טקסט

¶1דריי שיקות, ווי כ'רעדט דעם גאנצן, און אין אופן ומצאתן עליהם, און דערנאך ווערט דער איינער פון דעם ארטן רבי'ן, אז כל עבודתו אשר עבד די גאנצע יארן פון חיים חיותו בעלמא דין שטייט דעמאלט בגלוי, ופועל ישועות בקרב הארץ. על אחת כמה וכמה בהנוגע צו דעם רמב,"ם, וואס ער איז דאך געווען קטן כגדול אין זיין עיקר חיבור, וואס דאס איז דאך משנה תורה, און וואס ווי ער שרייבט אליין אין דער הקדמה צו משנה תורה, איז בשעת מ'לערנט די תורת משה, חמשה חומשי תורה, און דערנאך לערנט מען ספר זה,

¶2איז אט דעמאלט האט מען כל התורה כולה. איז דאך פארשטאנדיק אויף וויפל דאס איז המעשה הוא העיקר, ווי סבאלד אז דאס איז דער עיקר בכל התורה כולה ס'זאל אראפקומען במעשה בפועל. איז נאך אויך דא, מ'האט זיך איינגעפירט אין תפוצות ישראל, בשנים הכי אחרונות, וועגן דעם שיעור דעם רמב ם בכל יום ויום, און מה טוב די וואס קענען נאר אויספירן זאלן זיך משתדל זיין און משתדל זיין בהשתדלות יתורה, אז מ'זאל לערנען גימול פרקים ליום, כדי ס'זאל אויך זיין על דרך ווי דער רמב רם שרייבט בנוגע צו תורת משה, וו ס ער שרייבט ד ך ויף זיין ספר, ז ד ס איז בהמשך, ון בדוגמא ווי תורת משה, ז מ'איז ד ס מסיים מידי שנה בשנה לערך, על דרך זה אויך כדי ס'מ סיים זיין מידי שנה בשנה, אנהויבנדיק אויך פון שרשי המצוות, ט מען ד ס דעמ לט ווען מ'ה ט דעם שיעה פון ג'

¶3ימו ברקים לכל יום איז דאט דעמאלט אן ערך במשך השנה ענדיקט מען דעם ספר הלימוד פון משנה תורה, על מנת ווי מ'זאגט אין א סיום פון חלקים אין תורה, אז כשם שאזר תניא לא סיים איז אזוי איז די ספרים, די ענינים אין תורה, איז כן טעזרוני להתחיל ולסיים אנדערע ענינים אין תורה, עאכו כמה וכמה אט די וואס מ'דארף זיי איבער'חזר'ן נאכאמאל, און איבער'חזר'ן בפרט אז דאס איז דאך נוגע הלכה לפועל, דארף מען דאך האבן אז ס'זאל זיין כמונח בקופתא אלעמאל מן המוכן, וואס דערפאר איז דאס במיוחד נוגע אויף נאכאמאל איבער'חזר'ן די ספרים וואס אין זיי איז די הלכה למעשה בפועל, וואס דאס איז דאך אויך דער ספר הרמר, משנה תורה, איז דאס ניט ווי זיינע שאלות ותשובות וכיוצא בזה, נאר דאס איז דער ספר פון הלכות הלכות כמוזכר לעיל, און אין אן אופן וואס כולל כל התורה כולה אויך די הלכות וואס זיי זיינען פארבונדן בזמן שבית המקדש הי'קיים,

¶4ו עץ ועיקר מיט זמן ההוא, וואס מ'גרייט זיך צו דעם בית-המקדש השלישי, דארף מען דאך וויסן ווי אזוי אים צו בויען, אדער ווי אזוי זיך משתתף זיין אין מדבת בית-המקדש וכו הוא, איז דאך אויך די נוגע למעשה בפועל אויך די הלכות בית-המקדש, אדער ווי ער רופט צו שונא רמב ם בית הבחירה, וכו'וכו כמדובר כמה פעמים. וואס דערפאר איז אויך מתאים דאס מקשר זיין מיטן ענין הצדקה, וואס יהיו פרוטו לעני והדר מצלא, על אחת כמה וכמה אז מ'רעדט וועט מען דא מצליח זיין כשם שעזרתני זאל מען אויך האבן די ברכה מלמעלה כעין תעזרוני, דארף מען דאך אויך האבן דער ענין פון צדקה. און אויך פארבינדן דאס על כל פנים בקיצור מיט די שיעורי רמב עם פון היינטיקן טאג, וואס דאס איז דאך זיין יום ילו וכמוזכר לעיל ענדיקט זיך דאס די הכנה ווי אזוי? וועגן אמירת ההגדה, און פראווען דעם סדר, און דערנאך דעם סדר ההגדה, מתפילתה ועד סופי און די התחלה פון דער לימוד שלאחרי זה, איז ער דאך מסיים די הכנה צו

¶5נוסח ההגדה בנוגע צו פראווען דעם סדר, ז דעמ לט איז דער דין, און דא איז רמז נפלא בנוגע בפרט צו זמן פון עיקבתא דמשיחא, ז דער דין איז, ז בשעת מ'עסט דעם קרבן פסח, דער מ'פראוועט דעם סדר, איז ט דעמ לט קען ד ך זיין, מאיזו סיבה שתהי אז נתנמנא מו החדים מהם, אדער כולם, דער ישנו, שלאפן געווארן אחדים מהם אדער כולם, דארף מען דאך אויך האבן דעם דין פון דעם ענין אויך. ס'איז דאך פארשטאנדיק, אז בשעת ס'רעדט זיך וועגן ישנו, איז ניט שייך זאגן חס ושלום לא עלמאן ישראל אז ס'זאל זיין ישנו כולם כלל עם ישראל ס'איז דאך א זיכערע זאך, אז ס'איז דא כמה וכמה צדיקים, ועמך כולם צדיקים, ניט שייך ז גן ביי זיי אפילו ניט נתנמנו מו אבער על כל פנים ניט שייך ז גן ישנו כולם ברענגט ער ד רט אויך רא דער דין, ז דער דין איז, ז אויב חלק מהם איז ישנו, קיין נפקא מינה ניט וויפל, וויב לד בער ז א טייל איז בליבן פראווען דעם סדר און ז גן די הגדה וכו איז ט דעמאלט ט די וו ס ישנה

¶6ווי ס'קיין אונטערשו ניט, ווי ליינג ס'ה ט גערעדט די שינה צי ששים נשמי, צי סך מרח ביז שלא בערך דערנ ך, ז זיי בן זיך אויפגעכא ט און זיי קומען צוריק און זיי געפינען ט די וו ס לא ישנו אפילו לא נתנמננו, איז ט דעמ לט דארפן זיי ניט מאכן נ ך מ ברכות וכו'וכל הענינים, און זיי זיינען ממשיך וו רום זיי געהערן צו דעם סדר דער און צו דער עמי און צו דער הנהגה, צוזאמען מיט אט די וואס זיי זיינען מלכתחילה לא ישן, אפילו ליט לא נתנמנה מו. וואס דאס איז אויך, כאמור, א הוראה נפלאה, ווי דער רמב״ם אליין פסק'נט אפ בנוגע צו כל דיני התורה, אפילו אט די וואס שטייען אין א נוסח ניט פון א ציווי, על אחת כמה וכמה בנוגע צו דיני התורה וואס שטייען אין א נוסח פון א ציווי ווי זיי שטייען אין דעם מוסח פון די ענינים ווי זיי שטייען אין ספר היד, איז אויך דא דער פסק דין, און דאס איז דער סיום פון די הלכות פון דעם היינטיקן טאג, פאר די וואס ישנו, קיין נפקא מינה ניט צי דאס איז רובם צי דאס איז ניט רובם, מערניט ווי א פועל אדער אפילו רובם,

¶7דעמולט, אז זיי קומען און כאפן זיך אויף, איז אט דעמולט זיינען זיי זיך גלייך מצטרף, כאילו זיי האבן ניט געהאט קיין הפסק, און זיינען זיך מצטרף מיט אט די וואס לא ישן על אחת כמה וכמה וואס לא נתנמנעמו, און זיינען ממשיך אין פראווען דעם סדר און זאגן די הגדה מיט כל הענינים כולם, וואס דער נוסח המקופה בהישראל אין כל הענינים אמירה איז דאך אין מפקיר'ן אחר הפסח אפיקומן, וואס דאס איז דאך אויך דער רמז, אז גאולה העתידה לבוא איז ניט שייך זאגן, אז דערנאך זאל זיין עפעס גלות, און ס'זאל זיין דערנאך עפעס א אפיקומן נאך א מאן פלשון אכילה, נאר בשעת מ'עסט דעם אפיקומן פון דעם מצב שמורה דעם כזית איז אט דעמאלט ווערט דאס גלייך דער גאולה שאין אחרי'גלות, רחמנא ליצלן וחס ושלום, און מ'האט גלייך די גאולה נצחית, והולך מחיל אל חיל, אין די עניני גאולה עצמם. וואס דאס איז, כאמור, דער סיום, וואס איז אויך ווי דער רמב איז מדגיש, אז יעדער ענין פון הלכה האט דאס לישר הדעות וכו,' על אחת כמה וכמה וואס דאס איז אן ענין וואס איז פארבונדן לישר הדעות פון עיקבתא דמשיחא,

¶8זאל שטיין מן המוכן, ווי נשיא דורנו ז גט כמדו הכן כולכם אויף מקבל זיין בני משיח צדקנו, און מקבל זיין די גלולה האמיתית והשלימה, מיטן ג נצן פארנעם, ביז וו נענט ז ד ס ווערט איין ז ך, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, ז לא יקבון אפילו כהרף עין און די צדקה וו ס מ'מאכט איסטער יעדערן פאר א שליח בזה, איז מען נאכמערער מזרז. ובפרט, אז כאמור, אז כל עבודת אשר עבד כל ימי חייו פון דעם רמב,"ם, וואס סיום ספרו איז דאך מיט דעם ענין פון ימות המשיח און ימות המשיח עצמם אין תכלית השלימות פון ימות המשיח, ביז כמים לים מכסים און דערנאך הויבט מען גלייך אן שם ים כי כזרתניא לסיים, כענט אזוי איז להסל הויבט מען גלייך אן, אז דאס איז די ערשטע מצוה אין תורה, ולא דער שיש שם דער ממציא כל הנמצאים און ער איז אמיתית המצא און אן אמיתית המצא איז נמצא כל הנמצאים כולן, וכמדובר כמה פעמים.

¶9און ס'ווערט גלייך והוא בעיקר, אז מראה באצבעו ואומר זה האט זיין דער זמן הזה און דער כמים לים מכסים ביז וואנענט אז די גאנצע וועלט איז עוסק שלהם אין לדעת דעת בוראם, און אין דער גאנצער וועלט שטייט בגלוי ווי אזוי יעדער ענין איז מאמיתת המצאו נין צו כל הנמצאים, במילא איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, ווי אזוי ס'איז די ס'איז אפילו כקטן, עאכו כמה וכמה כגדול, ווייס גלייך ניט נאר דער להאמין שים שם נמצא אמיתי, נאר אויך ווי דער רמב עם איז מדייק, ניט ווי די יסעות אין ספר המצוות, נאר ווי די גירסא ברורה אין ספר היד, אז לידה שיש שם, ז ד ס יז ד ך די אמיתית המצאים ממנו נמצאו כל הנמצאים, און מ'זעט ד ס בעיני בשר, ביז וו אנט ווי עיניך רואות את מוריך, ותיכף ומיד ממש, ובזריזות, און זריזות נ כמערער, וויב לד ז מ'ה ט דעם סיוע פון דעם רמב ם ליין, וו ס היינט איז יום הילוי שלו, כמוזכר לעיל, און ד ס איז אויך אין

¶10יום העשרים וואס עשרים איז דאך בגימטריא כתר, און אין חודש טובן שהגוף נהנה מן הגוף, כמדובר לעיל די יוקים שבזה, און מ'האט אויך די הוספה אין לימוד התורה און קיום המצוות אין די לעצטע רגעים פון גלות, ותיכף ומיד ממש, וביתר שאת וביתר עוז ובאין ערוך,

¶11עוסק בתורה, און אין אן אופן פון עוסק, אז דאס ווערט די גאנצע באשעפטיקונג, כידוע דער דין פון נשיא דורנו על פי פירוש הבך, וואס דלתנו עוסק בדברי תורה אזוי זאגט מען בא יעדער ענין פון תורה, ביז אין ברכת התורה לעסוק בדברי תורה. והוא העיקר, אז די אלע ענינים האט מען תוקף ומיד בגשמיות, ביז כאמור 'עיניך רואות את מוריך", תיכף ומיד ממש.