ אין מבצע צדקה,

¶95מבצע ”בית מלא ספרים” ויבנה וחכמי,"' און ס'קומט אראפ אין דעם ענין פון נרות שבת קודש, און כשרות האכילה ושתי און טהרת המשפחה, און דער 'כללות ענין' פון מבצע החינוך אז מ'איז מחנך די גאנצע וועלט, אז די גאנצע וועלט זאל ווערן א דירה לו יתברך,

¶96בדוגמא ווי ס'איז געווען דער ושכנתי בתוכם אין דעם ”מקדש המדבר”, ווי דער רמב"ם פסק'נט אפ און רופט אפ די וואס איז געווען במדבר, און דערנאך אין מקדש ראשון און אין מקדש שני, ובקרוב ממש אין דעם מקדש שלישי.

¶97וואס דאס איז נאך א טעם אויף דער קביעות פון די התוועדות דוקא איצטער, וואס דאס איז דאך דער ענין פון ערב שבת, וואס דעמאלט איז דאך דער מבצע פון נרות שבת קודש, מגליקי ”נר ודולק מערב שבת לערב שבת”.

¶98איז דאך ערב שבת הויבט זיך אן וועט זיך אנגעהויבן מיט א פאר שעה פאר דערויף, און דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט מבצע פון קשיות האכילה ושתי,' ווי די גמרא זאגט אין שבת, און אפגע'פסק'נט אויך אין שולחן-ערוך, אז צוליב כבוד שבת עונג שבת מיט די אלע דיעות ופרטים בזה דארף זיין דער ”נר דולק” ווי אזוי איז דער 'נר דולק'?

¶99אז מ'צינט אים אן בערב שבת?

¶100ס'דארף זיין דער שולחן-ער וואס דאס איז כשרות האכילה ושתי איז דאך ניט דער פשט, אז ס'איז טופו עופו רחמנא ליצלן בשבת דאס דארף זיין בערב שבת, טופו עופו ובשלו ווערט א שולחן ארוך, על דרך זה מטה מוצעת דער ענין פון טהרת המשפחה,

¶101וואס אט די אלע ענינים גרייט מען צו בערב שבת, וואס דערנאך ווערט דער ענין פון יכל בשבת.

¶102על ידי זה אויך ווערט דער ”טירחא בערב שבת”, אין די לעצטע טעג פון גלות, אין אלף הששי, וואס דאס איז דאך דער יום הששי, כמבואר אין רמב ן, און דער מיטעלער רבי ברענגט דאס אראפ בכמה דרושים,

¶103איז ווי אזוי יעדער טאג פון ששת ימי בראשית איז פארבונדן ווי דוגמתו איז אין אלף יום אחד איז דאך אלף שנים וואס דערפאר איז דאך אויך דער אלף הששי בדוגמת פון יום הששי,

¶104וואס בשעת מ'פארענדיקט דעם ”טרח בערב שבת” ווערט דער ”טועמי' חיים זכו” אין די לעצטע טעג פון גלות, וואס דאס איז נאך ”ביום הששי, אין” ערב שבת,

¶105פארזוכט מען שוין פון דיר אלקים חיים ועל דרך זה דארף אויך אראפקומען אין מנוחות הגוף ומנוחות הנפש בדוגמא ווי ”תועמי' חיים זכו” טייטשט דאך אפ דער אלטער רבי, אז מ'דארף פארזוכן פון יעדער און יעדער תבשיל.

¶106מ'איז ניט יוצא ער האט פארזוכט פון איין תבשיל, נאר מ”כל תבשיל ותבשיל”.

¶107איז פונקט אזוי ווי מ'פארזוכט ברוחניות דארף מען דאס פארזוכן אויך בגשמיות, דורך דערויף וואס ס'וועט זיין מנוחת הנפש און מנוחת הגוף וועט מען קענען פארזוכן אין אן אופן של תענוג ווי ס'איז דערנאך דער תענוג מיינט דעם תענוג פון יום השבת.

¶108און דאס ווערט די הכנה קרובה צו גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער ענין פון ליום השבת קויתת המזיקן שבת מן המזיקן נאך אין די לעצטע טעג פון גלות גלייך בהתחלת פון שבת, אז דערנאך קומט דאס דערנאך אראפ אין ”ליום שכולו שבת ומנוחה לחיי עולמים” וואס דאס איז דאך אין שבת גופא העכער פון 'מעלי שבתא',

¶109פון יום שבתא, ביז ראבי דראבי'ן, כמבואר אין המשך פון ס'ו'בכמה מקומות, בקרוב ממש בביאת משיח קדקנו.