Text

¶1נוסף אויף די ברכות וועגן וועלכע ס'האט זיך ערשט-א גערעדט, וואס זיי זיינען דאך כולל כל עם ישראל, על אחת כמה וכמה די וואס געפינען זיך אין דעם זעלבן בנין,

¶2וואס דאס איז דאך דער ”בית הכנסת ובית המדרש” און בית בית פון גמילות חסדים, פון נשיא דורנו, וואס א בית איז דאך מאחד אט די אלע וואס געפינען זיך אין אים ביז אין הלכה בפועל, בנוגע צו הלכות אורלים וכיוצא בזה,

¶3און אויך בנוגע צו הלכות תפילה, ווי מ'האט דאך ערשט אויך דא געדאווענט תפילת ערבית, וואס דאס איז תפילת יעקב אבינו, און כולל אין זיך כל התפילות, כמדובר כמה פעמים, און אויך אזא מין פוסט תפילה,

¶4אין וועלכן מ'האט אויך שיעורים פון תורה און החלטות אויף ענינים טובים פון צדקה וגמילת חסדים, איז דאך דא נאך במיוחד אויך ברכה מיוחדה, וואס זי איז פארבונדן מיט בר מצוה ובת מצוה,

¶5וואס דאס איז דאך דער גליקלעכער טאג ווען א איד א אינגלע צו דרייצן יאר און א מיידעלע צו צוועלף יאר, ווערן מחוייב און זכאי אין מקיים-זיין מצוות,

¶6כולל אויך די מצוה פון תלמוד תורה, וואס זי איז דאך אויך דא באפרויען אין די הלכות הצריכות להם, און כולל די הלכות העיקריות פון אהבת השם און אמונת השם, און יראת ה', און ווי דערמאנט די זעקס מצוות, ליחדו ובמדובר כמה פעמים, און גולל אויך די מצוה פון ”ואהבת לרעך כמוך”.

¶7וואס דאס האט דאך אויך א ספעציעלע שייכות, ס'איז דאך ”אינו דומה מצוה ועושה, לעיני מצוה ועושה”, אז בשעת מ'ווערט צו דרייצן יאר א זכר, א בער מחוייב במצוות,

¶8ועד דרך זה, אז מיידל צו צוועלף יאר מחוייבס במצוות איז דאס אן ענין פון זכות הכי גדול, ובפרט נאך אז רצוא הקב"ה ”לזכת את ישראל, בפיך ירבה להם תורה” ומצוות, וואס דאס איז דאך במיוחד זעט זיך דאס אן בגלוי בשעת אין דעם טאג, די רגע ווען מ'ווערט א מחוייב במצוות אדער מחוייבס במצוות,

¶9איז אין דעם רגע עצמה ווערט ער דער ”מצוה ועושה” און די מיידלע ווערט ”מצוה ועושה”, און דאס ווערט דערנאך אויך ביז לאורך ימים ושנים טובות, אז זיי זיינען דאך מאריך ימים ושנים טובות וואס תורה ומצוותי' איז 'לימוד התורה' 'וקיום המצוות' איז דאך ”הים חיינו ואורך ימינו”,

¶10זיינען זיי מאריך ימים ושנים נאכמערער און נאכמערער, ובפרט נאך אז מ'איז בקרוב זוכה צו גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט גייט מען דאך גלייך אריבער נשמות בגופים אין דעם חיים נצחיים, ביז מחיל אלך אלייראו אלא אלקים בציון כמדובר כמה פעמים.

¶11וואס דערפאר איז אויך בהוספה צו דברים אמורים, צו דער ערשטער וואס זיי האבן די ערשטע כתוב האבן געהערט די ברכות אויך צו די וואס זיינען איצטער אריינגעגאנגען אין דעם בית הכנסת ובית המדרש, כו' בהוספה על זה,

¶12על זיי מקיים זיין די תורה ומצוותי' מתוך שמחה 'ובטוב לבב', ”אבדת את הוי' אלקיך בשמחה ובטוב לבב”, און דאס זאל נאכגעבן נאכמערער אין זייער חיות, ביז אז יעדער טאג פון זייער לעבן ווערט א ”יום שכולו ארוך”,

¶13נוסף אויף דערויף וואס מ'האט אריכות ימים ושנים טובות כפשוטם, ביז וואנענט אז מ'האט שבעים שנותינו שבעים שנה און שמונים שנה, פיז ”והיו ימיו מאה ועשרים שנה”, ביז ”כימי העץ, ימי” עמים,

¶14ביז ווי ס'איז געווען ביי שנחי' יעקב וואס דאס איז דאך די סדרה פון היינטיקער וואך איז דאך פארבונדן מיט קמ ז' שנה, מאה וארבעים ושבע שנים, ולפני זה איז דאך דאס געווען ווי מ'זאגט ווי ”יושב יעקב ברץ מגורי אביו” איז דאך דאס געווען מאה ושמונים שנה,

¶15וואס אין די ”מאה ושמונים שנה” גייט מען דאך אריין, כאמור לעיל, מיט די גאולה וואס קומט איצטער, וואס זי איז דאך גאולה פארבונדן מיט יצחק'ן, ביז אין חיים נצחיים, וואס אט דאס האט אויך בשעת א בר-מצוה אדער א בת-מצוה איז מקיים א מצוה,

¶16אפילו אז ער איז שוין מקיים געווען א ריבוי מצוות, איז בא יעדער מצוה וואס ער איז מקיים ווערט דאס אן ענין פון למעלה הרי זה ”יחוד נצחי”, און אויך וויבאלד אז ס'קומט די גאולה האמיתית והשלימה ווערט דאס אויך למטה א ”יחוד נצחי” ואמיתי,

¶17און מ'גייט גלייך אריבער אין חיים נצחיים, וואס דאס דריקט זיך אויך אויס דורך דערויף וואס שוין איצטער, נאך איידער ס'קומט דער רגע הגאולה, איז יעדערער פון אייך גלייך ווי ער ווערט א בר מצוה און א בת מצוה איז ער מחליט, אז בשעת ער טוט א מצוה טוט ער אן אייביקע זאך, ווארום ער איז מקיים דעם רצון פון דעם אויבערשטן, פון דעם מצוה המצוה,

¶18וואס דער אויבערשטער איז דאך א נצחי, איז אט די פעולה פשוטה, ווי די פעולה וואס ער גיט א פרוטה אדער א דאלער אויף צדקה, ווערט דאס א הליחוד מזה למעלה נצחי,

¶19און ס'ווערט אויך למטה א דבר נצחי, בפרט בא דעם ענין פון צדקה, ווארום בשעת ער גיט דאס אפ אויף צדקה ווערט דערנאך א גאנצע 'סדר השתלשלות', ער איז מקיים דערמיט א מצוה צדקה, איז ער מאריך מוסיף חיים אין דעם מקבל הצדקה, אדער אין דעם מוסד המקבל הצדקה,

¶20במילא זיינען זיי מוסיף אין זייערע פעולות נאכמערער, און די פעולות זיינען אין אזוינע וואס שליח ”עושה שליח און מצוה גוררת מצוה”, ביז וואנענט אז מצוה גוררת מצוות רבות,

¶21כמדובר כמה פעמים, ובפרט נאך אז מ'האט הוספה במצוות איז מען גלייך מכריע דעם כל העולם כולו, און על אחת כמה וכמה אויף זיך אליין,

¶22און מביא תיכף ומיד ישועה והצלה בעולם, כפסק דין הרמב"ם, כמדובר כמה פעמים, און אויך בפרט נאך אז מ'וועט זיך נעמט זיך אויף זיך די שליחות האמורה, צוזאמען מיט די שליחות הכללית, אז פון דעם רגע וואס ער איז מחוייב במצוות איז ער מקיים מצוות ווי א מצוה והושה,

¶23במילא בסיוע רב וגדול עדי שיעור, איז בריגט זיך דאס אויך אויס אין זיין חיות, אין יעדער מצוה וואס ער איז מקיים שוין איצטער, און דערנאך איז חיים ”ומצוה, גוררת מצוה”,

¶24וגוררת חיים ביז אז דאס ברענגט אויך 'חיי החיים', ביז די חיים נצחיים, אנהויבן גלייך בגאולה המצוות והשלימה, ובפרט נאך אז מ'וועט נעמען אויף זיך די שליחות פון צדקה וואס מ'וועט איצטער געבן, און כמנהג ישראל בהנוגע צו בר-מצוה ובת-מצוה, אז ביום הבר-מצוה,

¶25גיט מען מיט די דיווי פון די אייגענע געלט פון דעם בר-מצוה אדער בת-מצוה אויף צדקה, וכל המוסיף מוסיפין לו, און אויב דאס קומט אויס ביום השבת דער טאג פון בר-מצוה אדער בת-מצוה, איז אט דעמאלט גיט מען בכפליים לתושי' ממנהג ישראל סיי דעם פרייטאג לפני זה, ”טרח בערב שבת יכל בשבת” סיי דעם זונטאג לאחרי זה,

¶26כמדובר כמה פעמים, וואס ס'האט שוין אין זיך די התפעלות מיט דעם מחיות פון דעם שבת פון וועלכן ער קומט.

¶27והט והוא העיקר, אז מ'איז מקיים מצוות, כמדובר, מתוך שמחה וטוב לבב, און מ'איז מאריך ימים ושנים טובות איז מען מקיים נאכמערער מצוות, און אין יעדער מצוה איז דאס ”ליום שכולו ארוך” א לעבעדיקע מצוה,

¶28און א מצוה וואס זי איז יוררת מצוה ומצוות רבות כמוזכר לעיל, ועוד והוא העיקר, אז מ'איז מכריע דעם קו און מ'ברענגט די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, ביז וואנענט אז תיכף ומיד איז מען זוכה, און מ'האט נאך גלייך אין דעם המשך פון דעם דיבור, האט מען גלייך די ”מראה באצבעו ואומר זה” אט גייט שוין אריין ישיח צדקנו,

¶29און מיר גייען בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו בפרט נאך אט די וואס זיינען דא געווען פריער, און די וואס זיינען איצטער דא, און די וואס וועלן שפעטער אריינגיין זאל דאס זיין שפעטער תוקף ומיד ממש, ווארום תוקף ומיד ממש גייט מען, כמדובר,

¶30לארצנו הקדושה, און דארטן אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן אין הר ”הקודש, ובית המקדש השלישי, מקדש אדנ' כוננו ידיך”, ביז אין קודש הקדשים, ”מקדש אדנ' כוננו ידיך”.