פסקה
פסקה rh-p6b00397
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-9xa8r37g
- order
- dr
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- אז די קבלה ווערט ביי אים אן ענין, ניט צוליב דערויף איז ער געמאכט געווארן, נאר אמין נבראתי לשמש את קוני, און אויך דורך דער קבלה איז ער משמש את קוני, ביז אין אן אופן אז ער ווערט איין עת מציאות פאר זיך, און ווערט איין מציאות מיט דעם אדון שלו און מיט קונו שלו, און העכער נאך פון אלע דרגות ותוארים. וכמדובר, האט מען די הבטחה, ענין פון יום הכיפורים איז דאך לפני הוי'תטהרו איז דער תטהרה אין אזא אופן לפני הוי וואס דאס איז די ד'עולמות און סדר השתלשלות, ווערט דארט דער ענין פון תטהרה אז אינו מקבל תומאה לומד דברי תורה ולומד דברי סופרים ער איז אינגאנצן ניט בגדר פון אן ענין וואס ס'זאל זיין ניט טהרה, און ס'איז טהרה בטהרתה, ביז תהרה תתאה, ביז תהרה עילאה, און ווי יעדער איד זאגט גלייך בתחילת היום, נאך קודם כל עבודה ותפילה, לשמה שנתת בי תהרה היא טייטשט דאך אפ חסידות, אז דאס מיינט מען תהרה תתאה און נאך העכער תהרה עילאה, און נאך העכער דארטפון וואנענט ס'נעמט זיך תהרה עילאה, אראפ ואתה משמרה בקרבי יעדער מעמד ומצב אין וועלכע ער געפינט זיך האט ער דאך דארטן אין אן אופן, אז דער אויבערשטער אליין היט אים, און היט אים בכל הענינים בלתי רצויים, און היט אים נאך מערער, דורך דערויף וואס ער גיט אים נאך מערער, דאס איז דאך די דרגא חמישית, והחמישית לפרעה אין אן אופן פון בו יספרי'כל נהירין אז ס'קומט אלץ אראפ אין אן אופן פון נראה ונגלה, ביז וואנענט אז דאס ווערט חלק אלוקה ממעל ממש, און דעם ממש טאפט מען אן ביז אין חוש המישוש, ווארום דאס ווערט אלץ אין אן אופן פון נשמה בגוף דוקא, וואס דוקא דעמאלט קען מען מקיים-זיין די מצוה פון יום הכיפורים, וואס אין בו לא אכילה ולא שתי'און ווי ער טייטשט אפ אין לקוטי תורה, אז דאס גופא
- proofread
- 0