Text

¶1דעם וולדלע חתונה האט ער געגעבן א ברכה, און דער רבי האט געגעבן א ברכה, אז ס'זאל זוכה זיין בא זעכציג יאר און זכר וואלט געבן א ברכה.

¶2און מ'האט געהאבן דער רמז פון זעכציג יאר איז דאך דער עיקר איבער א יאר האבן חסידים ומחלות געווען, אז פון יעץ טאג הויבט זיך אן די גאנצע יאר שנת הששים, אויף דעם טאג פון חתונה האט דער רבי געזאגט, אז דאס איז דער ט וואס מ'האט צוגעבונגן דעם רבי'ן מיט די חסידים, במילא פארשטייט מען, אז דער חסיד איז מיטן רבי'ן,

¶3און דעם רבי'ן, ביזן אלטן רבי'ן מיט אלע דורות, דעם פך השמן וואס מ'האט אוועקגעגעבן דעם אלטן רבי'ן, דוריסו האט מען דעם טאג אוועקגעגעבן דעם רבי'ן, במילא קומט דאך אויס, אט דעם טאג איז מען מער אלע גילויים וואס איז געווען דמאס, אזוי ווי ס'ווערט געברייטער א משנה ו

¶4אלע תמידים, אלע מקושרים, אלע פרויער וואס קענען סוגם צוזאמען ווינטשן דעם רבי'ן מיט דער רבינ'ס'ן, בלבב שלום דאס איז דעם רבי'נ'ס קינדער, ווינטשן זיי א ברכה מתן קיינצן הארצן אז דער רבי מיט דער רבינ'ס'ן זאלן די ערשטע סאך זיין געזונט בריאת השלמה, בריאת בשוחות, און דער רבי זאל קענען אויספירן גרינג אלע ענינים וואס ער האט אנגעהויבן און וואס ער דארף טאן ”על מניעות ועקובם”.

¶5אלע מניעות ועקובם זאלן ווערן אראפגענומען, און דער רבי וואס ער האט אנגענומען זאלן א דורכפירן פון דעם ערשטן ענין פון ”מיהו יהודי” ביז אין סוף, א דורכפירן ביי אלע חסידים, ביי די אידן, אהבת ישראל, אראפנעמען דעם גאנצן ענין פון קודשת מדין, ביז דער פירונש ממש

¶6און מ'ווייס ניט שכר אט וואס צו בענטשען און ווי אזוי צו בענטשען, אבער דער רבי ווייס וואס גוט איז, איז אלע זאכן וואס דער רבי ווייס אויף זיך, און אויף דער רבי' עסטערן, און אויף אלע חסידים איז אבער קויים ווי מילואו גרינג, אן קודם וניאת-שווי כולם.

¶7און נאך מערער ווי דער אויבערשטער ווייס דער אויבערשטער ווייס איז זיכער דעם טוב הנראה והנגלה, און טובה אמיתי, און מקוים ווערן מתוך 'כלל ישראל' ”כל הברכות האמורות”, אנהויבנדיק פון א ברכה וואס הויבט זיך אן מיט אן אלף, וואס זי איז כולל אלע ברכות וואס הויבט זיך אן מיט אן אלף, וואס דאס איז די ברכה פון אהבת ישראל,

¶8ביז די ברכות האחרונות, ביז די ברכה וואס הויבט זיך אן מיטן לעצטן אות פון אלף-ביית, וואס איז כולל אלע אותיות פון אלף-ביית, וואס דאס איז ברכת התורה און א תשובה און א תפילה און א תהילה, און ס'זאל זיין דער עיקר כל העיקרים, און בצרוב ממש גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, כל אחד ואחת ותוך 'כלל ישראל',

¶9בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו, ותיכף ומיד ממש, ובשמחה וטוב לבב.

¶10”וכל המברך מתברך” בברכתו של הקב"ה וואס זי איז נאך מרובה על העיקר, ”ומעיקר מלא דיבר הכתוב”, ”אברכה מברכיך” מידו ”המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה”,

¶11ובפרט אז ס'איז דאך מוצאי שבת קודש און פארבונדן מיט דוד מלכא משיחא, און ס'זאל זיין דער ביקר בשלוה נאך אין לעצטע רגעים פון גלות, ותיכף ומיד ממש, בארצנו הקדושה,

¶12”ארץ אשר” ”תמיד עיני הוי' אלקיך בה מרוקת השנה ועד אחרית שנה”, בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו ו”כספם וזהבם אתם”, סיי די רוחניות'דיקע און סיי די כשמיות'דיקע, און ועוד והוא העיקר בתוקף ומיד ממש, ולא עיקר מאפילו כהרף עין.