Paragraph
Paragraph rh-pap5kckc
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-2zzbbszm
- order
- H
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- על אחת כמה וכמה אויף די זאכן וואס זיי זיינען פארבונדן מיט לב לדעת ואין נעים לראש וזניים לשמוע. און בשעת מ'ווייס אז דאס וועט אזוי אנהאלטן, די נתינת-כח מלמעלה, ביז א גאנצן יאר, איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'נוצט דאס אויס אין א פולסטער מאס, וויסנדיק אז מ'האט גלייך א נתינת-כח נוספת אויף נאכמער מסליח זיין אין די אלע מחשבות און די ראי'און די שמיעה צו וועלכע מ'איז צוגעקומען, ובפרט נאך וואס מ'האט זיך דאך צוזאמענגעטראפן צווישן צוויי טעג מיוחדים, דער ערשטער טאג פון יו ד שבט, וואס דאס איז דער יום הילולא פון נשיא דורנו, וואס א נשיא איז דאך מאחד פאראיינציקט את הכל, ביז וואנענט ער איז דאס מאחד אין אן אופן אז דאס ווירקט אזוי דעם גאנצן יאר, און ס'ווירקט אזוי אין מחשבות סיי אין דיבור און סיי אין מעשה, ובמיוחד ווירקט דאס אין די ענינים אין וועלכע דער נשיא האט זיך געקאכט, ווי דער לשון פון עמדי בר, וואס ער איז געלעגן אין דעם אויף מקרב זיין אידן און מאחד זיין אידן, און פועל זיינען זיי אין אלע ענינים פון תורה ומצוותי,' אנהויבנדיק פון הפצת המעיינות חוצה. און דאס איז פארבונדן מיט זיין יום הילולא, וואס דעמאלט איז דאך כל עבודתו אשר עבד משך כל ימי חייו שטייט דאס בגלוי ובתוקף ופועל ישועות בקרב הארץ און שטייט אין אן אופן ניט ווי יידער יארצייט, נאר ווי ביי א יארצייט וואס איז פארבונדן מיט התחלה פון שנת הארבעים, איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז ביתר שאת וביתר עוז, ביז אין אן אופן פון אין-ערוך, און מ'ווייס גלייך, אז דער יום ההילולא איז פון שנת הארבעים, כמוזכור לעיל, און דער יום ההילולא בכל השנים איז דאך בסמיכות,
- proofread
- 0