Text

¶1ס'האט א גאר נענטע און אן ענגל פארבינדנקייט דוקא מיט קינדער, ווי תורה דערציילט אונז, אז בשעת דער אויבערשטער האט געדארפט געבן תורה צו אידן, האט ער געבעטן בא דעם אידישן פאלק, אז מ'זאל אים געבן א רובים, א גאראנטער, אז די תורה וועט אפגענומען ווערן און אפגעהיט ווערן ווי ס'דארף צו זיין, און אידן האבן פארזוכט פארשידענע ערבים, וואס דער אויבערשטער האט געזאגט אז דאס איז נאך ניט גענוג. ווען האט דער אויבערשטער געווען צופרידן און האט אנגענומען די ערבות בשעת אידן האבן געזאגט צו דעם אויבערשטן אז בנינו ערבים בעדינו אונזערע קליינע קינדער וועלן זיין אונזערע ערבים אז די תורה וועט אויפגענומען ווערן און וועט געזאגט ווערן און געלערנט ווערן ווי ס'דארף-צו-זיין. און אז דער אויבערשטער האט דאס דערהערט, אז מ'שטעלט אים צו די ערבים תינוקות של בית רבן, אידישע קינדער, האט ער גלייך אנגענומען די ערבות און גלייך געגעבן די תורה צו יעדן אידן און צו אלע אידן, אויף אלע דורות, ביז צו אונזער דור,

¶2דאס הייסט אין פשוט'ע ווערטער, אז דאס וואס מיר האבן איצטער די תורה, סיי עלטע אידן און סיי יונגע אידן און סיי גאר קליינע קינדער, האט מען דאס אלץ אין דעם זכות פון די קליינע קינדער וואס זיי זיינען געווען דעם ערשטן מאל בא מתן תורה, און דערנאך גיט מען דאס אזוי איבער פון יענע קינדער צו קינדער אין יעדער דור, ביז צו די קינדער פון אונז דער דור, וואס דאס איז דאך יעדערער פון אייך, און אויך פון נייערע חברים אדער די חבר'טעס וואס געפינען זיך נאך איצטער ניט דא אין בית-הכנסת ובית-המדרש, זיי זיינען אבער געהערן אלע צום זעלבן פאלק, צו ישראל, וואס דאס איז א גוי אחד בארץ, ובפרט נאך אנשים נשים וטף, בפרט טף, און די אלע צוזאמען ווערן א לעבעדיקע זאך, און פארבונדן מיט דער דערציילונג, ווי דערמאנט פריער, פון דעם חלק אין דער סדרה פון היינטיקן טאג, פון יום הרביעי פון פרשה ואת חנן, וואס דארט ווערט דערציילט ווי אזוי דער אויבערשטער האט אנגעהויבן זאגן די עשרת הדברות,

¶3דער טיילטן און די מפרשי התורה, און תורה שבעל-פה באריכות, אז איידער דער אויבערשטער האט אנגעהויבן זאגן די עשרת הדברות, האט מען אים צוגעשטעלט די ערבות פון אידישע קינדער אין יענעם דור, און דאס אונטערשטרייכט נאך מערער דעם גרויסן זכות און די גרויסע אחריות וואס יעדערער פון אייך האט אין אונזער דרך, וויסנדיק אז ער איז א קינד, אדער זי איז א קינד, א מיידעלע איז א קינד, וואס זי פארטרעט און זי איז איצטער דער פארשטייער, אדער דער אינגעלע איז איצטער דער פארשטייער, פון דעם אינגעלע אדער די מיידעלע וואס זיינען געווען בשעת מתן-תורה, און האבן אים איבערגעגעבן די שליחות, אז דערנאך, אז ס'וועט קומען מערערע דורות נאכדעם, און אידן קלייבן זיך צוזאמען, און מ'דערציילט נאכאמאל, און מ'נעמט אויף נאכאמאל פון דאס ניי, מיט א באנייטער לעבעדיקייט און שטארקייט די תורה, און מ'הערט די תורה פון דעם אויבערשטן אליין, ווי ס'וועט זיין בקרוב די גאולה האמיתית והשלימה, און די הכנה לזה איז דאך, אז מ'דערציילט אין

¶4תורה, ווי אזוי ס'איז געווען דעם ערשטן מאל, וידבר אלקים את כל הדברים האלו לאמר, זאגט מען, אז וואס איז דער טייטש לאמר? אז דערנאך, אין יעדער דור און אין יעדער טאג, חזר'ט זיך דאס איבער פון דאסניי, אז דער אויבערשטער זאגט דאס נאכאמאל, אבער יעדער מאל מיט א באנייטער לעבעדיקייט און א באנייטער שטארקייט, ובפרט נאך, אז דער אויבערשטער זעט ווי אזוי קינדער האבן זיך צוזאמענגעקליבן, מערערע קינדער צוזאמען, און האבן זיך צוזאמענגעקליבן אין אן ארט וואו מ'קלייבט זיך צוזאמען אויף דאווענען צו דעם אויבערשטן א בית-הכנסת, און ווי מ'קלייבט זיך צוזאמען אויף לערנען דעם אויבערשטנ'ס תורה א בית-המדרש, און מ'קלייבט זיך צוזאמען צו אננעמען גוטע באשלוסן און צו געבן אויף צד קא, ווי אזוי מ'וועט דא איצטער מסיים-זיין אויף מאכן יעדערן פון אייך אלס א שליח אדער א שלוחה אויף געבן אויף צדקה, באנייט דאס נאכאמאל אט דעם זכרון-די דערמאנונג, און דאס בלייבט ניט נאר א דערמאנונג אין קאפ, נאר אין מוח, אין שכל, נאר דאס בלייבט אויך און דאס ווירקט אויך, ווי דערמאנט פריער, אין די אלע אברים

¶5און אין דער גאנצער נשמה, אז ס'ווערט א לעבעדיקע און א געזונטער גוף ונשמה, און ביידע צוזאמען לערנען תורה און מקיים מצוות מיטן גאנצן שטורעם, אנהויבנדיק פון קיום המצוות אין דעם ענין פון מצות הצדקה, וואס צדקה האט דאך א סגולה מיוחדת, א ספעציעלע שליחות אויף צוהיילן און ברענגען די גאולה אמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש. ובפרט נאך, אז צו די צדקה וואס מ'גיט יעדערן פון אייך, דורך די מדריכים ומדריכות, על דרך זה אויך צו די עלטערן מערי אדער קרובים מערי וואס געפינען זיך דא, און דערנאך יעדערער גיט-צו נאך פון אייגענע געלט, איז דאס נאכמערער צדקה און נאכמערער מצוות, און נאך שטארקער די אלע גוטע באשלוסן, אנהויבנדיק פון דעם באשלוס פון לערנען תורה און מקיים-זיין מצוות צו זיין די ריכטיקע צבאות השם. און דאס וועט זיין בקרוב, אז ווי ס'איז געווען דעם ערשטן מאל צבאות השם, איז דאך דאס געווען בשעת מ'איז ארויס פון ארץ מצרים, אין דער גאולה פון גלות מצרים, וועט דאס אזוי זיין בקרוב ממש, ווען יעדערער פון אונז,

¶6בתוך כלל ישראל, וועט בקרוב ממש ארויס דורך משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש, און איבערגעטראגן ווערן, ווי דערמאנט פריער, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו תיכף ומיד ממש, אין ארץ הקודש, אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הבית און אין בית המקדש, און דארטן וועט מקויים ווערן אויך משה רבינו'ס תפילה, ווי וועלכע ס'הויבט זיך אן אין פרשה ואת חנן, אז משה רבינו האט געבעטן בא דעם אויבערשטן הונדערט און פופצן מאל אז ער וויל אריינגיין ממרץ הקודש, וועט אויך מקויים ווערן די תפילת משה, אז משה רבינו מיט זיין גאנצן דור און מיט די קינדער במיוחד, און יעדערער פון אונז מיט די קינדער במיוחד, און יעדער איד פון אלע דורות, פון די פריערדיקע און פון די איצטיקע, וועט תוקף ומיד זיין, וויבאלד אז מ'פארבינדט דאס מיטן ענין הצדקה-וועט דאס זיין תוקף ומיד ממש די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, פון חוץ לארץ, וואו מ'געפינט זיך איצטער,

¶7על דרך זה אויך די אידן וואס געפינען זיך אין ארץ-ישראל נאך ניט אין ירושלים, וועלן זיי אלע אריבערגעטראגן ווערן דורך דעם אויבערשטנ'ס וואלפן תיכף ומיד אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא אין הר הקודש, און דארטן גופא אין בית המקדש, ביז אין קודש הקדשים, ועוד והוא העיקר, תיכף ומיד ממש, נשמות בגופים, און מיט אלע נשמות פון אלע גופים, פון אלע אידן אין אלע דורות, קהל גדול ישובו הנה!

¶8איז דא ראימינדט די טעמים ווען גודם גבט די טרוי to די צווישע פיפל? דאס ווען ה'וואנט ווי גבט די טרוי to די צווישע פיפל? די טאקע אסט די אדולטס, הראי ענאו? דאס אויך גוי ער גאר צו קענטינער אויבערשערבן און אויבסטערן אידן? ס'איז גודם א. ה'תשמ'האט געווען גאנענטי א גויר ניט ווי. גויין to פולפיל everything that you'ספוזט to. So, the people at that time, sort of different suggestions, they came to גאר און זיי זאגן, ה' maybe this ולבי א גערענטי אויף דאך, נאכטען וואס עס עסעפטעבל, until the people came to ה' און זיי זאגן, ווי וויל גיב א ווער צולדערן, די סמ אל צולדערן, און זיי וויל בי די גערענטי זאגן ווי וויל ק יף די תורה. און ווען ה'הארט דיסט גערענטי, מתי, so he accepted it, and because of the children of that גענערעשאן השם גובר אשט די תרה. and that's why we have the Torah through all the generations, even until now. Old people, young people, and all the children, all the Jewish children, all the Jewish people, in the whole world, we have the Torah now because

¶9the children of that generation guaranteed for the Torah. Those children were present at מתן Torah at that time. And bingo, they were the guarantee they had to give it over, that responsibility to the children of every future generation,

¶10קענערויטשענג. נאשון, we're all together, we are all one, די ידלות און די children, מען וומען און children. אן, און ווי רעדט טו די ין פשטות ואת חנן, ווען ה'גאיב אוס די עשרת הדיברות, התוועדות יו. ה.איז דא רמיינדט אוס, אז ווי איז דא גערענטי וואס איז אין דעם פלעיס וואס דאס חולדן איז די גערנטי אין דעם גענערעש ן. און דאס גיבט א וס ווי א ברי ביג רספאנסיביליט, וואס זיי געבן די מיש ן, ווי עס זאל א ספעשעל מיש ן און א ספעשעל זיין די גאו עסט וואס ווען דו דו גאר אנטי פון די תורה. און... ווען ווי לערנט די תורה עגען, און ווי נאר ה'האדם... והשם גבט די תורה דגאנגעבארן גד Luca

¶11birds גיבט אוס ניו סטרענדס, ניו ספיריט, to קענטי נוען טו אבסאורבן און טו סתודי עווייטען וואס איז אין דער תורה. און ה'גיב דאס טו איס, און ער סייז דאס, און ער סייז זאל אל ויף דייס טשולד ן וקומפ טו געדער טו די יע, ווי'איז א ספעשעל פלייס, וואו ס'איז די שול וואו יו קומט ודאווען, און ער איז א בית-מדרש וואו יו קומט וסתודי, און סרטענער איז קומען טו ג הר, ווי עס עפט אל די גוט רעזול ושינס ווען ווען ווען ספעשעלי די מצוה אויף צדקה, ווי שתנו רבי איז גוי ן גיב וס קוינס פאר צדקה, און ער זאל גוי ן מארן וו ס א ספעשעל שליח, א ספעשעל מעסענדזשער, to carry-אוט דער ספעשעל מצוה אויף צדקה. and this is something with the מצוות that we do, and coming together here in this place where we דאווען and we study, this makes a very important impression on us, in our נשמה, our soul, and our gוף and our bodies all together, and it gives us special strength that we should be healthy to be able to do all of the מצוות and study תורה, starting with the special מצוה of צדקה. You know why the מצוה of צדקה איז so special?

¶12�קוס, די חכמים תלת ניט צעדער, אז די מצוה אויף צדקה וויל ברענגען רידעמש ן, אז די מצוה איז צדקה וויל ברענגען משיח וויר וויר און, רייט נע וויר סון. און ווי אויך, ון דער רבי וועל געבן א גווע נוספע וויר קוינעס ווי עיר וואנט ווי עד די התוועדות חמשה עשר ביי צדקה, דאס וויל אנגעבן אי בל יו to בי עבל to קרי-או טאט דאס רספאנסעביליטי, עס וויל גיין ניו סטרענגס, און יו וויל טרולי בי די צבאות השם, די רמי'או ה'וויבט ווי כו ווי די פרסט רמי'או ה'דאות וואס די דזשו וס ולעפט מצרים, ווען אויף אי רעדירט פון אי גייט, און זיי ווענט אין דער דעזעט און זיי רעציבט דער טווער פון גאד זיי ווען די פרסט צבאות ,", but now, through our מצוות און through our tourist study, אל of you וויל אלס ובאן צבאות השם, די טרו ערמי פון השם, און דאס וויל העלפן אז יו רי ואן, אלד און יונג, אלו וואס, וויל קומט געדער ווי די רעדעמש ן צו דער הלי סטי, צו דער הלי לנד ובארץ ישראל, צו דער הלי סטי ובירושלים, און צו דער הלי מעלטן די פלייסטעס פון דער בית-המקדש, און דער ווי וויל קומט זיך געדערן מיט משיח.

¶13רבינו פליד ות גד, אנה חכמים תלת, דאס איז פאר הונדערט און פופטין טעמס משה רבינו פליד ות גד, א ספעשעל פרייער to בי טיקן אינטו ארץ-ישראל, ואס ער וואס ניט פולפילט, ער וואס ניט ענסערד, די פרייער פון משה וואס ניט ענסערד, because he did נאר גו אין טוב ארץ ישראל וואס ער טארט טאם, but this time, ווען ווי, through our מצוות, and through our learning תורה, ווען ווי וויל בי טאקען אין טוב ארץ ישראל, ווען משה'ס פרייער ווי פולפילט עסל. און דאך איז די פרייער וואס משה עס זעט, וואס חנן עט דער בע יינונג פארשן, ואדו ווען מ'דאר טוט געדערנאך ווי ער טוט ענין פון משיחים פון ארץ ישראל, ווי ער טוט עס, תאגעדערנאכט ווי עס טוט ערן מיט די טשענערעיש ם, ספעשעלי תורה צו דעם מצוה צדקה.

¶14האפן טרולי נאו, אל וואס תגעדער, עלייב און העלפי און וועל. און דאס, וכאסט, וויל בי דער טי ם ווען די גרעיט קאמיוניטי פון די דזרו'ס וויל אלול בי געדערעד-באקט אין ארץ ישראל און אין ינדערושלים. ווי האפ און ווי פריי, אז ער וויל העפן ווי רי סון נאו!