טקסט

¶1איז געהאבן געווען!

¶2מ'בעט אים גאנצן עולם, וואס ס'שטייט אויפן סייד-וואק אויף דער רעכטער זייט, אז דא מוז ווערן ליידיק. דעם רבי'ן זאל געזונט זיין סקר וועט ארויפפארן אויף דעם סייד-וואק פון קינגסטאן אבניו, און דער גאנצער שטח מוז זיין לוידיק. אזוי אויך, דער גאנצער שטח, ביז וואו די קאר פארקט, און אויך דער דריי ווי מוז זיין אינגאנצן לוידיק. מ'בעט אלעמען מ'זאל געפינען פסיקע ערטער און קא אפערירן, און דער שטח מוז זיין הונדערט פראצענט לוידיק, כדי די קאר פון רבי'ן זאל געזונד זיין זאל קענען דורכפארן. א דאנק פארן קא אפערירן.

¶3ניטא.

¶4און ווי ס'איז יעדער בפשטות, אס ואידן. דער שדה טשעת אויף דעם. רבי, דא ראינו שייבט די קגלומות? איז כמדו? און כרפו, די בעק דאן, און אפילו טמאלט. וואס ער דאך איז דא נוגערופן דער לשון המדינה גראונד ברייקינד, און דאס באשטייט נאך דערויף ווי מ'עפנט אויף דעם גראונד, די קרקע, לייגט מען דארט אריין אן אבן היסוד, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן, ווי אין אלע ענינים וואס א איד איז אנגעזאגט געווארן ער זאל זיך אפלערנען ווי תורה האט אנגעוויזן בהנוגע צו בריאת העולם איז דאך אויך געווען דורך דעם אנהויבס פון אן אבן שתיע שנמנה הושתת כל העולם אן אבן וואס אויף דערויף איז דערנאך געווארן דער יסוד פאר דער גאנצער וועלט, און וואו געפינט זיך דער אבן? געפינט ער זיך אין קודש הקדשים, פון דעם בית-המקדש, וואס דאס באווייזט אויך, אז דער גרונט פון יעדער בויען ביי א אידן, וואס ס'זאל ניט זיין, צי א בויען בפשטות פון א בילדינג אדער א בויען פון אן אונטערנעמונג, א גשמיות'דיקן אדער א רוחני'דיקן דארף ער האבן אויף דערויף א יסוד וואס איז פארבונדן מיט קו דש הקדשים, מ'וועט אנווייזונגיין פון תורה, וואס ווערט אנגערופן תורת חיים אן אנווייזונג אין טאג-טעגלעכן לעבן, און תורת אמת זי ברענגט ארויס דעם אמת פון די אלע זאכן אין וועלט,

¶5און דערנאך בויט מען אויף דערויף אויף דעם גאנצן בנין לויט דעם יסוד, ווערט דער גאנצער בנין, די גאנצע אונטערנעמונג, א הייליקע זאך. וואס דאס איז אויך דער אפטייטש פון גראונד ברענקינג אז אין דערויף ווערט אויך נרמז, אז בשעת א איד גייט אונטערנעמען אן ענין אין זיין לעבן סיי א גשמיות'דיקן, על אחת כמה וכמה א רוחניות'דיקן, פארבונדן מיט דער נשמה דארף ער דאס אנהויבן דערפון וואס ער איז נפשי כעפר לכן תהי ער צוברעכט צו זיין גאוה און יישת, ואדרבא, אט דאס וואס דער אויבערשטער גיט אים א מעגלעכקייט אז ער זאל קענען א טעות האבן, ער זאל איבערקומען דעם טעות, און וויסן, אז ס'איז ניט כחי ועוצם ידי עשה לי את החיל הזה נאר דאס האט אים דער אויבערשטער געשענקט און געגעבן, און געגעבן אים, ביז וואנענט אז דאס איז געווארן אינגאנצן אין זיין רשות, וואס דעמאלט איז דאך דאס מיט נאכמערער הצלחה, און אפילו בגשמיות, על אחת כמה וכמה ברוחניות, וואס דערפאר דארף ער דאס בויען נאך דערויף ווי ער באווייזט זיך, און זיך איז דעם אויבערשטן מיט ער מיינט דאס מיט אן אמת, אז דאס איז ניט כחי ועוצם ידי, נאר וואס דען דאס איז געגעבן פון דעם אויבערשטן, דער אויבערשטער איז אבער מבטיח, זאגט צו, אז ער ווערט א שותף במעשה בראשית מיט א אידן, אז ער איז א שותף מיט דעם אידן, אין די אונטערנעמונגען וואס ס'האט זיך אנגעהויבן דורך גראונד-בריינקינג, ווי דערמאנט פריער, און דערנאך שטעלט ער דארט אריין אן אבן שתי'וואס זי איז פארבונדן מיט קודש הקדשים, ווי דער משל און דער ממשל, ווי דערמאנט פריער, איז דערפון פארשטאנדיק, אז דערנאך גייט דער גאנצער בויען מיט הצלחה רבה, און אויך בזריאה,

¶6זות. און ס'ווערט אויפגעבויט א בנין אויף וועלכן דער אויבערשטער זאגט און בעט און גיט הצברכה והצלחה, אז יעדער בנין פון א אידן זאל זיין ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם אויף יעדער זאך וואס א איד האט מאכט ער דערפון א הייליקע זאך, און דאס ווערט דעמאלט ושכנתי בתוכם דארט געפינט זיך דער אויבערשטער שטענדיק, און געפינט זיך דארטן בשמחה ובטוב לבב. וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט דער פרשת השבוע, מיט דעם חלק אין תורה פארבונדן מיט היינטיקן טאג, ווי דער רבי נשיא דורנו דער שווער האט איבערגעגעבן פון דעם אלטן רבי'ן, אז מ'דארף לעבן מיט דער צייט, מיט דער תורה פארבונדן מיט דער צייט, וואס דאס איז די פרשה פון רביעי ביז חמישי פון פרשת כתבו אל הארץ, וואס אין דערויף האט מען גלייך די איבערלעבונג און דער לעבן דערמיט, אז א איד דארף לעבן מיט דער שטענדיקער האפענונג, אז אט ממש איז תבוא אל הארץ וועל מיט יעדערער פון אונז און אלע צוזאמען אריינגיין אין א צונה הקדושה, און מ'וועט גלייך אנהויבן פון ראשית פרי האדמה, אז מ'וועט האבן דאס בעסטע אין גשמיות, ווארום דאס איז פארבונדן מיט דאס בעסטע אין רוחניות, וואס דאס איז די מצוה פון ביכורים. און אין חלק רביעי במיוחד זאגט מען, אז גלייך ווי מ'גייט אריין אין ארץ ישראל, האט דער אויבערשטער אנגעזאגט, אז דארף מען וויסן זיין, אז ווער גיט ארץ ישראל לא אידן? איז דאס הוי'אלקיך נותן דערנאך אבער זאגט דער אויבערשטער גלייך אן, אז די ערשטע מצוה, אז ס'דארף זיין ובנית אז דו דארפסט יעדער איד, זאגט דער אויבערשטער בלשון נוכח, אז דו דארפסט בויען גלייך ווי די גייסט אריין אין דיינע נכסים פון וועלכע דו מאכסט ארץ ישראל, דארפסטו דארט גלייך בויען א מזבח, אן ארט וואס ס'איז צוגעגרייט,

¶7אז דארטן זאלסטו קענען ארויסווייזן, אז דו ביסט דיך מקריב געזונטערהייט און פריילעכערהייט, ומתוך הרחבה, צו דעם אויבערשטן דיין חלב ודם געזונטערהייט, און דאס ווערט ביי דיר להוי'אלקיך דו פילסט אז דער אויבערשטער איז דאס דער וואס גיט דיר כח, און וואס וועט דארטן זיין? זאגט ער גלייך וץ זבחת עליך", אז דארט האט א איד א צווייענדיקע אויפגבא, ער איז מקריב זיין עולות ווי א איד הויבט אן זיין טאג-טעגלעכן לעבן פון אלעם ערשטן, אז ער זאגט און איז זיך מקריב צו דעם אויבערשטן, און דורך עבודת התפילה, דורכן דאווענען און אין דער וואכן לייגן תפילין און אין תלית וכיוצא בזה,

¶8גלייך נאך דערויף זיין, מקריב זיין אויך שלמים, וואס שלמים איז דאס אזא קרבן וואס רופט זיך אן בשם שלמים, ווי רש'טייטשט אפ, דערפאר וואס דאס מאכט שלום און אן איינציקייט און אן ערמא'ט'דיקן שלום צווישן דעם אויבערשטן צו וועלכן מ'איז מקריב די קרבנות, און צווישן די בעלים, צווישן אט די וואס זיינען מקריב, און צווישן די כהנים וואס זיי זיינען דער ממוצע, דער פארבינדט, דער רב, וואס פארבינדט א אידן און גיט אים נאכמערער ידיעות אין תורה, און פארבינדט אים און שטארקט אים נאכמערער אין אידישקייט, אז זיי אלע האבן א טייל אין דעם זעלבן קרבן, אנהויבנדיק פון דעם אויבערשטן, ביז צו דעם אידן המקריב הקרבן, און דאך אויך ער גיט דערפון אויך זיינע בני בית, און ווי מ'זאגט גלייך נאך דערויף, אז בשעת מ'איז מקריב אט די קרבנות ווערט דארטן ואכלת שם דערפון נעמט א איד אויך זיין מזון גשמי, זיין אכילה כפשוטה, און די גאנצע ענינים, אויך די אכילה גשמית, ווערט ביי אים אין אן אופן פון ושמחת ווי ער זאגט אין פסוק, אז ער טוט די אלע ענינים מתוך שמחה וטוב לבב.

¶9אז פון די רבי'ן אין די אלע ענינים זאל ער דאס אראפ אין פועל ממש, ביז אין פועל ממש אין דעם בנין העיקרי, וואס דאס איז דער בית המקדש השלישי שיבנה במהרה בימינו ממש, על ידי משיח צדקנו, בגבולתינו האמיתית והשלימה. און יעדער ענין פון אידישקייט, און יעדער ענין פון תורה ומצוותי'במיוחד, און יעדער ענין פארבונדן מיט אהבת ישראל, ביז אין אן אופן פון אחדות ישראל, ווי דערמאנט פריער, אז דאס איז דער ענין פון קרבן שלמים היילט נאך מערער צו די גאולה האמיתית והשלימה,

¶10אין די לעצטע רגעים פון גלות, האט יעדער איד און אלע אידן, און יעדער איד בתוך אלע אידן, אז כתיבה וחתימה טובה, לשנה טובה ומתוקה, בטוב הנראה והנגלה.