טקסט

¶1ס'איז דאך דא פארשידענע צייטן אין יאר ווען די קינדער קלייבן זיך צוזאמען, צוזאמען מיט די ערוואקסענע זייערע מדריכים און מדריכות, און אויך די עלטערן, אדער אויך די זיידעס און באבעס טיילווייז, און איינע פון זיי איז דאך היינטיקן מאל, וואס דאס איז צום סוף פון זומער. ווען מ'קערט זיך אום צוריק פון די פאר וואכן וואס זיינען געווען אין א קעמפ מחוץ לעיר, אין א חוצן שטאט, אין אן אנדער ארט וואו מ'איז שטענדיק דעם משך פון דעם יאר, אדער על כל פנים ווייניקסטן'ס אין א מחנה יומי אין א קעמפ וואס איז מערניט ווי עטלעכע שעה א טאג, און מ'קומט דערנאך נעכטיקן אין דער היים, אבער במשך פון טאג געפינט מען זיך חוץ פון דער היים. און זעלבסט-פארשטענדלעך, און אין דערויף באשטייט אויך די ערפילונג פון דעם בעל שם טוב'ס אנזאג, אז פון יעדער זאך וואס א איד זעט דארף ער דערפון אפלערנען אן אנווייזונג ווי ער זאל זיך פירן אין זיין דינען דעם אויבערשטן,

¶2וואס דאס איז דאך אן עיקר'דיקע זאך בא יעדער אידן, ווי די תורה זאגט אונז אז אני לא נבראתי אלא לשמש את קוני אז יעדער איד איז באשאפן געווארן פון אנהויבס אן, ובפרט נאך אז ער איז מערנאך יונג גאר א קינד, וואס דעמאלט איז דאך ניט שייך באווארענען צי די מיינט ער אט דאס וואס ער זאגט, ווארום בא קינדער איז דאך א זיכערע זאך מצד זייער תמימות, אז דאס וואס זיי זאגן דאס מיינען זיי, איז בשעת זיי זאגן אני לא נבראתי אלא לשמש את קוני מיינען זיי דאס, אז דער קינד פילט, במילא גיט ער אויך צופילן אזוי זיינע עלטערן און אפילו זיינע מדריכים ומדריכות ומורים ומורות, אז דאס וואס א איד איז באשאפן געווארן איז כדי ער זאל האבן דעם זכות במשך פון זיין לעבן דינען דעם אויבערשטן, דורך דערויף וואס ער לערנט דעם אויבערשטנ'ס תורה און איז מקיים דעם אויבערשטנ'ס מצוות, אפילו אלס קינד נאך פאר בר-מצוה, זעט מען דאך אז קינדער זיינען צייטנווייז

¶3נאך מערער מהדר אין מקיים-זיין מצוות אפילו פון די זייערע עלטערן און זייערע מדריכים, מצד די תמימות און מצד די גאנצקייט, וואס דאס איז דאך אויך דער אפטייטש פון תמים, אז מ'זאל זיין גאנץ, און דאס וואס מ'טראכט זאגט מען, און דאס וואס מ'זאגט טראכט מען, במילא איז אויך מוניען זיי מיט אן אמת, און פירן דאס דורך מיט אן אמת, במשך פון כל ימי חייהם אויף קינדערייארן זאל זיין יעדער טאג דורכגענומען מיטן געדאנק אז דאס איז א אידיש קינד, וואס דער אויבערשטער האט אים באשאפן, און נאך מערער, בשעת דער אויבערשטער זאגט אז שבח, אז לויט-זיין צו דעם אידישן פאלק אין אלגעמיין, איז דער גרעסטער לויט איז, אז דער אויבערשטער זאגט בנים אתם בהוי'אלקיכם אז אידן זיינען גערעכנט בא דעם אויבערשטן ווי קינדער ווי זין אדער טעכטער, און דאס טריקט זיך אויס אין טאג-טעגלעכן לעבן, און ווי געזאגט פריער נאך שטארקער דוקא בא קינדער, וואס בא זיי איז דאך אחד בפה ואחד בלב די זעלבע זאך און דער זעלבער אחד

¶4וואס דאס איז פארבונדן מיט ה'אחד ושמו אחד, ווי איר האט ערשט אויך געזאגט אין נחלנו צו דעם סיום פון תפילת מנחה, אז דער אויבערשטער וועט זיין למלך הוי'אחד ושמו אחד איז דאס בא זיי אין יעדער איינצעלן טאג, וואס אן איינצעלנער טאג ווערט דאך אנגערופן יום אחד ווערט דאס בא זיי דורכגענומען מיט דעם לויבן, און דער עיקר ממלא-זיין דאס וואס דער ה'אחד האט אנגעזאגט אין תורה אחת, אין דער איין און איינציקער תורה, מלשון ההוראה, אז דאס איז די איין און איינציקע אפלערנונג וואס ס'איז דא פאר יעדער אידן און ביי יעדער אידן, סיי מענער און סיי פרויען, און סיי עמדלעך און סיי מיידעלעך און סיי גרויסע, און סיי קליינע, אז פונקט אז אויב פאר'ן אויבערשטן איז דאך ניטא קיין אונטערשיד דער גרעסטער פון די גרויסע און דער לעסטער פון די קליינע איז די זעלבע חשיבות און דער זעלבער טיטול פון בנים אתם להוי'אלקיכם אזוי איז אויך יעדער איד, סיי קליין און סיי גרויס, זיינען אויסגעגלייכט מצד דערויף וואס זיי פארבינדן

¶5זיך מיטן אויבערשטן, און זיי באקומען אויך אלע ברכות פון דעם אויבערשטן, וויבאלד אז זיי פירן זיך ווי ה'אחד וויל, ווי דער אויבערשטער וויל, און ווי ער האט דאס אנגעזאגט זיין וויל, אין זיין תורה אחת באקומען זיי אויך דעם שר אחד דעם איין און איינציקן שכר וואס זיי באקומען מערניט ווי אידן, אט דאס וואס זיי האבן סוף-סוף די גאולה האמיתית השלימה בארצנו הקדושה, און דארטן גופא ירושלים עיר הקודש ובית המקדש, משא'כ אנדערע פעלקער זיינען פארבונדן מיט אנדערע לענדער, אידן אבער זיינען פארבונדן מיט ארץ-ישראל, מיט דער לאנד וואס ווערט אנגערופן אויפן נאמען פון אידן ארץ-ישראל, און וואס עיר הבירה די הויפטשטאט איז ירושלים וואס דארט איז געווען דער בית המקדש, וואס אויף דערויף זאגט דער אויבערשטער, אז דאס איז זיין הויז אין וועלכע ער געפינט זיך שטענדיק, אפילו ווען איצטער מ'געפינט זיך אין זמן פון גלות, איז דאך אויך בקדושתה יהוא עומד שטייט דער בית המקדש אין זיין גאנצע אייליקייט, וואס דערפאר איז דאך דא א סך דינים אין בית המקדש, וואס מצד די

¶6קדושה, איז דא די ערטער אויף הר הבית וואו א איד טאר ניט אריינגיין אפילו נאכן חורבן, פונקט ווי ס'איז געווען בשעת החורבן, און זיכער אזוי, אין דעם ארט וואו ס'איז געווען דער בית המקדש, און דער אחת כמה וכמה דער קודש הקדשים, איז אט דארטן איז ווייס יעדער איד, ובפרט נאך קינדער, ווען מ'וועט זוכה זיין בקרוב און אלע אידישע קינדער, צוזאמען מיט אלע אידישע עלטערן, וועלן עולה זיין דורך משיח צדקנו אין ארץ הקודש, און דארטן גופן ירושלים עיר הקודש, וועט דאך זיין ערטער אויפן הר הבית, וואו ס'איז געבויט דער בית-המקדש, וואס אהינצו מעגן אריינגיין מערניט ווי כהנים, ובפרט דער ארט פון קודש הקדשים, איז ווי ס'שטייט אין חומש, אהינצו גייט אריין מערניט ווי דער כהן גדול, און מערניט ווי איין מאל א יאר, וואס דאס איז ביום הכיפורים אחת בשנה. און וואס דאס איז אויך פארבונדן וואס בשעת מ'גייט אריין אין קודש הקדשים, וואס דאס איז דאך דער הייליקסטער ארט אין דער וועלט, דארף מען אויך אריינגיין אהינצו דער הייליקסטער איד

¶7פון צווישן אידן, אבער וואס ער איז דער שליח פון יעדער אידן און פון אלע אידן, וואס דאס איז דער ארט פון קודש הקדשים, וואו ס'מעג אריינגיין מערניט ווי דער כהן גדול, און איין מאל א יאר, אחת בשנה, ביום הכיפורים. אט דאס איז אבער ס'איז דאך דא ברוחניות אין דעם נשמה-לעבן פון יעדער אידן, איז דאך די אלע ענינים פארבונדן מיט בית המקדש דארף זיין דער ושכנתי בתוכם אז יעדער איד אין זיין נשמה איז דאס בדוגמא ווי אין דער וועלט איז געווען דער קודש הקדשים, אזוי איז די פנימיות הנשמה, איז אזוי אויך ווייס יעדער איד, ובפרט נאך אידישע קינדער, אז דער אויבערשטער האט זיי געגעבן די נשמה, ווי געזאגט יעדער טאג און היינטיקן טאג, אין דער פריער, אין אנהויבס פון טאג, נשמה שנתת בי טהורה היא און נאך פאר דעם, נאך איידער איר האט געוואשן נעגל-וואסער, סיי אינגעלעך און סיי מיידעלעך,

¶8וואס זיי זיינען זיך מקיים און מחוייב בזה, סיי אינגעלעך און סיי מיידעלעך, זאגט מען דאך אויך, אז מודה אני לפניך און דערנאך איז מען מסיים שהחזרת בי נשמתי, אז דער אויבערשטער האט אליין אפגעלייגט אלע זיינע זאכן און פארנומענקייט, און גיט זיך אפ מיט יעדער אידן, בפרט מיט אידישע קינדער, אז יעדן אינדערפרי איז דער אויבערשטער אליין קערט אים אום די נשמה, אן אפגעפרישטע, אין א געזונטן גוף, און ער האט א געזונטע נשמה, במילא האט ער א געזונטן טאג און א געזונטן לעבן, ווארום דאס איז דורכגענומען מיטן אויבערשטן, וואס ער איז דאך דער מקור דער קוואל פון וואנענט מ'נעמט געזונט און אלע ברכות, און דערנאך האט מען דעם גאנצן טאג א הייליקן טאג, במילא האט דאס אויך א געזונטער טאג, און מ'נוצט אויס דעם טאג, ובפרט נאך קינדער, תינוקות של בית רבן, אז זיי זאלן איבער'חזר'ן וואס מ'האט געלערנט אין חדר אדער אין תלמוד-תורה אדער אין ישיבה קטנה אדער אין א ישיבה סתם די תורה פון דעם אויבערשטן, און ווי אזוי מ'זאל מקיים זיין דעם אויבערשטנ'ס מצוות,

¶9אנהויבנדיק פון דער מצוה פון זאגן ברכת השחר, און פאר דערויף דער מודה אני לפניך, און דערנאך אויך, איז מען דאס ממשיך גיט מען דאס אריין אין דעם גוף, אז אויך דער גוף זאל ווערן הייליק, דורך דערויף וואס מ'וואשט נעגל-וואסער, און דערנאך זאגט מען גלייך די ערשטע ברכה, על נטילת ידים, אז מ'האט ריינע הענט, וואס דאס איז דאך אויך אין די אויפפירונג פון יעדער קינד האט ער איינע הענט, אידישע הענט, וואס דערפאר אז ס'קומט צו א זאך פון עסן, אדער אן אנדער זאך וואס ער וויל נעמען, אויף עסן דאס אדער אויף נוצן דאס, איז בנוגע צו עסן דאס פרעגט ער זיך פאנאנדער, ביים טאטן צי ביים מאנן, צי בא דעם ראש-הישיבה צי בא דעם למ וד, צי דאס איז א כשר'ער עסן און צי דאס איז א פרוטה, א מנהג, וואס געהערט צו אים און ער מעג דאס נוצן ווי ביי אים קומט אויס, צי ער נוצט דאס אויף זיינע אייגענע זאכן, אדער געבן אויף צדקה און ענלעכע זאכן, במילא האט ער, ווי געזאגט פריער, אן אידישן טאג, צוזאמען דערמיט א געזונטער טאג ברוחניות ווערט דאס אויך א געזונטער טאג בגשמיות.

¶10אז מ'געפינט זיך אין א מקום קדוש, אין א בית-הכנסת און א בית-המדרש, ווי מ'געפינען זיך אלע איצטער איז דאך דאס אן אפשפ יגלונג, אז יעדער איד און יעדער קינד דארף מאכן פון זיין חדר ביי א קינד, אדער דער ערוואקסענער פון דער גאנצער הויז, א דירה וואס דער אויבערשטער זאגט אויף דערויף, ושבתו לי מקדש ושכנתי בתוכם מ'מאכט דערפון א הייליקן חדר, אז זיין צימער האט ער דארטן א סידור און א תהלים און א צדקה פושקע, ווי דערמאנט מערערע מאל ווערט דער צימער, בדוגמא פון א מקדש מעץ, ווי דער מקדש איז געווען בפשטות, מאכט ער בדוגמא לזה אן ענלעכקייט אין זיין צימער אין וועלכן ער שלאפט, האט ער דארט, ווי דערמאנט די צדקה פושטה, און א סידור, און א חומש, ווען ער איז שוין שייך צו לעבן חומש וכיוצא בזה ספרים, און דערנאך האט ער אויך א געזונטן שלאף און א געזונטן וואך, און האט א געזונטן טאג, און לאנגע געזונטע, פריילעכע אידישע יארן.

¶11תוגעדער ווי די counselors, ער עדולטס, און די ער טיטשערס. דא א חיל, א די דער חילט, איז קרעיטער צו סערף גאר, און דאס מיינט דאס א חילט האסט פיר די פילן, דארף עס זיך געבן דיר גארן, ווען א צוילט גארן. ווען א צוילט פסט, איז בקעתא צוילט איז סעסירר, און וקעתא צוילט גארן. דערפאר, די פילן קען בי גיבן אויבער, אבער to איר counselors און to your parents, די אימפורטנס אז די איז נוגע צו נען אויבער אויף סערף גאר אין ווי ואס you do. How do youСערף, God? By learning登録 and by doing מצוות.

¶12Also, we know, that God refers to all of the Jewish people as children, that God calls us His children, and this special relationship that God has with us, that He calls us His children, is also something that we have to show back to God. We know that God is one, השם אחד, We know that each day, א, דער סינגלער דעי, ווי האבט אויף דו פון גאר דאס וואס דו וואס דו פון גאר דו וואס דו פון גאר דאס וואס איז אויך קאנעקטעד צו און, דאס וואס איז טוטער to א וס אין דער וואנענט תורה. און ווי עס טוטער דו וואס, ווי ער או לד און יונג, און אדולטס, because everybody איז די סיי בפור גאר ביג פיפל און ליטל פי פל, בוייז און גרלס, שילדערן און אדולטערע איז אויף די שען בפאר גוד, ס'איז נא דא דיפערענס בפאר גוד, וואס גוד קולד אלע וואס'ס צולדערן, און ווי קומט קאנעקטעד to גוד ווען ווי דו די תינגס וואס גוד טאולד אוס אין די וואנט אור. און ווען? גוד גיבט א ספעשעל רעווארד. we know that there'איז א ספעשעל קאונטרי אין דער ווא רלד וואס איז קאלט ארץ ישראל, די לאנד אויף ישראל, און ס'איז ספעשעל וואס איצלענד איז קאלט ארץ ישראל, און אין ארץ ישראל איז א קאפיטל צי וואס איז קאלט ירושלים, און ווערט דער בית-המקדש, די הלי טעמפל סטוד מענער יעס אגל, but before God, די פלעיס איז צול הלי נאו, אבן ווי דער בית-המקדש איז נאך ווער נאו,

¶13באט גאט צייס דאס אויף עס דער, because דאס איז א ווערי הלי'פלעיס. און דאס איז ווי אבן נאו, ווי מ'אוינען טו דער מאנטען ווי דער בית-המקדש שטוד, ווי מ'איז ניטא מיט ער וואקן אין א פלעיס ווי דער בית-המקדש שטוד, און אספעשעלי ניטא אין א פלעיס פון דעם קדוש הקדשים, וואס וואס דאס איז דער הלי'ו הליז, ואס just like there איז א פלעיס אין דער ווא רלט וויף האסט א הלי'איז א הליא הלית, תורה הראשונה, אז אויך, ווי אין איברי דיוחאי שילט דער איז א נשמה, יורא סול, ווי צא אינסייד דאו א ווי, און אין איברע סול, דער איז א ווי דייפט פלעיס ווי ער איז א הלי'איז אין סייד יו סול.

¶14כח. שים וכהן גדול, ווי די הוליעסט ווי כלי פון וואס ווי עס זאגט אויף זייען גוי ער זאל ועבד to go there only once א יאר, סו-טו, אין אי רי גויהש יא ילד, ווער איז די ספעשעל פלעיס. און די ספעשעל פלעיס איז סאמפען וואס א צי ילד האז טו פיל און רעלייז דאס יענען זיי נשמה. נשמה. Now, just as there is a special place inside of your נשמה, which איז like a בית המקדש, so too, אין א ספיריטעל סענז, ווי מ'קומען to דער שול, דאס רמיינדז איז דאך ספיריטול אים סארי, הויבט קול-בעק. דאך ספיריטול פלעיס ווי דאס איז אין א ווען ווי ווי עק אפ אין דער מורינג, ווי רמענבער, אז גוד גיבט אוס-בעק א נשמה, וואס ווי ווען ווי ווי עק אפ אין דער מורינג, ווי האבט זיי מודה אני. דאס איז דאך סאמ� ווי וואש איר הענדס.

¶15We are healthy. ווען דער דער דער חיים איז שוין, אחר הנהויבן נשמ אות lyin'

¶16פורענטו איז ער זיך. ער טעגסט די food into איז הענט, איז ער גאנגענט to עסק א קוועסטשן. עמי אלא ורי איט דאס? ער גאנגענט to אורעס קאונסלער אויף צו איז פארנט. איז דאס קושר, עמי אלא ורי איט? וואלט דאס? וואלט ער האבט בפועל? ווי ער האט פער? ברכה? אויב ער האט סאמטען, אן אן בודיעקט, אויף מאני, איז גאנען מיי אלא ורי האבן דאס מאני? איז ער מיין, עמי אלא ו take דאס money. און ווען די עסקעסט די קושלים, און ער זאט געזעט וואס קען דארף דען די געווארן?

¶17אפעטווניטי to make-in-איר-או ן הוימס-א רום, ווען ווען יו גאלט וסליפה איז ספעשל, און ווען יו וועק אפ איז הולדעה איז ספעשל.