Text

¶1אזוי ס'איז דאך כרגיל, אז דער יום התענית, וואס דאס איז דאך אן עת רצון, איז דעמאלט איז אויך דער זמן, בפרט לאחרי תפילת מנחה, וואס דעמאלט איז מען דאך ניט אזוי פארנומען מיט עניני מלאכה, אפילו ווען דאס איז דאך ביום חול, המותר במלאכה, איז דאך ווי ס'איז געווען אויך בזמן השעס, מ'איז דאך דאס פארענדיקט פארענדיקט אין דער סייט, אז צום מנחת סייט איז שוין געווען דער זמן פעמים פארן ציבור אויף צו הערן דעם דברי כבושין, און ווי דערמאנט כמה פעמים איז דאך כבושין אויך ווי דער אפטייטש פון כובש עון אז ניט חס ושלום אז מ'מיינט עפעס זאגן אויף א אידן, נאר מ'דערמאנט דעם אויבערשטנ'ס זאכן, אן, אז מיט וואס פארנעמט ער זיך? מיט כובש עון ותשלוח במצולות ים כל חצותם, ואדרבא, איז דאס וואס ס'ווערט במצולות ים בלייבט דער ענין וואס דאס איז א חטותם, אבער דאס איז דאך דאס וואס זדונות נעשו זכיות, ביז זכיות ממש, איז פארקערט, וויבאלד אז דאס איז פון תחתון תחתון ביותר, פון מצולות ים,

¶2איז דערפון פארשטאנדיק, אז די עלי'אין אן אופן פון זכיות איז אויך ביז למעלה מעלה שאין למעלה הימנו. וואס דאס האט דאך אויך א שייכות צו יום תענית בכלל, וואס איז אן עת רצון, און ס'האט א שייכות מיוחדה צו יום תענית פון איצטערן און היינטיקן תענית, וואס דאס איז דאך א תענית דכוי, צי דארף דאך זיין שבעה עשר בטעם, שבת, וויבאלד אז ס'איז געווען שבת, איז דערפאר מאכט מען דאס אין אן עבדה פון תחי,' און דאס דערמאנט גלייך אויפן סיפור אין גמרא, אז כיוון דא יצחי איצחי איז גאר געווען א קא סלתא-דעתך, און דוקא פון דעם וואס איז פארבונדן מיט מסדר זיין תששי סדרי משנה וכל השייך לזה פון רבי, אז דאס זאל פועל זיין, און אז מ'זאל דוחה זיין לגמרי, נאך, אז דער עיקר טעם בזה איז דער ענין וואס דאס איז דער ענין פון מעשינו ועבודתינו, און ווי דערמאנט פריער, אז אפילו אז ס'איז אמאל געווען אן עון, איז געווען דער ענין פון כובש עון ביז וואנענט אז דאס איז במצולות ים מיט אלע ענינים ופרטים ואמורים לעיל.

¶3און דאס קומט נאך אויך צו דער ענין פון כיוון דאידחא אידחא, איז דאך דאס א דיחוי לאחרי דיחוי, וואס דאס איז נאכמער מקרב און מאכט נאך שנעלער, אז פון דעם דיחוי זאל ווערן דער ענין פון בטל. און כפסק דין הרמב״ם, אז דערביי בלייבט מען שטיין, נאר אדרבא ס'ווערט לימים טובים ולמועדים והאמת והשלום אהבו, בפרט נאך אז מ'האלט שוין אין א ריבוי זמן דעראחרי ווי נשיא דורנו דער רבי דער שווער האט מסביר געווען, אז איז משלמדו הכן כולכם דערפאר וואס אלע ענינים האט מען שוין אפגעטאן, און אויך דער ענין פון כפתרים איז שוין אויך די כפתרים אויך פארפוסט, צוגעפוסט, עאכו'כמה די לבושים, עאכו'כמה די גופים, עאכו'כמה די די נשמות, במילא ווערט דאך דעמאלט דער געשריי ביתר שאת וביתר עוז אדמתי וויבאלד אז די אלע ענינים איז שוין דורכגעגאנגען, צענדליקע

¶4יארן זינט דער נשיא הדור, וואס הנשיא הוא הקור און וואס זיין נאמען איז דאך אויך מורא אויף דעם ענין פון הגאולה, וואס דאס איז דאך דער ענין פון ויוסיף הוי'ידו און ליד בין אחר אז פון דעם אחרי פון אלע אופנים מן אחר האט מען שוין געמאכט דעם ענין פון בין, ביז וואנענט א בין יחיד, כתורת הבעל שם טוב, אז יעדער איד ביי דעם אויבערשטן איז דאס ווי א בן יחיד, באהורים זקנים, שנולד להם לא זקנתו, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס האט אויך א שייכות מיוחדה, אז דער ענין פון תמוז איז דאך ביי חסידים אנגענומען, און פון זיי איז דאס נתפשט געווארן בכל העולם כולו, אז תמוז איז דער חודש הגאולה, דעם נשיא הדור, וואס דאס איז דער רבי דער שווער, וואס הנשיא הוא הכל, און ווי ער שרייבט אין דעם ערשטן בריוו אין צוזאמענהיינג מיט זיין גאולה, אז לא אותי בלבד גאול הקב'ה, נאר די אלע ווארטן רעכן דערנאך אויס, אנהויבנדיק פון שומר ותורה ונצוה, ביז אט די וואס אשר בשם ישראל יכונה וואס אמאל איז בא זיי געווען דער סדר, אז דער ענין פון ישראל

¶5ישראל איז בא זיי געווען בגלוי מערניט ווי דער ענין פון שם ישראל, וואס אף על פי שחטא ישראל הוא, און אויך דאס איז בא זיי געווען אין אן אופן פון א כינוי. וואס דאס איז דאך ניט דער עיקר השם, ואדרבא דאס איז גאר א טפל לשם, ביז וואנענט אז בשעת ס'איז ביידע שמות בלשון הקודש, אדער ביידע שמות אין דעם זאלבן לשון, אף על פי וואס דאס איז ניט לשון הקודש, נאר א לשון חול, איז אט דעמאלט איז דאך דער דין, אז מ'שרייבט ניט א מכונה, נאר מ'שרייט די אתכריא, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך כמדובר, וויבאלד אז מ'געפינט זיך אין חודש הגאולה, און אין חודש הגאולה האט מען שוין געהאט י'בית און י'ג'תמוז ביידע, ובהמשך אחד, בהמשך צו יום השבת, און דערנאך האט מען שוין אויך געהאט דער קיימא סיהרא באשלמותא פון חודש תמוז, און גלייך פון די אשלמותא פון חודש תמוז, וואס דאס איז חמשה עשר בו, איז מען גלייך געקומען צו ששה עשר בו, איז דאס געווען אן ערב שבת קודש, וואס דער מאלט גלייך אז דעמאלט איז הכל מולחן לסעודה און ס'שטייט כטוב מאוד נאך מערער וויפל ס'שטייט אין יום השלישי, ס'שטייט דוקא ביום הששי,

¶6און דערנאך איז גלייך פון ששה עשר בתמוז איז מען גלייך אריינגעגאנגען אין יום השבת קודש, וואס דעמאלט איז דאך אין עצב בה, ואדרבא ס'דארף זיין דוקא יין ישן ובשר שמן וכמדובר כמה פעמים, און אפילו ווען מ'איז דוחה דער וויבאלד אז מאיזו סיבה שכיה שאינה מובנת כלל איז נאך ניט געקומען משירת צדקנו ביום השבת, און מ'האלט שוין... ביום הראשון ווערט דאך דעמאלט דער געוואלד נאכמערער אדמתו, ובפרט אז דאס איז יום הראשון וואס קומט גלייך נאך חמשה עשר און ששה עשר און שבעה עשר בתמוז, וואס דאס איז דריי ימים נאכאנאנד, אלע אין אן אופן אין קביעות שנה זו, אין אן אופן פון קדושה ושמחה. איז דאך פארשטאנדיק, אז סויבאלד אז מ'האט דער חזקה פון ג'פעמים פון שמחה, יום שמחתך מאלו השבתות און לפני איז ער יום ששה עשר און יום חמשה עשר, איז דאך אלץ געווען ענינים של שמחה והמשך פון ימי הגאולה, ווי מ'האט זיך אויך געבעטן, אז מ'זאל מסדר זיין, אז זיכער האט מען אזוי געטאן בריבו מקומות, התוועדות, אין יום השבת

¶7קודש, וויבאלד אז דאס איז דער שבת וואס אין אמין ואיכולו, און שלימות פון י'ב' און י'ג'תמוז שלפני יום שבת זה, און וואס י'ב'תמוז האט דאך אויך דעם ענין וואס דאס איז דער יום ההולדת פון נשיא דורנו, וואס דעמאלט איז דאך מזלו גובר, איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, אז וויבאלד אז מזלו גובר, און ער האט מסביר געווען און מאריך געווען און מפרש געווען און געהייסן מפרסם זיין און מפיץ זיין, אז דער ענין איז וואס מעשינו ועבודתינו איז שוין לאנג כלו כל הקיצין און שוין לאנג צוגעפוצט די קנעפעך, און מערניט וואס ס'דארף זיין עמדו הכן כולכם און דאס איז מען אויך שוין עמדו הכן כולכם שוין א לאנגע צייט, ובפרט איצטער די דריי טעג נאכאנאנד וואס קומען בהמשך צו י'ג'תמוז, האט מען דאך די דריי טעג שלאחרי זה, און אויך אפילו אז ס'קומט שוין אן ענין פון התענות, איז דאך ווי די גמרא דערציילט, אז בשעת מ'האט א תענות תענות דחוי, איז אפילו בזמן השעת, וואס דעמאלט איז דאך געווען נאך קודם ענין פון מעשינו ועבודתינו פון די הונדערטער און הונדערטער יארן פון מעשינו ועבודתינו

¶8שלאחרי זה האט מען שוין דעמאלט געזאגט אז קיון דא ידחי אידחי ביז וואנענט אז רבינו הקדוש האט געוואלט מבטל זיין דעם גאנצער ענין פון דעם תענית, במילא איז דאך פארשטאנדיק אז מ'בלייבט ניט שטיין דערביי, נאר ס'קומט גלייך פון דעם ביטול התענית קומט גלייך די הפיכת התענית, וויבאלד אז ס'איז שוין געווען דער כובש עוונותיו, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז פון מצולות ימי תחתון שאין תחתון למטה הימנו וערט די עלי'בערך זה, וואס דאס הייסט ביז למעלה מעלה שאין למעלה מזה. וואס דאס איז דאך אויך בפשטות דער ענין פון פרשה פינחס, וואס היינט איז דאך דער יום ראשון פון פרשה פינחס, וואס ענינו איז דאך, אז פינחס איז דאך געווען הוא עד יאו מבשר טוב וואס דאס איז זיין תפקיד און זיין שליחות אויף מבשר טוב זיין פון די גאולה האמיתית השלימה על ידי דוד מלכא משיחא. און ווי די גמרא זאגט, אז אף על פי וואס מ'געפינט זיך אין אן ארט וואס דארט איז ניט געקומען נעכטן פינחס ס'קען קומען אין דעם ארט אויך דער ענין פון דוד מלכא משיחא, און דוד מלכא משיחא אליין

¶9וויבאלד אז ער איז געקומען אין א מקום ווי תברי'וואס טובה ראייתה, וואס דעמאלט ווערט דאס אויך, ובפרט נאך אז דאס איז דאך געווען אין א מקום כאבוה, במילא איז דאך דעמאלט בכל מקום שהוא ובאיזה מקום שהוא קען גלייך קומען דוד מלכא משיחא בפשטות, און מיט אלע ענינים וואס זיינען דערמיט פארבונדן, ועוד והוא העיקר די גאולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש, ובפרט נאך ווי כאמור, אז מ'האלט שוין אין יום ראשון פון פרשה פינחס, וועט מען דאך דעמאלט פארשפארן דעם לייענען לאחרי זה, וויבאלד אז מ'האט שוין געלייענט בלאו עכי ס'קען דאך אבער זיין אז ס'איז דא ערגעץ-וו ען ענין וואס דארף ערשט דאווענען מנחה, וועט מען אהינצו גלייך מדיע זיין, אז אינו כבר בה ס'איז שוין געקומען די גאולה האמיתית והשלימה במילא דארפן זיי זאגן אין מנחה אלע ענינים של שמחה, אפילו אז ס'ווערט אן ענין וואס איז שאלה צי מ'מעג מפסיק-זיין אינמיטן פון תפילת העמידה, איז דאך בשעת די הפסקה איז אין שמע כולנו, איז אט דעמאלט איז דאך דא דער ארט וואו מ'שטעלט אריין כמה ענינים הוספים, ובפרט אזא ענין און אזא הוספה,

¶10תיבה, וואס דאס איז די בשורה טובה צו א אידן בקצוי תבל, ער זאל וויסן זיין אז הנה כבר בא און ס'איז שוין געקומען, ס'האט זיך שוין אנגעהויבן די גאולה האמיתית והשלימה, וואס זי האט דאך אט דעם אויפטו, אז גלייך ווי זי הויבט זיך אן האט מען גלייך דעם סיום ושלימות שבזה, כמדובר כמה פעמים, אז דאס איז דער אויפטו דוקא פון גאולה האמיתית משא'כן די גאולה אפילו ווי ס'איז געווען פון גלות בבא, ולאחרי זה די אנדערע גליות פארבונדן מיט פרשה חוקת און פרא אדומה, וואס דעמאלט רעכנט זיך אויס די ד'לשונות, כנגד די ד'גליות, וכנגד דעם ענין פון פרא אדומה, וואס זי איז דאך פארבונדן מיט וזרק תליכי מים טהורים וטהרתם, דערפאר וואס לפני הוי'תתערה כמילא, איז דאך ווי דערמאנט פריער, אז ס'איז ניט נאר דער כובש אבינותם נאר ס'ווערט אויך לפני הוי'תתערה אז די תשובה דערגרייכט נאך מערער ווי תשובה וועגן וועלכע ס'רעדט זיך על דרך הרגיל, וואס אויך די תשובה האט זי בכח אויף גלייך אראפברענגען און מהפר-זיין ענינים בלתי-רצויים, די זכיות, על אחת כאן

¶11וכמה תשובה עילאה, וואס ענינה איז דאך, אז זי איז פארבונדן דוקא מיט שמחה, און פארבונדן דוקא מיט יחוד פנימי, וואס דאס איז דאך דער יחוד פנימי פון מוחין וואס דאס איז פארבונדן מיט לימוד התורה מפי הקב,"ה, וואס דאס איז בפרט נאך תורתו של הקב,"ה, איז דאך דעמאלט דער יחוד פנימי, וואס דאס איז דער ענין פון תשובה עילאה, ביז אין תכלית השלימות, וויבאלד אז ס'וועט זיין דער לימוד התורה תיכף ומיד ממש, וויבאלד אז גלייך ברגע זה עצמו ורגע שני שלאחרי זה קומט גלייך משיח צדקנו, וואס ער איז דאך ביידע זאכן, אי משיחי הרב וואס ילמד תורה את כל העם כולו, איז דאך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז ס'איז דעמאלט אויך די זייט פון תורה חדשה מאיתו תוסף פון דעם אויבערשטן, אויך דער לימוד פון משיח צדקנו אויך פארבונדן און ס'ווערט היינו הך מתורה חדשה ועתו צאתו פון דעם אויבערשטן. ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט שמים חדשה וארץ חדשה פון שמים וארץ ווי זיי זיינען איצטער, ווערט דאס ברגע כמימרא, און רגע כמימרא ממש, און נאך שנעלער ווי א רגע, א רגע האט דאך א מבצע,

¶12דארף מען דאך אויסדריקן צוויי נקודות, משא נכן דעמאלט וועט אפילו ניטא קיין צייט אפילו אויף איין נקודה, ווארום ס'דארף גלייך זיין די גאולה האמיתית והשלימה בתכלית השלימות, וואס ווי אזוי איז דאס בתכלית השלימות אז בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו איז ארו אין הנני שמיא שטייט יעדערער פון אונז, ותוך כלל ישראל, און נשיא דורנו בראשנו, בארצנו הקדושה, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש, און אין מקדש אדנ'כוננו ידיך בבית המקדש השלישי, וואס דאס איז דאך דער ענין פון חזקה, ווי דערמאנט אויך פריער די חזקה פון די ג'ימים און די ג'עניני שמחה, וואס דערפאר וועט מען אויך מסיים-זיין, ווי מ'איז מסיים אלעמאל, מיט דעם ענין פון מאכן יעדערן פון רעך אלס השליח, מיט א ענין פון א נתינה פון ג' שטרות, פון ג' באנקנאטן, פון די ג' דאלארס.

¶13אז אלץ וואס ער האט גיט ער אפ מסתמא דעם טראסט, וויבאלד אז דאס איז די אמת'ע אמונה וואס נעמט דורך כל הענינים, וואס דאס איז דאך אויך אן אמונה פון א אידן, נעמט זיך דורך כל איביו וכל עניניו, ביז אפילו דעם עקב שברגל, ביז אפילו די לבושים זיינע, ביז אפילו די קנעפעך פון זיינע לבושים, ווערט דאס אלץ דורכגענומען דורך דעם ענין פון דער אמונה. און דאס ווערט אויך, אז ער דארף ניט אנקומען צו אמונה, דערפאר וואס תיכף ומיד באפרייט אים דעם אויבערשטער פון דעם ענין אין אמונה, און ס'ווערט ווי געזאגט דער מבואר בארוכה אין לקוטי תורה וועגן די אמונה פון לעתיד לבוא, בנוגע צו דעת אלקי אביך, איז וויבאלד אז לעתיד לבוא וועט זיין דער דעת אלקי אביך שלא בערך מערער ווי איצטער, ווי דער סיום

¶14אין סיום הרמב",ם וכמדובר כמה פעמים וועט דעמאלט אויך זיין דעה אין א דרגא נהרת ביותר, ביז וואנענט כמים לים מכסים איז דאס נאך אלץ ווי אין דעם סיום פון דעם רמב",ם אבער אין דעם סיום אין רמב",ם פון הלכות המשיח ומלחמותיהם, ובהקדמה, אז בזמנים ההוא וועט ניט זיין קיינע ענינים בלתי רצויים, און ס'וועט זיין מעדנים כעפר בפשטות, פרנסה נאך איידער משיח קומט, איז מער וויבאלד אז דער זמן איז שוין געקומען, איז נאך איידער משיח קומט בגלוי האט מען שוין די פרנסה בהרחבה, ובמילא האט מען די פרנסה אין אן אופן פון מעדנים און דאס איז אינגאנצן ניט תופס מקום מצד דער רגילות בזה, וואס דאס איז דאך דער פירוש הפשוט פארוואס זיי וועלן זיין כעפר, ועוד והוא העיקר אז ס'קומט תוכף ומיד דער המשך אין רמב״ם לאחרי זה, ועוד ועיקר אז ס'קומט תוכף ומיד למטה מעשרה טפחים, כמים לים מכסים, און מ'האט אויך פינחס זה עדיה וואס האט שוין אנגעזאגט די בשורה טובה, אין תבריא וכיוצא בזה, במילא קומט גלייך למחרתו, וואס דאס איז היינטיקער טאג אין פרשה פינחס, וכמדובר כמה פעמים,

¶15צבטי ישראל, און מ'ציילט אויך דעם שבט היו' ג' צוזאמען מיט שאר לוי אחד, ועוד והוא העיקר תוכף ומיד נאמר.